Με το φτωχό μου το μυαλό ...λέω εγώ : Πρωταθλητής ο Ολυμπιακός και όσα δεν φτάνει η αλεπού.... είναι για τους χαμένους!!
Antonis Panoutsos
SportDay.gr - Οι κορυφαίοι γράφουν εδώ!
Antonis Panoutsos
SportDay.gr - Οι κορυφαίοι γράφουν εδώ!
Τετάρτη 16 Απριλίου 2014
Tροφή για σκέψεις
"Αν η ζωή σου δεν έχει κάτι για το οποίο μετανοιώνεις, θα πρέπει να ήταν πολύ βαρετή…»
«Όταν
ανοίγεις το μυαλό σου στο αδύνατο, μπορεί, κάποιες φορές, να συναντήσεις την αλήθεια…»
«Μύθοι:
γεγονότα που δεν μπορούμε να αποδείξουμε…»
«Η
απογοήτευση μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε απίστευτες συμπεριφορές…»
«Όταν ο
φασισμός γίνεται πραγματικότητα, τότε η αντίσταση είναι καθήκον…»
«Γεράματα:
μια αδιατάρακτη πορεία φθοράς και όχι μόνο σωματικής…»
«Αν υπάρχει
πράγματι ψυχή, τότε μπορούμε να
ελπίζουμε ότι υπάρχει και
χρόνος για λύτρωση…»
«Να
συγχωρείς πάντα αυτούς που σε έβλαψαν. Τίποτα δεν τους ενοχλεί περισσότερο…»
«Αν στα 50
σου συνεχίζεις να σκέπτεσαι όπως στα 20, τότε σίγουρα έχεις σπαταλήσει 30
χρόνια ζωής…»
Από @radical30
--------------
«Όταν συνηθίζεις
το τέρας… έχεις αρχίσει να του μοιάζεις…» Μάνος
Χατζηδάκης
«Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά λεφτά, αλλά δεν
νιώθουν πλούσιοι…» Κοκό Σανέλ
«Πείρα είναι
το όνομα που δίνουμε στα λάθημας…»
Όσκαρ Ουάιλντ
«Μη φοβάσαι
την τελειότητα, δεν θα την φτάσεις ποτέ…» Σαλβαντόρ
Νταλί
«Ο
μεγαλύτερος εχθρός της γνώσης δεν είναι η άγνοια, είναι η ψευδαίσθηση της γνώσης…»
Στέφαν Χόκινγκ
«Είμαι
μεγάλος εραστής… γιατί εξασκούμαι πολύ μόνος μου…» Γούντι Άλλεν
«Αν πέζεις
χαρτιά και δεν βλέπεις γύρω σου κάποιο κορόιδο,
τότε το κορόιδο είσαι
προφανώς εσύ…» Πωλ Νιούμαν
O "Αρχηγόs των Ατάκτων".
Ένα κείμενο του Γιάννη Ρίτσου, γραμμένο και αφιερωμένο στον Άρη Βελουχιώτη, τον "Αρχηγό των Ατάκτων"....
«Το υστερόγραφο της δόξας»
Του Γιάννη Ρίτσου
Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα
παιδί ως οχτώ χρονώ:
- Τον ξέρεις τον Άρη;
- Ναι, μου λέει. Τον ξέρω.
- Τον είδες ποτέ σου;
- Όχι. Μα τόνε ξέρω.
- Πώς είναι;
- Τρεις βολές πιο αψηλός απ' τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία.
Μιαν άλλη φορά, στα Τρίκαλα, ρώτησα ένα «αετόπουλο» που πέρναγε τις γραμμές του οχτρού μεταφέροντας μαντάτα στους αντάρτες μέσα στο κούφωμα ενός καλαμιού.
- Γιωργή, τον ξέρεις τον Άρη;
- Τόνε ξέρω.
- Τον είδες ποτέ σου;
- Τον είδα με τα μάτια μου.
- Πώς είναι;
- Έχει μακριά γένεια κι ένα αληθινό άστρο στο μαύρο σκούφο του. Κι άμα μιλάει
-κι ας χιονίζει ακόμα- γίνεται μονομιάς πολλή ζέστα. Κι όταν ακούνε το όνομά του
οι Γερμανοί κρύβουνται σα λαγοί μέσα στα δάσα.
Ένα μεγάλο κόκκινο άλογο, ένας αητός με μια σημαία, ένα άστρο αληθινό, πολλή ζέστα -αυτός είναι ο Άρης των παιδιών και των μεγάλων.
Και γω, που δυο φορές όλο-όλο τον αντάμωσα, έτσι σαν τα παιδιά και γω, έτσι τον βλέπω και τον τραγουδάω τον Άρη Βελουχιώτη.
Γιάννης Ρίτσος
Τρίτη 15 Απριλίου 2014
H μάχη της Αγγλίας
H μάχη της Αγγλίας
full documentary video (greek subs)
http://youtu.be/GtzaZnRI_sk
http://youtu.be/uIh6j80mFqM
Μπαλτάκος: Με Χ.Α. και ΑΝ.ΕΛ. θα κυβερνάμε 50 χρόνια
Μπαλτάκος: Με Χ.Α. και ΑΝ.ΕΛ. θα κυβερνάμε 50 χρόνια
“ Ούτε βήμα δεν κάνει πίσω ο πρώην γενικός γραμματέας
του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Σαμαρά, Τάκης Μπαλτάκος, ακόμα
και μετά την αποκάλυψη της στενής συνεργασίας του με τη Χρυσή Αυγή. Σε
συνέντευξή του στη «Real News», υποστηρίζει απροκάλυπτα ότι αν ενωθούν
ΝΔ, Χρυσή Αυγή και Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Δεξιά συγκεντρώνει ποσοστό 46%
και θα κυβερνά για 50 χρόνια ”
ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ
ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ
full documentary video (greek subs)
1. http://youtu.be/GtzaZnRI_sk
2. http://youtu.be/uIh6j80mFqM
Από το ΣΕΚΕ στο ΚΚΕ
Από το ΣΕΚΕ στο Κομμουνιστικό Κόμμα
Η πρόταση δεν πέρασε. Το τέλος όμως των εργασιών του συνεδρίου βρήκε
την Ελλάδα να διαθέτει ένα νέο κόμμα: Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα
Ελλάδος (ΣΕΚΕ). Γεννήθηκε μέσα σε έναν κόσμο που παράπαιε καθώς
αυτοκρατορίες γκρεμίζονταν, νέα κράτη ξεπηδούσαν, ο χάρτης της Γης
ξανασχεδιαζόταν και οι εθνικές και κοινωνικές επαναστάσεις συγκλόνιζαν
τον πλανήτη.
Με το παράδειγμα της ρωσικής επανάστασης νωπό και τους συμμάχους της Αντάντ να έχουν διασπάσει το μέτωπο, οι Γερμανοί δεν είχαν καμιά όρεξη να συνεχίσουν τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Η κυβέρνησή τους, όμως, άλλα υπολόγιζε.
Στις 28 Οκτωβρίου 1918, το ναυτικό διατάχτηκε να βγει στ’ ανοιχτά για να συγκρουστεί με τον αγγλικό στόλο. Οι ναύτες αρνήθηκαν και στασίασαν. Τρεις φορές δόθηκε το σύνθημα της αναχώρησης και τρεις φορές ανακλήθηκε. Τα πνεύματα οξύνθηκαν. Οι επικεφαλής βρήκαν πιο έξυπνο να μεταφέρουν τον στόλο στο Κίελο. Έφτασε εκεί στις 3 Νοεμβρίου 1918. Οι ναύτες βγήκαν στη στεριά και κήρυξαν την επανάσταση. Την ίδια κιόλας μέρα, οι εργάτες του λιμανιού ενώθηκαν μαζί τους.
Ο επαναστατικός άνεμος σάρωσε τα γερμανικά κράτη. Στις επόμενες μέρες, η επανάσταση απλωνόταν σ’ όλα τα μεγάλα λιμάνια, ενώ στις 5 του μήνα ο στρατός στο δυτικό μέτωπο διατασσόταν να υποχωρήσει. Στις 8 η Βαϊμάρη ανακηρύχτηκε δημοκρατία. Στις 9, εργάτες και στρατιώτες επαναστάτησαν στο Βερολίνο και κατέλυσαν την εξουσία.
Ο αυτοκράτορας της Γερμανίας το έσκασε και η κυβέρνησή του παραιτήθηκε. Η νέα που ανέλαβε, υπέγραψε ανακωχή στις 11 Νοεμβρίου. Στις 12, και ο αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας Κάρολος Α' Φραγκίσκος Ιωσήφ παραιτήθηκε, ενώ η Αυστρία ανακηρυσσόταν δημοκρατία.
Στη Ρωσία, από τις 7 Μαρτίου 1918, οι μπολσεβίκοι είχαν αλλάξει το όνομά τους σε Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ σ’ ολόκληρη τη χώρα είχε ξεσπάσει η λευκή αντεπανάσταση.
Στην Ελλάδα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ζούσε τον θρίαμβό του και είχε τον νου του στο πώς θα αντιμετωπίσει τις αγροτικές και εργατικές εξεγέρσεις που ο ίδιος είχε υποδαυλίσει.
