Τετάρτη 7 Αυγούστου 2013
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ! ΒΟΜΒΑ ΣΟΙΜΠΛΕ.ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ!
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ! ΒΟΜΒΑ ΣΟΙΜΠΛΕ.
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ!
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ!
Τρίτη 6 Αυγούστου 2013
CASUS BELLI by Yorgos Zois - BEST SHORT FILM ABOUT THE CRISIS!!! - YouTube
CASUS BELLI by Yorgos Zois
- BEST SHORT FILM ABOUT THE CRISIS!!!
Όλη την ελληνική κοινωνία, από τον πλουσιότερο έως τον φτωχώτερο, νέοι και γέροι καταναλωτές, όλοι μαζί σε μια συνεχή ουρά, περιμένουν για κάτι που θα τους χτυπήσει χωρίς να το περιμένουν...
Αλλά έπρεπε να το είχαν προβλέψει, να το είχαν δει να έρχεται. Προφητική, συνοπτική, εικαστική και λιτή, τα είπε ολα σε έντεκα λεπτά. Σχεδόν δεν το πιστεύεις ότι γυρίστηκε στην Ελλάδα.
Συγχαρητήρια στον δημιουργό και σε όλους τους συνελεστές!
- YouTube
- BEST SHORT FILM ABOUT THE CRISIS!!!
Όλη την ελληνική κοινωνία, από τον πλουσιότερο έως τον φτωχώτερο, νέοι και γέροι καταναλωτές, όλοι μαζί σε μια συνεχή ουρά, περιμένουν για κάτι που θα τους χτυπήσει χωρίς να το περιμένουν...
Αλλά έπρεπε να το είχαν προβλέψει, να το είχαν δει να έρχεται. Προφητική, συνοπτική, εικαστική και λιτή, τα είπε ολα σε έντεκα λεπτά. Σχεδόν δεν το πιστεύεις ότι γυρίστηκε στην Ελλάδα.
Συγχαρητήρια στον δημιουργό και σε όλους τους συνελεστές!
- YouTube
Χιροσίμα: 68 χρόνια από τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα
Χιροσίμα: 68 χρόνια από τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας
Το μεγαλύτερο έγκλημα πολέμου της παγκόσμιας Ιστορίας δεν το διέπραξε ο Χίτλερ... Το δέπραξαν
οι Αμερικανοί (Τρούμαν) σε απόλυτη συννενόηση με τους Βρετανούς (Τσόρτσιλ) και μάλιστα, όταν Γερμανοί και Ιάπωνες ήχαν ήδη ηττηθεί και εσυζητούντο οι όροι της παράδωσης των δύο χωρών.
Ήταν μια άσκοπη και απάνθρωπη επίδειξη δύναμης όχι απέναντι στους δύο ηττημένους, αλλά προς
τη σύμμαχό τους Σ. Ένωση (Στάλιν) που αποτελούσε τον απόλυτο διαχρονικό εχθρό τους, τον κομουνισμό... 'Εκτοτε, δεν υπήρξε ποτέ Ειρήνη στο πλανήτη Γη...
@radical30
| TVXS - TV Χωρίς Σύνορα
Το μεγαλύτερο έγκλημα πολέμου της παγκόσμιας Ιστορίας δεν το διέπραξε ο Χίτλερ... Το δέπραξαν
οι Αμερικανοί (Τρούμαν) σε απόλυτη συννενόηση με τους Βρετανούς (Τσόρτσιλ) και μάλιστα, όταν Γερμανοί και Ιάπωνες ήχαν ήδη ηττηθεί και εσυζητούντο οι όροι της παράδωσης των δύο χωρών.
Ήταν μια άσκοπη και απάνθρωπη επίδειξη δύναμης όχι απέναντι στους δύο ηττημένους, αλλά προς
τη σύμμαχό τους Σ. Ένωση (Στάλιν) που αποτελούσε τον απόλυτο διαχρονικό εχθρό τους, τον κομουνισμό... 'Εκτοτε, δεν υπήρξε ποτέ Ειρήνη στο πλανήτη Γη...
@radical30
| TVXS - TV Χωρίς Σύνορα
Δευτέρα 5 Αυγούστου 2013
Πανδωρικώς...
Πανδωρικώς | comment
Του Κώστα Βαξεβάνη
Αν πιστέψουμε το γκάλοπ που δημοσίευσε πρόσφατα η εφημερίδα Το Βήμα, το 60% των Ελλήνων είναι υπέρ των απολύσεων στο δημόσιο. Το πρώτο θέμα που τίθεται είναι το ίδιο που τίθεται για κάθε δημοσκόπηση. Με ποιον τρόπο, δηλαδή, διατυπώνεται ένα ερώτημα ώστε να προκύψουν επιθυμητά αποτελέσματα. Γιατί να γίνει κάτι τέτοιο, είναι το επόμενο ερώτημα. Η απάντηση έχει δοθεί στην ολιγόχρονη ιστορία των δημοσκοπήσεων: Αν εμφανιστεί μια θέση ως άποψη της κοινωνίας, μπορεί στ’ αλήθεια να γίνει άποψη της κοινωνίας. Το φημολογούμενο ως αποτέλεσμα μπορεί να γίνει αποτέλεσμα.
Η φήμη, για παράδειγμα, πως χιλιάδες άνθρωποι συρρέουν στο Σύνταγμα για να δουν κάτι πρωτοφανές που συμβαίνει είναι πιθανόν να οδηγήσει χιλιάδες στο Σύνταγμα να αναζητήσουν το πρωτοφανές που δεν υπάρχει και που δεν συμβαίνει. Στην εποχή της μιντιακής δημοκρατίας, η πληροφορία και κατ’ επέκταση το γκάλοπ μπορεί να μην είναι καταγραφή, αλλά επιθυμία. Όσο για το επιχείρημα πως οι εταιρίες δημοσκοπήσεων ελέγχονται για την ακρίβειά τους, αποδείχτηκε τραγικά αδύναμο όσες φορές χρειάστηκε να συγκριθεί άμεσα η πραγματικότητα με τη δημοσκόπηση, όπως σε εκλογές. Δεν αμφισβητώ τα επιστημονικά εργαλεία και τις απεικονίσεις μιας δημοσκόπησης, αλλά αμφισβητώ τις προθέσεις κάποιων από αυτούς που τις κάνουν.
Η δημοσκόπηση που εμφανίζει την ελληνική κοινωνία να ανακουφίζεται με τις απολύσεις στο δημόσιο δημιουργεί στη συνέχεια ένα κλίμα, το οποίο πολιτικά κάποια στιγμή θα εκφραστεί με ένα ενδεχομένως προεκλογικό δίλημμα. Για παράδειγμα: «Θέλετε να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο για να τελειώνουμε με τους τεμπέληδες; Αν ναι, δώστε μου την εντολή να το κάνω μετά τις εκλογές». Δηλαδή ο λαγός των δημοσκοπήσεων τρέχει μέσα στο δάσος των απόψεων στην ελληνική κοινωνία, δείχνοντας πού πρέπει να πέσουν οι πυροβολισμοί.
Ανεξάρτητα από τα ποσοστά (αληθινά ή όχι) που καταγράφει η δημοσκόπηση, υπάρχει μια πραγματικότητα. Τμήμα της κοινής γνώμης πιστεύει πως απαιτείται να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι. Θεωρούνται συλλήβδην οι φορείς του παρασιτισμού και της τεμπελιάς. Παιδιά του πελατειακού κράτους και της κομματικής φαιδρότητας. Καταρχάς, αν η φαιδρότητα, το ρουσφέτι και η αναξιοκρατία ήταν στο στόχαστρο των κυβερνώντων, θα είχαν αυτοπυροβοληθεί. Οι ίδιοι τα δημιούργησαν, τα συντήρησαν και τα χρησιμοποίησαν. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι ανέντιμοι και αναξιόπιστοι δεν μπορούν να γίνουν αυτόματα το αντίθετο.
Η αναδιάρθρωση, ο εκσυγχρονισμός, το νοικοκύρεμα, ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, του ελληνικού δημοσίου είναι μια αναγκαιότητα την οποία δεν μπορούν να καλύψουν οι κυβερνώντες. Όχι μόνο γιατί, όπως αποκαλύπτεται κάθε μέρα, ζουν και λειτουργούν με το ρουσφέτι, αλλά γιατί δεν θέλουν καμία καλή λειτουργία του δημοσίου. Θέλουν το δημόσιο να υπολειτουργεί για να ευνοούνται τα συμφέροντα που τους εκλέγουν. Ιδιωτικά νοσοκομεία, σχολεία, τηλεφωνία, ενέργεια, ό,τι και αν είναι αυτό που αναπτύσσεται στον αντίποδα του κοινωνικού κράτους. Αυτό που εμφανίζεται ως ορθολογισμός είναι ένας ορθολογιστικός κανιβαλισμός. Η βάση της λογικής του είναι πως, αφού την κρίση την πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας με απολύσεις, πρέπει να την πληρώσει με απολύσεις και ο δημόσιος. Αυτή η δικαιοσύνη της αγριότητας, η ισοτιμία της εξαθλίωσης, πρέπει να φυτρώσει στην κοινωνία για να κάνουν ό,τι θέλουν να κάνουν. Αυτοί που κάποτε φύλαγαν κατουρημένες ποδιές για μια θέση στο δημόσιο ανακάλυψαν την ανάγκη της δολοφονικής ισοτιμίας, που σκοτώνει ανθρώπους.
Με βάση την επέκταση της λογικής του ορθολογικού κανιβαλισμού, αν σε μια τράπεζα γίνει ληστεία με θύματα, πρέπει να γίνει ληστεία με θύματα και σε άλλες τράπεζες, για να επέλθει μια κάποιου είδους ισότητα. Αρνούνται να απαντήσουν πού περισσεύουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, σε ποιες υπηρεσίες και γιατί, ώστε να γίνουν οι απολύσεις. Απλώς θέλουν να τρέξει από παντού αίμα. Αυτός ο κανιβαλισμός απευθύνεται στο ένστικτο και χρησιμοποιεί ως δικαιοσύνη τη συλλογική τιμωρία. Χρησιμοποιεί την πίκρα του αδικημένου όχι για να τον στρέψει στην ανατροπή της αδικίας, αλλά στο να απαιτήσει την αδικία απέναντι και στους άλλους. Στην εξίσωση της εξαθλίωσης. Και όταν θα ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα, η Ελλάδα θα είναι ένα νεκροταφείο, με την ισότητα που έχουν συνήθως τα νεκροταφεία.
