Αποκαλυψη: Η Ανοδος Του Χιτλερ | Ντοκιμαντέρ - Cosmos greek Documentaries | Ντοκιμαντέρ online#.UfmCgeE0E_w.facebook

Αποκαλυψη: Η Ανοδος Του Χιτλερ |
Ντοκιμαντέρ - Cosmos greek Documentaries |

▶ Η πρώτη "Καλημέρα" της ΔΤ - YouTube

▶ Η πρώτη "Καλημέρα" της ΔΤ (ή του ΔΝΤ;)

Ο δημοσιογράφος κύριος Γιάννης Τρουπής, που προσελήφθη αξιοκρατικά στην Δ.Τ., ήταν πολιτικός συντάκτης αρμόδιος επί της Ν.Δ. στην αμαρτωλή ΕΡΤ; Ενδιαφέρον ξεκίνημα...

- YouTube

Απόδραση από τα Βούρλα | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Απόδραση από τα Βούρλα |

1955, λίγο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Στις φυλακές των Βούρλων, στον Πειραιά, 27 πολιτικοί κρατούμενοι οργανώνουν μια από τις πιο εντυπωσιακές αποδράσεις στην παγκόσμια ιστορία. Οι φύλακες τους παρακολουθούν κάθε στιγμή. Το ΚΚΕ, το κόμμα στο οποίο πιστεύουν, είναι αντίθετο στις αποδράσεις. Χωρίς να το ξέρουν ούτε οι υπόλοιποι κρατούμενοι σύντροφοι τους, καταστρώνουν ένα παράτολμο σχέδιο: να σκάψουν μια σήραγγα κάτω από τη φυλακή, κάτω από τον δρόμο και να βγουν απέναντι, στην ελευθερία... 50 χρόνια μετά, το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα βρήκε τους πρωταγωνιστές της και κατέγραψε την συγκλονιστική ιστορία τους.






 TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Απόδραση από τα Βούρλα | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Απόδραση από τα Βούρλα 1955

 'Ενα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ που δεν πρέπει να χάσετε !!!!


| TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Ρατσιστικές video-απειλές. Του Δημήτρη Αγγελίδη Με ρυθμούς σαλιγκαριού κινούνται, στην περίπτωση της διερεύνησης και αντιμετώπισης περιστατικών ρατσιστικού λόγου στο Διαδίκτυο, η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (ΔΗΕ) και οι αρμόδιες εισαγγελικές υπηρεσίες. Αν κινούνται καθόλου! Την ανυπαρξία ανακλαστικών των υπηρεσιών, αναδεικνύει άλλη μια φορά, βίντεο ρατσιστικής επίθεσης με θύμα μετανάστη μικροπωλητή, το οποίο είχε αναρτήσει Ελληνας χρήστης του youtube στις αρχές της εβδομάδας. Στο βίντεο πρωταγωνιστεί ο χρήστης Peter Kemmos, ο ίδιος που το ανέβασε στο Διαδίκτυο με τον εξής τίτλο (και ανάλογη ορθογραφία): «Χοντρος καυγας με βρομιαρηδες ισλαμιστες vs ελληνα: Παραλια αλεποχωριου όλοι παρανομοι.. αναλαμβανω δραση...η αστυνομια κοιματε;γαμω το ισλαμ τους την επομενη φορα θα πεσει πολυ ξυλο...». Το βίντεο το επισήμανε στην αρχή της εβδομάδας το «Κουτί της Πανδώρας» και μέσω αυτού το left.gr, αλλά μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχουν ευαισθητοποιηθεί οι αρμόδιες υπηρεσίες. Η καθυστέρηση δημιουργεί πολλά ερωτήματα, καθώς σε άλλες περιπτώσεις η ΔΗΕ και ο εισαγγελέας κινούνται αστραπιαία. Τον Ιούλιο του 2011, τις ημέρες που συζητιόταν στη Βουλή το Μεσοπρόθεσμο, μπλόγκερ ρωτούσε αστειευόμενος τη διεύθυνση μέλους της οικογένειας του τότε πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, με σκοπό, έλεγε, να σταματήσει τη συνέχιση της οικογένειας με... δολοφονία. Σε λιγότερες από 24 ώρες, η αστυνομία τον είχε εντοπίσει και τον είχε συλλάβει στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια τύχη είχε τον Οκτώβριο υπεύθυνος κερκυραϊκής ιστοσελίδας, που είχε αναρτήσει από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου φωτογραφία αστυνομικών παρέα με χρυσαυγίτες. Ακόμα και στην περίπτωση αναρτήσεων που στρέφονταν κατά του Χαμόγελου του Παιδιού, η ΔΗΕ κινητοποιήθηκε και συνέλαβε μέσα σε είκοσι ημέρες δύο ανθρώπους για συκοφαντικές και υβριστικές αναρτήσεις. Καμία τέτοια κινητοποίηση δεν έχει υπάρξει για ακραία ρατσιστικά σχόλια στο Διαδίκτυο. Ο kemmos πρόλαβε και κατέβασε το βίντεο, προφανώς θορυβημένος από τα αντιρατσιστικά σχόλια που δέχτηκε. Το βίντεο βρίσκεται πάντως στη διάθεση της «Eφ.Συν.» και είναι περισσότερο από εύγλωττο. Σύμφωνα με τον Παναγιώτη Δημητρά, από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, στοιχειοθετούνται τα αδικήματα της καθύβρισης θρησκεύματος και αντιποίησης αρχής (άρθρα 1 και 2 του αντιρατσιστικού νόμου 927/79), που διώκονται αυτεπάγγελτα, και τα αδικήματα της απειλής και εξύβρισης, για τα οποία απαιτείται έγκληση του θύματος. Έγκληση σημαίνει οικονομική επιβάρυνση και έκθεση του θύματος σε πιθανή εκδίκηση. «Σ' αυτό το σημείο, διαπιστώνουμε το κενό που αφήνει η μη υιοθέτηση της πρότασης του αντιρατσιστικού νόμου του ΣΥΡΙΖΑ, που προέβλεπε αφενός ότι κάθε αδίκημα με ρατσιστικό κίνητρο διώκεται αυτεπάγγελτα και αφετέρου ότι τιμωρείται με τη μεγαλύτερη ποινή. Αυτό ισχύει εξάλλου σήμερα στη νομοθεσία της Κύπρου», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Παν. Δημητράς. Σήμερα έχει κληθεί από τον νέο εισαγγελέα Δίωξης Ρατσιστικού Εγκλήματος κ. Παππά, να καταθέσει στην αστυνομία για αναφορά που είχε υποβάλει τον Φεβρουάριο, επτά μήνες πριν, εναντίον των βουλευτών της Χρυσής Αυγής Ηλία Παναγιώταρου και Κώστα Μπαρμπαρούση. Του πρώτου για τον ρατσιστικό παροξυσμό του μπροστά σε κάμερες κατά τα επεισόδια στο Θέατρο Χυτήριο («Τελειώνουν τα πουστράκια. [...] Αδερφές ξεσκισμένες. Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες») και του δεύτερου για σχόλια που έκανε εναντίον Ρομά, κατά τα επεισόδια στο Αιτωλικό. Άλλες δύο αναφορές του Παρατηρητηρίου για ρατσιστικό λόγο εκκρεμούν ακόμη. Η πρώτη αφορά τον χρήστη του facebook Michael59197, που είχε σχολιάσει την καμπάνια της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, σχετικά με την ιθαγένεια των μεταναστών δεύτερης γενιάς, ζητώντας «να βρούμε ένα ένα τα κωλόπαιδα του βίντεο, να τα κάψουμε ζωντανά και να ανεβάσουμε το βίντεο στο internet». Η ΔΗΕ έχει ενημερώσει το ΕΠΣΕ πως έστειλε την υπόθεση στον αρμόδιο εισαγγελέα, ωστόσο δεν υπάρχει ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης. Εκκρεμεί ακόμη ενημέρωση για την τύχη της δικογραφίας που σχηματίστηκε τον Νοέμβριο του 2011 σχετικά με ρατσιστικούς χαιρετισμούς στελεχών της Χρυσής Αυγής. Ο Παν. Δημητράς θυμίζει επίσης, τις απειλές κατά της ζωής του που είχε δεχτεί στο Διαδίκτυο ο ίδιος και ο δικηγόρος Θανάσης Τάρτης, όταν ήταν πολιτική αγωγή στη δίκη των ΟΥΚ για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. «Ενώ σε άλλες περιπτώσεις κινητοποιούνται με αυτόφωρο, στην περίπτωση των απειλών κατά της ζωής μας δεν κάναν τίποτα», λέει. «Έχω πάει στις Ειδικές Δυνάμεις...» Με την κάμερα στο δεξί χέρι και απροσδιόριστο αιχμηρό αντικείμενο στο αριστερό, ο kemmos σουλατσάρει στην παραλία στο Αλεποχώρι, όπου, ανάμεσα στους λιγοστούς λουόμενους, εντοπίζει δύο μετανάστες μικροπωλητές και τους απευθύνει τον λόγο: «Φύγε. Με ακούς; Ναι. Είσαι παράνομος. Δείξε μου τα χαρτιά σου. Τα χαρτιά σου τώρα». Απειλεί ότι θα φωνάξει την αστυνομία, αλλά ο ένας μετανάστης δεν το βάζει κάτω. Απαντά ότι είναι νόμιμος και τον γνωρίζει η αστυνομία. Η ανυποχώρητη στάση του εξοργίζει τον kemmos, που αρχίζει ένα ρατσιστικό παραλήρημα: «Ρε σήκω φύγε από δω πέρα σου λέω. Τολμάς και μιλάς. Στη χώρα σου ξέρεις τι θα μου κάνατε; Θα με σφάζατε τώρα ρε στη χώρα σου. [...] Θες να σε γαμήσω τώρα; [...] Τι νομίζεις ότι είσαι που θα μου μιλήσεις σα μαύρο εμένανε; Εγώ είμαι στην Ελλάδα, στη χώρα μου, κι έχω πάει στις Ειδικές Δυνάμεις. [...] Θες να σε χαρακώσω; Θες να σου κόψω το εγώ; Τι με κοιτάς έτσι; Φώναξε την αστυνομία. Αλλιώς θα σου κόψω το λαιμό. Γιατί έτσι γουστάρω ρε. Τραβάς κανά ζόρι; [...] Και πρόσεξε αγοράκι μου, σε κάνα δυο χρονάκια θα σφαχτείτε όλο εσείς οι μουσουλμάνοι εδώ πέρα. [...] Ντάξει; Θες να αρχίσω τώρα από σένανε; Θες ν' αρχίσω από σένα αγοράκι μου; Σ' ακουμπάω. Θα μου κάνεις κάνα τίποτα; Σ' ακουμπάω. Να, κοίτα. Αντέδρασε. Μη γελάς μαλάκα. Θα σας γαμήσω όλους εδώ πέρα. [...] Γαμώ το Ισλάμ σας και γαμώ το Πακιστάν σας και γαμώ ό,τι θέλεις». Τρεις λουόμενες παίρνουν το μέρος του μετανάστη, με αποτέλεσμα ο kemmos να αποδιοργανωθεί: «Γιατί δεν πάτε να κάνετε καταγγελία;». «Γιατί η αστυνομία μας γράφει στ' αρχίδια τους κυρία μου. Και το νόμο τον αναλαμβάνω εγώ». «Και τι θα κάνετε εδώ πέρα;». «Θα τους γαμήσω. Αυτό θα κάνω. Ναι, είμαι άντρας μωρή, τι θέλεις τώρα εσύ; Άντε φύγε από δω πέρα να πούμε που μιλάς». «Τίποτα δεν κάνει το παιδί». «Το συγκεκριμένο δεν κάνει. Όμως όλοι αυτοί που έχουν έρθει από την Αθήνα το λιγότερο που έχουν είναι ηπατίτιδα και πουλάνε σκουλαρίκια στα κορίτσια σας. Ασε κυρία μου! Εμείς οι δύο θα τα πούμε αγοράκι μου. Θα τα πούμε». tvxsteam tvxs.gr Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Federico Garcia Lorca

