Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014
Παραληρήματα…
Ο Κώστας
Καίσαρης βάζει στο μίξερ ΠΑΣΟΚ/ΝΔ, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και Βορίδη,
φτάνει μέσω του Κώστα Κατσουράνη στις μακρινές Ινδίες και διερωτάται: Ποιος
εκφράζει σήμερα την Δημοκρατική Παράταξη;
Είναι
γνωστό, ότι δια μέσου των αιώνων υπάρχουν κάποια σημαντικά, αγωνιώδη και
αναπάντητα ερωτήματα: να ζει κανείς ή να
μη ζει; Βουνό ή θάλασσα; Ζεϊμπέκικο ή χασάπικο; Με αφρό ή χωρίς; Κρέας ή ψάρι;
Ξανθιά ή μελαχρινή, μπύρα; Ξανθός ή μελαχρινός, γκόμενος; Βίσση ή Βανδή;
Αντώνης ή Ρέμος; Σκέτο ή απ' όλα; Και πολλά άλλα εξ ίσου σοβαρά…
Σε όλα
αυτά τα σπουδαία και τα σοβαρά, ήρθε τελευταία να προστεθεί κάτι το
ουσιοδέστερο. Κάτι το συνταρακτικό: ποιος εκφράζει τη δημοκρατική παράταξη; Το
ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία;
Διανοητές,
φιλόσοφοι, πολιτικοί αναλυτές, ακαδημαϊκοί, ιχνηλάτες, τρόφιμοι του
Δρομοκαϊτείου, καθηγητές, ταχυδακτυλουργοί, επιφανείς ξυλογλύπτες, διάσημες
μπαργούμεν και δεξιοτέχνες της χείρας ή χήρας με τα πέντε ορφανά, έχουν βάλει
τον κώλο τους κάτω κι έχουν πέσει σε βαθύ στοχασμό: ποιο κόμμα εκφράζει τη
σήμερον ημέραν τη Δημοκρατική Παράταξη. Η Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ;
Ο
ελληνικός λαός με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τις εξελίξεις και περιμένει με
αγωνία το αποτέλεσμα.: ποια θα είναι η απόφαση των σοφών, που σπάνε τη γκλάβα
τους προκειμένου να δώσουν τη σωστή απάντηση; Δεν παίζει κανείς, άλλωστε, με
τέτοια σοβαρά θέματα. Όταν μάλιστα είναι πολύ πιθανό οσονούπω να προκηρυχθούν
εκλογές. Πως θα πάει ο ελληνικός λαός
στις κάλπες, χωρίς να έχει υπάρξει απάντηση: κάποιος που ακούστηκε από το βάθος
να φωνάζει: «ότι τα σκατά και το φτυάρι», εκδιώχθηκε βιαίως από την αίθουσα.
Δεν
παίζουνε μ' αυτά τα πράγματα. Η συζήτηση αυτή πρέπει να κλείσει το συντομότερο
δυνατό. Ειδικότερα όταν καραδοκούν οι λαϊκιστές του Σύριζα. Κάτι τύποι σαν τον
Στρατούλη και τον Γιώργο Πάντζα, που έχουν ήδη ράψει τα κοστούμια, που θα ορκιστούν
ως Υπουργοί. Ένα χειμωνιάτικο και ένα καλοκαιρινό. Κάποιος είπε να το παίξουνε
μονά-ζυγά. Ένας άλλος να βρούνε ένα δίφραγκο και να το στρίψουν: κορώνα
κερδίζει η Νέα Δημοκρατία, γράμματα το ΠΑΣΟΚ. Εξυπνάδες της κακιάς ώρας, για
ένα μείζον εθνικό θέμα.
Με τη
Δημοκρατική Παράταξη, όλο το τελευταίο διάστημα να παραμένει ορφανή και να μην
έχει που τη κεφαλή κλίναι. Να πάει, να λημεριάσει στο ΠΑΣΟΚ ή να αράξει στη Νέα
Δημοκρατία; Κι ενώ η αγωνία είχε φτάσει στο κατακόρυφο και τα γραφεία στοιχημάτων δεν προλάβαιναν να
παίρνουν ΠΑΙΧΝΊΔΙ η απάντηση ήλθε σαν το μάνα εξ ουρανού. Η
λύση στο μέγα αυτό ζήτημα ήταν τόσο ριζοσπαστική, όσο και του Χριστόφορου Κολόμβου όταν πήρε στα
χέρια του το αβγό. Η λύση ήρθε μάλιστα από γυναικείο μυαλό. Θηλυκό που γεννάει.
