Σάββατο 7 Ιουνίου 2014
Maquis
Maquis
Maquis
After Marshal Henri-Philippe Petain signed the armistice in 1940 the Gestapo began hunting down communists and socialists. Most of them went into hiding. The obvious place to go was in the forests of the unoccupied zones. Escaped soldiers from the French Army also fled to these forests. These men and women gradually formed themselves into units based on political beliefs and geographical area. These groups became known as the Maquis (the name comes from the small scrub bushes in that part of the world which they frequently used for cover against the Germans).
Maquis
After Marshal Henri-Philippe Petain signed the armistice in 1940 the Gestapo began hunting down communists and socialists. Most of them went into hiding. The obvious place to go was in the forests of the unoccupied zones. Escaped soldiers from the French Army also fled to these forests. These men and women gradually formed themselves into units based on political beliefs and geographical area. These groups became known as the Maquis (the name comes from the small scrub bushes in that part of the world which they frequently used for cover against the Germans).
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014
Silent Wings - Watch Free Documentary Online
Silent Wings - Watch Free Documentary Online: World War II, was the most brutal and devastating conflict in the history of the humankind. It is said that about 62 million people or 2.5% of the world's population died in the war.
Its consequences brought a new era of weapons of mass destruction and changed the balance of the world powers - for generations to come. The Second World War is thought to be the most documented incident in the archives of the human history.
Its consequences brought a new era of weapons of mass destruction and changed the balance of the world powers - for generations to come. The Second World War is thought to be the most documented incident in the archives of the human history.
www.spartacus-educational.com
Aνοίξτε αυτό το αρχείο τώρα, ρίξτε μια ματιά στα περιεχόμενα και έχουμε όσο χρόνο επιθυμείτε για ένα ευχαριστώ....
@radical30
@radical30
The House Of Cards
From: "Gamato - Movies, TV and Celebrities" <mail@gamato.ning.com>
To: dimitris <dimivardavas@gmail.com>
Για να δείτε αυτή την ταινία, επισκεφθείτε τη διεύθυνση:
http://gamato.ning.com/group/
Gamato - Movies
-----------------------------
Λοιπόν, πάντα μου άρεσαν οι ταινίες που εξελίσονταν μέσα σε δικαστικό ή πολιτικό περιβάλον. Η συγκεκεριμένη βρίσκεται πολύ ψηλά στις προτιμήσεις μου και αν κάνετε
τη χάρη στον εαυτό σας να τη δείτε, θα με δικαιώσετε....
--
@Radical30
To: dimitris <dimivardavas@gmail.com>
Για να δείτε αυτή την ταινία, επισκεφθείτε τη διεύθυνση:
http://gamato.ning.com/group/
Gamato - Movies
-----------------------------
Λοιπόν, πάντα μου άρεσαν οι ταινίες που εξελίσονταν μέσα σε δικαστικό ή πολιτικό περιβάλον. Η συγκεκεριμένη βρίσκεται πολύ ψηλά στις προτιμήσεις μου και αν κάνετε
τη χάρη στον εαυτό σας να τη δείτε, θα με δικαιώσετε....
--
@Radical30
Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ
«Ματαιότης, ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης».
Την φράση
την γνωρίζω εδώ και εβδομήντα χρόνια. Την ανέφερε, την ερμήνευσε και την
ανέλυσε, στους μαθητές της 1ης Τάξης της ‘’Ευαγγελικής Σχολής’’, δηλαδή του
τότε 8τάξιου Γυμνασίου Νέας Σμύρνης, ο καθηγητής των Ελληνικών και Ιστορίας, ο
αείμνηστος Νίκος Σιφάκης. Ήταν χειμώνας του 1943 και η ‘Ελλαδα τελούσε υπό
Γερμανική Κατοχή.