 

Επέτειος της δολοφονίας του Federico Garcia Lorca

Τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου του 1936, ήρθε το τέλος για τον κορυφαίο ποιητή, ζωγράφο, δραματουργό και θεατρικό σκηνοθέτη, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκτελέστηκε στο Βίθναρ της Ισπανίας από παραστρατιωτικούς οπαδούς του Φράνκο. που έθαψαν τη σορό του μαζί με άλλα τρία άτομα που εκτέλεσαν εκείνη την αυγή σε ομαδικό τάφο.

Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Λόρκα εκτελέστηκε στο Αλφακάρ και πολλοί πίστευαν ότι είχε ταφεί στην περιοχή αυτή, μαζί με άλλους εκτελεσθέντες. Πέρυσι, οι αρχές της Ανδαλουσίας διέταξαν το άνοιγμα του συγκεκριμένου τάφου, κατόπιν αιτήματος των οικογενειών των άλλων πέντε ανθρώπων που πιθανολογείτο ότι είχαν ταφεί εκεί. Από την ανασκαφή και την έρευνα που έγινε στο χώρο όμως δεν βρέθηκε τίποτα.

Το τέλος του πολέμου έφερε μαζί του και την «Συμφωνία για Λήθη», μια συμφωνία ανάμεσα στην κυβέρνηση και το στρατό, η οποία άνοιξε την πόρτα για τη Δημοκρατία, με αντάλλαγμα γενική αμνηστία για το καθεστώς του Φράνκο. Πρόσφατα όμως εμφανίστηκαν ρωγμές στη συμφωνία.

Η κυβέρνηση των σοσιαλιστών, το 2007, ψήφισε το Νόμο της "Ιστορικής Μνήμης",
η οποία, για πρώτη φορά, αναγνώριζε επίσημα τα θύματα της δικτατορίας του Φράνκο. Ο νόμος επιτρέπει σε όποιον έχει αποδείξεις για ομαδικό τάφο, να ζητήσει την βοήθεια του κράτους για την εκταφή και την ταυτοποίηση των λειψάνων.

Τον Οκτώβριο του 2008, μετά από μια δεκαετία προσπαθειών από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ισπανίας, ο δικαστής Μπαλτάσαρ Γκαρθόν διέταξε την εκταφή και αναγνώριση των θυμάτων από 19 ομαδικούς τάφους, μεταξύ των οποίων και αυτός όπου θεωρείται του Λόρκα. Ωστόσο, 73 χρόνια μετά το θάνατο του Λόρκα, η αντίσταση στην εκταφή της καταπιεσμένης μνήμης της χώρας παρέμενε ισχυρή. Μια εβδομάδα μετά την έκδοση της απόφασης του Γκαρθόν, ο ανώτατος εισαγγελέας της χώρας, Χαβιέρ Θαραγόθα, την αμφισβήτησε με το σκεπτικό ότι δεν ενέπιπτε στην αρμοδιότητα του Γκαρθόν η υπόθεση.

Ο δικαστής Γκαρθόν, πιθανόν φοβούμενος την περίπτωση σύμπνοιας του Ανώτατου Δικαστηρίου με τον Θαραγόθα, έστειλε την υπόθεση στα κατά τόπους δικαστήρια, επιχειρώντας έτσι να κρατήσει την υπόθεση ανοιχτή. Τελικά δόθηκε το «πράσινο φως» και η οικογένεια του Λόρκα που είχε αρχικά αντιρρήσεις, στο τέλος έδωσε τη συγκατάθεσή της και οι εργασίες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2009. Αλλά δεν βρέθηκε τίποτε που να αποδεικνύει ότι εκεί είχε ταφεί ο συγγραφέας του «Ματωμένου γάμου».

Φ. Γκ. Λόρκα: «Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»

Ο Φεντερίκο ντελ Σαγράδο Κοραθόν ντε Χεσούς Γκαρθία Λόρκα, γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1898, στο χωριό Φουέντε Βακέρος της Γρανάδα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας φιλοσοφία και λογοτεχνία, ενώ έλαβε και πτυχίο Νομικής. Από το 1919 μετακομίζει στην Μαδρίτη και συχνάζει στη φοιτητική εστία (Residencia de Estudiantes), όπου γνωρίζει και αναπτύσσει φιλία με πολλούς από τους διανοούμενους και καλλιτέχνες της εποχής, όπως είναι ο Λουί Μπουνιουέλ, ο Σαλβαδόρ Νταλί κ.α. Τον επόμενο χρόνο ανεβαίνει στο σανίδι το έργο του «Μάγια της Πεταλούδας» και κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίου με ποιήματα.

Το 1922 δημοσιεύεται το «Κάντε Χόντο» (Cante Jondo, παλιό λαϊκό είδος τραγουδιού, στο ύφος του φλαμένκο). Το 1925 διαβάζει στο Σαλβαδόρ Νταλί το θεατρικό του έργο «Μαριάνα Πινιέδα», ενώ το 1928 δημοσιεύει το «Ρομανθέρο Χιτάνο» , άλλη μια σημαντική ποιητική συλλογή του. Γράφει πλέον διαρκώς, ενώ εκτός από το θέατρο, γράφει έργα και για κουκλοθέατρο, σχεδιάζει, ζωγραφίζει, δίνει διαλέξεις, γράφει εργασίες.

Το 1929, χάρη σε μια υποτροφία, επισκέπτεται τη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα ταξίδι που σημάδεψε το έργο του. Εντυπωσιάζεται από τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, την παντοδυναμία του χρήματος και την παντελή έλλειψη πνευματικής ζωής.

«Το εντυπωσιακό για το κρύο και τη σκληρότητα, είναι η Wall Street. Σε κανένα μέρος του κόσμου δε γίνεται αισθητή όπως εκεί, η ολική απουσία του πνεύματος: περιφρούρηση της καθαρής επιστήμης και δαιμονιακός σεβασμός του παρόντος», γράφει ο ίδιος.

Οι μόνες ευχάριστες εντυπώσεις που αποκομίζει, είναι οι αφροαμερικανοί, το Χάρλεμ και η μουσική τζαζ. Καταγράφει τις εμπειρίες του από το ταξίδι στη συλλογή «Ο ποιητής στη Νέα Υόρκη».

Μέσα στα επόμενα χρόνια, ταξιδεύει στην Κούβα, το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Σκωτία, σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, ενώ δημοσιεύονται έργα του που έμελε να μείνουν στην ιστορία του θεάτρου και της ποίησης, όπως η «Γέρμα», ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας» , ο «Ματωμένος Γάμος».

Ταυτόχρονα ιδρύει τον θίασο «La Barraca» και ανεβάζει έργα κλασικών Ισπανών δραματουργών. Τελευταίο του έργο που δημοσιεύεται είναι «η Συλλογή του Ταμαρίτ».

