▶ Escape From Greece - YouTube
H άλλη πλευρά του μεταναστευτικού προβλήματος...
Δευτέρα 21 Απριλίου 2014
Κυριακή 20 Απριλίου 2014
Πειραιάς - Μεγάλη
Πέμπτη 1945
Στο
εκκλησάκι του Ζάννειου Νοσοκομίου ψέλνονται τα λόγια του Ευαγγελίου για τη
Σταύρωση του Ιησού. Οι περισσότεροι πιστοί βρίσκονται έξω από τη κατάμεστη μικρή
εκκλησίτσα, στο δρόμο (οδός Κανθάρου), ανάμεσά τους κι εγώ 15χρονος με τη παρέα
μου αγόρια και κορίτσια… Η ματιά μου πέφτει σ’ ένα 50ρη άνδρα που στέκεται σχεδόν
δίπλα μου, στα σκαλιά της απέναντι στο εκκλησάκι κατοικίας, και σιωπηλός παρακολουθεί με περιέργεια όσα
συμβαίνουν.
Ξαφνικά ακούγεται
μέσα από το ναό ένας ήχος: γκαπ γκουπ, γκαπ γκουπ. Γίνεται η αναπαράσταση της Σταύρωσης
του Ιησού. Οι ‘’πιστοί’’ κάνουν ευλαυικά
το σταυρό τους, ακούγονται και κάποια κλάματα.
Γυρίζει προς εμένα ο άγνωστος άντρας και με σπασμένα ελληνικά με ρωτά τι
συμβαίνει, τι είναι αυτά τα γκαπ γκουπ. Του εξηγώ ότι είναι η στγμή της Σταύρωσης…
Έκπληκτος, με κοιτάζει και μου λέει με πολύ σοβαρό ύφος:
«Είμαι
ναυτικός. Πατρίδα μου είναι η Αίγυπτος. Πριν τρία χρόνια που ξαναυρέθηκα στο
Πειραιά, ακριβώς τέτοιες μέρες, έζησα το ίδιο σκηνικό και μου είπαν και τότε
πως ήταν η Σταύρωση του Ιησού. Την γλίτωσε τότε, αλλά φαίνεται ότι πάλι έκανε
τα ίδια και έμπλεξε ξανά. Τι να σου πω βρε φίλε; Φαίνεται πως τα θέλει ο κώλοςτου»!!!
@radical30
Aληθώς ανέστη;
Αληθώς Ανέστη;
Από το βράδυ της Ανάστασης και μετά, η επωδός είναι η έκφραση «Χριστός Ανέστη», η οποία αναμένει την απόκριση «Αληθώς Ανέστη» (αν και τελευταία παίζει η ατάκα, με χιούμορ, «Μαγκιά του!»).
Κι όμως, το πιο αμφισβητήσιμο θέμα στα έργα και τις διδαχές του Ιησού Χριστού και των επιγόνων του, είναι η ανάσταση των νεκρών. Όχι τόσο του ίδιου, που η πίστη στην ανάστασή του εκ νεκρών αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής θρησκείας, όσο όλων των άλλων, των «κοινών θνητών». Αφού, εκτός από τον ίδιο, που εδώ και 2100 χρόνια εξακολουθεί να μνημονεύεται ως αναστηθέντας, όλοι οι υπόλοιποι: η Μητέρα του η ίδια, μαθητές, Απόστολοι, Ευαγγελιστές, μαρτυρήσαντες Άγιες και Άγιοι, αφοσιωμένοι πιστοί, μεγάλοι Πατέρες της εκκλησίας, Επίσκοποι, Αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχες, εξακολούθησαν να πεθαίνουν (εις τους αιώνες των αιώνων), χωρίς να ανασταίνονται.