Θα έλεγα
σήμερα, ότι η ατμόσφαιρα και η ποιότητα της Σχολής, των Διδασκάλων αλλά και των
μαθητών, ήταν, σε σύγκριση με την εποχή, των, ας πούμε, σημερινών 45ντάρηδων,
τόσο διαφορετική, όσο η ελληνική κοινωνία της Κατοχής με την σημερινή. Αυτή
ακριβώς η αναδρομή είναι που κάνει, όσο ποτέ πιο αληθοφανή, τη βάσιμη άποψη,
ότι: οι Εποχές δημιουργούν τους Ανθρώπους τους, και όχι το αντίθετο.
Από τότε που
υπήρξαν οι Άνθρωποι και με την ανάγκη της συνύπαρξης, για λόγους έστω
επιβίωσης, αλλά και άλλων συνθηκών, πάντα υπήρχαν οι καλοί και οι κακοί, οι
δυνατοί και οι μη, οι δίκαιοι και οι άδικοι και… πάει λέγοντας.
Αν σκεφτούμε
λογικά, θα συμπεράνουμε ότι ο άνθρωπος ήταν από τη Δημιουργία του, σαν είδος,
φτιαγμένος έτσι, ώστε χωρίς μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους του, να κυριαρχήσει στο
Ζωικό βασίλειο. Διέθετε όλα τα απαραίτητα προσόντα, τα γνωστά σε όλους μας.
‘Ετσι,
κανένα άλλο ζώο, το πιο άγριο, το πιο δυνατό, το ταχύτερο- σε σύγκριση με τον
άνθρωπο, δεν μπόρεσε να αποφύγει τη μοίρα του. Γιατί; Διότι, κανένα από όλα τα
άλλα ζώα, δεν διαθέτει το πνεύμα, τη σκέψη, τη λογική και αυτό τον πλούτο των
συναισθημάτων του ανθρώπου.
Υπάρχουν ζώα
που είναι σαρκοβόρα. Μα και ο άνθρωπος είναι… Όμως τα ζώα δεν έχουν ανακαλύψει
το ψυγείο και την κονσέρβα. Εμείς το κάναμε! Γιατί είμαστε άπληστοι…
Υπάρχουν
ζώα, της στεριάς, του αέρα ή της θάλασσας που είναι γεννημένοι δολοφόνοι. Είναι
κανόνας και όπλο επιβίωσης. Αλλά ερωτώ τώρα, μάλλον αφελώς. Πως εκτελούν τον
εκάστοτε αντίπαλο; Σε μια μάχη σώμα με σώμα, ή με μια μεγάλη μπουκιά ή ακόμη
και με δηλητήριο, που δεν είναι όμως ιατρικό ή χημικό κατασκεύασμα. Είναι απλά
η δύναμη του ισχυρότερου, αυτό που λέμε, ότι ‘’το μεγάλο ψάρι τρώει το
μικρότερο’’.
Εμείς,
αντίθετα, έχουμε εξαντλήσει την έννοια και τις δυνατότητες ακόμη και των όπλων
και έχουμε φθάσει στο ‘’ράντισμα’’. Και δεν ραντίζουμε μόνο τα ζώα… Τώρα
ραντίζουμε και τους συνανθρώπους μας. Με ποιά ακριβώς ουσία, με τι αέριο, δεν
γνωρίζω. Αν όμως έπρεπε να της δώσω εγώ, σώνει και καλά, μια επιστημονική
ονομασία... θα την εύρισκα.
***
Πλάτιασα
ασφαλώς, αλλά αυτή είναι η αδυναμία μου. Δεν γράφω κάποιο άρθρο, για πάρτη μου
γράφω, για εκτόνωση ψάχνομαι, είναι περασμένα μεσάνυχτα και αντί να πάρω ένα
lexotanil 3m, αμπελοφιλοσοφώ… Για τη ματαιότητα της ζωής των ανθρώπων, πάντως,
ήθελα να πω δύο λόγια…
Λοιπόν, με
τα χρόνια και τη πείρα της ζωής, ένιωσα και βίωσα τη σοφία αυτής της φράσης, αν
και δεν θυμάμαι σε ποιόν ανήκει. Τούτη στιγμή… μου αρκεί η αλήθεια της.