Έτσι διαμορφώνονται τα «χρήσιμα» διλήμματα: «Προτιμάς να απολυθεί ο φύλακας του σχολείου ή ο καθηγητής; Ο νοσοκόμος ή ο γιατρός; Εσύ ή ο διπλανός σου;» Βέβαια εκεί ο καθένας μπορεί να απαντήσει και εκτός διλημμάτων. «Θέλω να απολυθεί ο απατεώνας που με κυβερνά!»
Το κείμενο δημοσιεύθηκε ως editorial στο τεύχος 33 του HOT DOC
Του Κώστα Βαξεβάνη
Αν πιστέψουμε το γκάλοπ που δημοσίευσε πρόσφατα η εφημερίδα Το Βήμα, το 60% των Ελλήνων είναι υπέρ των απολύσεων στο δημόσιο. Το πρώτο θέμα που τίθεται είναι το ίδιο που τίθεται για κάθε δημοσκόπηση. Με ποιον τρόπο, δηλαδή, διατυπώνεται ένα ερώτημα ώστε να προκύψουν επιθυμητά αποτελέσματα. Γιατί να γίνει κάτι τέτοιο, είναι το επόμενο ερώτημα. Η απάντηση έχει δοθεί στην ολιγόχρονη ιστορία των δημοσκοπήσεων: Αν εμφανιστεί μια θέση ως άποψη της κοινωνίας, μπορεί στ’ αλήθεια να γίνει άποψη της κοινωνίας. Το φημολογούμενο ως αποτέλεσμα μπορεί να γίνει αποτέλεσμα.
Η φήμη, για παράδειγμα, πως χιλιάδες άνθρωποι συρρέουν στο Σύνταγμα για να δουν κάτι πρωτοφανές που συμβαίνει είναι πιθανόν να οδηγήσει χιλιάδες στο Σύνταγμα να αναζητήσουν το πρωτοφανές που δεν υπάρχει και που δεν συμβαίνει. Στην εποχή της μιντιακής δημοκρατίας, η πληροφορία και κατ’ επέκταση το γκάλοπ μπορεί να μην είναι καταγραφή, αλλά επιθυμία. Όσο για το επιχείρημα πως οι εταιρίες δημοσκοπήσεων ελέγχονται για την ακρίβειά τους, αποδείχτηκε τραγικά αδύναμο όσες φορές χρειάστηκε να συγκριθεί άμεσα η πραγματικότητα με τη δημοσκόπηση, όπως σε εκλογές. Δεν αμφισβητώ τα επιστημονικά εργαλεία και τις απεικονίσεις μιας δημοσκόπησης, αλλά αμφισβητώ τις προθέσεις κάποιων από αυτούς που τις κάνουν.
Η δημοσκόπηση που εμφανίζει την ελληνική κοινωνία να ανακουφίζεται με τις απολύσεις στο δημόσιο δημιουργεί στη συνέχεια ένα κλίμα, το οποίο πολιτικά κάποια στιγμή θα εκφραστεί με ένα ενδεχομένως προεκλογικό δίλημμα. Για παράδειγμα: «Θέλετε να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο για να τελειώνουμε με τους τεμπέληδες; Αν ναι, δώστε μου την εντολή να το κάνω μετά τις εκλογές». Δηλαδή ο λαγός των δημοσκοπήσεων τρέχει μέσα στο δάσος των απόψεων στην ελληνική κοινωνία, δείχνοντας πού πρέπει να πέσουν οι πυροβολισμοί.
Ανεξάρτητα από τα ποσοστά (αληθινά ή όχι) που καταγράφει η δημοσκόπηση, υπάρχει μια πραγματικότητα. Τμήμα της κοινής γνώμης πιστεύει πως απαιτείται να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι. Θεωρούνται συλλήβδην οι φορείς του παρασιτισμού και της τεμπελιάς. Παιδιά του πελατειακού κράτους και της κομματικής φαιδρότητας. Καταρχάς, αν η φαιδρότητα, το ρουσφέτι και η αναξιοκρατία ήταν στο στόχαστρο των κυβερνώντων, θα είχαν αυτοπυροβοληθεί. Οι ίδιοι τα δημιούργησαν, τα συντήρησαν και τα χρησιμοποίησαν. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι ανέντιμοι και αναξιόπιστοι δεν μπορούν να γίνουν αυτόματα το αντίθετο.
Η αναδιάρθρωση, ο εκσυγχρονισμός, το νοικοκύρεμα, ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, του ελληνικού δημοσίου είναι μια αναγκαιότητα την οποία δεν μπορούν να καλύψουν οι κυβερνώντες. Όχι μόνο γιατί, όπως αποκαλύπτεται κάθε μέρα, ζουν και λειτουργούν με το ρουσφέτι, αλλά γιατί δεν θέλουν καμία καλή λειτουργία του δημοσίου. Θέλουν το δημόσιο να υπολειτουργεί για να ευνοούνται τα συμφέροντα που τους εκλέγουν. Ιδιωτικά νοσοκομεία, σχολεία, τηλεφωνία, ενέργεια, ό,τι και αν είναι αυτό που αναπτύσσεται στον αντίποδα του κοινωνικού κράτους. Αυτό που εμφανίζεται ως ορθολογισμός είναι ένας ορθολογιστικός κανιβαλισμός. Η βάση της λογικής του είναι πως, αφού την κρίση την πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας με απολύσεις, πρέπει να την πληρώσει με απολύσεις και ο δημόσιος. Αυτή η δικαιοσύνη της αγριότητας, η ισοτιμία της εξαθλίωσης, πρέπει να φυτρώσει στην κοινωνία για να κάνουν ό,τι θέλουν να κάνουν. Αυτοί που κάποτε φύλαγαν κατουρημένες ποδιές για μια θέση στο δημόσιο ανακάλυψαν την ανάγκη της δολοφονικής ισοτιμίας, που σκοτώνει ανθρώπους.
Με βάση την επέκταση της λογικής του ορθολογικού κανιβαλισμού, αν σε μια τράπεζα γίνει ληστεία με θύματα, πρέπει να γίνει ληστεία με θύματα και σε άλλες τράπεζες, για να επέλθει μια κάποιου είδους ισότητα. Αρνούνται να απαντήσουν πού περισσεύουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, σε ποιες υπηρεσίες και γιατί, ώστε να γίνουν οι απολύσεις. Απλώς θέλουν να τρέξει από παντού αίμα. Αυτός ο κανιβαλισμός απευθύνεται στο ένστικτο και χρησιμοποιεί ως δικαιοσύνη τη συλλογική τιμωρία. Χρησιμοποιεί την πίκρα του αδικημένου όχι για να τον στρέψει στην ανατροπή της αδικίας, αλλά στο να απαιτήσει την αδικία απέναντι και στους άλλους. Στην εξίσωση της εξαθλίωσης. Και όταν θα ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα, η Ελλάδα θα είναι ένα νεκροταφείο, με την ισότητα που έχουν συνήθως τα νεκροταφεία.
Έτσι διαμορφώνονται τα «χρήσιμα» διλήμματα: «Προτιμάς να απολυθεί ο φύλακας του σχολείου ή ο καθηγητής; Ο νοσοκόμος ή ο γιατρός; Εσύ ή ο διπλανός σου;» Βέβαια εκεί ο καθένας μπορεί να απαντήσει και εκτός διλημμάτων. «Θέλω να απολυθεί ο απατεώνας που με κυβερνά!»
Το κείμενο δημοσιεύθηκε ως editorial στο τεύχος 33 του HOT DOC
ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ (2)
'Οχι» στην πολιτική των
ελλειμμάτων, λέει ο αντιπρόεδρος της Βουλής και επικεφαλής της ομάδας
επεξεργασίας του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ι. Δραγασάκης, στη συνέντευξή
του προς «Το Βήμα της Κυριακής». Περιγράφει ως προτεραιότητα τον
επαναπροσδιορισμό της έννοιας του πρωτογενούς ελλείμματος αλλά και τον
επανασχεδιασμό της αξιοποίησης των ευρωπαϊκών πόρων. Ως προς τη Χρυσή
Αυγή σημειώνει ότι αναμένει κι άλλες προκλήσεις, τις οποίες το προεδρείο
της Βουλής είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει με θεσμικό τρόπο.
----------------------------------------------------------
Κύριε Δραγασάκη, οι συγκρούσεις σας με τη Χρυσή Αυγή από τη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής είναι συνεχείς. Θεωρείτε ότι μπορεί να υπάρξει στενότερη διακομματική συνεργασία για την αντιμετώπιση του φαινομένου; Μπορεί μια τέτοια διαδικασία να διαμορφώσει και ένα διαφορετικό πολιτικό τοπίο, π.χ. συνεργασίες με πολιτικό - δημοκρατικό πρόταγμα και όχι οικονομικό;
----------------------------------------------------------
Κύριε Δραγασάκη, οι συγκρούσεις σας με τη Χρυσή Αυγή από τη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής είναι συνεχείς. Θεωρείτε ότι μπορεί να υπάρξει στενότερη διακομματική συνεργασία για την αντιμετώπιση του φαινομένου; Μπορεί μια τέτοια διαδικασία να διαμορφώσει και ένα διαφορετικό πολιτικό τοπίο, π.χ. συνεργασίες με πολιτικό - δημοκρατικό πρόταγμα και όχι οικονομικό;
«Για να είμαστε ακριβείς, δεν είναι το προεδρείο της Βουλής που
είναι σε σύγκρουση με τη Χρυσή Αυγή. Είναι η Χρυσή Αυγή η οποία
συστηματικά ενεργεί προκλητικά και προσβλητικά προς το Σύνταγμα, τον
Κανονισμό της Βουλής και το προεδρείο. Πάντως, όπως δήλωσε και ο
Πρόεδρος της Βουλής, ως προεδρείο, έχουμε κοινές εκτιμήσεις και ενιαία
στάση απέναντι στα φαινόμενα αυτά. Αναμένουμε και άλλες προκλήσεις και
είμαστε έτοιμοι να τις αντιμετωπίσουμε με τρόπο θεσμικό και ενιαίο. Σε
ό,τι αφορά τώρα το ερώτημά σας, το πολιτικό - δημοκρατικό πρόβλημα δεν
μπορεί να αποσυνδεθεί από το οικονομικό διότι είναι ακριβώς η συρρίκνωση
του κοινωνικού περιεχομένου που ευτελίζει τη δημοκρατία, ιδιαίτερα στα
μάτια των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Αυτό όμως που πρωτίστως εμποδίζει
μια ευρεία δημοκρατική, αντιρατσιστική και αντιφασιστική συμπαράταξη
είναι ότι υπάρχουν δυνάμεις ακροδεξιές, κρατικοδίαιτες και διαπλεκόμενες
μέσα στο καταρρέον σύστημα που βλέπουν τη δήθεν "αντισυστημική" Χρυσή
Αυγή ως το μακρύ χέρι και ύστατο στήριγμα της εξουσίας τους».