Στις 16 Ιουλίου, μόλις τρεις μέρες πριν την έναρξη του Εμφυλίου, ο ποιητής φεύγει από τη Μαδρίτη για τη Γρανάδα, την πιο συντηρητική πόλη της Ανδαλουσίας. Η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα είναι πλέον εκρηκτική. Στις 19 του μήνα, γίνεται αντικυβερνητική επανάσταση στη Γρανάδα (στις πρόσφατες εκλογές πρώτο είχε αναδειχθεί το Λαϊκό Κόμμα) και στις 3 Αυγούστου τουφεκίζεται από τους φαλαγγίτες ο κουνιάδος του και δήμαρχος της Γρανάδα, δρ. Μοντεσίνος. Ο Λόρκα καταφεύγει στο σπίτι του φίλου του Λουίς Ροσάλες, όπου συλλαμβάνεται τη νύχτα της 17ης Αυγούστου.

Κρατείται επίσημα στο Κυβερνείο όλη τη μέρα και το βράδυ μεταφέρεται στο Βιθνάρ. Τουφεκίζεται από παραστρατιωτικούς του Φράνκο στις 19 Αυγούστου του 1936 και το πτώμα του σωριάζεται σε ομαδικό τάφο, μαζί με άλλα τρία θύματα της φασιστικής κτηνωδίας, ένα δάσκαλο και δυο αναρχικούς. Το όνομα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα εμφανίζεται την επόμενη μέρα μεταξύ των εκτελεσμένων.



Καλλιόπη Αλαχούζου
tvxs.gr


Πηγές: The Nation, LosTiempos.com, margaritaxirgu.es, ElPaís.com, «Federico Garcia Lorca: Ποιήματα» εκδ. Κοροντζή, «Λόρκα – Ποιήματα της Ανδαλουσίας» Χ. Γουδή

_________________
radical30

Τhe Seven Last Words Of Jesus On The Cross

Μέρος 1ο   http://youtu.be/hsYYIB-6MQ4
Μέρος 2ο   http://youtu.be/MaHMyd4KpCY

ΕΡΤ - Μαύρο στην Διαύγεια...

ΕΡΤ - Μαύρο στην Διαύγεια...

Διάχυτη είναι η αίσθηση στις τάξεις των εργαζομένων της ΕΡΤ, που (είτε ενσυνείδητα είτε υποκύπτοντας στις πιέσεις, στους εκβιασμούς και στους βιοποριστικούς φόβους) υπέβαλλαν τα «χαρτιά» τους στη «μεταβατική» φούσκα, ότι προδόθηκαν από μια κυβέρνηση που τους παγίδεψε μέσα στην ασάφεια της νέας εργασιακής σχέσης και των νέων τους «καθηκόντων».

Πόσοι, ποιοί, πόσα μόρια, ποιός μισθός, για πόσο, με τι ανταλλάγματα; Στη «Διαύγεια», έχει πέσει «μαύρο»!  Πολλοί υπογράψαντες, το σκέπτονται σοβαρά αν θα ανταποκριθούν στο κυβερνητικό κάλεσμα, για ανάληψη μιας εξευτελιστικής «εργασίας». Αναμένονται δε και επώνυμες καταγγελίες από πρόσωπα που δέχτηκαν αφόρητες πιέσεις στο «παρά πέντε» για την υποβολή αιτήσεων. Οι εκπλήξεις θα είναι αρκετές. Το σύνθημά μας πρέπει να είναι: Όλα στη φόρα! Όλα στη δημοσιότητα!

Από την άλλη, αυτοί που επέδειξαν υψηλές αντοχές σε κάθε είδους πιέσεις (προερχόμενες καμιά φορά και από μεγαλοσυνδικαλιστικά στελέχη-αρουραίους που δρουν στο σκοτάδι του «μαύρου») αλλά και οι αποφασισμένοι από την αρχή να δώσουν τον αγώνα τον καλό μέχρι τέλους, προσπαθούν να διαχειριστούν τη θλίψη τους για την «προδοσία» των συναδέλφων τους.

Αλλά, σε αντιστοιχία με το λάθος που διέπραξε η κυβέρνηση, να μην υπολογίσει σωστά την αντίδραση των εργαζομένων της ΕΡΤ και των αλληλέγγυων στο κλείσιμο της μόνης και πραγματικής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης της χώρας, η κυβέρνηση φαίνεται να μην υπολόγισε σωστά και την αντίδραση των εργαζομένων που αρνήθηκαν να γίνουν «δηλωσίες»:

Οι εργαζόμενοι παραμένουν στα κτίρια (όπως άλλωστε τους το ζήτησε ο «ειδικός διαχειριστής» Γκίκας Μάναλης για να φυλάνε τη δημόσια περιουσία!), συνεχίζουν την εκπομπή κανονικού προγράμματος, συνεχίζουν και εμπλουτίζουν τις δημόσιες εκδηλώσεις και τα δρώμενα (συναυλίες, προβολές, συζητήσεις κλπ.), και παρά την προσωρινή πικρία της «προδοσίας», παραμένουν όρθιοι υποστηρίζοντας ότι οι απολύσεις τους είναι παράνομες.

Υπερασπίζονται το δικαίωμα στη συνέχεια της ιστορικής ΕΡΤ, απαλλαγμένης από τα κυβερνητικά φερέφωνα, προς όφελος της πραγματικής δημοκρατίας. Μιλάνε για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Δεν παραδίδονται και είναι αποφασισμένοι να μην σκύψουν το κεφάλι. Με πολιτική απόφαση έκλεισε η ΕΡΤ. Με πολιτική απόφαση απαιτούν να ξανανοίξει, όποια κυβέρνηση κι αν είναι στην εξουσία.

Αξίζει ο σεβασμός, στους ανθρώπους που αποφάσισαν να μην πέσουν στην «κρεατομηχανή». Ο συμβολισμός του αγώνα τους, αξίζει την πραγματική μας αλληλεγγύη και στήριξη. Η νίκη των «αμετανόητων» εργαζομένων της ΕΡΤ, θα είναι και νίκη ολόκληρης της κοινωνίας. Πλαισιώστε τις εκδηλώσεις τους – στηρίξτε με κάθε τρόπο τον αγώνα τους – αποκρούστε τα κυβερνητικά ψέματα και τη «μαύρη» προπαγάνδα – υπερασπιστείτε το δικαίωμα στην ελευθερία εκφοράς του δημόσιου λόγου – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μας είναι τώρα απαραίτητη.

Να μην αφήσουμε μόνον, ΚΑΝΕΝΑΝ !!

www.asyntaxtostypos.org/,
Nonews-NEWS.blogspot.gr

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ...

ΔΕΊΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, ένα αναμφισβήτητο ιστορικό ντοκουμέντο, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί...Τα ερωτήματα του τύπου: ναι, μεν, αλλά... δεν διαγράφουν αυτή την
ανάλυση... Ίσως δημιουργούν μια απορία και μια πικρία για την, από κάποια στιγμή και
μετά, αλλαγή πλεύσης αυτού του χαρισματικού έλληνα πολιτικού....

http://youtu.be/_R9xwXcyXok

ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ !!!

«Οι διανοούμενοι»

Οι άγριοι, οι διανοούμενοι και οι άγριοι διανοούμενοι ...                          

Του Κωνσταντίνου Πουλή

Όταν λέμε ότι «χρειάζεται παιδεία» και καλούμε τους νοσταλγούς του Χίτλερ να διαβάσουν ιστορία, ξεχνάμε το θεμελιώδες δίδαγμα μιας αριστουργηματικής σκηνής από το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» του Κιούμπρικ: Στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του κεντρικού ήρωα, τον υποχρεώνουν να μελετήσει τη Βίβλο, κι εκείνος τη διαβάζει ικανοποιημένος και ταυτίζεται με τον Ρωμαίο στρατιώτη που μαστιγώνει τον Χριστό. Γιατί; Διότι ποτέ η μόρφωση δεν εγγυάται τα ηθικά συμπεράσματα.

Με άλλα λόγια, το ερώτημα δεν είναι «τι ξέρω;» - κατά τη γνωστή σειρά των γαλλικών βιβλίων που μεταφράζονταν κάποτε και στα Ελληνικά.            Η γνώση, η ανάγνωση, η καταβύθιση στα ιστορικά ερωτήματα της ερμηνείας του παρελθόντος, ποτέ δεν αρκούν για να οδηγήσουν κάποιον κοντά στις δικές μας πολιτικές ή ηθικές προτιμήσεις.

Υποψιάζομαι ότι υπάρχουν αρκετοί φασίστες, που έχουν να επιδείξουν πολύ συστηματικότερη ενασχόληση με την ιστορία, απ’ ό,τι εγώ και φαντάζομαι επίσης, ότι ο Ιωάννης Κωτούλας έχει διαβάσει περισσότερα βιβλία από μένα για το Άουσβιτς. Είναι το αγαπημένο του θέμα, θα μπορούσε να πει κανείς.

Η διαδεδομένη πλάνη, που συνδέει τη μόρφωση με την ηθική, έχει δεχθεί αρκετά και πολύ σοβαρά πλήγματα. Η διάκριση σε κοινωνίες «αγρίων» και κοινωνίες «πολιτισμένων», προϋποθέτει ότι ο πολιτισμός μας είναι το αντίθετο της αγριότητας, σαν να μην ξέρουμε καλά, πως τα υψηλότερα επιτεύγματα του πολιτισμού είναι απολύτως συμβατά με τη μεγαλύτερη αγριότητα.

