ΓΗΡΑΤΙΑ…

Πώς είναι να είσαι ηλικιωμένος; Μέσα μου λέω ότι ίσως κατά βάθος να είναι και λυτρωτικό. 'Ερχεται κάποια στιγμή που λυγίζεις από το βάρος του χρόνου και δεν βασανίζεις τα πόδια. Τα σέρνεις πια, έχοντας το άλλοθι του γήρατος. Παραιτείσαι χωρίς να απολογείσαι. Επιτρέπεται πια να παραδεχθείς ότι κουράστηκες. Μετά σκέφτομαι ότι πάντα είσαι, κατά κάποιον τρόπο, ηλικιωμένος. Όσο υγιής και αν αισθάνεσαι, όσο σφρίγος και αν παραμένει στις μπαταρίες σου, έτσι και σε έβλεπε ο εαυτός σου πριν από είκοσι χρόνια, θα πάθαινε κρίση πανικού. Το γήρας δεν είναι μόνο ένας προορισμός για τους τυχερούς. Είναι και μία μόνιμη κατάσταση.

Όμως του κερατά, δεν υπάρχει παγκόσμια μέρα για τους νευρωτικούς μεσήλικες. Υπάρχει παγκόσμια μέρα ηλικιωμένων και είναι ΣΗΜΕΡΑ.

Στον ανεπτυγμένο κόσμο, η ημέρα αναφέρεται σε ανθρώπους άνω των 65-70 ετών. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, αυτές οι ηλικίες είναι μικρά και σπάνια ρεκόρ επιβίωσης. Στην Αιθιοπία προσδιορίζουν αλλιώς τους ηλικιωμένους. Και για την Ευρώπη δεν υπάρχουν Αιθίοπες ηλικιωμένοι -λίγοι ξεπερνούν τα 50.

Δεν ξέρω με πόσα χρόνια είναι ευχαριστημένος ένας άνθρωπος. Εξαρτάται από τη ζωή που κάνει. Μπορεί να ζήσεις λίγο, αλλά να έχεις βάλει πολλές ζωές μέσα σε μία.  Και μπορεί τα χρόνια σου να αναμετρηθούν με τον αιώνα,  αλλά να μη βρήκες τίποτα σπουδαίο για να τα γεμίσεις.

Στην Ελλάδα ζούμε περίπου 78-79 χρόνια. Βλέπω αρκετούς ανθρώπους σε αυτήν στην ηλικία να περπατούν στο δρόμο. Και κάνω υπολογισμούς, μετράω τη ζωή τους με το μάτι και την ιστορία. Κάτι θυμούνται από Γερμανούς, κάτι παραπάνω από εμφύλιο. Μετανάστευση, ταραγμένα χρόνια, χούντα, μεταπολίτευση, Αλλαγή. Λες και η χώρα έζησε περισσότερες ζωές από τους ίδιους. Τους βλέπω στα παγκάκια αμίλητους. Και όσο μεγαλώνω και εγώ, καταλαβαίνω ότι η σιωπή είναι όλα όσα έχεις να πεις. Δεν σου φτάνουν οι λέξεις ή ακόμα δεν έχεις βρει τις σωστές.

Καμιά φορά απορώ αν είναι κουρασμένοι ή φοβισμένοι. Φοβάσαι περισσότερο τον θάνατο όσο τον πλησιάζεις, ή κάθε μέρα που περνάει σε στεφανώνει με μία νίκη; Θέλω συχνά να ρωτήσω πώς είναι εκεί πάνω. Πώς είναι να είσαι γέρος. Αλλά φοβάμαι μην ακούσω ένα «δεν πάει στο διάολο, ζωή είναι, θα περάσει».

Kώστας Γιαννακίδης                                                         protagon.gr

******************

Με έβαλε σε σκέψεις ο αρθογράφος. Ειδικά με αυτή την παράγραφο: «Δεν ξέρω με πόσα χρόνια είναι ευχαριστημένος ένας άνθρωπος. Εξαρτάται από τη ζωή που κάνει. Μπορεί να ζήσεις λίγο, αλλά να έχεις βάλει πολλές ζωές μέσα σε μία.  Και μπορεί τα χρόνια σου να αναμετρηθούν με τον αιώνα,  αλλά να μη βρήκες τίποτα σπουδαίο για να τα γεμίσεις»

Ίσως από την αγωνία του, επειδή προφανώς πλησιάζει στα χωρικά ύδατα και σκέπτεται ότι συντόμως θα μπει στην υφαλοκρηπίδα της γεροντικής ηλικίας, βάζει ένα καίριο ερώτημα: «την ποιότητα της ζωής». 