Το μετασυνεδριακό τοπίο στον ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύει δύο τάσεις,
με σοβαρές διαφορές. Πώς και για πόσο μπορούν να συνυπάρξουν η εμμονή
της Αριστερής Πλατφόρμας στη μονομερή διαγραφή του χρέους και η δική σας
άποψη της επαναδιαπραγμάτευσης και του μορατόριουμ στην αποπληρωμή του;
«Το βήμα έγινε. Ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ είναι γεγονός. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε από
το συνέδριο ενιαίος και δυνατός, έτοιμος για ένα νέο, μεγάλο άνοιγμα
στην κοινωνία και στις δυνάμεις που προσβλέπουν σ' αυτόν ως δύναμη
ελπίδας και προοπτικής. Θέσαμε τις βάσεις για τη συσπείρωση της
Αριστεράς και για τον μετασχηματισμό της σε δύναμη πρωταγωνιστική και
ηγετική της κοινωνίας. Βεβαίως και μετά το συνέδριο ο καθένας μπορεί να
έχει τις ιδιαίτερες προσωπικές απόψεις του και ο διάλογος μπορεί να
συνεχίζεται, οι θέσεις όμως που δεσμεύουν όλους μας και τον ίδιο τον
ΣΥΡΙΖΑ είναι οι αποφάσεις που το συνέδριο συλλογικά έλαβε. Οτιδήποτε
πέρα απ' αυτό είναι ξένο προς τη δημοκρατική και συλλογική κουλτούρα της
Αριστεράς».
Σας ικανοποίησε η εικόνα εσωτερικής πόλωσης που επικράτησε;
«Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε με ποσοστό 75%. Το καταστατικό
λειτουργίας και η πολιτική απόφαση εγκρίθηκαν με πολύ μεγάλες
πλειοψηφίες. Σε ποια πόλωση λοιπόν αναφέρεστε; Εμείς, ξέρετε, δεν
προσβλέπουμε σε ένα ιδεολογικά μονολιθικό κόμμα. Θέλουμε ένα κόμμα
ιδεολογικά ζωντανό και προγραμματικά ριζοσπαστικό, σχολείο δημοκρατίας
και συλλογικότητας. Και ένα πρώτο βήμα, αλλά σημαντικό, έγινε ήδη προς
αυτή την κατεύθυνση».
Γιατί η μία θέση είναι πιο ρεαλιστική από την άλλη; Γιατί
εν τέλει η Ευρώπη να δεχθεί ένα μορατόριουμ στην εξόφληση του χρέους;
Και αν σας «προλάβει» η σημερινή κυβέρνηση και εξασφαλίσει ευνοϊκότερους
όρους; Μία άποψη είναι πως σε κάτι τέτοιο ποντάρει ο κ. Σαμαράς…
«Αν με τον όρο "ρεαλιστική" εννοείτε εύκολη, εδώ που φτάσαμε, δεν
υπάρχουν εύκολες ούτε ανώδυνες λύσεις. Πολύ περισσότερο που το
συσσωρευμένο χρέος χρησιμοποιείται ως μοχλός εξάρτησης και υποταγής.
Αυτός είναι ο λόγος που δεν έγινε εξαρχής ρύθμιση του χρέους. Και αυτός
είναι ο βαθύτερος λόγος που σήμερα αρνούνται μια ριζική λύση. Το
ζητούμενο στις συνθήκες αυτές δεν είναι ούτε η παθητική αναμονή ούτε ο
μαξιμαλισμός των στόχων αλλά η χάραξη εκείνης της στρατηγικής που θα μας
επιτρέψει να οικοδομήσουμε τις αναγκαίες συμμαχίες, να αλλάξουμε τους
συσχετισμούς και να απαλλαγούμε τελικά από την παγίδα του χρέους και τη
θηλιά της εξάρτησης. Και αυτό ακριβώς επιδιώκει η πολιτική μας, όπως
επιβεβαιώθηκε και από το συνέδριο».
Σε ενάμιση μήνα διεξάγονται οι γερμανικές εκλογές. Τι
εκτιμάτε ότι μπορεί να αλλάξει στην Ευρώπη; Σε ποια κατεύθυνση; Και
ποιος πιστεύετε ότι θα είναι ο ρόλος των ΗΠΑ στο εξής;
«Δεν αναμένουμε δραματικές αλλαγές στη γερμανική στρατηγική. Παρ'
όλο που η ύφεση επεκτείνεται και στον πυρήνα της Ευρώπης, από μόνο του
το γεγονός αυτό δεν είναι ικανό να επιβάλει αλλαγή πολιτικής διότι η
ύφεση είναι μέρος του σχεδίου που υλοποιείται. Μια ισχυρότερη πίεση από
τις ΗΠΑ και τις αγορές δεν θα μπορέσει να αγνοηθεί αλλά δεν αποτελεί
πηγή ελπίδας για εμάς διότι οι εν λόγω εξωγενείς πιέσεις μπορεί να
οδηγήσουν σε μια ακόμη πιο "γερμανική" και αυταρχική Ευρώπη. Πρώτη
επιλογή, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να είναι η συντονισμένη πάλη για
αλλαγή των συσχετισμών στο εσωτερικό της Ευρώπης, η από τα αριστερά
ανατροπή της σημερινής πολιτικής και των κυβερνήσεων που την ασκούν σε
μια σειρά χώρες».
Τι νέο έχει να προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε προγραμματικό επίπεδο;
«Η κεντρική ιδέα, όπως προσωπικά την κατανοώ, είναι, αντί να
μοιρολογούμε επάνω στα οικονομικά και στα κοινωνικά ερείπια που
δημιουργεί η κρίση και η πολιτική των μνημονίων, αντί να αναζητούμε τις
λύσεις στο χρεοκοπημένο ή εξαντλημένο παρελθόν, να κατανοήσουμε τις
συνθήκες που θα καθορίσουν τις πρωτοπορίες και τις ηγεμονίες του
μέλλοντος και να μεταφέρουμε το πεδίο της ταξικής και της εθνικής μάχης
στο έδαφος αυτό. Αν, π.χ., συμφωνήσουμε ότι ο νεοφιλελεύθερος
καπιταλισμός είναι αυτός που είναι σε κρίση, τότε οι πρωτοπόροι του
μέλλοντος θα είναι αυτοί που πρώτοι θα προχωρήσουν σε έναν
μετα-νεοφιλελεύθερο δρόμο και θα δημιουργήσουν ένα νέο υπόδειγμα, μια
νέα "οικονομία των αναγκών", βασισμένη στην καινοτόμο παραγωγή, στην
κοινωνική δικαιοσύνη, στην ισότητα, στην αλληλέγγυα δημοκρατία και στην
αειφορία. Αν συμφωνήσουμε επίσης ότι το από ιστορική άποψη ιδιαίτερο
στοιχείο της παρούσας κρίσης δεν βρίσκεται στην οικονομική αλλά στην
ηθική, στην αξιακή και στην οικολογική της διάσταση, δηλαδή στους
σκοπούς και στα κίνητρα, τότε δεν είναι οι ποσοτικοί δείκτες αλλά η
συλλογική και η προσωπική αξιοπρέπεια, το συλλογικό και ατομικό "ευ ζην"
που με το σύγχρονο κοινωνικό περιεχόμενό του θα μπορούσε να γίνει ο
στόχος και το μέσο του νέου τρόπου ανάπτυξης και των νέων προτύπων
κατανάλωσης. Ολα αυτά βέβαια προϋποθέτουν το σταμάτημα της καταστροφής,
άρα την απεξάρτηση από τα μνημόνια και τα χρέη του παρελθόντος, και την
ανάδειξη νέων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων στην ηγεσία της χώρας με
πυρήνα τους τον κόσμο της εργασίας και την Αριστερά».
Ποια είναι τα εργαλεία που επιλέγετε εσείς για την υπέρβαση
της κρίσης; Μία από τις βασικές πηγές κριτικής κατά του κόμματός σας
είναι ότι οραματίζεστε με ανεδαφικό τρόπο την αναβίωση του κράτους των
προηγούμενων δεκαετιών. Δεν είναι επίσης ξεκάθαρο σε πολλούς αν μιλάτε
για αναβίωση της πολιτικής των ελλειμμάτων ή όχι.