Οι αντιβενιζελικοί του Λαϊκού Κόμματος ήταν οι πρώτοι που εκμεταλλεύτηκαν την οργάνωση «Φεντερασιόν» της Θεσσαλονίκης. Χαρακτηρίζεται ως εβραϊκής έμπνευσης ομοσπονδιακή οργάνωση σοσιαλιστικών στοιχείων διαφόρων εθνοτήτων. Ανδρώθηκε μες στον ενθουσιασμό που προκάλεσε το κίνημα των Νεότουρκων το 1908. Μάλιστα, ο από τα ιδρυτικά της στελέχη, Αβραάμ Μπεναρόγιας, μετείχε ως εθελοντής στην εκστρατεία των Νεότουρκων εναντίον της Κωνσταντινούπολης.
Γύρω από τη Φεντερασιόν συσπειρώθηκαν σοσιαλιστές κι εργάτες, ενώ η επιρροή της αυξήθηκε μετά το 1913, όταν πια η Θεσσαλονίκη ήταν ελληνική. Στα 1915, όταν ξέσπασε η διαφωνία του βασιλιά Κωνσταντίνου με τον Βενιζέλο σχετικά με την έξοδο ή μη της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αντιβενιζελικοί πλησίασαν τη Φεντερασιόν.
Της πρότειναν δυο βουλευτικές έδρες, αν συνέπραττε μαζί τους στον «κοινό σκοπό εναντίον του πολέμου». Η οργάνωση κατάπιε το δόλωμα. Στις εκλογές του Μαΐου 1915, τα ιδρυτικά της μέλη, Αριστοτέλης Σίδερης και Αλβέρτος Κουριέλ, εκλέχτηκαν με το αντιβενιζελικό ψηφοδέλτιο. Το φθινόπωρο, ο Σίδερης στάλθηκε και στη Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη εναντίον του πολέμου, που έγινε στο Βουκουρέστι.
Η αντιπολεμική αλλά και κάθε άλλη δράση των σοσιαλιστών σταμάτησε σ’ αυτά. Καθώς στη Θεσσαλονίκη ξέσπασε το κίνημα της Εθνικής Άμυνας (17 Αυγούστου 1916), ούτε η ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο αποφεύχθηκε ούτε τα προβλήματα των εργατών αντιμετωπίζονταν:
Από το 1911, γινόταν προσπάθεια να δημιουργηθεί συντονιστικό όργανο της εργατικής πάλης, αλλά χωρίς επιτυχία. Η με πρωτοβουλία του Εργατικού Κέντρου της Αθήνας δημιουργία της Πανελλήνιας Εργατικής Ομοσπονδίας έμεινε στα χαρτιά. Νέα πρωτοβουλία, των καπνεργατών (1914), ναυάγησε. Καινούργια απόπειρα, από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά (1916), απέτυχε.
Τον ίδιο καιρό, γινόταν προσπάθεια να ενωθούν οι σοσιαλιστικές οργανώσεις. Μια διάσκεψη το 1917 οδήγησε στη συμφιλίωση των αντιμαχόμενων σοσιαλιστών της Αθήνας (Σοσιαλιστική Ένωση και Σοσιαλιστικό Κέντρο). Μια τρίτητρίτη
οργάνωση, η Σοσιαλιστική Νεολαία (ιδρύθηκε το 1916 από τον 18χρονο τότε
Δημοσθένη Λιγδόπουλο και άλλους φοιτητές), έκλινε προς την «Ένωση».
Η Φεβρουαριανή (1917) επανάσταση στη Ρωσία, που οδήγησε στην έκπτωση του τσάρου, καθώς και η αμφίρροπη πορεία του Παγκόσμιου Πολέμου δημιούργησαν νέες συνθήκες, ενώ η Ελλάδα επανενωνόταν υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο (Ιούνιος 1917) κι έβγαινε «ολόκληρη» στον πόλεμο, στο πλάι της Αντάντ.
Για τους σοσιαλιστές, τα πράγματα οδηγούσαν σε δίλημμα: Ναι μεν ήταν αναφανδόν κατά του πολέμου, αλλά μια ανακωχή εκείνη τη στιγμή πιθανόν να επέτρεπε την παλινόρθωση του τσάρου. Φεντερασιόν και σοσιαλιστές Αθήνας και Πειραιά προβληματίζονταν.
Μια διάσκεψη, τον Ιούλιο του 1917, κατέληξε, μεταξύ άλλων, στο συμπέρασμα ότι «εις τας παρούσας περιστάσεις η ήττα του συμμαχικού συνασπισμού θα εσήμαινε την πτώσιν της Ρωσικής Επαναστάσεως και την πιθανήν αποκατάστασιν του τσαρισμού, ως και την επαναφοράν του Κωνσταντίνου με τας πρωσικάς λόγχας». Οπότε οι Έλληνες σοσιαλιστές εύχονταν τη νίκηνίκη
της Αντάντ κι άφηναν κατά μέρος τα αντιπολεμικά αισθήματα. Πολύ
περισσότερο που επήλθε και η Οκτωβριανή επανάσταση με τον θρίαμβο των
μπολσεβίκων.
Ήταν η ώρα του Ελευθέριου Βενιζέλου να εκμεταλλευτεί τον σοσιαλισμό. Πολύ περισσότερο που, την εποχή εκείνη, οι σοσιαλιστές έπαιρναν την πάνω βόλτα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ήταν και οι μπολσεβίκοι που έριξαν την ιδέα για ένα παγκόσμιο σοσιαλιστικό συνέδριο στη Στοκχόλμη.
Οι κυβερνήσεις της Αντάντ αντιπρότειναν Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη στο Λονδίνο για τις 27 Φεβρουαρίου 1918. Ο Βενιζέλος άρχισε να αναζητεί «φίλους σοσιαλιστές», για να τους στείλει ως εκπρόσωπους της Ελλάδας, να έχει άκρες στα μελλούμενα και να υπάρξει ελληνική θέση στο «Μακεδονικό», αν έθεταν τέτοιο θέμα οι Σέρβοι που έτσι κι αλλιώς θα μετείχαν.
Έπειτα από μύριες διαφωνίες, στη μυστική Β’ Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη (Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος 1918), οι ελληνικές σοσιαλιστικές οργανώσεις κατέληξαν στην απόφαση να μη στείλουν εκπροσώπους στο Λονδίνο. Η κυβέρνηση Βενιζέλου, όμως, έπεισε τους (υποτίθεται αντιβενιζελικούς σοσιαλιστές) βουλευτές Σίδερη και Κουριέλ, καθώς και τον Παναγιώτη Δημητράτο, ιδρυτή της Σοσιαλιστικής Ένωσης της Αθήνας και μετέπειτα αρχισυντάκτη του «Εργατικού Αγώνος» και του «Ριζοσπάστη», να μετάσχουν «για εθνικούς λόγους».
Μια ακόμα απόφαση της συνδιάσκεψης ήταν να δημιουργηθεί «κόμμα του προλεταριάτου». Για τον σκοπό αυτό, οργανώθηκε στην Αθήνα νέα συνδιάσκεψη τον Ιούλιο του 1918, στην οποία κλήθηκαν να μετάσχουν όλες οι σοσιαλιστικές οργανώσεις και ομάδες. Αυτός που βρήκε την ιδέα λαμπρή, ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Με οδηγίες του, ο γενικός διοικητής Μακεδονίας, Περικλής Αργυρόπουλος, κάλεσε τον γραμματέα της Φεντερασιόν, Αβραάμ Μπεναρόγια, να μιλήσουν, μια και η οργάνωση αυτή ήταν η μόνη ελληνική αναγνωρισμένη από τη Β’ (σοσιαλιστική) Διεθνή. Ο Μπεναρόγια ζήτησε γραπτές προτάσεις. Αντί γι’ αυτές, ο διοικητής έστειλε στην οργάνωση έγγραφο διατυπώνοντας «την επιθυμία του κ. προέδρου της κυβερνήσεως» να συζητήσει με εκπροσώπους της.
Έγινε χαμός. Η αριστερή πτέρυγα της Φεντερασιόν έλεγε «καμιά συνομιλία με την αστική κυβέρνηση», η δεξιά ζητούσε «ν’ αρπάξουν την ευκαιρία». Ύστερα από δυο θυελλώδεις συνεδριάσεις, η Φεντερασιόν κατέληξε στην υποβολή τριών όρων:
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να εγγραφούν ομαδικά στη Φεντερασιόν όλα τα μέλη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Και, στην Αθήνα, να ξεκινήσει αρχές Αυγούστου Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη, στα γραφεία της Σοσιαλιστικής Εργατικής Οργάνωσης, με τη συμμετοχή και μελών του Εργατικού Κέντρου της Αθήνας. Αποφασίστηκε η οργάνωση πανελλαδικού σοσιαλιστικού συνεδρίου για τα τέλη Οκτωβρίου, με θέμα τη δημιουργία του κόμματος. Έπειτα από μαραθώνιες θυελλώδεις συνεδριάσεις, συμφώνησαν όλοι στο πόσοι εκπρόσωποι, ποιων οργανώσεων, θα μετείχαν.
Τον Σεπτέμβριο, έγινε η συνάντηση με τον Ελευθέριο Βενιζέλο που «έκπληκτος» έμαθε ότι οι διώξεις συνεχίζονταν και υποσχέθηκε να δώσει εντολή στη χωροφυλακή να μην παρενοχλεί τους σοσιαλιστές. Τον ίδιο καιρό και η εφημερίδα του Γιάννη Πετσόπουλου, ο «Ριζοσπάστης», προσχώρησε στον σοσιαλισμό.