Το λάθος του Ρουσώ ήταν, ότι θεώρησε συλλήβδην ευγενέστερους τους ανθρώπους των φυλετικών κοινωνιών. Δεν έχουμε κανέναν λόγο σήμερα να υποστηρίξουμε το αντίθετο σφάλμα: οι εγγράμματες κοινωνίες μας είναι ικανές για αγριότητες, που θα έκαναν κάποιους πρωτόγονους να φρίξουν.

Ο Μονταίνιος, γράφοντας πολύν καιρό πριν την επιστήμη της ανθρωπολογίας, μιλά για μια μέθοδο θανάτωσης που χρησιμοποιούσαν οι Πορτογάλοι, θάβοντας το θύμα μέχρι τη μέση και ρίχνοντας βέλη στο μέρος του κορμιού που βρισκόταν πάνω από τη γη. Αφού περιγράψει τον θαυμασμό των «αγρίων» γι’ αυτή την πρακτική, που έσπευσαν να τη μιμηθούν, αποφαίνεται πως ξεπερνάμε τους πρωτόγονους σε κάθε είδους βαρβαρότητα και μάλιστα υπό τον μανδύα της ευλάβειας και της θρησκείας.

Περιγράφει μετά την επίσκεψη μιας αντιπροσωπείας από τρεις «αγρίους» στον Κάρολο Θ΄, στη Ρουέν:

Ο βασιλιάς τούς μίλησε για αρκετή ώρα και τους έδειξε την πόλη και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων της. Όταν μετά τους ρώτησε να του πουν τη γνώμη τους, είπαν ότι τους φαίνεται περίεργο που τόσοι ψηλοί άνδρες, δυνατοί και οπλισμένοι (προφανώς οι Ελβετοί σωματοφύλακές του) δέχονταν να τους κυβερνά ένα παιδί. Επίσης τους έκανε εντύπωση ότι κάποιοι ήταν χορτάτοι και ζούσαν μέσα στις ανέσεις, ενώ κάποιοι άλλοι ζητιάνευαν στις πόρτες των πρώτων.

Δεν καταλάβαιναν γιατί δεν έβαζαν φωτιά στα σπίτια των πλουσίων, αντί να ζητιανεύουν. Όταν ρωτήθηκε τέλος ένας απ’ αυτούς, ποια ήταν τα προνόμια που απολάμβανε από την εξέχουσα θέση του στην κοινότητα, απάντησε ότι μπορούσε να βαδίζει πρώτος στον πόλεμο. Ο Μονταίνιος καταλήγει στην αφήγησή του λέγοντας: «Όλα αυτά δεν είναι άσχημα. Αλλά τι τα θες, παντελόνια δεν φορούν!»

Κι όταν ξεπεράσουμε το σοκ, ότι ο πολιτισμός δεν μας έκανε καλύτερους ανθρώπους από τους πρωτόγονους και ότι ο χριστιανισμός μπόρεσε να γίνει τέτοια πηγή βαρβαρότητας, ίσως μείνουν αυτοί που θεωρούν ότι πάντως, ο Διαφωτισμός είναι «η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητα» κοκ.

Όμως η Γερμανία του Καντ και του Χέγγελ, έγινε η Γερμανία του Χίτλερ μέσα σε μερικές δεκαετίες. Το ταχύ πέρασμα από τον Διαφωτισμό στο Ολοκαύτωμα ,ήταν αυτό που έθεσε την πολιτισμική μας αισιοδοξία σε τεκμηριωμένη αμφισβήτηση. Εκτός λοιπόν από τον Χάιντεγγερ, που έκανε τα μαθήματά του φέροντας περιβραχιόνιο με αγκυλωτό σταυρό, παρέστη σε κάψιμο βιβλίων, αντικατέστησε τον Εβραίο προκάτοχό του και υμνούσε τον Φύρερ και το μεγαλείο του κινήματος, ο Σελίν έγραφε σε ναζιστικά έντυπα μιλώντας κατά των Εβραίων τόσο ωμά, ώστε υπήρξαν ναζί που θεώρησαν ότι τους κάνει κακό με τη βαναυσότητα του δημόσιου λόγου του.

Ο Καρλ Σμιτ ήταν, ταυτοχρόνως, σημαντικός διανοητής και μέλος του ναζιστικού κόμματος, ένθερμος απολογητής του ναζισμού, ακόμη και της εκκαθάρισης των πολιτικών αντιπάλων του Χίτλερ. Ας μην επιμένουμε λοιπόν σε αυτή τη συλλογιστική: το διάβασμα δεν θεραπεύει τον φασισμό. Δεν κάνει τον άνθρωπο πιο άνθρωπο, δεν κάνει γενικώς τίποτα άλλο από το να μας μορφώνει.

Τα γράμματα και οι τέχνες, ο πολιτισμός, καθόλου δεν οδηγούν σε ανώτερη ηθική συμπεριφορά. Με ένα γερό άλμα από τη σφαγή των  Μηλίων από τους Αθηναίους, στην αρχαιότητα, μέχρι την πανεπιστημιακή υπερδύναμη που διατηρεί, ακόμη και σήμερα, ανοιχτό το Γκουαντάναμο, αντιλαμβανόμαστε ότι τα υψηλά πνευματικά έργα δεν δυσκολεύονται καθόλου, να συνυπάρχουν με τις πιο φρικτές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.

Ας προσγειωθούμε, όμως, σε πιο πεζές και λιγότερο αιματηρές όψεις αυτής της διαμάχης, ας πάρουμε το παράδειγμα της σημερινής ελληνικής διανόησης. Όταν κάποιος εκδότης συγκρούστηκε με έναν εργαζόμενο στον εκδοτικό του οίκο, ζήτησε τη συμπαράσταση των συγγραφέων των οποίων τα έργα εξέδιδε. Υπέγραψαν λοιπόν ένα κείμενο συμπαράστασης στον εργοδότη (!), ενάντια στον εργαζόμενο, σαν να είχαν εικόνα της εργασιακής διαφοράς.

Είχε γράψει τότε ο Κώστας Δεσποινιάδης, ότι ενώ κάποτε μιλούσαμε για τη σιωπή των διανοουμένων, θα έρθει καιρός που θα παρακαλάμε να σωπάσουν. Ήρθε αυτός ο καιρός, με την τωρινή κρίση. Διανοούμενοι, με ή χωρίς εισαγωγικά, υπογράφουν κείμενα όπου ζητούν από την κυβέρνηση να πάρει σκληρότερα μέτρα, γιατί η κοινωνία μας είναι πολύ καλομαθημένη και θέλει μαστίγιο για να συνέλθει.

Υπογράφουν γνωστοί λογοτέχνες μας. Δεν τους λείπει η παιδεία, απλώς διαφωνούμε. Με άλλα λόγια, το διάβασμα σε κάνει απλώς πιο διαβασμένο. Για τα υπόλοιπα, το ζήτημα παραμένει τι άνθρωπος θέλεις να είσαι και τι πιστεύεις.

 

 - See more at: http://www.thepressproject.gr/article/41115/Oi-dianooumenoi#sthash.IDKCZlii.jz4KpdEU.dpuf

Αντιγραφή: radical30

Άνεμος Αντίστασης: Oι «πνευματικοί άνθρωποι»...

Άνεμος Αντίστασης: Oι «πνευματικοί άνθρωποι»...

Από τη Μύκονο στην Κάσο | ΤΟΠΟΙ | Protagon

Από τη Μύκονο στην Κάσο |

 ΤΟΠΟΙ | Protagon

Ο «Ταξιτζής» Ρόμπερτ Ντε Νίρο, έπιασε τα 70... | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Ο «Ταξιτζής» Ρόμπερτ Ντε Νίρο, έπιασε τα 70... 

| TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Nτόπα και πρωταθλητισμός

Nτόπα και πρωταθλητισμός

Το μεγάλο σκάνδαλο που ήλθε τώρα στο φως της δημοσιότητας και αφορά τον αθλητισμό της, τότε , Δυτικής Γερμανίας.

ΕΡΕΥΝΑ: Μετά το μαύρο τι;

http://youtu.be/1Od_fwuy7ks       Τίτος Πατρίκιος
http://youtu.be/XHtz3VvoEGE     Γιώργος Γραμματικάκης
http://youtu.be/DBro91v1eEk       Καρυοφυλιά Καραμπέτη
http://youtu.be/u7stOU1z0yU       Αννα Συνοδινού

Αλήθειες και μύθοι για το 1821

Μέρος πρώτο: Παπαφλέσσας

 

Ο Γρηγόριος Δικαίος Φλέσσας (ήταν το κοσμικό του όνομα), είναι ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα. Γεννημένος στο χωριό Πολιανή της Αρκαδίας, τάχθηκε από πολύ μικρός στην καλογερική. Η ζωή του για μεγάλο διάστημα ήταν προσευχή και νηστεία. Μια διένεξή του, όμως, με κάποιον Τούρκο της περιοχής του, τον ανάγκασε να φύγει και να πάει στην Κωνσταντινούπολη, για να γλιτώσει τον θάνατο.

 

Παρ’ ότι είχε γίνει Αρχιμανδρίτης, δημιούργησε γρήγορα τη φήμη του πότη, του γυναικά, του πορνόβιου, του αδίστακτου και του απατεώνα.