«Οχι, δεν επιδιώκουμε αναβίωση της πολιτικής των ελλειμμάτων,
πράγμα άλλωστε ανέφικτο από τη στιγμή που δεν υπάρχει η δυνατότητα
κρατικού δανεισμού. Εκείνο όμως το οποίο επιδιώκουμε είναι, πρώτον, ο
επαναπροσδιορισμός του ορισμού του πρωτογενούς ελλείμματος έτσι ώστε να
μη συμπεριλαμβάνονται σε αυτό οι δημόσιες επενδύσεις και, δεύτερον, η
δυνατότητα χρηματοδότησης των δημοσίων επενδύσεων από ευρωομόλογα ή
άλλον ευρωπαϊκό θεσμό. Το αίτημα αυτό το θέτει και η ιταλική κυβέρνηση,
όπως και πολλές άλλες πολιτικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη. Είναι
θλιβερό που η ελληνική κυβέρνηση ακόμη και κατά την πρόσφατη επίσκεψη
του κ. Λέτα στην Αθήνα απέφυγε να αναφερθεί έστω στο θέμα αυτό. Σε ό,τι
αφορά το άλλο σκέλος του ερωτήματός σας, ο κρατικός καπιταλισμός δεν
είναι ούτε ο στόχος μας ούτε το όραμά μας. Ούτε τον θεωρούμε προθάλαμο
του σοσιαλισμού. Αυτή η τριτοκοσμική άποψη αποδείχθηκε όχι μόνο
λανθασμένη αλλά και επικίνδυνη. Επιβιώνει ακόμη σε τμήματα της
Αριστεράς, αν και διαπιστώνω ότι τελευταία μαζί με τους όρους
"κρατικοποίηση" ή "εθνικοποίηση" χρησιμοποιείται και ο όρος
"κοινωνικοποίηση", έστω και με ένα ασαφές περιεχόμενο. Επομένως η βάση
της πολιτικής μας δεν είναι αναβίωση του κράτους των προηγούμενων
δεκαετιών αλλά ο επαναπροσδιορισμός της ίδιας της έννοιας και του
περιεχομένου του κράτους, του κοινωνικού σκοπού του και των ορίων του
στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής μεταβατικής οικονομίας>>
Κάποιοι παρατηρούν μια μεταστροφή του επιχειρηματικού κόσμου, ο οποίος δεν δείχνει να «φοβάται» πια τον ΣΥΡΙΖΑ. Χαρακτηριστική ήταν και η συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΕΒ προς τον κ. Τσίπρα για την εκλογή του στην ηγεσία του κόμματος.
«Θέλουμε την ευρύτερη δυνατή συμπαράταξη»
Συνεργασίες: Είστε έτοιμοι και διατεθειμένοι για όλα, εντός φυσικά δημοκρατικών πλαισίων; Αν συζητάτε με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, γιατί όχι με τη ΔΗΜΑΡ ή «μετανοημένα» τμήματα του ΠαΣοΚ ή της ΝΔ;
Συνεργασίες: Είστε έτοιμοι και διατεθειμένοι για όλα, εντός φυσικά δημοκρατικών πλαισίων; Αν συζητάτε με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, γιατί όχι με τη ΔΗΜΑΡ ή «μετανοημένα» τμήματα του ΠαΣοΚ ή της ΝΔ;
«Οι στατικές εικόνες στην πολιτική μπορεί να είναι παγιδευτικές.
Ιδίως όταν μια κοινωνία όπως η δική μας έχει ανάγκη από μια καθεστωτική
αλλαγή, η αποσύνθεση του παλιού καθεστώτος δεν έχει όρια. Το μόνο λοιπόν
που θα μπορούσα στη φάση αυτή να πω ως απάντηση στο ερώτημά σας είναι
ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και στην περίπτωση που έχει κοινοβουλευτική
αυτοδυναμία, ενδιαφέρεται να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή συμπαράταξη στη
βάση του προγράμματος που θα έχει εγκρίνει ο ελληνικός λαός».
Η ρευστότητα, η μέθοδος και οι επιχειρηματίες
Το ερώτημα που κυριάρχησε από το 2009 και έπειτα είναι αυτό της χρηματοδότησης. Το «πού θα βρείτε τα λεφτά;» έφερε το «λεφτά υπάρχουν» και τα συνακόλουθα. Εσείς από πού θα αντλήσετε πόρους προκειμένου να ασκήσετε την πολιτική που περιγράφετε;
Το ερώτημα που κυριάρχησε από το 2009 και έπειτα είναι αυτό της χρηματοδότησης. Το «πού θα βρείτε τα λεφτά;» έφερε το «λεφτά υπάρχουν» και τα συνακόλουθα. Εσείς από πού θα αντλήσετε πόρους προκειμένου να ασκήσετε την πολιτική που περιγράφετε;
«Σε ένα λάθος ερώτημα δεν μπορεί να δοθεί η ορθή απάντηση. Και το
ερώτημα αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν λεφτά γενικώς είχε τεθεί εξαρχής σε
λάθος βάση. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να συνειδητοποιήσουμε τις
ριζικά νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί και να επεξεργασθούμε
πολιτικές διεξόδου από την κατάσταση ασφυξίας στην οποία βρισκόμαστε, με
δεδομένο ότι το κράτος δεν θα μπορεί επί μακρόν να δανεισθεί, οι
τράπεζες θα είναι για χρόνια παγιδευμένες στα παλιά, μη εξυπηρετούμενα
δάνεια και σημαντικό μέρος του συσσωρευμένου πλούτου έχει απαξιωθεί ή
φυγαδευθεί στο εξωτερικό. Χρειαζόμαστε επομένως ένα πλαίσιο πολιτικής το
οποίο θα επιδιώξει μια ριζική λύση στο ζήτημα του χρέους, των μη
εξυπηρετούμενων δανείων και των τραπεζών, τη δημιουργία περιουσιολογίου
και ενός δίκαιου και αποτελεσματικού φορολογικού συστήματος, τη δίκαιη
διανομή και αναδιανομή, τη στοχευμένη και παραγωγική χρήση των πόρων».
Στο πλαίσιο αυτών που αναφέρατε προηγουμένως τι συγκεκριμένες λύσεις θα μπορούσαν να αναζητηθούν; \
«Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που, για να ξεφύγουμε από τους
τεράστιους κινδύνους που μας απειλούν, χρειαζόμαστε έναν συνδυασμό
συμβατικών και μη συμβατικών λύσεων, ορθόδοξων και ετερόδοξων μέσων.
Πέρα από τον επανασχεδιασμό της χρήσης των ευρωπαϊκών πόρων και την
αξιοποίηση των όποιων διαθέσιμων συμβατικών μέσων, πρέπει να στραφούμε
και σε εναλλακτικά μέσα και πολιτικές. Με δεδομένη, π.χ., τη
δημοσιονομική στενότητα θα έπρεπε να είχαμε εκδώσει ήδη ομόλογα ειδικού
σκοπού που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εναλλακτικό μέσο πληρωμής
και να θέσουμε σε εφαρμογή εναλλακτικά μέσα δημιουργίας ρευστότητας. Με
δεδομένη την αδυναμία μας να καθορίσουμε τη νομισματική πολιτική, πρέπει
με άλλους τρόπους να επηρεάσουμε την πιστωτική πολιτική έτσι ώστε οι
περιορισμένοι πόροι να κατευθυνθούν εκεί που επιβάλλουν οι
προτεραιότητες της πολιτικής και όχι εκεί που συμφέρει κοντόφθαλμα τις
τράπεζες. Δεδομένου ότι οι ριζικές λύσεις στο πρόβλημα του ισοζυγίου
πληρωμών είναι μόνο μακροπρόθεσμες, πρέπει να εφαρμόσουμε μέσα
βραχυπρόθεσμης απόδοσης για την αποθάρρυνση των εισαγωγών και τον
επηρεασμό των διαρθρωτικών, μη εργασιακών παραγόντων του κόστους
παραγωγής. Αυτά είναι όμως μόνο κάποια ενδεικτικά παραδείγματα».
Κάποιοι παρατηρούν μια μεταστροφή του επιχειρηματικού κόσμου, ο οποίος δεν δείχνει να «φοβάται» πια τον ΣΥΡΙΖΑ. Χαρακτηριστική ήταν και η συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΕΒ προς τον κ. Τσίπρα για την εκλογή του στην ηγεσία του κόμματος.
«Ο επιχειρηματικός κόσμος βέβαια δεν είναι ενιαίος. Οι
παραδοσιακές διακρίσεις ανάμεσα σε μικρό και μεγάλο κεφάλαιο, σε ξένες
και ντόπιες επιχειρήσεις, αν και διατηρούν τη σημασία τους,
επικυριαρχούνται από νέες αντιθέσεις που σχετίζονται με τη στάση του
επιχειρηματικού κόσμου απέναντι στη δημοκρατία, με τον διαφανή ή μη
τρόπο συσσώρευσης του κεφαλαίου, την αποδοχή ή όχι εργασιακών και
οικολογικών δεσμεύσεων, την πραγματοποίηση ή όχι επενδύσεων κτλ.
Επομένως και η δική μας στάση απέναντι στον επιχειρηματικό κόσμο δεν
μπορεί να είναι ισοπεδωτική, επίπεδη ή τυφλή. Πολύ περισσότερο που
ειδικά στη χώρα μας, στα χρόνια της δικομματικής και νεοφιλελεύθερης
ασυδοσίας, έχει γιγαντωθεί ένας "γκρίζος" ή και "κατάμαυρος"
καπιταλισμός που ζει από τα λαθρεμπόρια, τη φοροκλοπή, τη διαφθορά, τις
μίζες και τη διαπλοκή. Είναι ακριβώς εκείνα τα συμφέροντα που
βυσσοδομούν ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ διότι τρέμουν την πολιτική αλλαγή. Γι'
αυτόν τον λόγο εξάλλου χτίζουν συμμαχίες με τμήματα της ΝΔ, ακόμη και με
τη Χρυσή Αυγή. Με αυτό το πλέγμα συμφερόντων δεν υπάρχουν δυνατότητες
δικής μας "ειρηνικής συμβίωσης". Η σύγκρουση μιας κυβέρνησης της
Αριστεράς μαζί τους θα είναι αδυσώπητη. Ακριβώς γι' αυτό θα διαψευσθούν
τόσο εκείνοι που βιάστηκαν να μιλήσουν για συμβιβασμούς του ΣΥΡΙΖΑ όσο
και εκείνοι που τον εμφανίζουν ως μπαμπούλα ή εχθρό προς κάθε μορφή
επιχειρηματικότητας. Στις συνθήκες αυτές το γεγονός ότι ο ΣΕΒ δείχνει να
αναγνωρίζει τον θεσμικό ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνιστά ένα
γεγονός που ασφαλώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, δεν πρέπει όμως
να δίνονται στο γεγονός αυτό διαστάσεις ή προεκτάσεις που το
υπερβαίνουν».