Το Α’ Πανελλαδικό Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα από τις 6 Νοεμβρίου. Μετείχαν εκπρόσωποι 44 εργατικών σωματείων συνολικής δύναμης περίπου 60.000 εργατών. Έληξε στις 15 Νοεμβρίου 1918 με κύρια απόφαση τη δημιουργία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ) με αποδεκτή την αρχή «της πάλης των τάξεων». Και, στις 17 Νοεμβρίου, ξεκίνησε το Α’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, μέσα από το οποίο ξεπήδησε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (ΣΕΚΕ).
Ενάμιση χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 1920, στο Β’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, στον τίτλο του προστέθηκε κι ένα «Κ»: ΣΕΚΕ (Κ). Σήμαινε «κομμουνιστικό». Τον ίδιο χρόνο το ΣΕΚΕ έστειλε τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο στη Μόσχα για να συνδέσει το κόμμα με τη Γ’ (κομμουνιστική) Διεθνή. Στην επιστροφή του στην Ελλάδα, τον Οκτώβριο του 1920, Τούρκοι πειρατές έκαναν ρεσάλτο στο καΐκι που τον μετέφερε διασχίζοντας τη Μαύρη Θάλασσα και τον σκότωσαν.
Από την 1η Αυγούστου 1921, ο «Ριζοσπάστης» πέρασε στον έλεγχο του κόμματος και, κάτω από τον τίτλο του, έφερε την επεξήγηση «Όργανο του Σοσιαλεργατικού Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδος και της Γενικής Συνομοσπονδίας των Εργατών της Ελλάδος».
Τον Νοέμβριο του 1922, ιδρύθηκε η νεολαία του κόμματος, η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος (ΟΚΝΕ), ενώ η πρώτη σοβαρή εσωτερική κρίση συνέβη στα 1923, όταν έγινε διάσπαση με την αποχώρηση εκείνων που δημιούργησαν το «Αρχείον του Μαρξισμού» (Αρχειομαρξιστές).
Τον Νοέμβριο του 1924, με την Ελλάδα να ζει την πρώτη της δημοκρατία και τον Ελευθέριο Βενιζέλο να έχει αποχωρήσει από την πολιτική (επανήλθε το 1928 και θέσπισε το «ιδιώνυμον»), οργανώθηκε το Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο. Σ’ αυτό, το ΣΕΚΕ (Κ) μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ, Ελληνικό τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς).
Η μετέπειτα ιστορία του είναι γεμάτη αντιπαλότητες, λάθη, προδοσίες, θυσίες και αγώνες.
Κάρολος Μπρούσαλης
protagon.gr
*Περισσότερη Ιστορία στο historyreport.gr
Με το παράδειγμα της ρωσικής επανάστασης νωπό και τους συμμάχους της Αντάντ να έχουν διασπάσει το μέτωπο, οι Γερμανοί δεν είχαν καμιά όρεξη να συνεχίσουν τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Η κυβέρνησή τους, όμως, άλλα υπολόγιζε.
Στις 28 Οκτωβρίου 1918, το ναυτικό διατάχτηκε να βγει στ’ ανοιχτά για να συγκρουστεί με τον αγγλικό στόλο. Οι ναύτες αρνήθηκαν και στασίασαν. Τρεις φορές δόθηκε το σύνθημα της αναχώρησης και τρεις φορές ανακλήθηκε. Τα πνεύματα οξύνθηκαν. Οι επικεφαλής βρήκαν πιο έξυπνο να μεταφέρουν τον στόλο στο Κίελο. Έφτασε εκεί στις 3 Νοεμβρίου 1918. Οι ναύτες βγήκαν στη στεριά και κήρυξαν την επανάσταση. Την ίδια κιόλας μέρα, οι εργάτες του λιμανιού ενώθηκαν μαζί τους.
Ο επαναστατικός άνεμος σάρωσε τα γερμανικά κράτη. Στις επόμενες μέρες, η επανάσταση απλωνόταν σ’ όλα τα μεγάλα λιμάνια, ενώ στις 5 του μήνα ο στρατός στο δυτικό μέτωπο διατασσόταν να υποχωρήσει. Στις 8 η Βαϊμάρη ανακηρύχτηκε δημοκρατία. Στις 9, εργάτες και στρατιώτες επαναστάτησαν στο Βερολίνο και κατέλυσαν την εξουσία.
Ο αυτοκράτορας της Γερμανίας το έσκασε και η κυβέρνησή του παραιτήθηκε. Η νέα που ανέλαβε, υπέγραψε ανακωχή στις 11 Νοεμβρίου. Στις 12, και ο αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας Κάρολος Α' Φραγκίσκος Ιωσήφ παραιτήθηκε, ενώ η Αυστρία ανακηρυσσόταν δημοκρατία.
Στη Ρωσία, από τις 7 Μαρτίου 1918, οι μπολσεβίκοι είχαν αλλάξει το όνομά τους σε Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ σ’ ολόκληρη τη χώρα είχε ξεσπάσει η λευκή αντεπανάσταση.
Στην Ελλάδα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ζούσε τον θρίαμβό του και είχε τον νου του στο πώς θα αντιμετωπίσει τις αγροτικές και εργατικές εξεγέρσεις που ο ίδιος είχε υποδαυλίσει.
Οι αντιβενιζελικοί του Λαϊκού Κόμματος ήταν οι πρώτοι που εκμεταλλεύτηκαν την οργάνωση «Φεντερασιόν» της Θεσσαλονίκης. Χαρακτηρίζεται ως εβραϊκής έμπνευσης ομοσπονδιακή οργάνωση σοσιαλιστικών στοιχείων διαφόρων εθνοτήτων. Ανδρώθηκε μες στον ενθουσιασμό που προκάλεσε το κίνημα των Νεότουρκων το 1908. Μάλιστα, ο από τα ιδρυτικά της στελέχη, Αβραάμ Μπεναρόγιας, μετείχε ως εθελοντής στην εκστρατεία των Νεότουρκων εναντίον της Κωνσταντινούπολης.
Γύρω από τη Φεντερασιόν συσπειρώθηκαν σοσιαλιστές κι εργάτες, ενώ η επιρροή της αυξήθηκε μετά το 1913, όταν πια η Θεσσαλονίκη ήταν ελληνική. Στα 1915, όταν ξέσπασε η διαφωνία του βασιλιά Κωνσταντίνου με τον Βενιζέλο σχετικά με την έξοδο ή μη της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αντιβενιζελικοί πλησίασαν τη Φεντερασιόν.
Της πρότειναν δυο βουλευτικές έδρες, αν συνέπραττε μαζί τους στον «κοινό σκοπό εναντίον του πολέμου». Η οργάνωση κατάπιε το δόλωμα. Στις εκλογές του Μαΐου 1915, τα ιδρυτικά της μέλη, Αριστοτέλης Σίδερης και Αλβέρτος Κουριέλ, εκλέχτηκαν με το αντιβενιζελικό ψηφοδέλτιο. Το φθινόπωρο, ο Σίδερης στάλθηκε και στη Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη εναντίον του πολέμου, που έγινε στο Βουκουρέστι.
Η αντιπολεμική αλλά και κάθε άλλη δράση των σοσιαλιστών σταμάτησε σ’ αυτά. Καθώς στη Θεσσαλονίκη ξέσπασε το κίνημα της Εθνικής Άμυνας (17 Αυγούστου 1916), ούτε η ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο αποφεύχθηκε ούτε τα προβλήματα των εργατών αντιμετωπίζονταν:
Από το 1911, γινόταν προσπάθεια να δημιουργηθεί συντονιστικό όργανο της εργατικής πάλης, αλλά χωρίς επιτυχία. Η με πρωτοβουλία του Εργατικού Κέντρου της Αθήνας δημιουργία της Πανελλήνιας Εργατικής Ομοσπονδίας έμεινε στα χαρτιά. Νέα πρωτοβουλία, των καπνεργατών (1914), ναυάγησε. Καινούργια απόπειρα, από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά (1916), απέτυχε.
Τον ίδιο καιρό, γινόταν προσπάθεια να ενωθούν οι σοσιαλιστικές οργανώσεις. Μια διάσκεψη το 1917 οδήγησε στη συμφιλίωση των αντιμαχόμενων σοσιαλιστών της Αθήνας (Σοσιαλιστική Ένωση και Σοσιαλιστικό Κέντρο). Μια τρίτητρίτη
οργάνωση, η Σοσιαλιστική Νεολαία (ιδρύθηκε το 1916 από τον 18χρονο τότε
Δημοσθένη Λιγδόπουλο και άλλους φοιτητές), έκλινε προς την «Ένωση».Η Φεβρουαριανή (1917) επανάσταση στη Ρωσία, που οδήγησε στην έκπτωση του τσάρου, καθώς και η αμφίρροπη πορεία του Παγκόσμιου Πολέμου δημιούργησαν νέες συνθήκες, ενώ η Ελλάδα επανενωνόταν υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο (Ιούνιος 1917) κι έβγαινε «ολόκληρη» στον πόλεμο, στο πλάι της Αντάντ.
Για τους σοσιαλιστές, τα πράγματα οδηγούσαν σε δίλημμα: Ναι μεν ήταν αναφανδόν κατά του πολέμου, αλλά μια ανακωχή εκείνη τη στιγμή πιθανόν να επέτρεπε την παλινόρθωση του τσάρου. Φεντερασιόν και σοσιαλιστές Αθήνας και Πειραιά προβληματίζονταν.