Έχω με τα
χρόνια αποκτήσει κάποιες προσωπικές βεβαιότητες… είναι οι αλήθειες μου. Δεν τις
αμφισβητώ πλέον, αν και δεν δέχομαι εύκολα ή και καθόλου τα ‘’θέσφατα’’. Για τη ματαιότητα δεν το συζητώ, όμως… Πάει,
τέλειωσα μ’ αυτό. Τι να συζητήσω και με ποιόν για θέματα ψυχής; Είναι τα
συναισθήματα των ανθρώπων που με έπεισαν γι αυτό.
Ο
συναισθηματικός κόσμος των ανθρώπων είναι ένας ανεξερεύνητος λαβύρινθος. Και
όπως ο άνθρωπος κυριάρχησε στο βασίλειο των ζώων με αυτές του τις δυνατότητες,
έτσι και με ορισμένα από τα συναισθήματα του, σκάβει τον ίδιο του τον λάκκο. Ας
αναφέρω μερικά; Απληστία, υποκρισία, δόλος, ψεύδος, προδοσία, μισαλλοδοξία,
φθόνος, ματαιοδοξία και και…
Όλα για το
τίποτα! Αν είναι σωστή η φράση περί ματαιότητας, άλλο τόσο είναι σωστή και η
φράση: ‘’Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή μας, δεν είναι πράγματα’’.
Οπότε; Καλό
μας ξημέρωμα…
@radical30 07.01.14 (02:24)
Οι τρεις ελληνικές γενιές
Oι τρεις
ελληνικές γενιές... (***)
Από την
εποχή του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και ύστερα, τρεις είναι οι γενιές που
έχουν περάσει, έχοντας αφήσει το στίγμα τους. Η
γενιά που πολέμησε το 40-45, η μεταπολεμική γενιά και η γενιά του πολυτεχνείου.
Δηλαδή: η γενιά της Αντίστασης, η γενιά της Αναγέννησης και της Δημιουργίας και
η γενιά του... ξεπουλήματος.
*** Η
"γενιά του πολέμου του 40" ήταν μια γενιά αξιοθαύμαστη.
Μια γενιά, η οποία κέρδισε τον παγκόσμιο
θαυμασμό. Αντιστάθηκε γενναία στη φασιστική Ιταλία και τη νίκησε. Αντιστάθηκε
με τεράστιες θυσίες στους γερμανοϊταλούς κατακτητές, όσο καμιά άλλη χώρα στη κατακτημένη
Ευρώπη. Ξαναπολέμησε δηλαδή για την ελευθερία της και κέρδισε ξανά. Άφησε την
Ελλάδα μεγαλύτερη από ποτέ. Κέρδισε με το αίμα
της και την επανένωση με τα Δωδεκάνησα. Άφησε την Ελλάδα στους επόμενους
στη μεγαλύτερή της μορφή. Η γενιά αυτή προδόθηκε από τους Συμμάχους της, που
αμέσως μετά την απελευθέρση το 1945, την οδήγησαν σε ένα 4ετή εμφύλιο πόλεμο,
με σκοπό την επαναφορά του Βσσιλιά Γεώργιου Β' και στα πλαίσια της Συμφωνίας
της Γιάλτας.
*** Η
"γενιά της αναγέννησης" ήταν εξίσου ηρωική.
Τόσο
ηρωική, που η ειρηνική θυσία της ομοιάζει με πραγματική θυσίαπολέμου. Δούλεψαν
τόσο πολύ, που όταν ίδρωναν, άφηναν αίμα και όχι ιδρώτα. Η πιο εργατική γενιά
Ελλήνων όλων των εποχών. Η γενιά, που το έργο της μπορεί να συναγωνιστεί το λεγόμενο
γερμανικό "θαύμα" της ίδιας περιόδου. Παρέλαβαν μια Ελλάδα πλήρως
ισοπεδωμένη από τον πόλεμο και την "έχτισαν" από την αρχή. Την
έχτισαν σε σημείο να την ευθυγραμμίσουν σχεδόν με το σύνολο της ανεπτυγμένης
Ευρώπης.