Όπως και όλοι οι άλλοι άλλωστε: οι πιστοί και οι προφήτες και οι μάρτυρες άλλων θρησκευτικών δογμάτων, αλλά και οι άπιστοι. Διότι οι θνητοί καταλήγουν πάντα νεκροί. Τώρα, αν μερικοί από αυτούς (λέγεται ότι) «εκοιμήθησαν», ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι οριστικώς, «εντελώς» νεκροί - που η ανάσταση και των μεν και των δε παραπέμπεται στη Δευτέρα Παρουσία -, αυτή είναι μάλλον μια διαφορά που ο κοινός νους, όσο και να πιστεύει, δεν μπορεί να συλλάβει. Εξού και η παλιά λαϊκή παράδοση, που επέτρεπε να απουσιάζουν από τη χαρμόσυνη τελετή της Ανάστασης οι πενθούντες και οι χήρες.
Η ανάσταση των νεκρών, είτε συντελείται ως θαύμα, είτε αναφέρεται ως απαραίτητη προϋπόθεση της πίστης των χριστανών, είτε ως υπόσχεση της αιώνιας ζωής, συναντά πάντα αντιστάσεις (κατανόησης) και από τους πιο πιστούς μαθητές. Ο Ιησούς ανασταίνει τη μικρή κόρη του Ιαείρου, ενώπιον των γονιών της και τριών μαθητών του και απαιτεί να παραμείνει το θαύμα κρυφό… Ανασταίνει τον γιο της χήρας της Ναΐν και το θαύμα διαδίδεται σε όλη την Ιουδαία και τα περίχωρα… Ανασταίνει τον Λάζαρο και λέγει στη Μάρθα: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σε μένα, κι αν πεθάνει, θα ζήσει, κι όποιος ζει και πιστεύει σε μένα, δεν θα πεθάνει ποτέ», ενώ προλέγει τρεις φορές το θάνατο και την ανάστασή του. Κι όμως, όταν αναγγέλλεται η ανάστασή του, από τις γυναίκες που επισκέπτονται τον τάφο του, οι μαθητές του ακόμη αμφιβάλλουν και θα χρειαστεί να επανεμφανισθεί ο ίδιος για να τους επιπλήξει και να τους πείσει.
Αλλά οι νεκροί, όπως ξέρουμε εμείς οι θνητοί, είναι νεκροί. Όπως λέει κι ο Κώστας Ουράνης, στο ποίημά του “Οι Ζωντανοί Νεκροί”, «μόνο τότε οι νεκροί πεθαίνουνε, όταν τους λησμονούμε». Ζωή σε λόγου μας, δηλαδή. Να ζούμε για να τους θυμόμαστε τους αγαπημένους απόντες μας. Με την αγάπη, και τον σεβασμό που αξίζει στον καθένα…
Καλό Πάσχα. Χριστός Ανέστη! Μαγκιά Του!!!!
Από το βράδυ της Ανάστασης και μετά, η επωδός είναι η έκφραση «Χριστός Ανέστη», η οποία αναμένει την απόκριση «Αληθώς Ανέστη» (αν και τελευταία παίζει η ατάκα, με χιούμορ, «Μαγκιά του!»).
Κι όμως, το πιο αμφισβητήσιμο θέμα στα έργα και τις διδαχές του Ιησού Χριστού και των επιγόνων του, είναι η ανάσταση των νεκρών. Όχι τόσο του ίδιου, που η πίστη στην ανάστασή του εκ νεκρών αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής θρησκείας, όσο όλων των άλλων, των «κοινών θνητών». Αφού, εκτός από τον ίδιο, που εδώ και 2100 χρόνια εξακολουθεί να μνημονεύεται ως αναστηθέντας, όλοι οι υπόλοιποι: η Μητέρα του η ίδια, μαθητές, Απόστολοι, Ευαγγελιστές, μαρτυρήσαντες Άγιες και Άγιοι, αφοσιωμένοι πιστοί, μεγάλοι Πατέρες της εκκλησίας, Επίσκοποι, Αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχες, εξακολούθησαν να πεθαίνουν (εις τους αιώνες των αιώνων), χωρίς να ανασταίνονται.