Λόγω του επαγγέλματός του, θα πρέπει να έχει φορτώσει τη συνείδησή του με ανείπωτα μυστικά αρκετών ‘’σπουδαίων’’ ανθρώπων. Αυτό σημαίνει ότι έχει ζήσει πολλές ζωές μέσα σε μία; Καθόλου. Αντίθετα, μάλλον έχει ‘’σκατώσει’’ τη δική του ζωή. Ας μη ξεχνά, ούτε για μια στιγμή, ότι ψέμα θεωρείται και η απόκρυψη της αλήθειας. 

Πέρα από επαγγελματικές δεοντολογίες και άλλα μπλα μπλά… ας το χωνέψει: Είναι ένας  ψευταράς. Και ας θυμηθεί ότι «Τα Στερνά Τιμούν Τα Πρώτα»!

@Radical30                                                            

(1930-2014 και πάει λέγοντας)

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ…

Γράφει ο Χαρίτων Τομπουλίδης*

Πριν μερικά χρόνια, σε μια έρευνα που έγινε στη Σουηδία για το ποια είναι η πιο όμορφη σουηδική λέξη, το αποτέλεσμα ήταν η λέξη «nostalgi». Μια λέξη που δεν είναι σουηδική αλλά αρχαιοελληνική.

«Νοσταλγία», μια όντως πολύ όμορφη λέξη, με πολύ όμως πόνο στο νόημά της. «Άλγος» -πόνος- για τον «νόστο» -την επιστροφή στην πατρίδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από αυτόν του μετανάστη, και ακόμη περισσότερο του πρόσφυγα, για την επιστροφή του στην πατρίδα. Ποιος λοιπόν θέλει οικιοθελώς να υποστεί τον πόνο αυτό; Κανένας φυσιολογικός άνθρωπος.

 Σκεφτείτε λοιπόν τον πόνο που έχουν εκατομμύρια άνθρωποι που εξαναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους και να φύγουν σε άλλα μέρη. Ο αριθμός τους, σύμφωνα με πηγές των Ηνωμένων Εθνών, από το 1994 μέχρι το 2012 έφτανε τα  45.200,000. Πάνω από 45 εκατομμύρια άνθρωποι!

Αν μπορούσαμε να τους βάλουνε σ’ ένα κράτος δικό τους, θα ήταν το 24ο πιο πολυπληθές κράτος του κόσμου. Πού βρίσκονται όμως αυτοί οι πρόσφυγες σήμερα; Στα τέλη του 2012 βρίσκονταν με αύξουσα σειρά, από τη χώρα με τους περισσότερους πρόσφυγες προς την χώρα με τους λιγότερους, στις εξής χώρες:

1)  Πακιστάν 2) Ιράν 3) Γερμανία 4) Κένυα 5) Συρία- που σήμερα εξάγει πρόσφυγες αντί να εισάγει 6) Αιθιοπία 7) Τσαντ 8) Ιορδανία 9) Κίνα και 10) Τουρκία.

2)  Που βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Η.Π.Α. οι χώρες του G7; Πουθενά. Αυτές που δημιούργησαν αυτό το προσφυγικό κύμα απουσιάζουν. Αντ’ αυτού ονομάζουν το μεγάλο αυτό προσφυγικό κύμα, κύμα «παράνομων μεταναστών» και ταΐζουν μ’ αυτό τα ψάρια της Μεσογείου.

Το 1990, στα πλαίσια της εβδομάδας για την αφύπνιση της Ευρώπης για τα μεταναστευτικά ρεύματα που θα έρχονταν, το BBC πρόβαλε, συγχρόνως με πολλά άλλα κράτη, μια ταινία που τη χρηματοδότησε το ίδιο. Εγώ την είδα στη σουηδική τηλεόραση. Η ταινία είχε τον τίτλο: «The March»…«Η πορεία».