Έχτισαν
εκ του μηδενός τις υποδομές της. Δημιούργησαν ένα τεράστιο δημόσιο κεφάλαιο, το
οποίο παρήγαγε όλα τα αγαθά, τα οποία θεωρούνται στρατηγικού χαρακτήρα.
Ενέργεια, ύδρευση, τηλεπικοινωνίες κλπ.. Άφησαν ένα σύστημα παιδείας, το οποίο
"παρήγαγε"επιστημονικό δυναμικό ευπρόσδεκτο σε όλα τα διάσημα
πανεπιστημιακά ιδρύματα αυτού του Πλανήτη. Άφησαν νοσοκομεία, όπου οι γιατροί κοιτούσαν
τα συμπτώματα των αρρώστων και όχι τις τσέπες τους. Άφησαν ασφαλιστικά ταμεία
γεμάτα. Δεν άφησαν σχεδόν καθόλου εξωτερικό χρέος. Η γενιά αυτή πληγώθηκε στο τέλος,
από τα εγκληματικά λάθη των βασιλικών κυβερνήσεων, που έφεραν τη Δικτατορία των
Συνταγματαρχών.
*** Η
"γενιά του Πολυτεχνείου".
Αυτές τις
δύο ταλαιπωρημένες αλλά άξιες γενιές, ακολούθησε η γενιά του Πολυτεχνείου. Η
γενιά η οποία κληρονόμησε μια Ελλάδα μεγάλη και προπάντων "χτισμένη".
Η πιο πλούσια κληρονόμος γενιά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η γενιά, η οποία είχε
τον πιο εύκολο ρόλο. Μόνον σωστή διαχείριση επέβαλε ο ρόλος της να κάνει,
εφόσον τα δύσκολα τα είχαν κάνει οι προηγούμενοι. Όμως, η καλή μέρα φαίνεται
από το πρωί και αυτή η γενιά δεν είχε καλό "πρωινό".
Με το
"καλημέρα", έγινε η αιτία να "χαθεί" η Κύπρος. ΄Ηταν η
πρώτη "υποθήκη" που έβαλε, για να ανέλθει ακόπως στην εξουσία και να διαδεχθεί
την προηγούμενη. Αφού κάποιοι αποφάσισαν προκαταβολικά για την
"ηγεσία" αυτής της γενιάς, της ζήτησαν επίσης προκαταβολικά το αντίτιμο.
Τα αφεντικά θα έπαιρναν την Κύπρο και η γενιά του Πολυτεχνείου θα έπαιρνε τη
"σκυτάλη" στην Ελλάδα… Καλή μοιρασιά!!
Δεν έχασε
η μεταπολεμική γενιά την Κύπρο. Την Κύπρο την έχασε η "γενιά της
μεταπολίτευσης". Δηλαδή, τα απομεινάρια της Χούντας και ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής -εκ Παρισίων επιστρέψας ως "εθνάρχης" – έκαναν την αρχή
ανοίγοντας το τάφο. Και από εκεί και πέρα το κακό συναπάντημα.
Ο Ανδρέας
Παπανδρέου, ο "αντστασιακός" που δεν έκανε ποτέ αντίσταση, αλλά
μάζεψε γύρω του κάποιους ελάχιστους πραγματικά αντιστασιακούς και κάποιους πολύ
περισσότερους "αντιστασιακούς" του κώλου, έφτιαξαν το κενοτάφιο. Και
ακολούθησαν με τη σειρά τους οι νεκροθάφτες: Mητσοτάκης, Σιμήτης, Κώστας
Καραμανλής Γιώργος Παπανδρέου, Βαγγέλης Βενιζέλος,
Αντώνης Σαμαράς.
Τόσο απλά
και σύντομα, δεν χρειάζονται επιχειρήματα και εξηγήσεις. Όλοι όσοι διαβάζετε
αυτό το κείμενο, γνωρίζετε άριστα περί τίνος συζητάμε.