Όπως και όλοι οι άλλοι άλλωστε: οι πιστοί και οι προφήτες και οι μάρτυρες άλλων θρησκευτικών δογμάτων, αλλά και οι άπιστοι. Διότι οι θνητοί καταλήγουν πάντα νεκροί. Τώρα, αν μερικοί από αυτούς (λέγεται ότι) «εκοιμήθησαν», ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι οριστικώς, «εντελώς» νεκροί - που η ανάσταση και των μεν και των δε παραπέμπεται στη Δευτέρα Παρουσία -, αυτή είναι μάλλον μια διαφορά που ο κοινός νους, όσο και να πιστεύει, δεν μπορεί να συλλάβει. Εξού και η παλιά λαϊκή παράδοση, που επέτρεπε να απουσιάζουν από τη χαρμόσυνη τελετή της Ανάστασης οι πενθούντες και οι χήρες.
Η ανάσταση των νεκρών, είτε συντελείται ως θαύμα, είτε αναφέρεται ως απαραίτητη προϋπόθεση της πίστης των χριστανών, είτε ως υπόσχεση της αιώνιας ζωής, συναντά πάντα αντιστάσεις (κατανόησης) και από τους πιο πιστούς μαθητές. Ο Ιησούς ανασταίνει τη μικρή κόρη του Ιαείρου, ενώπιον των γονιών της και τριών μαθητών του και απαιτεί να παραμείνει το θαύμα κρυφό… Ανασταίνει τον γιο της χήρας της Ναΐν και το θαύμα διαδίδεται σε όλη την Ιουδαία και τα περίχωρα… Ανασταίνει τον Λάζαρο και λέγει στη Μάρθα: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σε μένα, κι αν πεθάνει, θα ζήσει, κι όποιος ζει και πιστεύει σε μένα, δεν θα πεθάνει ποτέ», ενώ προλέγει τρεις φορές το θάνατο και την ανάστασή του. Κι όμως, όταν αναγγέλλεται η ανάστασή του, από τις γυναίκες που επισκέπτονται τον τάφο του, οι μαθητές του ακόμη αμφιβάλλουν και θα χρειαστεί να επανεμφανισθεί ο ίδιος για να τους επιπλήξει και να τους πείσει.
Αλλά οι νεκροί, όπως ξέρουμε εμείς οι θνητοί, είναι νεκροί. Όπως λέει κι ο Κώστας Ουράνης, στο ποίημά του “Οι Ζωντανοί Νεκροί”, «μόνο τότε οι νεκροί πεθαίνουνε, όταν τους λησμονούμε». Ζωή σε λόγου μας, δηλαδή. Να ζούμε για να τους θυμόμαστε τους αγαπημένους απόντες μας. Με την αγάπη, και τον σεβασμό που αξίζει στον καθένα…
Καλό Πάσχα. Χριστός Ανέστη! Μαγκιά Του!!!!
Σάββατο 19 Απριλίου 2014
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ
@radical30
----------
‘’AN ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ ΣΕ ΦΥΛΑΚΗ, ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΘΥΜΑΣΑΙ’’…
...
… λέει μια σοφή λαϊκή ρήση και αυτό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα του νεοέλληνα εδώ και μερικές δεκαετίες. Από αυτό ξεκινάνε όλα. Πολύ περισσότερο η πλαστή ευημερία και η τεχνητή κρίση.
Απομακρύνθηκε ο νεοέλληνας από τη φύση, από τη γη, άφησε πίσω την αυτονομία και την ελευθερία του και ανήγαγε ξαφνικά σε μέγιστο ιδανικό την εξάρτηση και την έμμισθη σκλαβιά. Τη μόνιμη ενοικίαση του εαυτού του σε έναν ιδιωτικό ή δημόσιο εκμισθωτή. Για να ζήσει δήθεν καλύτερα. Και όσο πιο μόνιμη η σκλαβωμένη σχέση του με τον εκμισθωτή τόσο πιο ασφαλής άρχισε να νιώθει. Καλύτερα σε μόνιμο κλουβί με την τροφή να πέφτει μέσα στην ταΐστρα βρέξει χιονίσει παρά ελεύθερος έξω να πρέπει να πασχίσει για να ζήσει. Η πρώτη αυτή γενιά σκλάβων είχε ανάμνηση ελευθερίας μα υπέκυψε, ξεπουλήθηκε από ανάγκη ή αδυναμία αντίστασης σε κάποιες σειρήνες.