Το μαρς των Αφρικανών, που με σύνθημα το: «Εμείς είμαστε φτωχοί, επειδή εσείς πλουτίσατε σε βάρος μας», ξεκινούσε από τα βάθη της Αφρικής με προορισμό την Ευρώπη. Η μόνη τους πύλη τότε ήταν ο βράχος του Γιβλαλτάρ και με τις βάρκες τους προσπαθούσαν να περάσουν στην Ευρώπη.

Πώς τους αντιμετώπιζε τότε η Ευρώπη; Με κανόνια και βόμβες που τους βούλιαζαν τις βάρκες. Έτσι τελείωνε το έργο. Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, οι πορείες γίνονται και από την Αφρική και από την Ασία. Την Αφρική την ξεζουμίσαμε από τα ορυκτά και τα επίγεια πλούτη της -αν και τώρα πάμε να πάρουμε και τις 17 σπάνιες γαίες της επίσης- και πάμε να ξεζουμίσουμε τελείως και την Ασία.

Το Γιβραλτάρ όμως, όπως και ο Έβρος, μπαζώθηκαν καλά και δεν μπορούν οι πρόσφυγες να μπουν από εκεί. Έτσι παίρνουν τον θαλάσσιο δρόμο και καταλήγουν στις Λαμπεντούζες και τα καταγώγια των νησιών του Αιγαίου και της Αθήνας, όσοι δεν καταλήγουν βορά στα δόντια των ψαριών. Αυτούς που επιζούν, εμείς, οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι, τους ονομάζουμε «παράνομους μετανάστες» και τους επιστρέφουμε στους σφαγείς τους από τους οποίους δραπέτευσαν για να ζήσουν σαν ήσυχοι άνθρωποι. Ντροπή και αίσχος μας!!

*Ο Χαρίτων Τομπουλίδης, είναι πολιτισμένος Ευρωπαίος πολίτης.

Πηγή: protagon.gr

  

Λέων Αυδής

Λέων Αυδής

Άνεμος Αντίστασης: ΣΕ ΠΑΝΙΚΟ Ο ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ - Ο υπουργός απειλεί Το ΧΩΝΙ για να «κουκουλώσει» την αποκάλυψη

Άνεμος Αντίστασης: ΣΕ ΠΑΝΙΚΟ Ο ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ - Ο υπουργός απειλεί Το ΧΩΝΙ για να «κουκουλώσει» την αποκάλυψη

Άνεμος Αντίστασης: Ο Μάκης-Ζούγκλας-Κλειδαρότρυπας ζητά να σεβαστούν τα οικογενειακά του προβλήματα!

Άνεμος Αντίστασης: Ο Μάκης-Ζούγκλας-Κλειδαρότρυπας ζητά να σεβαστούν τα οικογενειακά του προβλήματα!

Άνεμος Αντίστασης: Ο Βασίλης Παπαδόπουλος μιλά στο Blue sky στην εκπομπή ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ για τον ΕΝΦΙΑ και όχι μόνο (Video)

Άνεμος Αντίστασης: Ο Βασίλης Παπαδόπουλος μιλά στο Blue sky στην εκπομπή ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ για τον ΕΝΦΙΑ και όχι μόνο (Video)

Άνεμος Αντίστασης: Η ΩΡΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ....

Άνεμος Αντίστασης: Η ΩΡΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ....

Άνεμος Αντίστασης: Γ.Δελαστίκ:Να διώξουμε κλοτσηδόν αυτή την κυβέρνηση

Άνεμος Αντίστασης: Γ.Δελαστίκ:Να διώξουμε κλοτσηδόν αυτή την κυβέρνηση

Άνεμος Αντίστασης: ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΩΝΤΑΣ…

Άνεμος Αντίστασης: ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΩΝΤΑΣ…

365 ημέρες, 365 πρόσωπα | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ | Protagon

365 ημέρες, 365 πρόσωπα | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ | Protagon

Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος

Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος

Πενήντα δύο φωτογραφίες γυναικών που άλλαξαν την ιστορία για πάντα | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Πενήντα δύο φωτογραφίες γυναικών που άλλαξαν την ιστορία για πάντα | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Flammen Og Citronen - Vidto

Flammen Og Citronen - Vidto

Ο Θεός και οι πολιτικοί…
ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Μια μέρα πήγε ο Barac Obama, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, στο Θεό και τον ρωτάει:
-«Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο
και θα κατακτήσει όλες τις άλλες»;
Απαντά ο Θεός «σε 100 χρόνια».
Ο Βarac άρχισε να κλαίει.
«Μα γιατί κλαις, παιδί μου;»
-«Mα δεν θα ζω ως τότε...»
-----------

Μετά από λίγο, πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-«Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα
κατακτήσει όλες τις άλλες»;
-«Σε 200 χρόνια».
Ο Vladimir άρχισε να κλαίει.
-«Μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε»;
-«Ε, δεν θα ζω ως τότε...
------------

Aργότερα, πάει ο Aντώνης Σαμαράς στο Θεό και τον ρωτά:
-«Σε πόσα χρόνια Θεούλη μου θα βγει η Ελλάδα από το μνημόνιο και θα
πάψουν να με καταριώνται οι έλληνες»;
Ο Θεός άρχισε να κλαίει.
- «Μα γιατί κλαις, Θεέ μου, τον ξαναρωτά ο Αντώνης»;
-  Μα γιατί δεν θα ζω ούτε εγώ, ως τότε... βρε ηλίθιε» !!!!!

@radical30

Ο τυχοδιώκτης καρπαζοεισπράκτορας. Του Στέλιου Κούλογλου | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Ο τυχοδιώκτης καρπαζοεισπράκτορας. Του Στέλιου Κούλογλου | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Gmail - Fwd: όμορφα μέρη της Ελλάδας μας !

Gmail - Fwd: όμορφα μέρη της Ελλάδας μας !

«Μακεδονία, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς»!!!

Γράφει ο Τάκης Καραγιάννης

Μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα, όλοι περίμεναν από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να πετύχει, και να ξαναβάλει τη δεξιά παράταξη σε ρότα επιτυχιών.

Βλέπετε, η περασμένη δεκαετία ήταν πολύ βαριά για τους συντηρητικούς, με το ΠΑΣΟΚ να αλώνει τον χώρο από το ΚΚΕ μέχρι και δεξιότερα του κέντρου. Πόνταραν, όμως, όλοι στην επιτυχία Μητσοτάκη; Εντάξει, όχι όλοι. Ποτέ ένα κόμμα που κυβερνά δεν είναι ενωμένο. Υπάρχουν πάντα οι προσωπικές φιλοδοξίες. Ειδικά αν είσαι νέος, σχετικά γοητευτικός και με σπουδές στην Αμερική, που τότε ήταν αρκετές για να έχεις την ταμπέλα του the next big thing στην πολιτική. Κάτι ‘’τέτοιο’’ ήταν τότε ο Αντώνης Σαμαράς.

Μετά τις εκλογές, ο Μητσοτάκης είχε να αντιμετωπίσει λυσσαλέα αντιπολίτευση από το ΠΑΣΟΚ, με τον αρχηγό του να ανακάμπτει σωματικά και πολιτικά και τον Συνασπισμό που άλλαξε στάση και ρητορική απέναντι στη Δεξιά. Αλλά είχε να αντιμετωπίσει και τη σκληρή κόντρα στο εσωτερικό της -τότε- Ρηγίλλης. Η κατάσταση στην Παιδεία ήταν εκτός ελέγχου, το ίδιο και τα οικονομικά.

Η δολοφονία Τεμπονέρα στις αρχές του '91 και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, κάνουν την κατάσταση εκρηκτική, το ίδιο και η δράση της 17 Νοέμβρη. Σταύρος Δήμας και Μιλτιάδης Έβερτ είναι οι πρώτοι που σηκώνουν μπαϊράκι στο εσωτερικό της ΝΔ και στο κόλπο μπλέκεται και η ΕΥΠ με τις παρακολουθήσεις της. Με άλλα λόγια, δεν έβγαινε εύκολα το πράγμα.