Είμαστε
όλοι μέσα στο λάκκο με τα κωλοδάχτυλα και προσπαθούμε να μείνουμε ζωντανοί,
αφού οι νεκροθάφτες περιμένουν με τα φτιάρια στο χέρι. Και το κενοτάφιο είναι
εκεί, κρυμμένο πίσω από ένα δάσος από προδότες, κλέφτες, πουλημένους πολιτικούς,
δικαστικούς, κληρικούς και όλο το άλλο σινάφι των λεγόμενων
"λειτουργών" του πολιτεύματος.
Και η
τέταρτη γενιά;
Άραγε
ποιός θα είναι ο ρόλος και η μοίρα της σημερινής γενιάς, που κληρονομεί μόνο
οδύνες, φτώχια, ανεργία, φόβο και ένα αβέβαιο μέλλον;
Θα σκύψει
το κεφάλι και θα υποταχθεί στο μοιραίο ή θα θυμηθεί τις ρίζες της και τις
αγωνιστικές παρακαταθήκες των δύο πρώτων γενεών; Θα πάψει κάποια στιγμή να αισθάνεται
"αγανακτησμένη" για να περάσει στην Οργή και στον Αγώνα για Αξιοπρέπεια,
Ανεξαρτησία και Δημοκρατία, που έχουν καταστεί λέξεις κενές περιεχομένου; Δηλαδή θα
επιλέξει Υποταγή ή Αντίσταση;
Γιατί, δυστυχώς, δεν υπάρχει τρίτη επιλογή...
@radical30
Οκτώβρης 2010
D-Day
D-Day: In November, 1943, Joseph Stalin, Winston Churchill and Franklin D. Roosevelt met together in Teheran, Iran, to discuss military strategy and post-war Europe. Ever since the Soviet Union had entered the war, Stalin had been demanding that the Allies open-up a second front in Europe. Churchill and Roosevelt argued that any attempt to land troops in Western Europe would result in heavy casualties. Stalin had feared that without a second front, Germany would defeat them.
Τετάρτη 4 Ιουνίου 2014
Σελίδες της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας
«Μέρες» της ΟΠΛΑ στη Θεσσαλονίκη.
Της Σοφίας Ηλιάδου - Τάχου | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα
---------
Ας μη διαφύγει από τον αναγνώστη το γεγονός, ότι σε κάθε περίπτωση <<η Ιστορία γράφεται πάντα, από τον εκάστοτε νικητή>>
@radical30
Της Σοφίας Ηλιάδου - Τάχου | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα
---------
Ας μη διαφύγει από τον αναγνώστη το γεγονός, ότι σε κάθε περίπτωση <<η Ιστορία γράφεται πάντα, από τον εκάστοτε νικητή>>
@radical30
Τρίτη 3 Ιουνίου 2014
O τελευταίος Έλληνας κομμουνιστής
«1981 - O τελευταίος Έλληνας κομμουνιστής»
Ο χειμώνας
του 1981 ήταν βαρύς. Ο ξένος βγήκε από το καφενείο και προχώρησε προς την
πλατεία των Γόννων. Μπήκε σ΄ ένα παλιό «Ανδρομέδα» του ΄65 και βγήκε από το
χωριό με κατεύθυνση προς τα Τέμπη. Το εργοστάσιο στη Θήβα είχε σταματήσει πια
να βγάζει το συγκεκριμένο μοντέλο. Πήρε τον επαρχιακό δρόμο για την έξοδο προς
τον μεθοριακό σταθμό των συνόρων. Η ώρα ήταν ακόμα 23.40΄και η αλλαγή της
βάρδιας γινόταν στις 24.00. Η απόσταση μέχρι το φυλάκιο της Ραψάνης μπορούσε να
καλυφθεί σε ένα τέταρτο.