Κι ύστερα όλοι αυτοί οι νεοσκλάβοι γεννήσανε. Τα παιδιά τους γεννηθήκανε στο κλουβάκι. Μάθανε από μικρά πως κάποιος έχει εκμισθώσει τους γονείς και έτσι μόνο έρχεται στο σπίτι η ευημερία, έτσι μόνο μπορεί να επιβιώσει ο άνθρωπος. Κι αρχίσανε να ανταγωνίζονται μεγαλώνοντας για το ποιο σκλαβάκι θα πάρει δήθεν τα πιο πολλά πτυχία – εφόδια για να μπορέσει να νοικιάσει τον εαυτό του κι αυτό πιο εύκολα και με πιο καλούς όρους, δήθεν, σε κάποιον, για να εξασφαλίσει έτσι τα προς το ζην κι αυτό. Ακόμα ακόμα κι εκείνοι που δεν είχαν δυνατότητες για να πάρουν χαρτιά και πτυχία, βρήκανε τους τρόπους να σκλαβωθούν. Με μέσον.
Πήγανε οι γονείς και πιάσανε τον Βουλευτή. Σε παρακαλώ βάλε το παιδί μου κάπου. Σκλάβωσε το βλαστάρι μου. Αρκεί να πέφτει το μηνιάτικο, να ζει. Και φτιάξαμε μια κοινωνία φυλακισμένων. Με όσο πιο μόνιμο κλουβί να τους φυλακίζει τόσο πιο ασφαλείς να νιώθουνε οι ίδιοι μέσα. Και έτσι, άλλοι από τους νοικιασμένους σκλάβους είναι ευχαριστημένοι μες στο κλουβί, άλλοι μιζεριάζουνε, αλλωνών η ψυχή τους πετά και λαχταρά μια ελευθερία την οποία ενστικτωδώς ψυχανεμίζονται αλλά ποτέ δεν έχουν βιώσει κι άλλοι, οι χειρότεροι, κάθονται μέσα στο κλουβί και στον ελεύθερο χρόνο τους πουλάνε θεωρία επανάστασης, δήθεν για να τσακίσουνε τα κάγκελα που μόνοι τους μπήκανε μέσα.
Η όρνιθα που έχει γεννηθεί από κλωσσομηχανή, ποτέ δεν κάθεται να κλωσσήσει. Δεν ξέρει τι σημαίνει γέννα. Αμολάει διακόσια αυγά και πεθαίνει. Πεθαίνει δίχως να ’χει μάθει να ζει. Έτσι είναι πλέον οι νέοι έλληνες. Γεννηθήκανε σκλάβοι και γεννάνε σκλάβους. Εξαρτηθήκανε και γεννάνε εξαρτώμενους. Τα παιδιά τους την ''ελευθερία'' τη μάθανε μονάχα σαν λέξη στο γυμνάσιο για να τη γράφουνε στις εκθέσεις μήπως πιάσουνε καλό βαθμό και πάρουνε περισσότερα εφόδια στη ζωή για να βρούνε πιο εύκολα κλουβί να μπούνε μέσα.
Και αφού απομακρυνθήκανε από τη γη, το ρίξανε (κάποιοι) στην τέχνη. Γίνανε αναγνώστες, ακροατές, θεατές των έργων τέχνης που δημιουργούν όσοι, λιγοστοί, ζούνε ακόμα ελεύθεροι, όσων η ψυχή δεν αντέχει το κλουβί. Αν δεν ήταν οι άνθρωποι σκλάβοι δεν θα ευδοκιμούσαν οι τέχνες, διότι η πιο μεγάλη τέχνη είναι στο να ζεις. Κι αν τύχει να γνωρίσουν προσωπικά έναν δημιουργό, του λένε όλοι τι τυχερός που είναι που ζει έτσι. Μα δεν είναι τύχη, είναι επιλογή. Επιλογή ελευθερίας δίχως μηνιάτικο σκλαβιάς σε μια κοινωνία που έχει θέσει τον μισθό πάνω από κάθε αξία. Πονάει ο καλλιτέχνης, φτύνει αίμα για να είναι λεύτερος κι οι άλλοι τον λένε τυχερό και ξεμπερδεύουνε με όλα. Έτσι είναι τα πράγματα. Τόσο απλά. Εμείς τα κάναμε δύσκολα.