Μην πάει ο νους σας στην Άννα Παναγιωταρέα. Η ιδιαίτερα δημοφιλής στους φοιτητές
καθηγήτρια, το τελευταίο διάστημα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τον τάφο
της Αμφίπολης. Έχει αφήσει τα πεζά και τα τετριμμένα στην άκρη. Αυτό που
προέχει για την Άννα είναι το ραντεβού με την ιστορία. Το ραντεβού με τον
νεκρό.
Για να
μην το πολυλογούμε, λοιπόν, η απάντηση ήρθε από πολιτικό πρόσωπο. Από τη μια
και μοναδική Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ή αλλιώς, "επάγγελμα
ΠΑΣΟΚ". Η εν λόγω Μαριλίζα
άστραψε και βρόντηξε: «Θα ήταν αστείο,
αν δεν ήταν θλιβερό και ενδεικτικό της πολιτικής συγκυρίας που διανύουμε.
Τσακώνεται, λέει, η Νέα Δημοκρατία με το σημερινό ΠΑΣΟΚ για το ποιος εκφράζει
τη "Δημοκρατική Παράταξη". Κανένας βέβαια από τους δύο»!!
Ο
Κατσουράνης για να βρει ομάδα και το τελευταίο μεροκάματο, ακολούθησε το δρόμο
του Νίκου Καββαδία. Έφτασε μέχρι τις μακρινές Ινδίες. Αν όμως, αντί για το
επάγγελμα του ποδοσφαιριστή ασκεί κάποιος το επάγγελμα του πολιτικού, τα πράγματα είναι σαφώς πιο
εύκολα. Όπως έχει πει σε ανύποπτο χρόνο ο μεγάλος ινδουιστής φιλόσοφος, Μοριτούρι Βίγκα «όλα τα σφάζω, όλα τα
μαχαιρώνω». Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να
χαθεί, αλλά οι ΠΑΣΟΚτζήδες ποτέ.
Ούτε η
πρώτη θα είναι η Μαριλίζα που θα ανοίξει τη μεγάλη πόρτα του Σύριζα, ούτε η
τελευταία. Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι μπαρ, να έχουνε φέις-κοντρόλ στην
πόρτα. "Εσύ μπαίνεις, εσύ έβγα έξω με το καλό μη σε πετάξουμε με τις
κλωτσιές". Τα πολιτικά κόμματα είναι σαν τα "Χαρντ Ροκ καφέ":
"όλους τους σερβίρουμε κι όλους τους αγαπάμε". Σε κανέναν δεν λένε
όχι. Και για αυτό έδωσαν απλόχερα στη Μαριλίζα τις σελίδες της Αυγής. Να αρθρογραφεί,
εκφράζοντας τις ανησυχίες της και τους προβληματισμούς της.
Για αυτό
ακριβώς και η Μαριλίζα γυρίζει την πλάτη στο κακό ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου
Βενιζέλου. Επειδή είδε φως στη Κουμουνδούρου κι ετοιμάζεται να μπει μέσα. Λες
και απευθύνονται σε βαζιβουζούκους. Ότι το ΠΑΣΟΚ για 38 χρόνια ήταν καλό και
χάλασε τώρα με τον Βενιζέλο. Μπορεί τώρα στα στερνά ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία να
ενώθηκαν σε σάρκα μια, αλλά επί της ουσίας ποτέ δεν είχαν διαφορές. Το ίδιο
πράμα ήταν. Την ίδια ιδεολογία είχαν, το ίδιο σύστημα υπηρετούσαν.
Ο Χάρρυ Κλυνν
τα έλεγε αυτά από τη δεκαετία του '70 όταν εμφάνιζε τον Καραμανλή και τον
Παπανδρέου να διαφωνούν. Με τον Καραμανλή να πίνει κρασί και τον Παπανδρέου
ουίσκι.