 

Η συμπεριφορά του, ενοχλούσε πολλούς, αλλά εθεωρείτο ένας γραφικός ιερωμένος. Οι απλοί άνθρωποι, έχοντας οι ίδιοι πάθη και έρποντες στην «αμαρτία», του συγχωρούσαν πολλά. Όταν μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, αντί να διατηρεί εχεμύθεια και να κινείται συνωμοτικά, φαφλατάς όπως ήταν, άρχισε να κάνει και να λέει οτιδήποτε που θα εξόργιζε τους Τούρκους. Κι όχι μόνο αυτό. Άρχισε να διασπαθίζει τα χρήματα που είχε συγκεντρώσει η Φιλική Εταιρεία, νοικιάζει μεγαλύτερο σπίτι κι αρχίζει εκεί τα καθημερινά γλεντοκόπια με γυναίκες και μουσικές.

 

Οι γείτονές του διαμαρτυρήθηκαν στις αρχές και οι Τούρκοι τον συνέλαβαν « δια την άτοπον και ανοίκειον διαγωγήν του, δίδοντος παράδειγμα διαφθοράς εις την συνοικίαν αυτού», όπως γράφει ο Δημ. Αινιάν στην σελίδα 13 του «Άτλαντα» το 1962. Ο ιστορικός Δ. Φωτάκος στη σελίδα 20 του βιβλίου του με τίτλο «Βίος Παπαφλέσσα», αναφέρεται στις προσβολές που του έκαναν οι Τούρκοι που τον συνέλαβαν: «Ε, παπά, δεν ντρέπεσαι το σχήμα σου, να φέρνεις κάθε νύχτα γυναίκες στο σπίτι σου;». Αυτά, ως προς την κοινωνική του ζωή.

 

Αργότερα, τον Ιανουάριο του 1821, φτάνει στη Βοστίτσα (σημερινό Αίγιο) για να συναντήσει την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Μοριά, με στόχο να τους πείσει να ξεσηκωθούν εναντίον των Τούρκων. Τους αναφέρει απίστευτα ψέματα. Ότι, δηλαδή, …ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με την συγκατάθεση του Τσάρου, ετοιμάζεται να εκστρατεύσει κατά της Κωνσταντινούπολης…. Ότι…ο ρωσικός στόλος φτάνει όπου νάναι στο Αιγαίο… Ότι…μέσα στην Κωνσταντινούπολη είναι 50 χιλιάδες τζελέπηδες (εκτελεστές –δολοφόνοι) που ετοιμάζονται να σφάξουν τον Σουλτάνο… Οι προεστοί του Μοριά, είναι επιφυλακτικοί με όσα τους λέει. Μάλιστα, ο Ανδρέας Ζαΐμης, χαρακτηρίζει όσα λέει ο Παπαφλέσσας «άστατα, απελπισμένα, στασιαστικά, ιδιοτελή και μπερμπάντικα…». Ο πιο αυστηρός απέναντι στον Παπαφλέσσα, ήταν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, όπως ο ίδιος γράφει στη σελίδα 9 των απομνημονευμάτων του, που δημοσιεύθηκαν το 1975.

 

Γράφει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός: «Όθεν, οι μεν Πελοποννήσιοι έμειναν εν αμηχανία περί του πρακτέου βλέποντες τι παράκαιρον και ανέτοιμον, ο δε Δικαίος, άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων, ειμή τίνι τρόπω να ερεθίση την ταραχή του Έθνους δια να πλουτίσει εκ των αρπαγών, τους εβεβαίωσεν ότι όλα είναι έτοιμα….».

 

Στη συγκεκριμένη συγκέντρωση των προεστών του Μοριά, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης είχε τόσο πολύ θιχτεί και θυμώσει, ώστε διέταξε ένα πρωτοπαλίκαρό του, τον Κωνσταντή Πιεράκο, «να δολοφονήσει τον Παπαφλέσσα, να κόψει την κεφαλήν του και να την στείλει στην Τριπολιτζάν», όπως αναφέρει και ο Σπηλιάδης στη σελίδα 23 του Α’ τόμου της ιστορίας του.

 

 Γλίτωσε, επειδή κατέφυγε στο Μέγα Σπήλαιο, στα Καλάβρυτα. Ίσως, αυτή η οργή του Πετρόμπεη, να είχε σχέση με τη πληροφορία που είχε, ότι ο Παπαφλέσσας είχε επιχειρήσει να σκοτώσει, στην Κωνσταντινούπολη, τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο, που τον είχε μυήσει στην Φιλική Εταιρεία, επειδή δεν του αποκάλυπτε ποιος είναι ο αρχηγός και τι σχέδια είχε! Ο Αναγνωστόπουλος αρνήθηκε και ο Παπαφλέσσας τράβηξε μαχαίρι να τον σφάξει. Τις λεπτομέρειες αναφέρει ο Μ. Οικονόμου στη σελίδα 43 του Α΄ τόμου, του έργου του «Ιστορικά της ελληνικής παλιγγενεσίας»:

 

 «Καιροφυλακτήσας εσπέραν τινά τον Αναγνωστόπουλον, μόνον εν τω δωματίω του, εισελθών ασφαλίσας έσωθεν την θύραν, επανέλαβε τας παρακλήσεις του, προσθείς και απειλάς ότι, εάν δεν του φανερώσει (την Αρχήν) ήθελε δήθεν τον φονεύσει, λάβη τα έγγραφα όσα εύρει και παραδώσει αυτά εις την Υψηλήν Πύλην». 

 

Κι αν όσα γράψαμε μέχρι τώρα, αφορούν το προσωπικό του ήθος και την κοινωνική συμπεριφορά, που λίγο πρέπει να απασχολεί την ιστορία, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα επόμενα, που αφορούν την επαίσχυντη πολιτική του συμπεριφορά.  Αργότερα, λοιπόν, μετά την επανάσταση του 1821, στην μεγάλη διχόνοια που προέκυψε το 1824 (λίγα πράγματα αναφέρει για αυτήν η επίσημη ιστορία μας) και τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη από την κυβέρνηση Κουντουριώτη και Μαυροκορδάτου, Κωλέττη, ο Παπαφλέσσας πρωτοστάτησε. Ήταν η περίοδος κατά την οποία οι Ρουμελιώτες εισέβαλαν στον Μοριά και …κατεδίωξαν τους οπλαρχηγούς του, έκαψαν, έκλεψαν γυναίκες, κατέστρεψαν και δημιούργησαν μεγάλο ζήτημα στην επαναστατημένη Ελλάδα.

 

Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο σύντροφός του, τότε, Ιωάννης Μακρυγιάννης, τον στολίζει κανονικά για την εκστρατεία και σύλληψη του «αντάρτη» Κολοκοτρώνη και των λοιπών καπεταναίων του Μοριά. Είναι χαρακτηριστικά όσα γράφει στον τόμο Α΄ σελίδα 216, στα «Απομνημονέυματα» των εκδόσεων Βαγιονάκη (1947):

 

«Ο Παπαφλέσσας πήρε μίαν γυναίκα μ’ ένα ντέφι και έναν με βιολί και πήγαμε εις το Λιοντάρι…Και τον γενναίον Παπαφλέσσα όπου εγλένταγε με ταις γυναίκες και τα λαλούμενα…Γύρευε τις επιδέξιες (δηλαδή πόρνες)…έζη ως σατράπης με τρυφάς και αναπαύσεις…». 

 

Ο Παπαφλέσσας, λοιπόν, ως υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Κουντουριώτη, συνέλαβε και φυλάκισε τον Κολοκοτρώνη στην Ύδρα! Αυτό ήταν το μεγαλύτερο στίγμα που ακολουθούσε τη ζωή του.  Ο θάνατός του στο Μανιάκι, στη μάχη κατά του εχθρού, τον κατέστησε ήρωα και έτσι μας τον παρέδωσε η ιστορία, παραβλέποντας όλα τα άλλα. Αν δεν συνέβαινε, ο πράγματι ηρωικός του θάνατος, ο Παπαφλέσσας δεν θα αναφερόταν καν ,στο πάνθεον των αγωνιστών του 1821.

 

Κάποιοι σημαντικοί ιστορικοί, ισχυρίζονται ότι ο Παπαφλέσσας είχε μετανιώσει για όλα είχε κάνει στον βίο και τη πολιτεία του και για αυτό πήγε ως πρόβατο επί σφαγή στη μάχη με τον Ιμπραήμ.

Ο Φραντζής, γράφει ότι ο Παπαφλέσσας εγκαταλείπει το Ναύπλιο και εκστρατεύει κατά του Ιμπραήμ «με τοιαύτην απόφασιν, ώστε ή να επιστρέψει νικητής ή να φονευθεί υπέρ πατρίδος μαχόμενος, δια να απαλύνει τον ρύπον όλων εκείνων δια όσα κατελαλείτο».

 

Ο Σπηλιάδης, υποστηρίζει ότι ότι ο Παπαφλέσσας εκστρατεύει εναντίον του Ιμπραήμ «με σκοπόν να αποθάνει μαχόμενος ή να νικήσει και αν νικήση, να επανορθώσει τα εσφαλμένα».

 

Κι ο Φωτάκος, όμως, περίπου τα ίδια αναφέρει: «Είχε μετανοήσει δια τας πρότερον πράξεις και ενεργείας του προς καταστροφήν των λεγομένων ανταρτών (σ.σ. δηλαδή του Κολοκοτρώνη). Και αν εφαίνετο νικητής, να ζητήσει έπειτα την απόλυσιν των εξορίστων και ιδίως του Κολοκοτρώνη…επιθυμών δε προσέτι να φανή ότι αυτός επέβαλε την θέλησίν του εις τον Κουντουριώτην και λοιπούς, ελευθερώνων τους φυλακισμένους». 