Και τώρα ήρθε η κρίση η τεχνητή. Διότι τα κοτόπουλα της κλωσσομηχανής γεννήσανε πλέον τα διακόσια τους αυγά το καθένα, έγινε η απόσβεση και πρέπει τώρα να σφαγιαστούν, για να πουληθεί και το κρέας. Και τα ’χει πιάσει άγχος μέσα στο κλουβί, τι θα απογίνουνε, το νιώθουνε το τέλος. Κι αρχίσανε λοιπόν να ακούγονται οι πρώτες φωνές για απόδραση πίσω στο χωριό, στο κτήμα του παππού, μα ακόμα φιλολογικά το λένε οι πιο πολλοί, ούτε το πιστεύουν, ούτε τα κότσια έχουνε για να το πράξουν. Θα ’ρθει όμως η ώρα που θα νιώσουν πως μόνο αυτό τους απομένει πια. Κι όσοι έχουνε κρατήσει κάποια επαφή με τη γη, θα ζήσουνε. Οι υπόλοιποι θα γίνουνε τα θύματα μιας σύγχρονης σφαγής, δίχως γιαταγάνια.
http://tvxs.gr/node/7655
Γιάννης Μακριδάκης
@radical30
----------
‘’AN ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ ΣΕ ΦΥΛΑΚΗ, ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΘΥΜΑΣΑΙ’’…
...
… λέει μια σοφή λαϊκή ρήση και αυτό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα του νεοέλληνα εδώ και μερικές δεκαετίες. Από αυτό ξεκινάνε όλα. Πολύ περισσότερο η πλαστή ευημερία και η τεχνητή κρίση.
Απομακρύνθηκε ο νεοέλληνας από τη φύση, από τη γη, άφησε πίσω την αυτονομία και την ελευθερία του και ανήγαγε ξαφνικά σε μέγιστο ιδανικό την εξάρτηση και την έμμισθη σκλαβιά. Τη μόνιμη ενοικίαση του εαυτού του σε έναν ιδιωτικό ή δημόσιο εκμισθωτή. Για να ζήσει δήθεν καλύτερα. Και όσο πιο μόνιμη η σκλαβωμένη σχέση του με τον εκμισθωτή τόσο πιο ασφαλής άρχισε να νιώθει. Καλύτερα σε μόνιμο κλουβί με την τροφή να πέφτει μέσα στην ταΐστρα βρέξει χιονίσει παρά ελεύθερος έξω να πρέπει να πασχίσει για να ζήσει. Η πρώτη αυτή γενιά σκλάβων είχε ανάμνηση ελευθερίας μα υπέκυψε, ξεπουλήθηκε από ανάγκη ή αδυναμία αντίστασης σε κάποιες σειρήνες.
Κι ύστερα όλοι αυτοί οι νεοσκλάβοι γεννήσανε. Τα παιδιά τους γεννηθήκανε στο κλουβάκι. Μάθανε από μικρά πως κάποιος έχει εκμισθώσει τους γονείς και έτσι μόνο έρχεται στο σπίτι η ευημερία, έτσι μόνο μπορεί να επιβιώσει ο άνθρωπος. Κι αρχίσανε να ανταγωνίζονται μεγαλώνοντας για το ποιο σκλαβάκι θα πάρει δήθεν τα πιο πολλά πτυχία – εφόδια για να μπορέσει να νοικιάσει τον εαυτό του κι αυτό πιο εύκολα και με πιο καλούς όρους, δήθεν, σε κάποιον, για να εξασφαλίσει έτσι τα προς το ζην κι αυτό. Ακόμα ακόμα κι εκείνοι που δεν είχαν δυνατότητες για να πάρουν χαρτιά και πτυχία, βρήκανε τους τρόπους να σκλαβωθούν. Με μέσον.