Κι
έρχεται σήμερα η Μαριλίζα να ανακαλύψει την Αμερική. Αν διαβάσεις το βιογραφικό
της στον ιδιωτικό τομέα δεν έχει ούτε ένα μεροκάματο. Ούτε ένα ένσημο. Ούτε
ένα. Όλες οι δουλειές της ήταν κομματικές. Από τα πενήντα χρόνια της ζωής της,
τα τριάντα τα έχει περάσει στο ΠΑΣΟΚ. Βουλευτής, Υπουργός, Ευρωβουλευτής,
γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, μέλος του γραφείου διεθνών σχέσεων,
επιστημονικός συνεργάτης της ΚΟ, εκπρόσωπος στο Προεδρείο της Ένωσης
Σοσιαλιστικών Κομμάτων, αναπληρώτρια διευθύντρια του γραφείου του Έλληνα
Επίτροπου στις Βρυξέλλες. Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου και πολλά άλλα.Το
ότι μικρή έπλενε τα πιάτα στη Χαριλάου Τρικούπη, δεν το αναφέρει στο βιογραφικό
της από σεμνότητα.
Aς το
κλείσουμε τώρα, λοιπόν.
Λένε και
ξαναλένε για τον Βορίδη: ότι δεν απαρνιέται το χουντικό παρελθόν του, όταν
κυκλοφορούσε σαν φοιτητής με το τσεκούρι στο χέρι. Κι έτσι είναι. Όσο λοιπόν
επικίνδυνο είναι ότι δεν μετανιώνει ένας ακροδεξιός, είναι εξίσου επικίνδυνο
όταν δεν μετανιώνει μια τρόφιμος της "Δημοκρατικής Παράταξης", που
έχει εξ ημισείας την ευθύνη για τη καταστροφή της χώρας. Όταν η Ελλάδα
δανειζόταν και χρεωκοπούσε, η Μαριλίζα απολάμβανε για τριάντα συναπτά έτη εντός
και εκτός των συνόρων την εξουσία.
Κώστας
Καίσαρης
--------------
Μου
αρέσει σαν γραφιάς ο Κώστας Καίσαρης. Όχι όταν γράφει για τα αθλητικά - και ας είναι το επάγγελμά
του, αλλά όταν αφήνεται στο
παραληρηματικό χιούμορ του και φιλοσοφεί. Τη ζωή και τους ανθρώπους. Πρέπει να διαθέτει
το ‘’χάρισμα’’ του παραληρείν, διαφορετικά κάτι πίνει που δεν το λέει και σ’
εμάς.
@radical30
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014
Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014
Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2014
Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014
ΓΗΡΑΤΙΑ…
Πώς είναι
να είσαι ηλικιωμένος; Μέσα μου λέω ότι ίσως κατά βάθος να είναι και λυτρωτικό.
'Ερχεται κάποια στιγμή που λυγίζεις από το βάρος του χρόνου και δεν βασανίζεις
τα πόδια. Τα σέρνεις πια, έχοντας το άλλοθι του γήρατος. Παραιτείσαι χωρίς να
απολογείσαι. Επιτρέπεται πια να παραδεχθείς ότι κουράστηκες. Μετά σκέφτομαι ότι
πάντα είσαι, κατά κάποιον τρόπο, ηλικιωμένος. Όσο υγιής και αν αισθάνεσαι, όσο
σφρίγος και αν παραμένει στις μπαταρίες σου, έτσι και σε έβλεπε ο εαυτός σου
πριν από είκοσι χρόνια, θα πάθαινε κρίση πανικού. Το γήρας δεν είναι μόνο ένας
προορισμός για τους τυχερούς. Είναι και μία μόνιμη κατάσταση.
Όμως του
κερατά, δεν υπάρχει παγκόσμια μέρα για τους νευρωτικούς μεσήλικες. Υπάρχει
παγκόσμια μέρα ηλικιωμένων και είναι ΣΗΜΕΡΑ.
Στον
ανεπτυγμένο κόσμο, η ημέρα αναφέρεται σε ανθρώπους άνω των 65-70 ετών. Στον
αναπτυσσόμενο κόσμο, αυτές οι ηλικίες είναι μικρά και σπάνια ρεκόρ επιβίωσης.
Στην Αιθιοπία προσδιορίζουν αλλιώς τους ηλικιωμένους. Και για την Ευρώπη δεν
υπάρχουν Αιθίοπες ηλικιωμένοι -λίγοι ξεπερνούν τα 50.