 

Είναι, όμως έτσι, όπως αναφέρουν οι τρεις ιστορικοί; Δύσκολο, αν αναλογιστεί κάποιος ότι όλοι αναφέρουν ότι ήταν άνθρωπος χωρίς αρχές και ηθικούς φραγμούς. Η λογική λέει, ότι δεν τον ενδιέφεραν οι φυλακισμένοι, αλλά η εξόντωσή τους. Όμως, ως υπουργός εσωτερικών, βρέθηκε μπροστά σε απίστευτες αντιδράσεις του απλού κόσμου, που έβλεπε ότι ο πιο μεγάλος ήρωας της ελληνικής επανάστασης, ο Κολοκοτρώνης, και οι λοιποί καπετάνιοι του Μοριά, ήταν φυλακισμένοι, ενώ ο Κουντουριώτης, ο Ματροκορδάτος, ο Κωλέττης κι ο Παπαφλέσσας, μηχανορραφούσαν συνεχώς.

 

Από την άλλη πλευρά, αν είχε μετανοήσει, πριν εκστρατεύσει εναντίον του Ιμπραήμ, θα μπορούσε να εισηγηθεί την αποφυλάκιση και την από κοινού αντιμετώπιση του εχθρού. Κι αν οι Κουντουριώτηδες, Μαυροκορδάτοι και Κωλέττηδες διαφωνούσαν, τότε μπορούσε να παραιτηθεί και να εκστρατεύσει μόνος του εναντίον του Ιμπραήμ. Δεν το έπραξε. Άρα, πως είχε μετανιώσει; Κι αυτό είναι πολιτική πράξη που κρίνεται. 

 

Να αναφέρουμε και κάτι ακόμη, το οποίο συνηγορεί στην άποψη, ότι ο Παπαφλέσσας δεν είχε μετανιώσει. Ισχυρίζεται στην ιστορία του ο Φωτάκος, ότι πήγε στη μάχη και αν γύριζε νικητής θα εισηγείτο την απελευθέρωση των φυλακισμένων. Αυτό, όμως, συμφώνως με τον χαρακτήρα του Παπαφλέσσα, δύσκολα θα μπορούσε να γίνει, αφού αν γύριζε νικητής και στεφανωμένος με τη δόξα, θα ισχυριζόταν ότι ο λαός δεν έχει ανάγκη τον Κολοκοτρώνη… Θα είχε αποδείξει ότι ο Μοριάς μπορούσε να επιβιώσει, να πολεμήσει και να νικήσει χωρίς τον φυσικό του αρχηγό.  

 

Και κάτι τελευταίο. Ο θάνατος του Παπαφλέσσα, χαροποίησε φίλους και εχθρούς, όσο κι αν είναι οξύμωρο με την εν γένει στάση της ιστορίας απέναντί του. Αυτό φαίνεται μέσα από δημοσιεύματα της εποχής. Ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του (σελ.214), γράφει όλες κι όλες δυο γραμμές: «Εις το χάνι ηύραμεν και τον Παπαφλέσσα με καμπόσους. Πάγαινε εναντίον του Μπραίμη. Πέρασε από το Λιοντάρι και ήταν ενθουσιασμένος. Πήγε και χάθηκε». 

 

Στο αρχείο του Κουντουριώτη (τόμος Δ΄ σελ.505), ο γραμματέας του, του έχει στείλει επιστολή που γράφει:

«Κανείς δεν εδάκρυσε από τον θάνατο του Παπαφλέσσα…».  Στα ίδια αρχεία (τόμος Γ΄ σελίδα 13), βρίσκουμε και επιστολή του Κανέλλου Δεληγιάννη, που κι αυτός είχε εκδιωχθεί από τον Παπαφλέσσα.

 

Αποδεικνύοντας την μεγαθυμία του, ίσως και το ρητό «ο θανών δεδικαίωται», ο μεγάλος οπλαρχηγός γράφει:

«Ο ένδοξος αυτού θάνατος, απέπλυνε όλους τους ρύπους του ιδιωτικού και πολιτικού του βίου και χρεωστεί η πατρίς να τον συγκατάξει και αυτόν μεταξύ των λοιπών ενδόξων αθανάτων αυτής προμάχων». 

 

Έτσι, ηρωοποιήθηκε ο Γρηγόριος Δικαίος Φλέσσας, που έμεινε στην ιστορία ως Παπαφλέσσας. Ένας άνθρωπος, οι πολιτικές πράξεις του οποίου και κυρίως η συμμετοχή του στην ανηλεή καταδίωξη και φυλάκιση του Κολοκοτρώνη και των καπετάνιων του Μοριά, στον καταστροφικό εμφύλιο, επέφεραν δεινά για την Ελλάδα και τον λαό της. 

 

Βεβαίως, δεν είναι ο μόνος με αμφιλεγόμενη παρουσία στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Είναι και πολλοί άλλοι, που οι φωτογραφίες τους είναι αναρτημένες σε σχολεία και χαρακτηρίζονται ήρωες του Έθνους. Γι αυτούς, έχουμε συνέχεια….

Πωλ Τόλμαν: Συλλήψεις και βασανιστήρια την εποχή των Ναζί

15:36, 15 Αυγ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/135834

Έφηβος ακόμη, ο Πωλ Τόλμαν συλλαμβάνεται και βασανίζεται από τους Ναζί επειδή ο πατέρας του ανήκει στην Αριστερά. Διαβάστε τη μαρτυρία του, στα πλαίσια τους αφιερώματος για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.  

Συνέντευξη: Ελένη Κωνσταντινίδου.

Επιμέλεια: Φωτεινή Λαμπρίδη.

 

Γεννηθήκατε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;

Γεννήθηκα  στις 19/05/ 1915 στο Βερολίνο. Ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής, εγώ και ο αδερφός μου, που ήταν ενάμιση  χρόνο μεγαλύτερος, ανατραφήκαμε ανάλογα. Ήταν  δύσκολοι καιροί. Η Γερμανία είχε χάσει τον πόλεμο και όλα έμοιαζαν περίεργα και ασαφή.

Ο πατέρας μου φρόντισε σαν παιδιά εργατών να  μην σκεφτόμαστε μόνο την επιβίωσή μας, αλλά να μυηθούμε στα πολιτικά πράγματα. Μας έλεγε πως υπήρχαν μόνο δύο δυνατότητες: Ή με τους σοσιαλδημοκράτες ή με τους κομμουνιστές και σαν νέο παιδί που ήμουνα πήγα στους πιονιέρους.
 

Πως ήτανε οι κοινωνικές συνθήκες τότε ;

Μεγάλωσα στο Βερολίνο. Εκεί ήταν και το κόκκινο Βέντιγκ, που στην πλειοψηφία ήταν κομμουνιστικό και το Νοϋκελν, που ήταν στην πλειοψηφία σοσιαλδημοκρατικό. Υπήρχε και μια συνοικία στο Βερολίνο, το Σένεμπεργκ, το λέγανε κόκκινο νησί,, όπου οι κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες είχαν την πλειοψηφία. Στις εκλογές έπαιρναν το 40%, έτσι ώστε όλη η πολιτική για τους νέους και τους συνανθρώπους ήτανε έντονα σοσιαλιστική.

Υπήρχαν πολύ φτωχοί άνθρωποι στην κοινωνία;

Υπήρχε φτώχεια εκείνη την περίοδο στην πλειοψηφία των ανθρώπων, αλλά ο πατέρας μου φρόντιζε μέρα και νύχτα για την οικογένεια. Έτσι παρόλο πού μεγάλωσα στο κόκκινο νησί το Σόνεμπεργκ , όπου οι άνθρωποι ζούσαν κάτω από το μέσο επίπεδο του Βερολίνου, εμείς λόγω αυτής της δουλειάς του πατέρα μου ζούσαμε σχετικά καλά. Φανταστείτε ότι τα Χριστούγεννα, πού δεν είχε δουλειά στην οικοδομή, πούλαγε δένδρα χριστουγεννιάτικα, χρησιμοποιούσε κάθε ευκαιρία . Δεν το έκανε μόνο για την οικογένειά του, αλλά και για να βοηθήσει άλλους εργαζόμενους.

Είπατε ότι ο πατέρας σας, σας δίδαξε να είσαστε ευαισθητοποιημένοι πολιτικά. Με ποιόν τρόπο το έκανε;

 Ο πατέρας μου κάθε φορά που γίνονταν  διαδηλώσεις και εκδηλώσεις των κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών, ήτανε πάντα μπροστά. Κι εμείς μαζί του. Θυμάμαι ότι ήμουν επτά χρόνων όταν άρχισα να παίρνω μέρος. Μου άρεσαν τα τραγούδια των εργατών, οι διαδηλώσεις αλλά πέρα από αυτά, συνειδητοποίησα νωρίς σαν παιδί ότι πρόκειται για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Επίσης ο πατέρας ήταν πρώτος στον αγώνα ενάντια στον πόλεμο και τα πολεμικά σχέδια.
 

Ήτανε ο πατέρας σας στρατιώτης στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο..