ΤΟ ΒΗΜΑ
Κυριακή 4 Αυγούστου 2013
Ή Βιώσιμο χρέος ή βιώσιμος λαός;
– “Unfollow”
Οι χώρες-ωφειλέτες δεν δανείζονται
γιατί έχουν χρέη. ‘Εχουν χρέη επειδή δανείζονται. Και δανειζόμενες, παραμένουν
αιώνια δεσμευμένες στους πιστωτές τους, προς τους οποίους οι λαοί πληρώνουν με
το αίμα τους, τόκους και χρεολύσια. Μέσα απ’ αυτή την διαδικασία, οι χρεωμένες χώρες
κατέβαλαν στους πιστωτές τους, για την πληρωμή παλαιότερων χρεών το διάστημα
1984-2000, το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρις. δολαρίων. Στο πλαίσιο αυτής της
πολιτικής, οι συνέπειες για τους λαούς ήταν, είναι και θα είναι δραματικές.
Φτώχεια, λιτότητα, ανέχεια, ξεπούλημα
του δημόσιου πλούτου, πολιτικές βαρβαρότητας που διατηρούνται επί δεκαετίες,
και που, όσο γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των πλουτοκρατών, τόσο βυθίζουν στη
δυστυχία τους εργαζόμενους. Πολιτικές που βυθίζουν στα Τάρταρα την τιμή των εργαζομένων, ακριβώς για να γεμίζουν τα
θησαυροφυλάκια των κεφαλαιοκρατών.
Τι επιδιώκουν λοιπόν οι εγχώριοι
«σωτήρες» και οι ξένοι «εταίροι» του με τα δανεικά που παρέχουν, ώστε να
συμβάλουν όπως λένε στην επίτευξη της περίφημης «βιωσιμότητας» του ελληνικού
χρέους; Πίσω απ’ τους ευφημισμούς, αυτό που εννοούν είναι ότι θέλουν να κρατήσουν
τους έλληνες εργαζόμενους σε εκείνο το επίπεδο χαμοζωής, το επίπεδο δηλαδή λίγο
πριν την εξόντωση, το οποίο θα παρατείνεται στο διηνεκές, ώστε ο ελληνικός λαός
–εις το διηνεκές- να τους πληρώνει τόκους και χρεολύσια.
Διότι «βιωσιμότητα του χρέους»
σημαίνει βίος αβίωτος. «Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να ζούμε για να
πληρώνουμε χρέη, κι άλλα χρέη, χρέη που άλλοι τα προκαλούν και όσο κι αν τα
πληρώνεις, τόσο αυτά μεγαλώνουν. Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να σε
δανείζουν, για να τους πληρώνεις διπλά και τριπλά τα παλαιότερα δάνεια, και
μέσα από τους ανατοκισμούς των νέων δανείων να σε κρατούν χρεωμένο εφ’ όρου
ζωής. Ο ελληνικός λαός έχει πλέον τεράστια εμπειρία, η οποία ανάγεται σε χρόνο
πολύ πριν τα μνημόνια.
[…] Είναι προφανές λοιπόν τι
συμβαίνει: Αφενός, τα λαϊκά στρώματα, καθιστώντας «βιώσιμο το χρέος», πλήρωσαν
την τελευταία 20ετία (και κυρίως κατά την περίοδο της «ευρω-ευημερίας») σε
τόκους για το δημόσιο χρέος, που άλλοι το δημιούργησαν, άλλοι το προκάλεσαν και
άλλοι τα «έφαγαν», κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ευρώ!
Αφετέρου, όταν μιλούν για
«βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την μετατροπή της ζωής του λαού σε ένα «βίο
αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι έναν λαό αλυσοδεμένο στο μαγγανοπήγαδο
που χρέους, που θα ζει ίσα-ίσα ώστε να τους πληρώνει αενάως τόκους, χρεολύσια
και χρέη, για δάνεια που άλλοι τα δημιούργησαν και τα ξεκοκαλίζουν.
[…] Η «βιωσιμότητα του χρέους», για
την οποία πανηγυρίζουν, Μέρκελ, Σαμαράς, Βενιζέλος, ΔΝΤ κτλ., σημαίνει έναν
ελληνικό λαό που θα πληρώνει στο διηνεκές τα παλαιότερα και τα νεότερα δάνεια
της πλουτοκρατίας χωρίς ποτέ να ξεχρεώσει. Που πάντα θα του λένε ότι «οφείλει»
όλο και μεγαλύτερα χρέη στους πιστωτές, μιας και ο λογαριασμός αυτός δεν
τελειώνει ποτέ. Αντίθετα, σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών, επέρχεται –όπως
περιέγραφε ο Λένιν- ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός, πάνω σε
εκείνον που είκοσι φορές ως τώρα πληρώθηκε».
Είναι προφανές: Η απάντηση σ' αυτόν
τον καταναγκασμό, η απάντηση στον εξαναγκασμό εκατομμυρίων ανθρώπων να
εξαθλιώνονται, να χρεοκοπούν, να καταστρέφονται, να φτωχοποιούνται, να
λεηλατούνται, και όλα αυτά είτε για να διατηρείται «βιώσιμο το χρέος», είτε
γιατί (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας, παρά τα όσα λέγονται) το
χρέος είναι «μη βιώσιμο», δεν είναι η «σταδιακή αποπληρωμή». Ούτε η
«επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού»
χρέους. Ούτε τα «κουρέματα» Ούτε καμία από τις τεχνικές καταλήστευσης του λαού
που ακολουθούνται, στο όνομα της «βιωσιμότητας του χρέους» ή της «μη
βιωσιμότητας του χρέους».
Η μία και μοναδική απάντηση είναι:
«Δεν πληρώνω»! Απάντηση κοφτή, αδιαπραγμάτευτη και –ναι!- μονομερής εκ μέρους
του λαού. Απάντηση που φυσικά δεν θα προέλθει από την εξουσία των μονοπωλίων,
που τα δικά της δάνεια μετατρέπονται σε χρέη για τον λαό. Δεν θα προέλθει από
την εξουσία εκείνων που υπογράφουν μνημόνια, ή των άλλων που θέλουν να γίνουν
εκείνοι οι «διαπραγματευτές» στην θέση των προηγούμενων με την ΕΕ με την ΕΚΤ,
με το ΔΝΤ. Θα προέλθει μόνο από έναν λαό αποφασισμένο να επιβάλει την δική του
λαϊκή εξουσία. Χωρίς μονοπώλια. Χωρίς ΕΕ. Χωρίς ΔΝΤ. Και χωρίς να αναγνωρίζει
καμία «υποχρέωση» του λαού απέναντι σε ντόπιους και ξένους τοκογλύφους.
tsak-giorgis.blogspot.gr
ΣΙΛΒΙΟ ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ...
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος σφράγισε την πολιτική της Ιταλίας από το 1994 (πρώτη φορά πρωθυπουργός) μέχρι σήμερα, είδε τον Άρειο Πάγο να επικυρώνει την ποινή του (4 χρόνια φυλακή εκ των οποίων θα εκτίσει το ένα σε κατ’ οίκον περιορισμό) για φορολογική απάτη.
Μπορεί να δίνει ακόμα τη μάχη κατά της ποινής στέρησης των πολιτικών του δικαιωμάτων, ωστόσο η πολιτική του καριέρα φαίνεται ότι παίρνει το τέλος που άξιζε στον «Μεγάλο Παλιάτσο» της Ευρώπης.
Το NEWS 247, θυμάται τα κυριότερα σκάνδαλα, που σημάδεψαν την πολιτική παρουσία του Μπερλουσκόνι και που στη δύση της ζωής του πήραν ροζ χρώμα. Για αρκετά από αυτά δεν υπήρξαν επαρκείς αποδείξεις, πολλά κατάφερε να τα καλύψει χρησιμοποιώντας χρήμα και εξουσία, ενώ άλλα έφτασαν στις δικαστικές αίθουσες και γλύτωσε, ψηφίζοντας την τελευταία στιγμή φωτογραφικούς νόμους.
Στη λίστα της παρακρατικής Ρ2
Τα μπλεξίματα του Μπερλουσκόνι με το νόμο, πάνε φυσικά πολύ πιο πίσω από το 1994, όταν και εκλέγεται πρωθυπουργός, ως ηγέτης του "Φόρτσα Ιτάλια".
Το 1990 καταδικάζεται για ψευδορκία όσον αφορά την υπόθεση της μασονικής οργάνωσης "Propaganda 2". Εξασφαλίζει αμνηστία και γλυτώνει τη φυλακή.
Όλα ξεκινούν το 1981 όταν η αστυνομία ανακαλύπτει την παρακρατική οργάνωση P2 (μετεξέλιξη της οργάνωσης που είχε διαλυθεί το 1976), η οποία είχε ως στόχο να αποσταθεροποιήσει την ιταλική δημοκρατία. Στη λίστα των εμπλεκόμενων, βρίσκεται και το όνομα ενός δυναμικού επιχειρηματία. Του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος τότε είχε αρχίσει να εδραιώνεται και στο χώρο των ΜΜΕ με το Canale 5.
H οργάνωση εξαρθρώθηκε, ωστόσο κανένας δεν κατηγορήθηκε λόγω του ότι η ιταλική νομοθεσία δεν προέβλεπε ποινές για συμμετοχή σε μυστικές οργανώσεις.
Ο Μπερλουσκόνι το 1989 μήνυσε 3 δημοσιογράφους, που αποκάλυψαν τη συμμετοχή του. Ισχυρίστηκε ότι συμμετείχε για λίγο και δεν πλήρωσε καν τη συνδρομή του. Ωστόσο όπως αποδείχθηκε ήταν μέλος της P2 για τουλάχιστον 3 χρόνια και είχε καταβάλλει κανονικά τη συνδρομή του.
Μαφία και βόμβες
Οι φήμες για σχέσεις του Σίλβιο Μπερλουσκόνι με τη μαφία, δεν έσβησαν ποτέ.
Μάλιστα, σύμφωνα με κατάθεση του Μάσιμο Τσαντσιμίνο, γιου του πρώην δημάρχου του Παλέρμο, το κόμμα του Μπερλουσκόνι "Φόρτσα Ιτάλια" ήταν αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης μεταξύ κράτους και μαφίας.