Δεν ξέρω
με πόσα χρόνια είναι ευχαριστημένος ένας άνθρωπος. Εξαρτάται από τη ζωή που
κάνει. Μπορεί να ζήσεις λίγο, αλλά να έχεις βάλει πολλές ζωές μέσα σε μία. Και μπορεί τα χρόνια σου να αναμετρηθούν με
τον αιώνα, αλλά να μη βρήκες τίποτα
σπουδαίο για να τα γεμίσεις.
Στην
Ελλάδα ζούμε περίπου 78-79 χρόνια. Βλέπω αρκετούς ανθρώπους σε αυτήν στην
ηλικία να περπατούν στο δρόμο. Και κάνω υπολογισμούς, μετράω τη ζωή τους με το
μάτι και την ιστορία. Κάτι θυμούνται από Γερμανούς, κάτι παραπάνω από εμφύλιο.
Μετανάστευση, ταραγμένα χρόνια, χούντα, μεταπολίτευση, Αλλαγή. Λες και η χώρα έζησε
περισσότερες ζωές από τους ίδιους. Τους βλέπω στα παγκάκια αμίλητους. Και όσο
μεγαλώνω και εγώ, καταλαβαίνω ότι η σιωπή είναι όλα όσα έχεις να πεις. Δεν σου
φτάνουν οι λέξεις ή ακόμα δεν έχεις βρει τις σωστές.
Καμιά
φορά απορώ αν είναι κουρασμένοι ή φοβισμένοι. Φοβάσαι περισσότερο τον θάνατο
όσο τον πλησιάζεις, ή κάθε μέρα που περνάει σε στεφανώνει με μία νίκη; Θέλω
συχνά να ρωτήσω πώς είναι εκεί πάνω. Πώς είναι να είσαι γέρος. Αλλά φοβάμαι μην
ακούσω ένα «δεν πάει στο διάολο, ζωή είναι, θα περάσει».
Kώστας
Γιαννακίδης protagon.gr
******************
Με έβαλε
σε σκέψεις ο αρθογράφος. Ειδικά με αυτή την παράγραφο: «Δεν ξέρω με πόσα χρόνια
είναι ευχαριστημένος ένας άνθρωπος. Εξαρτάται από τη ζωή που κάνει. Μπορεί να
ζήσεις λίγο, αλλά να έχεις βάλει πολλές ζωές μέσα σε μία. Και μπορεί τα χρόνια σου να αναμετρηθούν με
τον αιώνα, αλλά να μη βρήκες τίποτα
σπουδαίο για να τα γεμίσεις»
Ίσως από την
αγωνία του, επειδή προφανώς πλησιάζει στα χωρικά ύδατα και σκέπτεται ότι
συντόμως θα μπει στην υφαλοκρηπίδα της γεροντικής ηλικίας, βάζει ένα καίριο
ερώτημα: «την ποιότητα της ζωής».
Λόγω του
επαγγέλματός του, θα πρέπει να έχει φορτώσει τη συνείδησή του με ανείπωτα
μυστικά αρκετών ‘’σπουδαίων’’ ανθρώπων. Αυτό σημαίνει ότι έχει ζήσει πολλές
ζωές μέσα σε μία; Καθόλου. Αντίθετα, μάλλον έχει ‘’σκατώσει’’ τη δική του ζωή.
Ας μη ξεχνά, ούτε για μια στιγμή, ότι ψέμα θεωρείται και η απόκρυψη της
αλήθειας.
Πέρα από επαγγελματικές δεοντολογίες και άλλα μπλα μπλά… ας το
χωνέψει: Είναι ένας ψευταράς. Και ας
θυμηθεί ότι «Τα Στερνά Τιμούν Τα Πρώτα»!
@Radical30
(1930-2014
και πάει λέγοντας)
Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2014
ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ…
Γράφει ο
Χαρίτων Τομπουλίδης*
Πριν
μερικά χρόνια, σε μια έρευνα που έγινε στη Σουηδία για το ποια είναι η πιο
όμορφη σουηδική λέξη, το αποτέλεσμα ήταν η λέξη «nostalgi». Μια λέξη που δεν
είναι σουηδική αλλά αρχαιοελληνική.
«Νοσταλγία»,
μια όντως πολύ όμορφη λέξη, με πολύ όμως πόνο στο νόημά της. «Άλγος» -πόνος-
για τον «νόστο» -την επιστροφή στην πατρίδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από
αυτόν του μετανάστη, και ακόμη περισσότερο του πρόσφυγα, για την επιστροφή του
στην πατρίδα. Ποιος λοιπόν θέλει οικιοθελώς να υποστεί τον πόνο αυτό; Κανένας
φυσιολογικός άνθρωπος.