Ναι, και μετά την απόλυσή του, μισούσε την περίοδο που έζησε σαν στρατιώτης και υιοθέτησε μια ξεκάθαρα αντιπολεμική θέση. Βέβαια όχι στην κατεύθυνση των σοσιαλδημοκρατών, αλλά την κομμουνιστική. Το πρώτο τραγούδι πού μάθαμε σαν παιδιά ήταν «εμπρός της γης οι κολασμένοι».  Λυπάμαι που σήμερα δεν υπάρχει ένα τραγούδι που μπορεί να συσπειρώνει ειρηνικά τους ανθρώπους όπως εκείνα  τα τραγούδια.

Όταν εξαγγέλθηκε η δημοκρατία της Βαϊμάρης ήσασταν τεσσάρων χρονών. Θυμόσαστε κάτι;

Οι αγώνες ενάντια στον πόλεμο και για την ελευθερία ήταν πολύ έντονοι.  Η επιρροή των ειρηνιστών  ήταν  μεγάλη, γιατί ο κόσμος είχε ζήσει τον πόλεμο.

Μετά από το σχολείο ποια ήταν η πολιτική σας πορεία;                                                                       

Ήμουνα στην ένωση κομμουνιστικών νεολαιών, στους κόκκινους πιονιέρους. Πήρα μέρος σε όλες τις διαδηλώσεις,  στο Σόνεμπεργκ, στο Νεϋκελν στο Βέντιγκ.... πηγαίναμε παντού. Στις συγκεντρώσεις συμμετείχαν βασικά κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες.

Ποιος ήταν ο πολιτικός σας στόχος;

Να πετύχουμε, μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες, αλλαγές στο κράτος.  Αυτό δεν έγινε εφικτό, λόγω των διαφωνιών ανάμεσα στην ηγεσία των σοσιαλδημοκρατών και των κομουνιστών. Πολεμούσαν ο ένας τον άλλον διεκδικώντας  τα πόστα και δεν μπορούσε να επιτευχθεί η ενότητα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Οι από κάτω όμω,ς είμαστε ενωμενοι. Την πρωτομαγιά και την πεντηκοστή που γινόντουσαν συγκεντρώσεις, κατέβαιναν όλοι μαζί στις πορείες. Έχω ακόμα την εικόνα που ήταν  αριστερά οι κομουνιστές και δεξιά οι οχτάδες των σοσιαλδημοκρατών. Ήταν ένα πολύ ισχυρό πολιτικό κίνημα για μια καλύτερη κοινωνία,  απέναντι σε μια αστική κυβέρνηση με στρατοκρατική χροιά.

Τι θυμάστε έντονα από αυτές τις διαδηλώσεις;

Σε κάθε μεγάλη συνοικία της πόλης γινόντουσαν  κάθε λίγο διαδηλώσεις , στις οποίες συμμετείχε ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων. Σε κάθε δεύτερο παράθυρο στα διαμερίσματα, κρεμόταν μια κόκκινη σημαία. Αδιάφορο αν ήταν κομουνιστές ή σοσιαλδημοκράτες, οι σημαίες ήταν κόκκινες.

Υπήρχαν οδομαχίες με εθνικοσοσιαλιστές ή με τα αστικά κόμματα;

Επειδή οι κομουνιστές και οι σοσιαλδημοκράτες είχαν την πλειοψηφία αυτοί εξαφανίζονταν. Δεν θυμάμαι καμιά εκδήλωση όπου οι κομουνιστές να μην πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Για να κάνουν μία αντικομουνιστική  αντισοσιαλιστική συγκέντρωση, έπρεπε να μαζέψουν κόσμο απ΄όλη την Γερμανία. Στο Βερολίνο π.χ. στη Λειψία και στο Ρόστοκ, δεν κατόρθωναν να οργανώσουν μεγάλη εκδήλωση, επειδή η εργατική τάξη ήταν πολύ ισχυρή και είχε μεγάλη επιρροή .

Ποια ήταν η κύρια κατηγορία ενάντια στην αστική κυβέρνηση;

Κατ΄αρχήν, αυτοί ήθελα να διατηρήσουν τον στρατό τους- τότε η Γερμανία είχε το δικαίωμα να διατηρήσει μόνο 90,000 ενόπλους. Αυτοί θέλαν να ξεπεράσουν αυτό το όριο και να κάνουν παρελάσεις και αυτό δεν το επέτρεπαν οι πολίτες, διότι ήταν ακόμη αισθητές οι συνέπειες του Α΄ παγκοσμίου πολέμου.

Οι πολίτες είχαν αρνητικά συναισθήματα απέναντι στην δημοκρατία της Βαϊμάρης;

Ναι, βέβαια . Παρόλο που το 1918 είχε τελειώσει ο πόλεμος, οι συνέπειές του γινόντουσαν αισθητές μέχρι το 1935 και το αποτέλεσμα ήταν ότι οι προοδευτικές δυνάμεις αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερη επιρροή. Το Βερολίνο ήταν κόκκινο, η Λειψία ήταν κόκκινη  και το Ρόστοκ ήταν κόκκινο, γι’αυτό δεν μπορούσαν να σταθούν. Το μόνο που είχαν, ήταν το χρήμα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Μαζί με τους κομουνιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, υπήρχαν και παλιά αστικά κόμματα, αυτοί δεν είχαν  όμως επιρροή, δεν μπορούσαν να συγκεντρώσουν ανθρώπους διότι η εργατική τάξη δρούσε όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις όταν χρειαζόταν.
 
Η ανοχή των αστικών κομμάτων στους πολιτικούς της δημοκρατίας της Βαϊμάρης διευκόλυνε την άνοδο του Χίτλερ; 

Η νεολαία του ΣΔΚ ήταν υπέρ της διατήρησης της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, επειδή οι σοσιαλδημοκράτες συμμετείχαν στην κυβέρνηση και έτσι επηρέαζαν την νεολαία και τους πολίτες που ήταν στο πλευρό τους. Έλεγαν  πάντα ότι η δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν η λύση, αλλά αυτή μας οδήγησε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Πώς πιστεύετε ότι ήρθε ο Χίτλερ στην εξουσία; 

Η πιο ισχυρή επιρροή των ναζί, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαν χρήματα και έδωσαν κάτι στους εργάτες. Στα μαγαζιά των εθνικοσοσιαλιστών, παραδείγματος χάριν, έπιναν όσο ήθελαν, για   όποιον έμπαινε μέσα υπήρχε δωρεάν μπίρα. Αυτό δεν μπορούσε να το αντέξει οικονομικά κανένας άλλος ιδιοκτήτης μπιραρίας. Οι εργάτες ήταν τότε φτωχοί, δεν μπορούσαν να αγοράσουν μπίρα .

Το «Χάϊλ Χίτλερ» δεν έπιασε τόσο πολύ στις μεγάλες πόλεις. Η περιοχή που πρώτα έπιασε ήταν η Θουριγκία,, που και σήμερα είναι αστική. Εκεί μπόρεσαν, για πρώτη φορά, να αποκτήσουν επιρροή  οι εθνικοσοσιαλιστές. Οι εθνικοσοσιαλιστές δημιουργήθηκαν από την ανώτερη τάξη και με λεφτά. Όπως και σήμερα, το χρήμα καθορίζει όλη την πολιτική.

Και όταν ανέλαβε ο Χίτλερ την εξουσία..

Το πρώτο που φρόντισαν, ήταν να συλληφθούν όλα τα στελέχη των σοσιαλδημοκρατών και των κομμουνιστών. Αυτούς τους πήγαν στην Παπεστρασε και από εκεί στο Ζαξενχαουζεν και στα μεγάλα στρατόπεδα συγκέντρωσης και επειδή ο κόσμος ήταν δυσαρεστημένος, το εκμεταλλεύτηκαν για να προσεταιριστούν  τους οπαδούς των αστικών κομμάτων.

 Οι οπαδοί των αστικών κομμάτων λέγανε, ότι το μόνο που θέλουν οι κομμουνιστές είναι η απαλλοτρίωση της ιδιοκτησίας («γιατί θέλεις να είσαι κομμουνιστής ή σοσιαλδημοκράτης αφού θα σου τα πάρουν όλα;»). Καλλιέργησαν την λαθεμένη θεωρία ότι ο κομμουνισμός θέλει να καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία. Οι κομμουνιστές και οι σοσιαλδημοκράτες ήταν κατά της υπέρμετρης ιδιοκτησίας. Η απληστία είναι πραγματι λάθος.

Πως ήταν η ζωή στους δρόμους; Υπήρχε φόβος;

Η μάζα που δεν ήταν πολιτικοποιημένη φοβόταν. Ήταν πλειοψηφία, και αυτός είναι ο λόγος που δεν ήταν δυνατόν να οργανώσεις κάτι ενάντια στους εθνικοσοσιαλιστές. Ο μέσος πολίτης και σήμερα ακόμη θέλει την ησυχία του.

Μπορείτε να θυμηθείτε την καθημερινότητα στο ναζιστικό καθεστώς;

Στις μεγάλες πόλεις δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν επιρροή. Υπήρχαν αντιδιαδηλώσεις, ακόμη και στις δικές τους το 30-50% ήταν αντιφρονούντες . Αυτοί, παρόλα αυτά, είχανε την εξουσία και μπορούσανε να στείλουν κόσμο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πως γινόταν  μια σύλληψη;  Απλά πήγαιναν οι αστυνομικοί και έλεγαν έλα μαζί.  Έκαναν ό,τι ήθελαν.