Στις αρχές του 1992, η Βουλή της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, εγκρίνει τροποποιήσεις στο Σύνταγμά της και τρεις ημέρες μετά, στις 9 Ιανουαρίου, υποβάλλει αίτημα ένταξης στον ΟΗΕ με το προαναφερθέν όνομα. Στις 15/1, η Βουλγαρία γίνεται η πρώτη χώρα που αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα και στις 18/2 η ελληνική πλευρά κατεβαίνει με κοινή στάση να παίξει μπάλα. Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κων/νο Καραμανλή, και παρουσία του τότε υπουργού Εξωτερικών Α.Σαμαρά, όλοι συμφωνούν για μία ονομασία χωρίς τη λέξη Μακεδονία ή παράγωγά της.

Και τον Απρίλιο αρχίζουν οι ομορφιές. Ο Ζοσέ Πινέιρο, τότε υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας, έχει αναλάβει να βρει συμβιβαστική λύση και προτείνει το Νοβαματσεντόνια, Μητσοτάκης και Σαμαράς αρχίζουν να διαφωνούν και στις 13 Απριλίου ο πρώτος απομακρύνει τον δεύτερο, ο οποίος σχεδόν ένα εξάμηνο μετά παραιτείται από βουλευτής του κόμματος.
Και να φανταστείτε πως σε όλα αυτά, είχε προηγηθεί η νύχτα της 16ης Δεκεμβρίου 1991, όταν ο Σαμαράς, αν και υπέγραφε συνθήκη που έδινε κρατική οντότητα στην ΠΓΔΜ, έβγαινε στα ελληνικά ΜΜΕ και αυτοπαρουσιαζόταν ως άλλος Παύλος Μελάς!!!

Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι γνωστά. Ο Σαμαράς πλασάρεται και συστήνεται, ως ο πλέον πατριώτης Έλληνας πολιτικός. Μέχρι τώρα. Kaβάλα στο καλάμι, το καλαματιανό…

Γιατί προχθές στο Βερολίνο, όταν άκουσε τη λέξη Ματσεντόνια μπροστά στην Άγκελα Μέρκελ δεν είπε το παραμικρό. Δεν προχώρησε έστω στην υποτυπώδη διόρθωση στον λόγο του δημοσιογράφου, όπως γίνεται πάντα. Είναι κάτι σαν αντανακλαστικό για την ελληνική πλευρά. Στην Ε.Ε., στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στους διεθνείς οργανισμούς γενικότερα. Όταν η FYROM αποκαλείται αλλιώς, πάντα υπάρχει μία ένσταση.

(Δείτε το βλέμμα της Μέρκελ, ακόμη κι αυτή τον κοιτά με απορία γιατί δεν αντιδρά).

Την Τρίτη, ο Σαμαράς έδειχνε να είναι έξω από τα νερά του. Εκτός τόπου και χρόνου. Η εικόνα ήταν θλιβερή, ακόμη χειρότερη από αυτή του Παπανδρέου το 2011, όταν επέστρεψε από το Παρίσι. Από τη μία Αμφίπολη και πατριωτικές κορώνες, ελληνικό DNA και φιλότιμο κι από την άλλη δεν αντιδρά όταν αποκαλούν τη FYROM Μακεδονία μπροστά στα μούτρα του. Κυριολεκτικά μπροστά στα μούτρα του.

Κι όταν ο ιστορικός του μέλλοντος*, που θα καταγράψει την παταγώδη αποτυχία της ελληνικής πλευράς στην εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια, ρωτήσει τον Σαμαρά γιατί δεν αντέδρασε, αυτός θα απαντήσει: Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω!!!