Μια διάσκεψη, τον Ιούλιο του 1917, κατέληξε, μεταξύ άλλων, στο συμπέρασμα ότι «εις τας παρούσας περιστάσεις η ήττα του συμμαχικού συνασπισμού θα εσήμαινε την πτώσιν της Ρωσικής Επαναστάσεως και την πιθανήν αποκατάστασιν του τσαρισμού, ως και την επαναφοράν του Κωνσταντίνου με τας πρωσικάς λόγχας». Οπότε οι Έλληνες σοσιαλιστές εύχονταν τη νίκηνίκη
της Αντάντ κι άφηναν κατά μέρος τα αντιπολεμικά αισθήματα. Πολύ
περισσότερο που επήλθε και η Οκτωβριανή επανάσταση με τον θρίαμβο των
μπολσεβίκων.Ήταν η ώρα του Ελευθέριου Βενιζέλου να εκμεταλλευτεί τον σοσιαλισμό. Πολύ περισσότερο που, την εποχή εκείνη, οι σοσιαλιστές έπαιρναν την πάνω βόλτα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ήταν και οι μπολσεβίκοι που έριξαν την ιδέα για ένα παγκόσμιο σοσιαλιστικό συνέδριο στη Στοκχόλμη.
Οι κυβερνήσεις της Αντάντ αντιπρότειναν Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη στο Λονδίνο για τις 27 Φεβρουαρίου 1918. Ο Βενιζέλος άρχισε να αναζητεί «φίλους σοσιαλιστές», για να τους στείλει ως εκπρόσωπους της Ελλάδας, να έχει άκρες στα μελλούμενα και να υπάρξει ελληνική θέση στο «Μακεδονικό», αν έθεταν τέτοιο θέμα οι Σέρβοι που έτσι κι αλλιώς θα μετείχαν.
Έπειτα από μύριες διαφωνίες, στη μυστική Β’ Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη (Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος 1918), οι ελληνικές σοσιαλιστικές οργανώσεις κατέληξαν στην απόφαση να μη στείλουν εκπροσώπους στο Λονδίνο. Η κυβέρνηση Βενιζέλου, όμως, έπεισε τους (υποτίθεται αντιβενιζελικούς σοσιαλιστές) βουλευτές Σίδερη και Κουριέλ, καθώς και τον Παναγιώτη Δημητράτο, ιδρυτή της Σοσιαλιστικής Ένωσης της Αθήνας και μετέπειτα αρχισυντάκτη του «Εργατικού Αγώνος» και του «Ριζοσπάστη», να μετάσχουν «για εθνικούς λόγους».
Μια ακόμα απόφαση της συνδιάσκεψης ήταν να δημιουργηθεί «κόμμα του προλεταριάτου». Για τον σκοπό αυτό, οργανώθηκε στην Αθήνα νέα συνδιάσκεψη τον Ιούλιο του 1918, στην οποία κλήθηκαν να μετάσχουν όλες οι σοσιαλιστικές οργανώσεις και ομάδες. Αυτός που βρήκε την ιδέα λαμπρή, ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Με οδηγίες του, ο γενικός διοικητής Μακεδονίας, Περικλής Αργυρόπουλος, κάλεσε τον γραμματέα της Φεντερασιόν, Αβραάμ Μπεναρόγια, να μιλήσουν, μια και η οργάνωση αυτή ήταν η μόνη ελληνική αναγνωρισμένη από τη Β’ (σοσιαλιστική) Διεθνή. Ο Μπεναρόγια ζήτησε γραπτές προτάσεις. Αντί γι’ αυτές, ο διοικητής έστειλε στην οργάνωση έγγραφο διατυπώνοντας «την επιθυμία του κ. προέδρου της κυβερνήσεως» να συζητήσει με εκπροσώπους της.
Έγινε χαμός. Η αριστερή πτέρυγα της Φεντερασιόν έλεγε «καμιά συνομιλία με την αστική κυβέρνηση», η δεξιά ζητούσε «ν’ αρπάξουν την ευκαιρία». Ύστερα από δυο θυελλώδεις συνεδριάσεις, η Φεντερασιόν κατέληξε στην υποβολή τριών όρων:
- Προθεσμία ενός μηνός για να συνεννοηθούν όλοι οι σοσιαλιστές μεταξύ τους.
- Να επιτραπεί ανοιχτή συνδιάσκεψη χωρίς περιορισμούς.
- Να πάψουν οι διωγμοί των σοσιαλιστών.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να εγγραφούν ομαδικά στη Φεντερασιόν όλα τα μέλη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Και, στην Αθήνα, να ξεκινήσει αρχές Αυγούστου Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη, στα γραφεία της Σοσιαλιστικής Εργατικής Οργάνωσης, με τη συμμετοχή και μελών του Εργατικού Κέντρου της Αθήνας. Αποφασίστηκε η οργάνωση πανελλαδικού σοσιαλιστικού συνεδρίου για τα τέλη Οκτωβρίου, με θέμα τη δημιουργία του κόμματος. Έπειτα από μαραθώνιες θυελλώδεις συνεδριάσεις, συμφώνησαν όλοι στο πόσοι εκπρόσωποι, ποιων οργανώσεων, θα μετείχαν.
Τον Σεπτέμβριο, έγινε η συνάντηση με τον Ελευθέριο Βενιζέλο που «έκπληκτος» έμαθε ότι οι διώξεις συνεχίζονταν και υποσχέθηκε να δώσει εντολή στη χωροφυλακή να μην παρενοχλεί τους σοσιαλιστές. Τον ίδιο καιρό και η εφημερίδα του Γιάννη Πετσόπουλου, ο «Ριζοσπάστης», προσχώρησε στον σοσιαλισμό.
Το Α’ Πανελλαδικό Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα από τις 6 Νοεμβρίου. Μετείχαν εκπρόσωποι 44 εργατικών σωματείων συνολικής δύναμης περίπου 60.000 εργατών. Έληξε στις 15 Νοεμβρίου 1918 με κύρια απόφαση τη δημιουργία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ) με αποδεκτή την αρχή «της πάλης των τάξεων». Και, στις 17 Νοεμβρίου, ξεκίνησε το Α’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, μέσα από το οποίο ξεπήδησε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (ΣΕΚΕ).
Ενάμιση χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 1920, στο Β’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, στον τίτλο του προστέθηκε κι ένα «Κ»: ΣΕΚΕ (Κ). Σήμαινε «κομμουνιστικό». Τον ίδιο χρόνο το ΣΕΚΕ έστειλε τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο στη Μόσχα για να συνδέσει το κόμμα με τη Γ’ (κομμουνιστική) Διεθνή. Στην επιστροφή του στην Ελλάδα, τον Οκτώβριο του 1920, Τούρκοι πειρατές έκαναν ρεσάλτο στο καΐκι που τον μετέφερε διασχίζοντας τη Μαύρη Θάλασσα και τον σκότωσαν.
Από την 1η Αυγούστου 1921, ο «Ριζοσπάστης» πέρασε στον έλεγχο του κόμματος και, κάτω από τον τίτλο του, έφερε την επεξήγηση «Όργανο του Σοσιαλεργατικού Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδος και της Γενικής Συνομοσπονδίας των Εργατών της Ελλάδος».
Τον Νοέμβριο του 1922, ιδρύθηκε η νεολαία του κόμματος, η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος (ΟΚΝΕ), ενώ η πρώτη σοβαρή εσωτερική κρίση συνέβη στα 1923, όταν έγινε διάσπαση με την αποχώρηση εκείνων που δημιούργησαν το «Αρχείον του Μαρξισμού» (Αρχειομαρξιστές).
Τον Νοέμβριο του 1924, με την Ελλάδα να ζει την πρώτη της δημοκρατία και τον Ελευθέριο Βενιζέλο να έχει αποχωρήσει από την πολιτική (επανήλθε το 1928 και θέσπισε το «ιδιώνυμον»), οργανώθηκε το Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο. Σ’ αυτό, το ΣΕΚΕ (Κ) μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ, Ελληνικό τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς).
Η μετέπειτα ιστορία του είναι γεμάτη αντιπαλότητες, λάθη, προδοσίες, θυσίες και αγώνες.
Κάρολος Μπρούσαλης
protagon.gr
*Περισσότερη Ιστορία στο historyreport.gr
Δευτέρα 14 Απριλίου 2014
To "Καστελόριζο" tou Αντώνη Σαμαρά
O Γιάννης Βαρουφάκης, με άρθρο του στην Κυριακάτικη Αυγή,
κάνει λόγο για το "Καστελόριζο" του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και
μιλάει για ακήρυχτο τρίτο μνημόνιο, αλλά και για τις ευθύνες της
Αριστεράς.
Εγραψε χαρακτηριστικά ο Γιάννης Βαρουφάκης στην Κυριακάτικη Αυγή:
«H πρόσφατη έξοδος στις αγορές είναι το Καστελόριζο του κ. Σαμαρά. Η πρώτη μέρα εφαρμογής ενός σιωπηλού, ακήρυχτου Τρίτου Μνημονίου, το οποίο θα διαφέρει από τα προηγούμενα Μνημόνια σε δύο σημεία:
Πρώτον, δεν θα περάσει από τα κοινοβούλια των χωρών - μελών. Δεύτερον, τα δάνεια θα έρθουν όχι από τον Μηχανισμό Στήριξης, όπως συνέβη με τα πρώτα δύο Μνημόνια (κάτι που απαιτεί τις εγγυήσεις των Ευρωπαίων φορολογούμενων - και συνεπώς αποφάσεις 18 κοινοβουλίων), αλλά από τις αγορές.