Σύμφωνα με τον Τσαντσιμίνο η συγκεκριμένη αποκάλυψη του είχε γίνει από τον πατέρα του, ο οποίος του είχε επίσης εξηγήσει ότι η φυγοδικία, επί σειρά ετών, του "μεγαλονονού" Μπερνάρντο Προβεντσάνο, όπως και η μη αποτελεσματική έφοδος στο κρησφύγετο του αρχηγού της μαφίας Τοτό Ριίνα, ήταν μέρος και συνέπεια της συμφωνίας αυτής.
Τα ιταλικά ΜΜΕ συνέδεσαν την υποτιθέμενη διαπραγματευση, με τις μαφιόζικες βομβιστικές επιθέσεις του 1992, στη Ρώμη και το Μιλάνο. Επρόκειτο για μια προσπάθεια, να επιτευχθεί ένα είδος συμβιβασμού, να βρεθεί ένα "modus vivendi" με το οργανωμένο έγκλημα.
Ωστόσο, στην προσπάθεια αυτή έχουν αναφερθεί, έως τώρα, μόνον μετανοημένοι μαφιόζοι, ενώ οι εκπρόσωποι της πολιτικής, της αστυνομίας και των καραμπινιέρων, διαψεύδουν κατηγορηματικά κάθε σχετικό σενάριο.
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, από τη μεριά του, έχει ήδη διαψεύσει κάθε ύποπτη επαφή του με τη μαφία, υποστηρίζοντας ότι "καμία άλλη ιταλική κυβέρνηση δεν κατάφερε να καταπολεμήσει με τόση αποφασιστικότητα το οργανωμένο έγκλημα, όσο η δική του".
Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρώην μέλος της Κόζα Νόστρα, Γκασπάρε Σπατούτσα, είπε σε δικαστήριο στο Τορίνο το 2009, ότι ηγετικό στέλεχος της Μαφίας είχε συνδέσει τον Μπερλουσκόνι με βομβιστικές επιθέσεις.
Ο μεταμεληθείς μαφιόζος κατέθεσε στο δικαστήριο κατά τη διάρκεια εκδίκασης της έφεσης του συμμάχου του Μπερλουσκόνι, Μαρτσέλο Ντελ Ούτρι κατά της καταδίκης του για σύνδεση με τη Μαφία.
Σύμφωνα με προηγούμενες καταθέσεις του Σπατούτσα, ο Μπερλουσκόνι και ο Ντελ Ούτρι αποτελούσαν τις "ισχυρές διασυνδέσεις" του αφεντικού του Τζουζέπε Γκραβιάνο με τον πολιτικό κόσμο της χώρας, σε μία περίοδο κατά την οποία η μαφία πραγματοποίησε μία σειρά αιματηρών επιθέσεων μεταξύ 1992-1993.
Η δωροδοκία του Ντέιβιντ Μιλς
Ο Βρετανός δικηγόρος Ντέιβιντ Μιλς, σύζυγος της πρώην υπουργού Τέσα Τζόουελ, δούλευε για τον Μπερλουσκόνι στις αρχές της δεκαετίας του '90 και αργότερα κατηγορήθηκε από τις ιταλικές αρχές ότι πήρε χρήματα από τον "Καβαλιέρε", προκειμένου να προσφέρει κάλυψη στις φορολογικές του ατασθαλίες.
Το 2009 ο Μιλς καταδικάστηκε σε τεσσεράμισι χρόνια φυλακή, για παθητική δωροδοκία (400.000 λίρες), από τον Μπερλουσκόνι, ωστόσο η ποινή κατέπεσε το 2010 στο Ανώτατο Δικαστήριο, καθώς κρίθηκε οτι το αδίκημα είχε γίνει ένα χρόνο νωρίτερα (199 και όχι 2000, όπως υποστήριζαν οι ανακριτές) και επομένως είχε παραγραφεί. Ο Μπερλουσκόνι βγήκε αλώβητος.
Σκάνδαλο Mediaset
Είναι η υπόθεση που οδήγησε στην καταδίκη του και στην επικύρωση της ποινής των 4 χρόνων φυλάκισης από τον Άρειο Πάγο.
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε καταδικαστεί πρωτόδικα ως ο δημιουργός ενός συστήματος φοροδιαφυγής.
"Η σύλληψη, η δημιουργία και η ανάπτυξη του συστήματος που επιτρέπει την ύπαρξη χρηματικών ποσών χωριστά από την (οικογενειακή εταιρεία του) Finninvest κι ως εκ τούτου αγνώστων (στην εφορία), στόχος του οποίου ήταν η παράνομη διατήρηση και τροφοδότηση περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό, μπορεί κάλλιστα να αποδοθεί στον Μπερλουσκόνι", τόνισαν οι δικαστές.
Σύμφωνα με το δικαστήριο, ο Μπερλουσκόνι σκόπιμα "φούσκωνε" τις τιμές για τα δικαιώματα προβολής των ταινιών που αγόραζε μέσω εικονικών εταιρειών του, κατά τη στιγμή της μεταπώλησής τους στην επίσης δική του αυτοκρατορία των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, η οποία αποτελεί τμήμα του ομίλου Finninvest.
Με αυτόν τον τρόπο ο όμιλος διατηρούσε μαύρα κεφάλαια στο εξωτερικό και παράλληλα εμφάνιζε μειωμένα έσοδα στην Ιταλία, ώστε να επωφελείται από την καταβολή μικρότερων φόρων.
Σύμφωνα με το σκεπτικό των δικαστών, ο Μπερλουσκόνι ήταν ένας από τους ενορχηστρωτές, των παρανόμων αυτών ενεργειών και το σύστημα αυτό λειτουργούσε για πολλά χρόνια.
Ο Μπερλουσκόνι θεωρήθηκε ότι ήταν αυτός που κέρδιζε από το όλο σύστημα και εν γνώσει του, εξαπατούσε το ιταλικό κράτος.
Ο "μπαμπάκας" και το διαζύγιο
Το 2010 η Βερόνικα Λάριο, δεύτερη σύζυγος του Μπερλουσκόνι κατέθεσε αγωγή διαζυγίου. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η παρουσία του "Καβαλιέρε" στο πάρτι γενεθλίων μιας 18χρονης της Νοέμι Λετίζια.
Η Λάριο, κατηγόρησε τον Μπερλουσκόνι, ότι δεν παρευρισκόταν στα γενέθλια των παιδιών του, αλλά φρόντισε να πάει σε μια άγνωστη 18χρονη και άφησε να εννοηθεί ότι ο σύζυγός της είχε σχέση με ανήλικες, όπως η Λετίζια.
Η Λετίζια, κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα, δήλωσε ότι είχε περάσει αρκετό χρόνο με τον αειθαλή Σίλβιο και ότι συνήθιζε να τον φωνάζει "μπαμπάκα". Τα δημοσιεύματα έδιναν και έπαιρναν και η Λετίζια φρόντιζε να παραμένει στη δημοσιότητα, αποκαλύπτοντας ότι ο Μπερλουσκόνι της είχε υποσχεθεί ότι θα τη φροντίσει και θα τη στηρίξει οικονομικά για να κάνει καριέρα.
Μάλιστα, το πρώην αγόρι της, ισχυρίστηκε ότι στα 17 της είχε περάσει μια εβδομάδα στη βίλα του Μπερλουσκονι στη Σαρδηνία, τον Δεκέμβριο του 2009!
Ρούμπι και μπούνγκα μπούνγκα
"Ρούμπι" είναι το ψευδώνυμο της Καρίμα ελ-Μαχρούγκ. Το σκάνδαλο περιλαμβάνει όλα τα συστατικά ενός πρωτοσέλιδου ταμπλόιντ: 17χρονη μαροκινή, χορεύτρια, πριβέ πάρτι για τον πρωθυπουργό και τους καλεσμένους του με χαρέμια γυναικών, πληρωμένο σεξ, και το γνωστό θράσος του Καβαλιέρε, ο οποίος απαντωντας στις επικρίσεις είχε δηλώσει, "καλύτερα να σου αρέσουν τα όμορφα κορίτσια, παρά να είσαι γκέι".
Η τότε ανήλικη Ρούμπι υποστήριξε αργότερα, πως ήταν παρούσα σε τουλάχιστον 13 ιδιωτικά πάρτι, που οργάνωσε ο πρωθυπουργός στη βίλα του, μέσα σε ένα χρόνο, όταν ακόμη προσπαθούσε να "εισχωρήσει" στο χώρο της μόδας και της τηλεόρασης.
"Μην πεις τίποτα και θα σε γεμίσω χρυσάφι"
Σε μια από τις συνδιαλέξεις που δημοσίευσε η εφημερίδα La Repubblica, η Ρούμπι Ρουμπακουόρι λέει ότι ο Μπερλουσκόνι της είχε προτείνει να της δώσει πολλά χρήματα για να κρατήσει το στόμα της κλειστό: Με πήρε και μου είπε:"Ρούμπι, θα σου δώσω όσα χρήματα θέλεις, θα σε πληρώσω, θα σε γεμίσω χρυσάφι, αλλά το σημαντικό είναι να τα κρατήσεις όλα κρυφά. Μην πεις τίποτα σε κανένα."
Σε άλλη τηλεφωνική συνδιάλεξη, που δημοσιεύτηκε στην Corriere della Sera, η Ρούμπι συγκρίνει τον εαυτό της με την Νοέμι Λετίτσια, τη 18χρονη "προστατευόμενη" του ιταλού πρωθυπουργού, η οποία τον αποκαλούσε "μπαμπάκα" και αποτέλεσε την αιτία του χωρισμού του από τη σύζυγό του Βερόνικα Λάριο.
Στις 24 Ιουνίου 2013, καταδικάστηκε για σεξ επί πληρωμή με ανήλικη και για κατάχρηση εξουσίας, στην προσπάθειά του να κουκουλώσει την υπόθεση. Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν 7 χρόνια φυλάκιση και ισόβια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Άσκησε έφεση και η ποινή έμεινε ανεκτέλεστη, μέχρι την εκδίκαση της έφεσής του, που ίσως πάρει αρκετά χρόνια.