Πήγανε οι γονείς και πιάσανε τον Βουλευτή. Σε παρακαλώ βάλε το παιδί μου κάπου. Σκλάβωσε το βλαστάρι μου. Αρκεί να πέφτει το μηνιάτικο, να ζει. Και φτιάξαμε μια κοινωνία φυλακισμένων. Με όσο πιο μόνιμο κλουβί να τους φυλακίζει τόσο πιο ασφαλείς να νιώθουνε οι ίδιοι μέσα. Και έτσι, άλλοι από τους νοικιασμένους σκλάβους είναι ευχαριστημένοι μες στο κλουβί, άλλοι μιζεριάζουνε, αλλωνών η ψυχή τους πετά και λαχταρά μια ελευθερία την οποία ενστικτωδώς ψυχανεμίζονται αλλά ποτέ δεν έχουν βιώσει κι άλλοι, οι χειρότεροι, κάθονται μέσα στο κλουβί και στον ελεύθερο χρόνο τους πουλάνε θεωρία επανάστασης, δήθεν για να τσακίσουνε τα κάγκελα που μόνοι τους μπήκανε μέσα.
Η όρνιθα που έχει γεννηθεί από κλωσσομηχανή, ποτέ δεν κάθεται να κλωσσήσει. Δεν ξέρει τι σημαίνει γέννα. Αμολάει διακόσια αυγά και πεθαίνει. Πεθαίνει δίχως να ’χει μάθει να ζει. Έτσι είναι πλέον οι νέοι έλληνες. Γεννηθήκανε σκλάβοι και γεννάνε σκλάβους. Εξαρτηθήκανε και γεννάνε εξαρτώμενους. Τα παιδιά τους την ''ελευθερία'' τη μάθανε μονάχα σαν λέξη στο γυμνάσιο για να τη γράφουνε στις εκθέσεις μήπως πιάσουνε καλό βαθμό και πάρουνε περισσότερα εφόδια στη ζωή για να βρούνε πιο εύκολα κλουβί να μπούνε μέσα.
Και αφού απομακρυνθήκανε από τη γη, το ρίξανε (κάποιοι) στην τέχνη. Γίνανε αναγνώστες, ακροατές, θεατές των έργων τέχνης που δημιουργούν όσοι, λιγοστοί, ζούνε ακόμα ελεύθεροι, όσων η ψυχή δεν αντέχει το κλουβί. Αν δεν ήταν οι άνθρωποι σκλάβοι δεν θα ευδοκιμούσαν οι τέχνες, διότι η πιο μεγάλη τέχνη είναι στο να ζεις. Κι αν τύχει να γνωρίσουν προσωπικά έναν δημιουργό, του λένε όλοι τι τυχερός που είναι που ζει έτσι. Μα δεν είναι τύχη, είναι επιλογή. Επιλογή ελευθερίας δίχως μηνιάτικο σκλαβιάς σε μια κοινωνία που έχει θέσει τον μισθό πάνω από κάθε αξία. Πονάει ο καλλιτέχνης, φτύνει αίμα για να είναι λεύτερος κι οι άλλοι τον λένε τυχερό και ξεμπερδεύουνε με όλα. Έτσι είναι τα πράγματα. Τόσο απλά. Εμείς τα κάναμε δύσκολα.