Πώς όμως θα πειστούν οι αγορές να δώσουν άλλα (κατ' ελάχιστον) 200 δισ. τα επόμενα δέκα χρόνια στο Ελληνικό Δημόσιο, δίνοντας στην ευκαιρία στο Βερολίνο και στην Αθήνα να συνεχίσουν τη διαχρονική προσποίηση πως η πτώχευση (και το κούρεμα) του ελληνικού δημόσιου χρέους απεφεύχθη; Μέσω της επίκλησης του προγράμματος ΟΜΤ της ΕΚΤ!
Τι εστί ΟΜΤ; Είναι η απειλή της ΕΚΤ πως αν τα επιτόκια ομολόγων μιας χώρας που υπαχθεί στο ΟΜΤ ανέβουν πάνω από κάποιο επίπεδο (π.χ. 5%), η ΕΚΤ θα παρέμβει αγοράζοντας όσα τέτοια ομόλογα χρειάζεται για να ρίξει τα επιτόκια κάτω του επίπεδου αυτού. Μια τέτοια εγγύηση-απειλή της ΕΚΤ αρκεί ώστε οι ιδιώτες να είναι διατεθειμένοι να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα αν και γνωρίζουν ότι το Ελληνικό Δημόσιο όχι μόνο θα παραμένει πτωχευμένο, αλλά θα γίνεται όλο και πιο πτωχευμένο (με κάθε νέο ομόλογο που εκδίδει).
Γιατί όμως βιάζονται τόσο να εκδώσουν ομόλογα τώρα; Οι λόγοι είναι δύο. Θέλουν να δώσουν μερικούς πόντους στην κυβέρνηση προεκλογικά, επιτρέποντάς της να πανηγυρίσει την ηρωική «έξοδο».
Για να εγκριθεί το ΟΜΤ από τη Γερμανία, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, αναγκάστηκε να θέσει ως όρο ενεργοποίησης του ΟΜΤ υπέρ των ομολόγων της χώρας Χ, ότι η χώρα Χ «βρίσκεται ήδη στις αγορές». Νά άλλο ένα κίνητρο για να βγουν στην «πασαρέλα» των αγορών διακηρύσσοντας ότι ο αποκλεισμός της χώρας από την αγοράαγορά χρήματος τελείωσε: η ενεργοποίηση του Τρίτου Μνημονίου.
Η Αριστερά πρέπει να θέσει οριστικό τέλος στο παίγνιο «προσποιούμαστε και επεκτείνουμε». Να καταστήσει σαφές ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν θα δανειστεί ούτε ευρώ (από τις αγορές ή την Ευρώπη, ή οπουδήποτε), αν δεν καταστεί πρώτα βιώσιμο το δημόσιο χρέος.
Δεύτερον, με την απειλή της μη αποπληρωμής των ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ, η κυβέρνηση της Αριστεράς να προτείνει στους εταίρους έκδοση ειδικών νέων ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, για τα 320 δισ. υπάρχοντος χρέους, τα οποία θα ανταλλαχθούν με το χρέος των 320 δισ. που έχουν στην κατοχή τους η ΕΚΤ, ο ESM και το ΔΝΤ.
Αυτά τα ομόλογα δεν θα είναι μεταπωλήσιμα, θα παραμείνουν εκτός αγορών και θα έχουν τη μορφή που ο Κέυνς ονόμαζε Bisque Bonds. Δηλαδή ομόλογα τα οποία εμπεριέχουν coupons, που προβλέπουν πόσα χρήματα θα ξεπληρώνει το Δημόσιο κάθε χρόνο, μόνο που οι αποπληρωμές τόσο των τόκων όσο και των χρεολυσίων διακόπτονται ή αναβάλλονται τις περιόδους όπου η αύξηση του ΑΕΠ είναι κάτω από ένα ορισμένο ποσοστό.
Επιπλέον, θα περιέχουν ημερομηνία λήξης έτσι ώστε εάν η ανάπτυξη της χώρας δεν έχει επιτρέψει την αποπληρωμή τους έως, π.χ., το 2045, τότε απλώς αυτοκαταργούνται.»
Εγραψε χαρακτηριστικά ο Γιάννης Βαρουφάκης στην Κυριακάτικη Αυγή:
«H πρόσφατη έξοδος στις αγορές είναι το Καστελόριζο του κ. Σαμαρά. Η πρώτη μέρα εφαρμογής ενός σιωπηλού, ακήρυχτου Τρίτου Μνημονίου, το οποίο θα διαφέρει από τα προηγούμενα Μνημόνια σε δύο σημεία:
Πρώτον, δεν θα περάσει από τα κοινοβούλια των χωρών - μελών. Δεύτερον, τα δάνεια θα έρθουν όχι από τον Μηχανισμό Στήριξης, όπως συνέβη με τα πρώτα δύο Μνημόνια (κάτι που απαιτεί τις εγγυήσεις των Ευρωπαίων φορολογούμενων - και συνεπώς αποφάσεις 18 κοινοβουλίων), αλλά από τις αγορές.
Πώς όμως θα πειστούν οι αγορές να δώσουν άλλα (κατ' ελάχιστον) 200 δισ. τα επόμενα δέκα χρόνια στο Ελληνικό Δημόσιο, δίνοντας στην ευκαιρία στο Βερολίνο και στην Αθήνα να συνεχίσουν τη διαχρονική προσποίηση πως η πτώχευση (και το κούρεμα) του ελληνικού δημόσιου χρέους απεφεύχθη; Μέσω της επίκλησης του προγράμματος ΟΜΤ της ΕΚΤ!
Τι εστί ΟΜΤ; Είναι η απειλή της ΕΚΤ πως αν τα επιτόκια ομολόγων μιας χώρας που υπαχθεί στο ΟΜΤ ανέβουν πάνω από κάποιο επίπεδο (π.χ. 5%), η ΕΚΤ θα παρέμβει αγοράζοντας όσα τέτοια ομόλογα χρειάζεται για να ρίξει τα επιτόκια κάτω του επίπεδου αυτού. Μια τέτοια εγγύηση-απειλή της ΕΚΤ αρκεί ώστε οι ιδιώτες να είναι διατεθειμένοι να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα αν και γνωρίζουν ότι το Ελληνικό Δημόσιο όχι μόνο θα παραμένει πτωχευμένο, αλλά θα γίνεται όλο και πιο πτωχευμένο (με κάθε νέο ομόλογο που εκδίδει).
Γιατί όμως βιάζονται τόσο να εκδώσουν ομόλογα τώρα; Οι λόγοι είναι δύο. Θέλουν να δώσουν μερικούς πόντους στην κυβέρνηση προεκλογικά, επιτρέποντάς της να πανηγυρίσει την ηρωική «έξοδο».
Για να εγκριθεί το ΟΜΤ από τη Γερμανία, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, αναγκάστηκε να θέσει ως όρο ενεργοποίησης του ΟΜΤ υπέρ των ομολόγων της χώρας Χ, ότι η χώρα Χ «βρίσκεται ήδη στις αγορές». Νά άλλο ένα κίνητρο για να βγουν στην «πασαρέλα» των αγορών διακηρύσσοντας ότι ο αποκλεισμός της χώρας από την αγοράαγορά
χρήματος τελείωσε: η ενεργοποίηση του Τρίτου Μνημονίου.Η Αριστερά πρέπει να θέσει οριστικό τέλος στο παίγνιο «προσποιούμαστε και επεκτείνουμε». Να καταστήσει σαφές ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν θα δανειστεί ούτε ευρώ (από τις αγορές ή την Ευρώπη, ή οπουδήποτε), αν δεν καταστεί πρώτα βιώσιμο το δημόσιο χρέος.
Δεύτερον, με την απειλή της μη αποπληρωμής των ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ, η κυβέρνηση της Αριστεράς να προτείνει στους εταίρους έκδοση ειδικών νέων ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, για τα 320 δισ. υπάρχοντος χρέους, τα οποία θα ανταλλαχθούν με το χρέος των 320 δισ. που έχουν στην κατοχή τους η ΕΚΤ, ο ESM και το ΔΝΤ.
Αυτά τα ομόλογα δεν θα είναι μεταπωλήσιμα, θα παραμείνουν εκτός αγορών και θα έχουν τη μορφή που ο Κέυνς ονόμαζε Bisque Bonds. Δηλαδή ομόλογα τα οποία εμπεριέχουν coupons, που προβλέπουν πόσα χρήματα θα ξεπληρώνει το Δημόσιο κάθε χρόνο, μόνο που οι αποπληρωμές τόσο των τόκων όσο και των χρεολυσίων διακόπτονται ή αναβάλλονται τις περιόδους όπου η αύξηση του ΑΕΠ είναι κάτω από ένα ορισμένο ποσοστό.
Επιπλέον, θα περιέχουν ημερομηνία λήξης έτσι ώστε εάν η ανάπτυξη της χώρας δεν έχει επιτρέψει την αποπληρωμή τους έως, π.χ., το 2045, τότε απλώς αυτοκαταργούνται.»