Η "αρραβωνιαστικιά"
Σαν να μην έφτανε η Ρούμπι... ένα 20χρονο μοντέλο από το Μαυροβούνιο υποστήριξε ότι είναι η "αρραβωνιαστικιά" του πρώην Ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ενισχύοντας τους ισχυρισμούς του ότι δεν συμμετείχε σε "ροζ" πάρτι γιατί έχει δεσμό με μια γυναίκα
"Είμαι η αρραβωνιαστικιά του Μπερλουσκόνι και ζω στο Άρκορε. Είμαστε μαζί από την εποχή της υπόθεσης Νοέμι, όταν χώρισε από τη γυναίκα του", δήλωνε η 20χρονη Καταρίνα Κνέζεβιτς, πρώην υποψήφια για τον τίτλο Μις Μαυροβούνιο, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα La Repubblica.
Η Καταρίνα είπε ότι γνώρισε τον Μπερλουσκόνι όταν ήταν 18 ετών, στις αρχές Μαΐου του 2009. Εκείνος είχε μόλις χωρίσει.
(Πηγές: theguardian, Telegraph, ibnlive.com, ΑΠΕ, Τα Νέα)
Μπορεί να δίνει ακόμα τη μάχη κατά της ποινής στέρησης των πολιτικών του δικαιωμάτων, ωστόσο η πολιτική του καριέρα φαίνεται ότι παίρνει το τέλος που άξιζε στον «Μεγάλο Παλιάτσο» της Ευρώπης.
Το NEWS 247, θυμάται τα κυριότερα σκάνδαλα, που σημάδεψαν την πολιτική παρουσία του Μπερλουσκόνι και που στη δύση της ζωής του πήραν ροζ χρώμα. Για αρκετά από αυτά δεν υπήρξαν επαρκείς αποδείξεις, πολλά κατάφερε να τα καλύψει χρησιμοποιώντας χρήμα και εξουσία, ενώ άλλα έφτασαν στις δικαστικές αίθουσες και γλύτωσε, ψηφίζοντας την τελευταία στιγμή φωτογραφικούς νόμους.
Στη λίστα της παρακρατικής Ρ2
Τα μπλεξίματα του Μπερλουσκόνι με το νόμο, πάνε φυσικά πολύ πιο πίσω από το 1994, όταν και εκλέγεται πρωθυπουργός, ως ηγέτης του "Φόρτσα Ιτάλια".
Το 1990 καταδικάζεται για ψευδορκία όσον αφορά την υπόθεση της μασονικής οργάνωσης "Propaganda 2". Εξασφαλίζει αμνηστία και γλυτώνει τη φυλακή.
Όλα ξεκινούν το 1981 όταν η αστυνομία ανακαλύπτει την παρακρατική οργάνωση P2 (μετεξέλιξη της οργάνωσης που είχε διαλυθεί το 1976), η οποία είχε ως στόχο να αποσταθεροποιήσει την ιταλική δημοκρατία. Στη λίστα των εμπλεκόμενων, βρίσκεται και το όνομα ενός δυναμικού επιχειρηματία. Του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος τότε είχε αρχίσει να εδραιώνεται και στο χώρο των ΜΜΕ με το Canale 5.
H οργάνωση εξαρθρώθηκε, ωστόσο κανένας δεν κατηγορήθηκε λόγω του ότι η ιταλική νομοθεσία δεν προέβλεπε ποινές για συμμετοχή σε μυστικές οργανώσεις.
Ο Μπερλουσκόνι το 1989 μήνυσε 3 δημοσιογράφους, που αποκάλυψαν τη συμμετοχή του. Ισχυρίστηκε ότι συμμετείχε για λίγο και δεν πλήρωσε καν τη συνδρομή του. Ωστόσο όπως αποδείχθηκε ήταν μέλος της P2 για τουλάχιστον 3 χρόνια και είχε καταβάλλει κανονικά τη συνδρομή του.
Μαφία και βόμβες
Οι φήμες για σχέσεις του Σίλβιο Μπερλουσκόνι με τη μαφία, δεν έσβησαν ποτέ.
Μάλιστα, σύμφωνα με κατάθεση του Μάσιμο Τσαντσιμίνο, γιου του πρώην δημάρχου του Παλέρμο, το κόμμα του Μπερλουσκόνι "Φόρτσα Ιτάλια" ήταν αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης μεταξύ κράτους και μαφίας.
Σύμφωνα με τον Τσαντσιμίνο η συγκεκριμένη αποκάλυψη του είχε γίνει από τον πατέρα του, ο οποίος του είχε επίσης εξηγήσει ότι η φυγοδικία, επί σειρά ετών, του "μεγαλονονού" Μπερνάρντο Προβεντσάνο, όπως και η μη αποτελεσματική έφοδος στο κρησφύγετο του αρχηγού της μαφίας Τοτό Ριίνα, ήταν μέρος και συνέπεια της συμφωνίας αυτής.
Τα ιταλικά ΜΜΕ συνέδεσαν την υποτιθέμενη διαπραγματευση, με τις μαφιόζικες βομβιστικές επιθέσεις του 1992, στη Ρώμη και το Μιλάνο. Επρόκειτο για μια προσπάθεια, να επιτευχθεί ένα είδος συμβιβασμού, να βρεθεί ένα "modus vivendi" με το οργανωμένο έγκλημα.
Ωστόσο, στην προσπάθεια αυτή έχουν αναφερθεί, έως τώρα, μόνον μετανοημένοι μαφιόζοι, ενώ οι εκπρόσωποι της πολιτικής, της αστυνομίας και των καραμπινιέρων, διαψεύδουν κατηγορηματικά κάθε σχετικό σενάριο.
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, από τη μεριά του, έχει ήδη διαψεύσει κάθε ύποπτη επαφή του με τη μαφία, υποστηρίζοντας ότι "καμία άλλη ιταλική κυβέρνηση δεν κατάφερε να καταπολεμήσει με τόση αποφασιστικότητα το οργανωμένο έγκλημα, όσο η δική του".
Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρώην μέλος της Κόζα Νόστρα, Γκασπάρε Σπατούτσα, είπε σε δικαστήριο στο Τορίνο το 2009, ότι ηγετικό στέλεχος της Μαφίας είχε συνδέσει τον Μπερλουσκόνι με βομβιστικές επιθέσεις.
Ο μεταμεληθείς μαφιόζος κατέθεσε στο δικαστήριο κατά τη διάρκεια εκδίκασης της έφεσης του συμμάχου του Μπερλουσκόνι, Μαρτσέλο Ντελ Ούτρι κατά της καταδίκης του για σύνδεση με τη Μαφία.
Σύμφωνα με προηγούμενες καταθέσεις του Σπατούτσα, ο Μπερλουσκόνι και ο Ντελ Ούτρι αποτελούσαν τις "ισχυρές διασυνδέσεις" του αφεντικού του Τζουζέπε Γκραβιάνο με τον πολιτικό κόσμο της χώρας, σε μία περίοδο κατά την οποία η μαφία πραγματοποίησε μία σειρά αιματηρών επιθέσεων μεταξύ 1992-1993.
Η δωροδοκία του Ντέιβιντ Μιλς
Ο Βρετανός δικηγόρος Ντέιβιντ Μιλς, σύζυγος της πρώην υπουργού Τέσα Τζόουελ, δούλευε για τον Μπερλουσκόνι στις αρχές της δεκαετίας του '90 και αργότερα κατηγορήθηκε από τις ιταλικές αρχές ότι πήρε χρήματα από τον "Καβαλιέρε", προκειμένου να προσφέρει κάλυψη στις φορολογικές του ατασθαλίες.
Το 2009 ο Μιλς καταδικάστηκε σε τεσσεράμισι χρόνια φυλακή, για παθητική δωροδοκία (400.000 λίρες), από τον Μπερλουσκόνι, ωστόσο η ποινή κατέπεσε το 2010 στο Ανώτατο Δικαστήριο, καθώς κρίθηκε οτι το αδίκημα είχε γίνει ένα χρόνο νωρίτερα (199 και όχι 2000, όπως υποστήριζαν οι ανακριτές) και επομένως είχε παραγραφεί. Ο Μπερλουσκόνι βγήκε αλώβητος.
Σκάνδαλο Mediaset
Είναι η υπόθεση που οδήγησε στην καταδίκη του και στην επικύρωση της ποινής των 4 χρόνων φυλάκισης από τον Άρειο Πάγο.
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε καταδικαστεί πρωτόδικα ως ο δημιουργός ενός συστήματος φοροδιαφυγής.
"Η σύλληψη, η δημιουργία και η ανάπτυξη του συστήματος που επιτρέπει την ύπαρξη χρηματικών ποσών χωριστά από την (οικογενειακή εταιρεία του) Finninvest κι ως εκ τούτου αγνώστων (στην εφορία), στόχος του οποίου ήταν η παράνομη διατήρηση και τροφοδότηση περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό, μπορεί κάλλιστα να αποδοθεί στον Μπερλουσκόνι", τόνισαν οι δικαστές.
Σύμφωνα με το δικαστήριο, ο Μπερλουσκόνι σκόπιμα "φούσκωνε" τις τιμές για τα δικαιώματα προβολής των ταινιών που αγόραζε μέσω εικονικών εταιρειών του, κατά τη στιγμή της μεταπώλησής τους στην επίσης δική του αυτοκρατορία των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, η οποία αποτελεί τμήμα του ομίλου Finninvest.
Με αυτόν τον τρόπο ο όμιλος διατηρούσε μαύρα κεφάλαια στο εξωτερικό και παράλληλα εμφάνιζε μειωμένα έσοδα στην Ιταλία, ώστε να επωφελείται από την καταβολή μικρότερων φόρων.
Σύμφωνα με το σκεπτικό των δικαστών, ο Μπερλουσκόνι ήταν ένας από τους ενορχηστρωτές, των παρανόμων αυτών ενεργειών και το σύστημα αυτό λειτουργούσε για πολλά χρόνια.
Ο Μπερλουσκόνι θεωρήθηκε ότι ήταν αυτός που κέρδιζε από το όλο σύστημα και εν γνώσει του, εξαπατούσε το ιταλικό κράτος.
Ο "μπαμπάκας" και το διαζύγιο
Το 2010 η Βερόνικα Λάριο, δεύτερη σύζυγος του Μπερλουσκόνι κατέθεσε αγωγή διαζυγίου. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η παρουσία του "Καβαλιέρε" στο πάρτι γενεθλίων μιας 18χρονης της Νοέμι Λετίζια.