Και τώρα ήρθε η κρίση η τεχνητή. Διότι τα κοτόπουλα της κλωσσομηχανής γεννήσανε πλέον τα διακόσια τους αυγά το καθένα, έγινε η απόσβεση και πρέπει τώρα να σφαγιαστούν, για να πουληθεί και το κρέας. Και τα ’χει πιάσει άγχος μέσα στο κλουβί, τι θα απογίνουνε, το νιώθουνε το τέλος. Κι αρχίσανε λοιπόν να ακούγονται οι πρώτες φωνές για απόδραση πίσω στο χωριό, στο κτήμα του παππού, μα ακόμα φιλολογικά το λένε οι πιο πολλοί, ούτε το πιστεύουν, ούτε τα κότσια έχουνε για να το πράξουν. Θα ’ρθει όμως η ώρα που θα νιώσουν πως μόνο αυτό τους απομένει πια. Κι όσοι έχουνε κρατήσει κάποια επαφή με τη γη, θα ζήσουνε. Οι υπόλοιποι θα γίνουνε τα θύματα μιας σύγχρονης σφαγής, δίχως γιαταγάνια.
http://tvxs.gr/node/7655
Γιάννης Μακριδάκης
Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Η ΖΩΗ!!
Ένας ηλικιωμένος άνδρας και ο 20χρόνος γιος του ταξιδεύουν με το τρένο. Στο πρόσωπο του αγοριού, που καθόταν κοντά στο παράθυρο, ζωγραφιζόταν μεγάλη χαρά ... Κάποια στιγμή, το αγόρι έβγαλε το χέρι του έξω από το παράθυρο και αισθάνθηκε τον αέρα που περνούσε ανάμεσα στα δάχτυλά του και φώναξε:
-Μπαμπά, δες πώς τα δέντρα ακολουθούν πίσω μας.!
Ο ηλικιωμένος πατέρας χαμογέλασε...Πίσω τους καθόταν ένα νεαρό ζευγάρι, το οποίο ακούει τη συνομιλία μεταξύ πατέρα και γιου και αισθάνθηκε κάπως άβολα και παραξενεμένο...
-Πώς είναι δυνατόν σκέφτηκαν, αυτός ο 20χρονος νεαρός να συμπεριφέρεται σαν παιδί;
Ξαφνικά το αγόρι φώναξε:
-Πατέρα δες μια λίμνη, δες τα σύννεφα που προσπερνάμε! και το ζεύγος εξακολουθεί να μένει έκπληκτο από τη συμπεριφορά αυτού του νεαρού!.
Κάποια στιγμή άρχισε να βρέχει. Σταγόνες από βροχή άρχισαν να πέφτουν στο χέρι του νεαρού, του οποίου το πρόσωπο έλαμπε από χαρά. Ξαφνικά φώναξε:
-Μπαμπά, δες βρέχει! οι σταγόνες γεμίζουν το χέρι μου. Δες! δες...!
Στο τέλος, το ζευγάρι έχασε πλέον την υπομονή του και απευθύνθηκε στον ηλικιωμένο πατέρα:
-Γιατί δεν τον πάτε σε ένα γιατρό να δει την περίπτωση του;
Και ο ηλικιωμένος πατέρας απάντησε:
- Εμείς μόλις επιστρέφουμε από το νοσοκομείο, ο γιος μου μόλις απέκτησε την όραση του και βλέπει για πρώτη φορά στη ζωή του!
Αναρτήθηκε από heretica filosofia
================
Η ζωή δεν είναι πόρνη , δεν μπορεί να είναι, ακόμη και αν το ήθελε. Η ζωή δεν έχει υπόσταση, δεν δημιουργεί ούτε νομοθετεί. Είναι μια γενική έννοια που εκπροσωπείται από τους ανθρώπους, τη κοινωνία και τά έργα τους. Καλά ή άσχημα.
Κάποιοι άνθρωποι είναι πούστηδες ή πουτάνες. Κάποιοι πολιτικοί, δικαστές, αστυνομικοί, κληρικοί, ιατροί, δάσκαλοι, είναι επίορκοι. Κάποιοι πολίτες πλούσιοι αλλά και φτωχοί, είναι ψεύτες και υποκριτές. Και κάποιοι άλλοι πάλι, είναι άτιμοι, φονιάδες, απατεώνες, κλέφτες, λαμόγια.
Νομίζω ότι το μήνυμα αυτής της τρυφερής ιστορίας είναι η Aθωότητα...