Σκεφτείτε λοιπόν τον πόνο που έχουν
εκατομμύρια άνθρωποι που εξαναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους και να
φύγουν σε άλλα μέρη. Ο αριθμός τους, σύμφωνα με πηγές των Ηνωμένων Εθνών, από
το 1994 μέχρι το 2012 έφτανε τα 45.200,000. Πάνω από 45 εκατομμύρια άνθρωποι!
Αν
μπορούσαμε να τους βάλουνε σ’ ένα κράτος δικό τους, θα ήταν το 24ο πιο
πολυπληθές κράτος του κόσμου. Πού βρίσκονται όμως αυτοί οι πρόσφυγες σήμερα;
Στα τέλη του 2012 βρίσκονταν με αύξουσα σειρά, από τη χώρα με τους
περισσότερους πρόσφυγες προς την χώρα με τους λιγότερους, στις εξής χώρες:
1) Πακιστάν 2) Ιράν 3) Γερμανία 4) Κένυα 5)
Συρία- που σήμερα εξάγει πρόσφυγες αντί να εισάγει 6) Αιθιοπία 7) Τσαντ 8)
Ιορδανία 9) Κίνα και 10) Τουρκία.
2) Που βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Η.Π.Α. οι
χώρες του G7; Πουθενά. Αυτές που δημιούργησαν αυτό το προσφυγικό κύμα
απουσιάζουν. Αντ’ αυτού ονομάζουν το μεγάλο αυτό προσφυγικό κύμα, κύμα
«παράνομων μεταναστών» και ταΐζουν μ’ αυτό τα ψάρια της Μεσογείου.
Το 1990,
στα πλαίσια της εβδομάδας για την αφύπνιση της Ευρώπης για τα μεταναστευτικά
ρεύματα που θα έρχονταν, το BBC πρόβαλε, συγχρόνως με πολλά άλλα κράτη, μια
ταινία που τη χρηματοδότησε το ίδιο. Εγώ την είδα στη σουηδική τηλεόραση. Η
ταινία είχε τον τίτλο: «The March»…«Η πορεία».
Το μαρς
των Αφρικανών, που με σύνθημα το: «Εμείς είμαστε φτωχοί, επειδή εσείς
πλουτίσατε σε βάρος μας», ξεκινούσε από τα βάθη της Αφρικής με προορισμό την
Ευρώπη. Η μόνη τους πύλη τότε ήταν ο βράχος του Γιβλαλτάρ και με τις βάρκες
τους προσπαθούσαν να περάσουν στην Ευρώπη.
Πώς τους
αντιμετώπιζε τότε η Ευρώπη; Με κανόνια και βόμβες που τους βούλιαζαν τις
βάρκες. Έτσι τελείωνε το έργο. Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, οι πορείες γίνονται
και από την Αφρική και από την Ασία. Την Αφρική την ξεζουμίσαμε από τα ορυκτά
και τα επίγεια πλούτη της -αν και τώρα πάμε να πάρουμε και τις 17 σπάνιες γαίες
της επίσης- και πάμε να ξεζουμίσουμε τελείως και την Ασία.
Το
Γιβραλτάρ όμως, όπως και ο Έβρος, μπαζώθηκαν καλά και δεν μπορούν οι πρόσφυγες
να μπουν από εκεί. Έτσι παίρνουν τον θαλάσσιο δρόμο και καταλήγουν στις
Λαμπεντούζες και τα καταγώγια των νησιών του Αιγαίου και της Αθήνας, όσοι δεν
καταλήγουν βορά στα δόντια των ψαριών. Αυτούς που επιζούν, εμείς, οι πολιτισμένοι
Ευρωπαίοι, τους ονομάζουμε «παράνομους μετανάστες» και τους επιστρέφουμε στους
σφαγείς τους από τους οποίους δραπέτευσαν για να ζήσουν σαν ήσυχοι άνθρωποι.
Ντροπή και αίσχος μας!!
*Ο
Χαρίτων Τομπουλίδης, είναι πολιτισμένος Ευρωπαίος πολίτης.
Πηγή: protagon.gr
Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)