Πως αντέδρασε η κοινωνία όταν ξεκίνησαν οι διωγμοί των Εβραίων και η μεταφορά τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης;

Χρησιμοποίησαν τις συλλήψεις των Εβραίων σαν προπαγανδιστικό μέσο. Πολλοί δεν πήραν είδηση πως θα εξελιχθεί αυτό. Δεν μπορείς να φυλακίζεις και να τιμωρείς εκατοντάδες χιλιάδες, χωρίς αυτό να έχει συνέπειες.

Όμως η μάζα δεν αντέδρασε. Έλεγαν ότι δεν ξέρανε ότι εξολοθρεύονταν άνθρωποι στα στρατόπεδα.

Λένε ψέματα. Η υπόθεση με τα κεντρικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν γνωστή και διαδεδομένη. Άνθρωποι που κατοικούσαν στους δρόμους που συμβαίνανε αυτά, μου λέγανε ότι δεν ισχύουν . Καλά τους έλεγα, δεν βλέπατε τι συνέβαινε στα υπόγεια των σπιτιών σας;  Εκεί βασάνιζαν κομουνιστές σοσιαλδημοκράτες και εβραίους. Η καταστροφή που προξενούσε ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν φανερή, αλλά παρόλα αυτά ο κόσμος δεν ήθελε να ξέρει για αυτά. Εγώ αισθανόμουνα ότι φοβόντουσαν ακόμη, εξαιτίας της επίδρασης του πολέμου.


Από αυτά που υπόσχονταν οι ναζί για ψωμί και δουλειά πραγματοποίησαν κάτι ή το έλεγαν μόνο για να κερδίσουν τις εκλογές;

Ό, τι έκαναν το παρουσίαζαν σαν κάτι καινούργιο, σαν αποτέλεσμα του εθνικοσοσιαλισμού , αλλά δεν έκαναν τίποτε. Συμπεριφέρονταν σαν να είχανε πραγματοποιήσει θαύματα στην Θουριγκία. Το μόνο πού τους υποσχέθηκαν ήταν ότι θα κρατήσουν την ιδιοκτησία τους.

Όταν ο άνθρωπος παραπληροφορείται τόσο πολύ από τα ΜΜΕ στο τέλος πιστεύει τέτοιες βλακείες. Είναι περίεργο το τι επίδραση μπορεί να έχουν τα ΜΜΕ. Υπήρχαν βέβαια και οι εφημερίδες των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών, όμως οι εφημερίδες κατηγορούσαν η μία την άλλη.

Είχε συλληφθεί και ο πατέρας σας;

Το 1937 συνέλαβαν  τον πατέρα μου και έτσι και εμείς τα παιδιά, βρεθήκαμε στην Παπενστράσε (Χώρος κράτησης) Ο πατέρας μου, ο αδερφός μου και εγώ μέναμε και οι τρεις  στο υπόγειο του κρατητηρίου. Εγώ δεν ήμουν ούτε 18. Τον πατέρα μου τον μεταφέρανε σε άλλο  στρατόπεδο και εμάς μας άφησαν μόνους εκεί.

Τον πατέρα σας το είδατε ξανά ;

Κατάφερε να γλιτώσει. Δραπέτευσε και έζησε τρία χρόνια στην παρανομία, έξω από το Βερολίνο.

Πώς βιώσατε την περίοδο της κράτησης;

Ήμουν για πολύ καιρό κλεισμένος και δεν ήξερα  γιατί…  Όσοι συλλαμβάνονταν ανακρίνονταν 4 -5 φορές το 24ωρο. Έπρεπε να δώσουν ονόματα. Όποιος μίλαγε έτρωγε ξύλο και όποιος δεν μίλαγε έτρωγε πάλι ξύλο, για να πει περισσότερα. Εκεί στην Παπενστρασε μας ανέκριναν 10 φορές την ημέρα. Και να μίλαγες πάλι έτρωγες ξύλο. Θέλανε ονόματα και διευθύνσεις κομουνιστών και σοσιαλδημοκρατών. Βέβαια δεν είμαστε πρόθυμοι να τους τα πούμε.

Ποιούς έψαχναν;

Τα στελέχη των κομουνιστών και σοσιαλδημοκρατών. Έτσι έγινε και με την σύλληψη του πατέρα μου. Κάποιος με τον οποίο είχε μια πολιτική αντιπαράθεση σε ένα κέντρο, ο οποίος ήταν οπαδός των αστικών κομμάτων, τον εκδικήθηκε καταδίδοντάς τον. Η αστυνομία ήρθε σε μας και είπε είσαστε κομουνιστές, παρόλο που είχαμε μετακομίσει από το Σενεμπεργκ  στη νέα γειτονιά δεν μας γνώριζε κανείς.

Είχατε κακοποιηθεί πολύ;

Εγώ είχα μώλωπες στα χέρια,, αλλά σε άλλους είχαν σπάσει ήδη μέλη του σώματός τους . Ήτανε βάναυσοι. Όταν γύρναγα από τα βασανιστήρια με έπαιρναν στην αγκαλιά τους οι μεγαλύτεροι. 

Και πώς βγήκατε από την φυλακή;

Με πολύ ιδιόμορφο τρόπο. Ρωτώντας ξανά και ξανά γιατί βρίσκομαι εδώ. «Με συλλάβατε στο Τέμπελχοφ όπου υποτίθεται ότι μοιράστηκαν προκηρύξεις» τους έλεγα. Συλλαμβάνανε κόσμο στο δρόμο επειδή στην περιοχή γινόταν αντιναζιστική προπαγάνδα με προκηρύξεις ή με συνθήματα στους τοίχους. Και επειδή δεν τους έφταναν οι απαντήσεις μου, έτρωγα πάλι ξύλο. Ώσπου μάλλον βαρέθηκαν να με ακούν να ρωτάω.

Μετά την αποφυλάκισή σας, συνεχίσατε την αντίσταση; Τι κάνατε;

Πρώτον, έκανα ανά δύο εβδομάδες διαλέξεις σε εκδηλώσεις. Ήταν άνθρωποι εκεί οι οποίοι έπρεπε να μιλήσουν. Το μόνο που με τάραζε ήταν ότι μερικοί έκαναν τόσο κουτές ερωτήσεις  ή αρνιούνταν αυτό που δεν ήθελαν να δουν. Διότι, στην πραγματικότητα, η δράση των εθνικοσοσιαλιστών ήταν σε όλους γνωστή.


Γιατί γινόταν αυτό;

Κατά τη γνώμη μου η μάζα φοβόταν να ειπωθεί η αλήθεια. Το να επιτεθείς, να κατηγορήσεις τους εθνικοσοσιαλιστές, τους φαινόταν παρακινδυνευμένο. Και αυτό οδήγησε στην πάρα πέρα ανάπτυξη του εθνικοσοσιαλισμού. Διότι κανένας δεν είχε το θάρρος να σηκώσει το ανάστημά του. Εμείς που είμαστε οργανωμένοι στους κομουνιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, ξέραμε πως γίνεται η δουλειά στην παρανομία. Αν ο απλός πολίτης άρχιζε να φλυαρεί, δεν ήξερε ποιος στεκόταν δίπλα του. Εμείς ρίχναμε πρώτα μια ματιά στους ανθρώπους, πριν πούμε την αλήθεια


Και τώρα με την κρίση υπάρχει άνοδος της ακροδεξιάς. θα μπορούσε να επαναληφθεί η ιστορία του εθνικοσοσιαλισμού;

Αύριο ή στην επόμενη ώρα, θα μπορούσε να συμβεί.


Τόσο επικίνδυνο είναι;

Τόσο σοβαρή είναι η κατάσταση σήμερα. Δεν χρειάζεται παρά κάποιος να δαπανήσει μερικά εκατομμύρια για να προσελκύσει τις μάζες


Πώς μπορεί να αμυνθεί κανείς κατά της ακροδεξιάς;

Να επαναφέρουμε πάντα στη μνήμη αυτές τις εποχές, γιατί ήταν φριχτές. Πιστεύω ότι αν ρωτήσουμε δέκα ανθρώπους, οι εννέα από αυτούς δεν ξέρουν ότι ήταν φριχτοί καιροί αυτοί με τους ναζί. Στο μεταξύ μεσολάβησε μια δεύτερη γενιά και από τους παλιούς δεν υπάρχει κανείς πια. Λένε οι νέοι, δεν τα ξέρω αυτά δεν τα ένοιωσα. Είναι φοβερό.

Οφείλεται στο ότι δεν ενδιαφέρεται ο κόσμος ή στο ότι η ιστορία δεν διδάσκεται σωστά;

Δεν διδάσκεται καθόλου.


Πιστεύετε ότι η κατάσταση είναι παρόμοια με αυτή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης; Τότε θα μπορούσε να συγκρατηθεί ο Χίτλερ αλλά δεν έγινε δυνατό.

Και σήμερα τα ίδια. Σας λέω, αν έρθει κάποιος και  προπαγανδίσει ότι θα δώσει  δουλειά σε ένα εκατομμύριο ανέργους, θα την πατήσουν αμέσως.



πηγή: tvxs.gr

Και η Χρυσή Αυγή κατά των τζαμπατζήδων | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Και η Χρυσή Αυγή κατά των τζαμπατζήδων

| TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Από τον κατακερματισμό της Δεξιάς στη συντηρητική αντισυσπείρωση | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Από τον κατακερματισμό της Δεξιάς, στη συντηρητική αντισυσπείρωση

| TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Η ματιά του Reuters στις νέες αναρχικές ομάδες της Ελλάδας - NEWS247

Η ματιά του Reuters στις νέες αναρχικές ομάδες της Ελλάδας

 - NEWS247