ΑΥΤΗ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΥΦΛΟ ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΒΛΕΠΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΆ.
Μπορεί και να κάνω λάθος, γιατί όχι;
@radical30 10 Δεκεμβρίου 2010 2:11 μ.μ.
Ένας ηλικιωμένος άνδρας και ο 20χρόνος γιος του ταξιδεύουν με το τρένο. Στο πρόσωπο του αγοριού, που καθόταν κοντά στο παράθυρο, ζωγραφιζόταν μεγάλη χαρά ... Κάποια στιγμή, το αγόρι έβγαλε το χέρι του έξω από το παράθυρο και αισθάνθηκε τον αέρα που περνούσε ανάμεσα στα δάχτυλά του και φώναξε:
-Μπαμπά, δες πώς τα δέντρα ακολουθούν πίσω μας.!
Ο ηλικιωμένος πατέρας χαμογέλασε...Πίσω τους καθόταν ένα νεαρό ζευγάρι, το οποίο ακούει τη συνομιλία μεταξύ πατέρα και γιου και αισθάνθηκε κάπως άβολα και παραξενεμένο...
-Πώς είναι δυνατόν σκέφτηκαν, αυτός ο 20χρονος νεαρός να συμπεριφέρεται σαν παιδί;
Ξαφνικά το αγόρι φώναξε:
-Πατέρα δες μια λίμνη, δες τα σύννεφα που προσπερνάμε! και το ζεύγος εξακολουθεί να μένει έκπληκτο από τη συμπεριφορά αυτού του νεαρού!.
Κάποια στιγμή άρχισε να βρέχει. Σταγόνες από βροχή άρχισαν να πέφτουν στο χέρι του νεαρού, του οποίου το πρόσωπο έλαμπε από χαρά. Ξαφνικά φώναξε:
-Μπαμπά, δες βρέχει! οι σταγόνες γεμίζουν το χέρι μου. Δες! δες...!
Στο τέλος, το ζευγάρι έχασε πλέον την υπομονή του και απευθύνθηκε στον ηλικιωμένο πατέρα:
-Γιατί δεν τον πάτε σε ένα γιατρό να δει την περίπτωση του;
Και ο ηλικιωμένος πατέρας απάντησε:
- Εμείς μόλις επιστρέφουμε από το νοσοκομείο, ο γιος μου μόλις απέκτησε την όραση του και βλέπει για πρώτη φορά στη ζωή του!
Αναρτήθηκε από heretica filosofia
================
Η ζωή δεν είναι πόρνη , δεν μπορεί να είναι, ακόμη και αν το ήθελε. Η ζωή δεν έχει υπόσταση, δεν δημιουργεί ούτε νομοθετεί. Είναι μια γενική έννοια που εκπροσωπείται από τους ανθρώπους, τη κοινωνία και τά έργα τους. Καλά ή άσχημα.
Κάποιοι άνθρωποι είναι πούστηδες ή πουτάνες. Κάποιοι πολιτικοί, δικαστές, αστυνομικοί, κληρικοί, ιατροί, δάσκαλοι, είναι επίορκοι. Κάποιοι πολίτες πλούσιοι αλλά και φτωχοί, είναι ψεύτες και υποκριτές. Και κάποιοι άλλοι πάλι, είναι άτιμοι, φονιάδες, απατεώνες, κλέφτες, λαμόγια.
Νομίζω ότι το μήνυμα αυτής της τρυφερής ιστορίας είναι η Aθωότητα...
ΑΥΤΗ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΥΦΛΟ ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΒΛΕΠΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΆ.
Μπορεί και να κάνω λάθος, γιατί όχι;
@radical30 10 Δεκεμβρίου 2010 2:11 μ.μ.
O Χριστός Ξανασταυρώνεται
Mια ταινία του Ζιλ Ντασέν από το ομόνυμο μυθιστόρημα του Ν. Καζαντζάκη
http://youtu.be/JqSZmfG-ry
full movie - greek subs
http://youtu.be/JqSZmfG-ry
full movie - greek subs
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)