Το σχέδιο
στο μεταξύ, δεν εξελισσόταν όπως το ήθελε. Αναγκάστηκε να συναντηθεί με τον
«σύνδεσμο» στους Γόννους, ενώ αρχικά είχε κανονιστεί στα Αμπελάκια. Και το
χειρότερο ήταν ότι δεν πήρε επιβεβαίωση για τους συνοριοφύλακες που θα έλεγχαν
τα χαρτιά του. Έπρεπε να πετύχει πάνω στην αλλαγή της βάρδιας και να τον
ελέγξουν δύο συγκεκριμένα άτομα χωρίς να τον αναγνωρίσουν οι υπόλοιποι.
Μολονότι ήταν αξύριστος πάνω από δύο εβδομάδες, η φυσιογνωμία του ήταν
πασίγνωστη ως και στον τελευταίο σύντροφο και ειδικά στα μέλη του κόμματος. Δεν
είχε όμως άλλη επιλογή. Σε δύο μέρες ήταν προγραμματισμένη η εκτέλεσή του.
Ελάχιστοι γνώριζαν για την απόδραση, ενώ όλοι πίστευαν πως κρατείται ακόμα στις
φυλακές των Τρικάλων. Οι άνθρωποι του Γενικού Γραμματέα μόνο, είχαν
πανικοβληθεί και τον έψαχναν σε όλη τη χώρα.
Έμεναν 15
λεπτά για τη μεγάλη απόφαση. Καθώς έμπαινε στον αυτοκινητόδρομο, ανοιγόταν
μπροστά του, κατάμαυρη, η κοιλάδα των Τεμπών. Πέρασαν πενήντα χρόνια αγώνων,
πενήντα χρόνια ρίσκου και θυσιών για να καταλήξει δραπέτης, μέσα στο ίδιο του
το όνειρο, μέσα στη ίδια του την ουτοπία. Μέσα σε λίγα λεπτά, έφερνε η σκέψη τη γραμμή του στον χρόνο, τραβώντας
το μολύβι ως το στενό των Τεμπών. Αμαλιάδα, Ακροναυπλία, Γερμανοί, αντίσταση,
εμφύλιος, Βουκουρέστι και μετά «νικητής» στην οργάνωση και το στήσιμο του
Ελληνικού Σοβιέτ. Του 3ου Ελληνικού Σοσιαλιστικού Πολιτισμού. Tι να θυμηθεί, τι
να ξεχάσει απ΄ όσα έστησε η μοίρα μπροστά του αυτές τις πέντε δραματικές
δεκαετίες, που άλλαξαν τον ίδιο και τον κόσμο μαζί. Είκοσι ζωές δεν έφταναν.
Μήπως δεν ήξερε πού θα κατέληγε; Ήξερε αλλά, ψέμα στο ψέμα, έπεισε και τον ίδιο
του τον εαυτό πως καμία «εκκαθάριση» δεν
θα αφορούσε τον ίδιο.
Τα βράχια
πάνω από τον Πηνειό, ήταν μορφές, που τον κοιτούσαν ειρωνικά. Ο Πλουμπίδης, ο Κύρκος, ο Φλωράκης, ο
Φαράκος, ο Ηλιού, ο Καζαντζάκης ,
ο Ρίτσος, ο Αναγνωστάκης, ο
Αλεξανδράκης, στοίχειωναν την τελευταία
του διαδρομή. Όλοι τους αντιφρονούντες, «έφυγαν» από σφαίρα «συντροφική» στα
«κρεματόρια» στο Γουδή, στον Σχοινιά ή αλλού. Αλλά κι αυτοί που σάπιζαν στις
φυλακές, όπως ο Θεοδωράκης κι ο Μίσσιος, έσερναν τις κραυγές τους με τον
χιονισμένο αέρα, μέσα από τα δέντρα της Αγίας Παρασκευής. Κι άλλοι εξόριστοι δε
γύρισαν ποτέ πίσω. Η Μερκούρη, ο Λεντάκης, ο Γιάννης Ξενάκης. Η Κεντρική
Επιτροπή τους αφαίρεσε την υπηκοότητα, εδώ και δεκαετίες.