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Κυριακή 13 Απριλίου 2014
Η έξοδος στις αγορές σχολιάζεται ποικιλοτρόπως από πολιτικούς και
οικονομικούς αναλυτές, εντός και εκτός συνόρων. Κοινή διαπίστωση: η
επιτυχής άντληση 3 δισ. ευρώ με επιτόκιο 4,95%, μέσω πενταετούς ομολόγου,
βελτιώνει το ψυχολογικό κλίμα, σημαίνει μια δειλή επιστροφή της χώρας
στις χρηματαγορές, με δεδομένο πάντα ότι η πιστοληπτική διαβάθμιση της
χώρας παραμένει στα «σκουπίδια», και το αντλούμενο ποσόν είναι μικρό.
Η βελτίωση του ψυχολογικού κλίματος ίσως επίσης διευκολύνει μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις να αναζητήσουν κεφάλαια στο εξωτερικό, εφόσον οι ελληνικές τράπεζες αδυνατούν να τις δανειοδοτήσουν.
Οικονομικά, το ομόλογο δεν αποφέρει άμεσα οφέλη. Επιβαρύνει το χρέος, ήδη υπέρογκο και μη βιώσιμο, με περίπου 75 εκατομμύρια τόκους ετησίως, κατά δε το έτος λήξεως, 2019, τα 3 δισ. θα προστεθούν σε τότε ώριμο πληρωτέο χρέος 8 δισ. Αρα το νέο βάρος δυσχεραίνει την ήδη τιτάνια προσπάθεια εξυπηρέτησης του χρέους. Πολύ περισσότερο που, καθώς φαίνεται, όλη η προσπάθεια αναδιάρθρωσης θα επικεντρωθεί στη μετακύλιση του χρέους. Λογικά, λοιπόν, η πρώτη έκδοση ομολόγου θα έπρεπε να επιχειρηθεί μετά την αναδιάρθωση, την οποία έχει υποσχεθεί η Ευρώπη μετά το καλοκαίρι.
Συνοπτικά: Το ομόλογο αγοράζει πολιτικό χρόνο. Ακριβό. Ισως αποδώσει κάτι, αν διατεθεί για επαναγορά παλαιού χρέους. Πιθανότερο είναι να διατεθεί για πληρωμή των ληγόντων ομολόγων Μαϊου, περ. 9,5 δισ., δεδομένου ότι το Eurogroup χώρισε την οφειλόμενη δόση των 8,3 δισ. σε τρεις υποδόσεις, ζητώντας την εκπλήρωση προαπαιτουμένων. Είναι γνωστό όμως ότι η πολιτική αντοχή της κυβερνήσεως και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας είναι απολύτως οριακή· δεν μπορούν να ψηφιστούν άλλα μέτρα.
Ωστόσο, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι τόκοι της πενταετίας αφαιρούνται, αφενός, από την ήδη συρρικνωμένη κοινωνική πρόνοια, από τα αφαιμασσόμενα σχολεία, νοσοκομεία, επιδόματα αδυνάμων· αφετέρου, από το ήδη κάτισχνο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, το οποίο φυσιολογικά θα έπρεπε να είναι η ατμομηχανή της οικονομίας.
Η βελτίωση του ψυχολογικού κλίματος ίσως επίσης διευκολύνει μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις να αναζητήσουν κεφάλαια στο εξωτερικό, εφόσον οι ελληνικές τράπεζες αδυνατούν να τις δανειοδοτήσουν.
Οικονομικά, το ομόλογο δεν αποφέρει άμεσα οφέλη. Επιβαρύνει το χρέος, ήδη υπέρογκο και μη βιώσιμο, με περίπου 75 εκατομμύρια τόκους ετησίως, κατά δε το έτος λήξεως, 2019, τα 3 δισ. θα προστεθούν σε τότε ώριμο πληρωτέο χρέος 8 δισ. Αρα το νέο βάρος δυσχεραίνει την ήδη τιτάνια προσπάθεια εξυπηρέτησης του χρέους. Πολύ περισσότερο που, καθώς φαίνεται, όλη η προσπάθεια αναδιάρθρωσης θα επικεντρωθεί στη μετακύλιση του χρέους. Λογικά, λοιπόν, η πρώτη έκδοση ομολόγου θα έπρεπε να επιχειρηθεί μετά την αναδιάρθωση, την οποία έχει υποσχεθεί η Ευρώπη μετά το καλοκαίρι.
Συνοπτικά: Το ομόλογο αγοράζει πολιτικό χρόνο. Ακριβό. Ισως αποδώσει κάτι, αν διατεθεί για επαναγορά παλαιού χρέους. Πιθανότερο είναι να διατεθεί για πληρωμή των ληγόντων ομολόγων Μαϊου, περ. 9,5 δισ., δεδομένου ότι το Eurogroup χώρισε την οφειλόμενη δόση των 8,3 δισ. σε τρεις υποδόσεις, ζητώντας την εκπλήρωση προαπαιτουμένων. Είναι γνωστό όμως ότι η πολιτική αντοχή της κυβερνήσεως και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας είναι απολύτως οριακή· δεν μπορούν να ψηφιστούν άλλα μέτρα.
Ωστόσο, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι τόκοι της πενταετίας αφαιρούνται, αφενός, από την ήδη συρρικνωμένη κοινωνική πρόνοια, από τα αφαιμασσόμενα σχολεία, νοσοκομεία, επιδόματα αδυνάμων· αφετέρου, από το ήδη κάτισχνο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, το οποίο φυσιολογικά θα έπρεπε να είναι η ατμομηχανή της οικονομίας.
Ο νέος Φασισμός
Το κόμμα του αρχιδολοφόνου Αντερς Μπρέιβικ, που σκότωσε εν ψυχρώ 69
εφήβους σιό νησί Ουτόγια της Νορβηγίας και τραυμάτισε δεκάδες άλλους,
στην κατασκήνωση της Νεολαίας των Σοσιαλδημοκρατών, στις εκλογές του
2013, πήρε 16,3% και μπήκε στην κυβέρνηση. Στην Ελβετία, η Ακροδεξιά
έφτασε το 26,6% στις εκλογέ3 του 2011. Στην Αυστρία, το ποσοστό τους
ανέβηκε στο 26% oris εκλογές του 2013. Στη Γαλλία το ποσοστό τους είναι
13,6% στις εκλογές του 2012. Στην Ανατολική Ευρώπη τα πράγματα δεν πάνε
καλύτερα. Στη ΡωσίαΡωσία έχουν 11,7%, στην Ουκρανία 10,5% και στην Ουγγαρία 16,7%.
Αλλά και στις χώρες όπου δεν εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, όπως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, τα ποσοστά τους είναι αντιστοίχως 0,2% και 0,3% και έχουν τεράστια επιρροή στα κόμματα εξουσίας. Η βαριά παράδοση του φρανκισμού και του σαλαζαρισμού πέρασε στη Δεξιά και στους Σοσιαλδημοκράτες, που αφομοίωσαν την ακροδεξιά ατζέντα.
Είναι το μοντέλο που θέλουν να μιμηθούν ο κ. Σαμαράς και το επιτελείο του. Εξ ου και ο εμφύλιος με τη Χρυσή Αυγή. Είναι θέμα ηγεσίας. θα έχουμε μια ενιαία Δεξιά με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής ή με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας;
Μέχρι πρόσφατα η φασίζουσα κυβέρνηση των Σαμαρά - Βενιζέλου περίμενε τον «εκπολιτισμό» των κουκουλοφόρων rns Χ.Α., κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, και έδειξε απεριόριστη ανοχή, (θα έλεγα και όλο το πολιτικό σύστημα που υποτίμησε τον κίνδυνο αυτής της εγκληματώ οργάνωσης). Τι έγινε και χάλασε αυτή η συναίνεση; Οι βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής ξεπέρασαν το ανεκτό όριο. Πριν κινηθεί η Δικαιοσύνη, είχε προηγηθεί η δημοσιογραφική έρευνα. Και εδώ θα χρειαστεί να μνημονεύσουμε τις έρευνες του δικού μας Δημήτρη Ψαρρά για τον σύγχρονο ναζισμό στην Ελλάδα, χωρίς να ξεχνάμε και τους λίγους άλλους που κατάλαβαν σε βάθος αυτό το φαινόμενο.
Οταν κατάλαβε η Χ.Α. πως πρέπει να μεταλλαχθεί ήταν πλέον αργά. Είχε κινηθεί η Δικαιοσύνη.
Και κάπου εδώ ξεκινάει η μανιάτικη βεντέτα μεταξύ Κασιδιάρη - Μπαλτάκου, με την ανάμειξη και του υιού Μπαλτάκου, που δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί. Πάντως ο νεαρός Μπαλτάκος τήρησε το εθιμικό δίκαιο της Μάνης. 'Ισως να σκέφτηκε: «Ο πατέρας μου σας φέρθηκε με τόση φροντίδα και αγάπη. Και εσείς τον καρφώνετε;»
Οι ακροδεξιοί μηχανισμοί έχουν βαθιές ρίζες στην Ευρώπη. Μπορεί ο ναζισμός και ο φασισμός να νικήθηκαν στρατιωτικά, αλλά οι ιδέες τους επέζησαν μέχρι σήμερασήμερα.
Και διαψεύδουν το κομμουνιστικό φάντασμα του Μαρξ. Σήμερα πάνω από την
Ευρώπη πλανιέται ο μεταλλαγμένος φασισμός, που αφήνει πίσω του τις
αρχέγονες δομές και τα σύμβολα. Αυτά ήταν καλά για την αρχή. Τώρα παίρνει τη
μορφή του νοικοκύρη και πατριώτη, κάνει το έθνος και τη φυλή ανώτατη
αξία, μέσα από τη συντριβή του πιο αδύνατου και του πιο φτωχού.