Protagon.gr
============


*Κάποιο λάθος κάνει ο αρθογράφος κ. Καραγιάννης. Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα καταγράψει – όσο αφορά τον Αντώνη Σαμαρά- την παταγώδη αποτυχία του, σαν υπουργού Εξωτερικών στη Κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη, το 1992. Ο Αντώνης Σαμαράς θα καταγραφεί - με ανεξίτηλα γράμματα - στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, σαν ο μεγαλύτερος προδότης της πατρίδας και του λαού της. Σε σύγκριση με τον Αντώνη Σαμαρά, ο Τσολάκογλου (1941) θα ομοιάζει με 14χρονο προσκοπάκι. Το μόνο που θα τους συνδέει είναι ο κοινός κατακτητής. Το 3ο Ράιχ του Χίτλερ, ο ένας, το 4ο της Μέρκελ, άλλος…
@Radical30

Μια Ιερή Συμμαχία

Μια Ιερή συμμαχία

Ήταν από κάθε άποψη μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση αυτή του Πάπα Φραγκίσκου με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα, προχθές στο Βατικανό.

Ήταν ενδιαφέρουσα πάνω απ’ όλα, επειδή ξηλώνει, αν όχι σαρώνει, διάφορα ανόητα και πεπαλαιωμένα στεγανά του παρελθόντος – τόσα πολλά αλλά και τόσο πρόδηλα που δεν είναι ανάγκη ούτε καν να τα αναφέρει κανείς.

Ήταν όμως επίσης πολύ ενδιαφέρουσα γι αυτά που είπαν ο «Πάπας των φτωχών» με τον αρχηγό ενός αριστερού κόμματος, του μόνου που διεκδικεί με σοβαρές αξιώσεις την εξουσία σε ευρωπαϊκή χώρα, κάτι που ασφαλώς έχει τη δική του ευρύτερη σημειολογία ιδίως πέραν των ελληνικών συνόρων, σημειολογία την οποία προδήλως ο ποντίφικας αντιλαμβάνεται.

Το κυριότερο κοινό σημείο όμως των δύο χθεσινών συνομιλητών, είναι ότι, παρά το γεγονός ότι τόσο οι χώροι από τους οποίους προέρχονται όσο και τα αξιώματα τα οποία φέρουν είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, προέρχονται και οι δύο από χώρες πτωχευμένες, οι οποίες έχουν υποφέρει τα μέγιστα από την οικονομική καταστροφή που βίωσαν και εξακολουθούν να βιώνουν.

Έτσι, κάθε άλλο παρά εντύπωση κάνει το γεγονός ότι ο Πάπας, όπως φέρουν οι σχετικές πληροφορίες, επιτέθηκε – και πολύ καλά έκανε – τόσο στις τράπεζες όσο και στην αδύναμη πολιτική εξουσία που έχει λησμονήσει το λόγο υπάρξεώς της.

Διαμορφώθηκε λοιπόν ένα είδος «ιερής συμμαχίας» θέσεων, ανάμεσα στην Αγία Εδρα και σε ένα κόμμα της ευρωπαϊκής αριστεράς. Μια θετική συμμαχία, όχι όπως εκείνη η παλιά των αυτοκρατοριών. Και αυτό είναι κάτι που γράφει τη δική του ιστορία.

Η σύμπτωση απόψεων των δύο πλευρών, υπήρξε εντυπωσιακή, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τη δική μας εκκλησία.

Δεν είναι παράλογο: παρά τα όσα μπορεί να πει κανείς για τα σφάλματα και τα ολισθήματα των εκκλησιών, που άλλωστε άνθρωποι τις απαρτίζουν και τις διακονούν, η ουσία είναι ότι στα δύσκολα είναι σχεδόν πάντοτε με την πλευρά των ανθρώπων κι όχι με εκείνη των συστημάτων ή των συμφερόντων, όπως δυστυχώς συνέβη με την πολιτική, η οποία, γι αυτόν ακριβώς το λόγο, πρέπει να αλλάξει.

Και, μάλιστα, το ταχύτερο δυνατό... Μια Ιερή Συμμαχία εν έτη 2014.

Γιώργος Μαλούχος                                                                                                                                     Το Βήμα (!!!!)

Watch The November Man 2014 Web Rip Xvid encoded mkv

Watch The November Man 2014 Web Rip Xvid encoded mkv

ΕΣΑΥ (Εθνικό Σύστημα Ασφάλισης Υγείας). Στόχοι ενός σύγχρονου ΕΣΥ

ΕΣΑΥ (Εθνικό Σύστημα Ασφάλισης Υγείας). Στόχοι ενός σύγχρονου ΕΣΥ