Δέκα λεπτά
ακόμα έμεναν μέχρι τη γέφυρα της Ραψάνης. Άφηνε πίσω του μια χώρα προδομένη,
έρημη, χαμένη στη φρίκη των παρανοϊκών. Μια Αθήνα παραδομένη στους
ινστρούκτορες εργολάβους του κόμματος, μια επαρχία ερειπωμένη και αγρότες
δουλοπάροικους, ακόμα πιο εξαθλιωμένους από τους προγόνους τους στην
Τουρκοκρατία. Μια Ελλάδα χωρίς την Κρήτη, την Κύπρο, τα Δωδεκάνησα, τη Χίο, τη
Θράκη και με τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, στα βόρεια σύνορά της.
Εκεί βρισκόταν τώρα, η τελευταία του ελπίδα. Είχε ελάχιστες πιθανότητες να τα
καταφέρει. Αν όμως ξέφευγε, ο σύντροφος Γιέλιτς, θα τον περίμενε στον Πλαταμώνα
για να φύγουν προς την Μπίτολα. Μαζί θα αποφάσιζαν αν υπήρχε δυνατότητα να
ανατραπεί ο Ζαχαριάδης ή αν θα περίμεναν το τέλος του για να αλλάξει το
καθεστώς. Έπασχε ήδη από βαριά κατάθλιψη, έχοντας υποστεί δύο εγκεφαλικά. Εν τω
μεταξύ, στα Βαλκάνια έπνεε, μετά τον θάνατο του Τίτο, αέρας εκδημοκρατισμού των
καθεστώτων σε Γιουγκοσλαβία, Μακεδονία και Βουλγαρία. Μόνο τρία συνέχιζαν τη
σταλινική τους πορεία, η Αλβανία, η Ρουμανία και χειρότερη όλων, η Ελλάδα.
Το
αυτοκίνητο πήρε την τελευταία στροφή, προς αριστερά, μετά την πινακίδα για
Στόμιο και Ομόλιο. Οι φρουρές των στρατιωτών τώρα, ήταν πιο πυκνές. Η καρδιά
του κόντευε να σπάσει. Στα 66 του χρόνια, είχε περάσει στην κόλαση εκατό φορές
και ποτέ του δε φοβήθηκε. Τώρα όμως, ο αντίπαλος δεν ήταν οι «άλλοι» αλλά ο
ίδιος του ο εαυτός. Η σφαίρα που θα τον έστελνε στην «αντίπερα όχθη» θα ήταν
από τον «γιο» του, από το δικό του «σπέρμα» και τη «μήτρα» της «μάνας» του…!
Δεν ήταν εύκολο να το δεχτεί.
Πριν τη
γέφυρα, ήταν το ελληνικό φυλάκιο. Η ώρα ήταν 00.02΄. Έβαλε το χέρι πρώτα κάτω
από το κάθισμα να ακουμπήσει για σιγουριά το παλιό του Τοκάρεφ. Μία σφαίρα είχε
απομείνει στον γεμιστήρα. Έβγαλε το διαβατήριο και το ταξιδιωτικό έγγραφο από
την τσέπη της δερμάτινης καπαρντίνας του. Ταξίδευε ως οδοντίατρος από την
Καρδίτσα, για να συμμετάσχει σε διεθνές συνέδριο στη Θεσσαλονίκη. Μόλις βρέθηκε
κάτω από το υπόστεγο, πλησίασαν τέσσερα άτομα και ο πιο ψηλός του ζήτησε να
κατέβει. Τον οδήγησε σε ένα γραφείο και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Έκανε τις
ερωτήσεις αλλά η φωνή του ήταν τρεμάμενη, αφύσικη για αξιωματικό. Ήταν φανερό
ότι ήξερε ποιον είχε απέναντι του.