Ο αντισημιτισμός σήμερα έχει υποχωρήσει και τη θέση του πήρε η ισλαμοφοβία. Στο ίδιο το Ισραήλ έχουν αναπτυχθεί θεωρίες για την ανωτερότητα της φυλής τους - μια επινόηση βέβαια εφόσον οι Εβραίοι δεν είναι φυλή, έτσι τους ήθελε ο Χίτλερ, είναι θρησκεία σε παγκόσμιο επίπεδο. Και οι δεύτεροι υπό διωγμό είναι οι Τσιγγάνοι και φυσικά οι κληρονόμοι των μπολσεβίκων, αν και αυτοί ανήκουν στην ιστορία. Τώρα τους λέμε τρομοκράτες, ασχέτως αν είναι πασιφιστές περιβαλλοντολόγοι.
Το πρώτο συγκροτημένο φασιστικό κόμμα είναι η «Ενωση για τη Γαλλική Πατρίδα», που ιδρύθηκε το 1898, στο πλαίσιο της Υπόθεσης Ντρέιφους. Θεωρητικοί όπως ο Moρίς Μπαρές, ο Ζιλ Λεμέτρ, ο Σαρλ Μοράς και πολλοί άλλοι διαμορφώνουν ένα ισχυρό ακροδεξιό κίνημα που επηρεάζει ολόκληρη την Ευρώπη. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχαν ούτε Χίτλερ ούτε Μουσολίνι. Και με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλη η Ευρώπη στον Μεσοπόλεμο ήταν στα χέρια των ακροδεξιών. Το ίδιο μπορεί να γίνει και σήμερασήμερα.
Μια μεταλλαγμένη Ακροδεξιά θαυμάσια μπορεί να συμμαχήσει με την κλασική
Δεξιά και τους Σοσιαλδημοκράτες, επικουρούμενη από την ευρωπαϊκή
Αριστερά, σχηματίζοντας κυβερνήσεις «προωθητικού συμβιβασμού»,
«συναίνεσης», «εθνικής πολιτικής», «ευρωπαία πορείας» και άλλα τέτοια
κουραφέξαλα.
Καλό παράδειγμα η ΔΗΜΑΡ, που συνεργάστηκε με τον κ. Μπαλτάκο, τον σύνδεσμο της Χ.Α., στην τρικομματική διακυβέρνηση. Στη μετάλλαξη του φασισμού στην Ευρώπη θα χρειαστεί να επανέλθουμε. Στο μεταξύ, ας σκεφτεί η Αριστερά την ολιγωρία της. Ο αποτελεσματικός φασισμός χτυπάει από πολλές πλευρές, δεν δείχνει το πρόσωπο του και κάνει μια σαλάτα με όλα τα ζαρζαβατικά που αρέσουν. Κάτι σαν δημοφιλές τηλεοπτικό σόου. Αλλά στο βάθος δεσμεύεται μόνο για τους TALIBANK.
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών - Βαθύ Κόκκινο
έχουν 11,7%, στην Ουκρανία 10,5% και στην Ουγγαρία 16,7%.Αλλά και στις χώρες όπου δεν εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, όπως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, τα ποσοστά τους είναι αντιστοίχως 0,2% και 0,3% και έχουν τεράστια επιρροή στα κόμματα εξουσίας. Η βαριά παράδοση του φρανκισμού και του σαλαζαρισμού πέρασε στη Δεξιά και στους Σοσιαλδημοκράτες, που αφομοίωσαν την ακροδεξιά ατζέντα.
Είναι το μοντέλο που θέλουν να μιμηθούν ο κ. Σαμαράς και το επιτελείο του. Εξ ου και ο εμφύλιος με τη Χρυσή Αυγή. Είναι θέμα ηγεσίας. θα έχουμε μια ενιαία Δεξιά με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής ή με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας;
Μέχρι πρόσφατα η φασίζουσα κυβέρνηση των Σαμαρά - Βενιζέλου περίμενε τον «εκπολιτισμό» των κουκουλοφόρων rns Χ.Α., κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, και έδειξε απεριόριστη ανοχή, (θα έλεγα και όλο το πολιτικό σύστημα που υποτίμησε τον κίνδυνο αυτής της εγκληματώ οργάνωσης). Τι έγινε και χάλασε αυτή η συναίνεση; Οι βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής ξεπέρασαν το ανεκτό όριο. Πριν κινηθεί η Δικαιοσύνη, είχε προηγηθεί η δημοσιογραφική έρευνα. Και εδώ θα χρειαστεί να μνημονεύσουμε τις έρευνες του δικού μας Δημήτρη Ψαρρά για τον σύγχρονο ναζισμό στην Ελλάδα, χωρίς να ξεχνάμε και τους λίγους άλλους που κατάλαβαν σε βάθος αυτό το φαινόμενο.
Οταν κατάλαβε η Χ.Α. πως πρέπει να μεταλλαχθεί ήταν πλέον αργά. Είχε κινηθεί η Δικαιοσύνη.
Και κάπου εδώ ξεκινάει η μανιάτικη βεντέτα μεταξύ Κασιδιάρη - Μπαλτάκου, με την ανάμειξη και του υιού Μπαλτάκου, που δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί. Πάντως ο νεαρός Μπαλτάκος τήρησε το εθιμικό δίκαιο της Μάνης. 'Ισως να σκέφτηκε: «Ο πατέρας μου σας φέρθηκε με τόση φροντίδα και αγάπη. Και εσείς τον καρφώνετε;»
Οι ακροδεξιοί μηχανισμοί έχουν βαθιές ρίζες στην Ευρώπη. Μπορεί ο ναζισμός και ο φασισμός να νικήθηκαν στρατιωτικά, αλλά οι ιδέες τους επέζησαν μέχρι σήμερασήμερα
.
Και διαψεύδουν το κομμουνιστικό φάντασμα του Μαρξ. Σήμερα πάνω από την
Ευρώπη πλανιέται ο μεταλλαγμένος φασισμός, που αφήνει πίσω του τις
αρχέγονες δομές και τα σύμβολα. Αυτά ήταν καλά για την αρχή. Τώρα παίρνει τη
μορφή του νοικοκύρη και πατριώτη, κάνει το έθνος και τη φυλή ανώτατη
αξία, μέσα από τη συντριβή του πιο αδύνατου και του πιο φτωχού.Ο αντισημιτισμός σήμερα έχει υποχωρήσει και τη θέση του πήρε η ισλαμοφοβία. Στο ίδιο το Ισραήλ έχουν αναπτυχθεί θεωρίες για την ανωτερότητα της φυλής τους - μια επινόηση βέβαια εφόσον οι Εβραίοι δεν είναι φυλή, έτσι τους ήθελε ο Χίτλερ, είναι θρησκεία σε παγκόσμιο επίπεδο. Και οι δεύτεροι υπό διωγμό είναι οι Τσιγγάνοι και φυσικά οι κληρονόμοι των μπολσεβίκων, αν και αυτοί ανήκουν στην ιστορία. Τώρα τους λέμε τρομοκράτες, ασχέτως αν είναι πασιφιστές περιβαλλοντολόγοι.
Το πρώτο συγκροτημένο φασιστικό κόμμα είναι η «Ενωση για τη Γαλλική Πατρίδα», που ιδρύθηκε το 1898, στο πλαίσιο της Υπόθεσης Ντρέιφους. Θεωρητικοί όπως ο Moρίς Μπαρές, ο Ζιλ Λεμέτρ, ο Σαρλ Μοράς και πολλοί άλλοι διαμορφώνουν ένα ισχυρό ακροδεξιό κίνημα που επηρεάζει ολόκληρη την Ευρώπη. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχαν ούτε Χίτλερ ούτε Μουσολίνι. Και με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλη η Ευρώπη στον Μεσοπόλεμο ήταν στα χέρια των ακροδεξιών. Το ίδιο μπορεί να γίνει και σήμερασήμερα
.
Μια μεταλλαγμένη Ακροδεξιά θαυμάσια μπορεί να συμμαχήσει με την κλασική
Δεξιά και τους Σοσιαλδημοκράτες, επικουρούμενη από την ευρωπαϊκή
Αριστερά, σχηματίζοντας κυβερνήσεις «προωθητικού συμβιβασμού»,
«συναίνεσης», «εθνικής πολιτικής», «ευρωπαία πορείας» και άλλα τέτοια
κουραφέξαλα.Καλό παράδειγμα η ΔΗΜΑΡ, που συνεργάστηκε με τον κ. Μπαλτάκο, τον σύνδεσμο της Χ.Α., στην τρικομματική διακυβέρνηση. Στη μετάλλαξη του φασισμού στην Ευρώπη θα χρειαστεί να επανέλθουμε. Στο μεταξύ, ας σκεφτεί η Αριστερά την ολιγωρία της. Ο αποτελεσματικός φασισμός χτυπάει από πολλές πλευρές, δεν δείχνει το πρόσωπο του και κάνει μια σαλάτα με όλα τα ζαρζαβατικά που αρέσουν. Κάτι σαν δημοφιλές τηλεοπτικό σόου. Αλλά στο βάθος δεσμεύεται μόνο για τους TALIBANK.
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών - Βαθύ Κόκκινο
Bγήκαμε στις Αγορές. Ζήτω!!!!!