Σε λίγη ώρα,
έμπαινε στο αυτοκίνητο περιμένοντας τη βίζα για να πατήσει το γκάζι. Το βλέμμα
του καρφώθηκε απέναντι, στα φώτα του μακεδονικού σταθμού. Άρχισε πάλι το μυαλό
του να παίζει με τα φαντάσματα. Τώρα έβλεπε τις σκιές απ΄τις ψυχές που είχε
πάρει ο ίδιος, στα βουνά της Πελοποννήσου, στο Νταχάου και στην επανάσταση των
αγροτών το ΄67, στη Λάρισα. Αυτός ήταν λοιπόν ο δικός του κόσμος, ο σπουδαίος ο
ιδανικός, ο γεμάτος αγώνες και βαμμένος κόκκινος από το αίμα των συντρόφων.
Αυτός ήταν κι ο κόσμος του φασισμού, του εθνικοσοσιαλισμού, του χριστιανισμού,
του ισλαμισμού και όλων των « –ισμών» της ανθρωπότητας μαζί. Γιατί είναι ένας
κόσμος όπου η μπέσα, το φιλότιμο, η ανάσα κι η ανθρώπινη σκέψη χάνονται μέσα
στη βάρβαρη «ιερή» λύσσα για εξουσία. Γι΄ αυτό αδερφός σκοτώνει αδερφό και
σύντροφος τον σύντροφο.
Άνοιξε το
τζάμι και πήρε τα χαρτιά από τον φρουρό. Εκείνος τον κοίταξε μ΄ ένα μελαγχολικό
χαμόγελο, αποχαιρετώντας τον για πάντα. Η προπαγάνδα δεκαετιών τον έκανε να
μοιάζει μπροστά του θεός. Όλα πήγαν καλά. Πάτησε το γκάζι και προχώρησε στο
διάζωμα. Σε λίγα μέτρα, στο μέσο της γέφυρας, σταμάτησε. Άνοιξε την πόρτα και
το κρύο γέμισε το αυτοκίνητο. Βγήκε αργά και προχώρησε στην άκρη για να δει το
ποτάμι. Ο αέρας ήταν πια πολύ δυνατός και στροβίλιζε το πυκνό χιόνι. Από κάτω ο
Πηνειός έπεφτε ορμητικά με βουή.
Όλα
έφτιαχναν το τέλειο σκηνικό για να φέρουν στο νου μια ολόκληρη ζωή, σε λίγα δευτερόλεπτα. Τι νόημα είχε να ζήσει
άλλα δέκα είκοσι χρόνια ακόμα; Τι θα προλάβαινε να ανατρέψει; Τον Ζαχαριάδη ή
μήπως τον ίδιο του τον εαυτό; Ο πυροβολισμός ακούστηκε κάπως
μακρινός μέσα στην κατάλευκη νύχτα. Το σώμα έγειρε στο κάγκελο, δίπλωσε και
χάθηκε στο κενό. Το πιστόλι έμεινε στον δρόμο με λίγο αίμα στο κράσπεδο. Η πόρτα του
αυτοκινήτου χτυπούσε συνέχεια, σα χειροκρότημα στο τέλος μιας ωραίας
παράστασης, έχοντας σφηνωμένο στο χερούλι της ένα κατακόκκινο γαρύφαλλο.
Το πτώμα του
τελευταίου Έλληνα Κομμουνιστή δε βρέθηκε
ποτέ, όσο κι αν έψαξε το καθεστώς και ειδικά ο βλοσυρός γιος του Ζαχαριάδη.
Ούτε στο ποτάμι ούτε στην άγρια χειμωνιάτικη θάλασσα του Αιγαίου…
ΑνδρέαςΖαμπούκας Protagon.gr
Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014
Κυριακή 1 Ιουνίου 2014
O Λόρδος Rothschild για την Ελλάδα
O Λόρδος Rothschild για την Ελλάδα
Ε, αφού το λέει και ο λόρδος Ρότσιλντ πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπ' όψη. Δεν είναι όποιος όποιος, είναι ο άρχοντας του παγόσμιου τραπεζικού κατεστημένου. Δείτε το βίντεο...
Ε, αφού το λέει και ο λόρδος Ρότσιλντ πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπ' όψη. Δεν είναι όποιος όποιος, είναι ο άρχοντας του παγόσμιου τραπεζικού κατεστημένου. Δείτε το βίντεο...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)