Η
συζήτηση σχετικά με την πρόσφατη πώληση ελληνικών ομολόγων έχει
επικεντρωθεί κυρίως στο αν αυτή η πράξη έχει καμία οικονομική λογική από
τη σκοπιά της ελληνικής κυβέρνησης. Και εδώ, η απάντηση είναι σαφής: Η
σύναψη ενός δανείου με επιτόκια υψηλότερα από αυτά που θα ζητούσε η
Ευρωπαϊκή Ένωση για την παραχώρηση ενός νέου «μνημονιακού» δανείου
είναι, από οικονομικής άποψης, τελείως παράλογη.
Όμως από την άλλη πλευρά είναι από πολιτικής σκοπιάς τελείως λογική στον βαθμό που αυτός ο δανεισμός επιτρέπει την απρόσκοπτη χρηματοδότηση του πελατειακού κράτους χωρίς τους ενοχλητικούς ελέγχους των «ιμπεριαλιστών». «Πολύ φοβάμαι», μας λέει ο αντιπρόεδρος της Δράσης Τ. Αβραντίνης «ότι ο σημαντικότερος λόγος εξόδου στις αγορές είναι η ψηφοθηρία και η ενίσχυση του πελατειακού κράτους - τα οικονομικά πλεονεκτήματα είναι σχετικώς δευτερεύοντα».
Όμως αν στραφούμε προς την πλευρά των αγοραστών των ελληνικών ομολόγων πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την πράξη τους; Εκ πρώτης άποψης είναι φυσικά τελείως παράλογη. Είναι τελείως, κατ' αρχάς, παράλογο να δανείζεις με τέτοια συγκριτικά χαμηλά επιτόκια σε κάποιον που μόλις πριν από δύο χρόνια σού έφαγε το 54% των δανεικών. Είναι επίσης παράλογο να δανείζεις σε ένα κράτος του οποίου το πιο χαρακτηριστικό πολιτισμικό γνώρισμα είναι -μετά το τάβλι- οι συνεχείς χρεοκοπίες. Τέλος, είναι τελείως παράλογο να δανείζεις σε ένα κράτος του οποίου το χρέος αγγίζει το 174% του ΑΕΠ. Οσο δε για τις αναπτυξιακές προοπτικές της Ελλάδας... όταν το «rebound» -έπειτα από τρία χρόνια ύφεσης, που κατέστρεψε το 25% της εγχώριας οικονομίας- αναμένεται να είναι στην καλύτερη περίπτωση 0,6%, τότε κάθε συζήτηση περιττεύει.
Παρ' όλα αυτά, η πράξη της αγοράς ελληνικών ομολόγων δεν είναι τελείως παράλογη. Μόνο που και εδώ η λογική αυτή δεν θα πρέπει να αναζητηθεί τόσο στο οικονομικό, όσο στο πολιτικό επίπεδο. Αν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο υπάρχει ενδιαφέρον για τα ελληνικά ομόλογα αυτό -σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζει η κυβέρνηση- δεν έχει καμία σχέση ούτε με τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας ούτε με τα «εντυπωσιακά» αποτελέσματα στα πεδία των αποκρατικοποιήσεων και της μείωσης του κράτους.
Ο ένας και μοναδικός λόγος που κάνει τους επενδυτές να δανείζουν ξανά στην Ελλάδα είναι απλά η διαβεβαίωση του προέδρου της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, ότι «θα κάνει τα πάντα να σώσει το ευρώ». Αυτή τη διατύπωση οι αγορές την ερμηνεύουν ότι ο πρόεδρος της ΕΚΤ δεν πρόκειται να αφήσει καμία χώρα να χρεοκοπήσει, στον βαθμό που κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο την ευρωζώνη.
Ασφαλώς κάπου το έχουμε ξαναδεί το θέαμα. Το είδαμε για πρώτη φορά πριν από μερικά χρόνια όταν η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη και τα spreads των ομολόγων της συνέκλιναν με αυτά των Γερμανικών, χωρίς κανέναν λόγο και αιτία - πλην της τυφλής πίστης ότι οι χώρες της ευρωζώνης δεν χρεοκοπούν, ανεξάρτητα από το ποια οικονομική πολιτική ακολουθούν. Χρειάστηκε το πρώτο αρνητικό διεθνές σοκ για να βρεθεί αίφνης η ευρωζώνη στα πρόθυρα της κατάρρευσης, με την Ελλάδα να λειτουργεί ως ο «πολιορκητικός κριός» της καταστροφής.
ΣήμεραΣήμερα το story αυτό επαναλαμβάνεται. Και όπως τότε, έτσι και αύριο, αυτό που θα βιώσουμε δεν θα είναι οι αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις ενός καλού ή κακού οικονομικού συστήματος, αλλά οι καταστροφικές επιπτώσεις της εξάρθρωσης των μηχανισμών του οικονομικού συστήματος από τις ολέθριες παρεμβάσεις των πολιτικών - στους οποίους περιλαμβάνεται και ο πρόεδρος της ΕΚΤ.
protagon.gr
Όμως από την άλλη πλευρά είναι από πολιτικής σκοπιάς τελείως λογική στον βαθμό που αυτός ο δανεισμός επιτρέπει την απρόσκοπτη χρηματοδότηση του πελατειακού κράτους χωρίς τους ενοχλητικούς ελέγχους των «ιμπεριαλιστών». «Πολύ φοβάμαι», μας λέει ο αντιπρόεδρος της Δράσης Τ. Αβραντίνης «ότι ο σημαντικότερος λόγος εξόδου στις αγορές είναι η ψηφοθηρία και η ενίσχυση του πελατειακού κράτους - τα οικονομικά πλεονεκτήματα είναι σχετικώς δευτερεύοντα».
Όμως αν στραφούμε προς την πλευρά των αγοραστών των ελληνικών ομολόγων πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την πράξη τους; Εκ πρώτης άποψης είναι φυσικά τελείως παράλογη. Είναι τελείως, κατ' αρχάς, παράλογο να δανείζεις με τέτοια συγκριτικά χαμηλά επιτόκια σε κάποιον που μόλις πριν από δύο χρόνια σού έφαγε το 54% των δανεικών. Είναι επίσης παράλογο να δανείζεις σε ένα κράτος του οποίου το πιο χαρακτηριστικό πολιτισμικό γνώρισμα είναι -μετά το τάβλι- οι συνεχείς χρεοκοπίες. Τέλος, είναι τελείως παράλογο να δανείζεις σε ένα κράτος του οποίου το χρέος αγγίζει το 174% του ΑΕΠ. Οσο δε για τις αναπτυξιακές προοπτικές της Ελλάδας... όταν το «rebound» -έπειτα από τρία χρόνια ύφεσης, που κατέστρεψε το 25% της εγχώριας οικονομίας- αναμένεται να είναι στην καλύτερη περίπτωση 0,6%, τότε κάθε συζήτηση περιττεύει.
Παρ' όλα αυτά, η πράξη της αγοράς ελληνικών ομολόγων δεν είναι τελείως παράλογη. Μόνο που και εδώ η λογική αυτή δεν θα πρέπει να αναζητηθεί τόσο στο οικονομικό, όσο στο πολιτικό επίπεδο. Αν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο υπάρχει ενδιαφέρον για τα ελληνικά ομόλογα αυτό -σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζει η κυβέρνηση- δεν έχει καμία σχέση ούτε με τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας ούτε με τα «εντυπωσιακά» αποτελέσματα στα πεδία των αποκρατικοποιήσεων και της μείωσης του κράτους.
Ο ένας και μοναδικός λόγος που κάνει τους επενδυτές να δανείζουν ξανά στην Ελλάδα είναι απλά η διαβεβαίωση του προέδρου της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, ότι «θα κάνει τα πάντα να σώσει το ευρώ». Αυτή τη διατύπωση οι αγορές την ερμηνεύουν ότι ο πρόεδρος της ΕΚΤ δεν πρόκειται να αφήσει καμία χώρα να χρεοκοπήσει, στον βαθμό που κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο την ευρωζώνη.
Ασφαλώς κάπου το έχουμε ξαναδεί το θέαμα. Το είδαμε για πρώτη φορά πριν από μερικά χρόνια όταν η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη και τα spreads των ομολόγων της συνέκλιναν με αυτά των Γερμανικών, χωρίς κανέναν λόγο και αιτία - πλην της τυφλής πίστης ότι οι χώρες της ευρωζώνης δεν χρεοκοπούν, ανεξάρτητα από το ποια οικονομική πολιτική ακολουθούν. Χρειάστηκε το πρώτο αρνητικό διεθνές σοκ για να βρεθεί αίφνης η ευρωζώνη στα πρόθυρα της κατάρρευσης, με την Ελλάδα να λειτουργεί ως ο «πολιορκητικός κριός» της καταστροφής.
ΣήμεραΣήμερα το story αυτό επαναλαμβάνεται. Και όπως τότε, έτσι και αύριο, αυτό που θα βιώσουμε δεν θα είναι οι αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις ενός καλού ή κακού οικονομικού συστήματος, αλλά οι καταστροφικές επιπτώσεις της εξάρθρωσης των μηχανισμών του οικονομικού συστήματος από τις ολέθριες παρεμβάσεις των πολιτικών - στους οποίους περιλαμβάνεται και ο πρόεδρος της ΕΚΤ.
protagon.gr
Σάββατο 12 Απριλίου 2014
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)