Η Λάριο, κατηγόρησε τον Μπερλουσκόνι, ότι δεν παρευρισκόταν στα γενέθλια των παιδιών του, αλλά φρόντισε να πάει σε μια άγνωστη 18χρονη και άφησε να εννοηθεί ότι ο σύζυγός της είχε σχέση με ανήλικες, όπως η Λετίζια.
Η Λετίζια, κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα, δήλωσε ότι είχε περάσει αρκετό χρόνο με τον αειθαλή Σίλβιο και ότι συνήθιζε να τον φωνάζει "μπαμπάκα". Τα δημοσιεύματα έδιναν και έπαιρναν και η Λετίζια φρόντιζε να παραμένει στη δημοσιότητα, αποκαλύπτοντας ότι ο Μπερλουσκόνι της είχε υποσχεθεί ότι θα τη φροντίσει και θα τη στηρίξει οικονομικά για να κάνει καριέρα.
Μάλιστα, το πρώην αγόρι της, ισχυρίστηκε ότι στα 17 της είχε περάσει μια εβδομάδα στη βίλα του Μπερλουσκονι στη Σαρδηνία, τον Δεκέμβριο του 2009!
Ρούμπι και μπούνγκα μπούνγκα
"Ρούμπι" είναι το ψευδώνυμο της Καρίμα ελ-Μαχρούγκ. Το σκάνδαλο περιλαμβάνει όλα τα συστατικά ενός πρωτοσέλιδου ταμπλόιντ: 17χρονη μαροκινή, χορεύτρια, πριβέ πάρτι για τον πρωθυπουργό και τους καλεσμένους του με χαρέμια γυναικών, πληρωμένο σεξ, και το γνωστό θράσος του Καβαλιέρε, ο οποίος απαντωντας στις επικρίσεις είχε δηλώσει, "καλύτερα να σου αρέσουν τα όμορφα κορίτσια, παρά να είσαι γκέι".
Η τότε ανήλικη Ρούμπι υποστήριξε αργότερα, πως ήταν παρούσα σε τουλάχιστον 13 ιδιωτικά πάρτι, που οργάνωσε ο πρωθυπουργός στη βίλα του, μέσα σε ένα χρόνο, όταν ακόμη προσπαθούσε να "εισχωρήσει" στο χώρο της μόδας και της τηλεόρασης.
"Μην πεις τίποτα και θα σε γεμίσω χρυσάφι"
Σε μια από τις συνδιαλέξεις που δημοσίευσε η εφημερίδα La Repubblica, η Ρούμπι Ρουμπακουόρι λέει ότι ο Μπερλουσκόνι της είχε προτείνει να της δώσει πολλά χρήματα για να κρατήσει το στόμα της κλειστό: Με πήρε και μου είπε:"Ρούμπι, θα σου δώσω όσα χρήματα θέλεις, θα σε πληρώσω, θα σε γεμίσω χρυσάφι, αλλά το σημαντικό είναι να τα κρατήσεις όλα κρυφά. Μην πεις τίποτα σε κανένα."
Σε άλλη τηλεφωνική συνδιάλεξη, που δημοσιεύτηκε στην Corriere della Sera, η Ρούμπι συγκρίνει τον εαυτό της με την Νοέμι Λετίτσια, τη 18χρονη "προστατευόμενη" του ιταλού πρωθυπουργού, η οποία τον αποκαλούσε "μπαμπάκα" και αποτέλεσε την αιτία του χωρισμού του από τη σύζυγό του Βερόνικα Λάριο.
Στις 24 Ιουνίου 2013, καταδικάστηκε για σεξ επί πληρωμή με ανήλικη και για κατάχρηση εξουσίας, στην προσπάθειά του να κουκουλώσει την υπόθεση. Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν 7 χρόνια φυλάκιση και ισόβια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Άσκησε έφεση και η ποινή έμεινε ανεκτέλεστη, μέχρι την εκδίκαση της έφεσής του, που ίσως πάρει αρκετά χρόνια.
Η "αρραβωνιαστικιά"
Σαν να μην έφτανε η Ρούμπι... ένα 20χρονο μοντέλο από το Μαυροβούνιο υποστήριξε ότι είναι η "αρραβωνιαστικιά" του πρώην Ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ενισχύοντας τους ισχυρισμούς του ότι δεν συμμετείχε σε "ροζ" πάρτι γιατί έχει δεσμό με μια γυναίκα
"Είμαι η αρραβωνιαστικιά του Μπερλουσκόνι και ζω στο Άρκορε. Είμαστε μαζί από την εποχή της υπόθεσης Νοέμι, όταν χώρισε από τη γυναίκα του", δήλωνε η 20χρονη Καταρίνα Κνέζεβιτς, πρώην υποψήφια για τον τίτλο Μις Μαυροβούνιο, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα La Repubblica.
Η Καταρίνα είπε ότι γνώρισε τον Μπερλουσκόνι όταν ήταν 18 ετών, στις αρχές Μαΐου του 2009. Εκείνος είχε μόλις χωρίσει.
(Πηγές: theguardian, Telegraph, ibnlive.com, ΑΠΕ, Τα Νέα)
Σάββατο 3 Αυγούστου 2013
ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟ ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ
Tην καταδίκη του δημοσιογραφικού οργανισμού του MEGA CHANNEL αποφάσισε σύμφωνα με πληροφορίες το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, σε απόφαση του που εξεδόθη στις 31-7-2013. Η εκδίκαση της υπόθεσης αφορούσε αγωγή που είχε υποβάλλει ο δημοσιογράφος και συνεργάτης του ΜΑΚΕΛΕΙΟ, Στέφανος Χίος, κατά στελεχών του μνημονιακού καναλιού αλλά και εναντίον του ίδιου του δημοσιογραφικού οργανισμού.
Σύμφωνα με την αγωγή(την οποία υποστήριξε στο δικαστήριο, ο γνωστός ποινικολόγος Νίκος Αντωνιάδης(ο οποίος, αυτό το καιρό, ασχολείται με κορυφαίες υποθέσεις ευρύτερου δημοσίου ενδιαφέροντος), δημοσιογράφοι του MEGA τις ημέρες που ξέσπασε το σκάνδαλο με την πτώση του συνεργάτη του πρώην πρωθυπουργού, Χρήστου Ζαχόπουλου, από το μπαλκόνι της οικίας του στο Κολωνάκι(μεταξύ των οποίων και ο Δημήτριος Καμπουράκης), υποστήριζαν δημόσια ότι ο Στέφανος Χίος είχε προβεί σε υποκλοπή συνομιλίας του Καμπουράκη ο οποίος ξεκάθαρα αποκάλυπτε ότι και η «Όλγα Τρέμη είχε δει το επίμαχο DVD» με τις ιδιωτικές σκηνές του Ζαχόπουλου με την Τσέκου.
Μετά από λίγο καιρό και αφού είχε ασκηθεί κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση κατά του Χίου(από την Εισαγγελία Πρωτοδικών) επί εποχής Ράικου, ο Χίος αθωώθηκε από την υποκλοπή και στράφηκε κατά του ΜEGA και όσων δημόσια τον είχαν δυσφημίσει.
Στις 31/7 το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών δέχτηκε εν μέρει την αγωγή (απόφαση 4074/13-ΔΗΜ :31-7-2013) η οποία είχε εκδικασθεί μετά τα...Χριστούγεννα του 2012, δηλαδή στις 31-1-2013. Έστω και μετά από 6 μήνες, η απόφαση βγήκε κατά του Καμπουράκη και του Mega. Την επόμενη εβδομάδα θα δημοσιοποιήσουμε λεπτομέρειες αλλά και το σκεπτικό μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας ιστορίας που κουκουλώθηκε, μπήκε στο ψυγείο και θάφτηκε. Μιλάμε για την υπόθεση Ζαχόπουλου των κομιστών, των Ανδριανών αλλά και των Καραμανλήδων.
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΔΙΩΞΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΧΥΡΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟ
"Aπαιτήθηκαν 17 μήνες δικαστικών ερευνών, χαρτιών, εγγράφων , ένορκων και ανωμοτί καταθέσεων, απομαγνητοφωνήσεων cd και dvd, στα εγκληματολογικά εργαστήρια της Ασφάλειας Αττικής(!), για να αποφανθεί η ελληνική δικαιοσύνη για την τύχη της αυτεπάγγελτης διενέργειας προκαταρκτικής εξέτασης που ειχε διατάξει για την περίφημη τηλεφωνική συνομιλία του δημοσιογράφου Στέφανου Χίου με τον παρουσιαστή του Mega Δημήτρη Καμπουράκη, μέσα στον κυκεώνα των αποκαλύψεων της υπόθεσης Ζαχόπουλου.
Με διάταξη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, που δημοσιοποιήθηκε την Παρασκευή 19 Ιουνίου, η εισαγγελική αρχή απαλλάσσει το δημοσιογράφο της Espresso από κάθε πιθανολογούμενη εμπλοκή του σε διερευνούμενη υποκλοπή και θέτει τον ογκώδη φάκελο στο αρχείο. Ουσιαστικά δηλαδή αποφαίνεται, ότι η τηλεφωνική συνομιλία ήταν νόμιμη, καθ' όλα επιτρεπτή και μέσα στην καθημερινή ενάσκηση των δημοσιογραφικών του καθηκόντων. Ως εκ τούτου, κατά την απαλλακτική απόφαση, δεν συντρέχει κανένας λόγος για να κινηθεί η διαδικασία δίωξης κατά του Στέφανου Χίου.
Ως γνωστόν, την Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου του 2007 (την ημέρα που ο τότε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού έπεφτε από το μπαλκόνι του σπιτιού του στο Κολωνάκι) ο Στέφανος Χίος είχε τηλεφωνήσει στον κ. Καμπουράκη και τον είχε ρωτήσει (για να δημοσιεύσει το ρεπορτάζ στην εφημερίδα του) εάν γνώριζε λεπτομέρειες για την επίσκεψη της Εύης Τσέκου στο Mega.
Ο παρουσιαστής της πρωινής εκπομπής, αυθόρμητα, είχε αποκαλύψει ότι "και η Όλγα Τρέμη είχε δει το DVD" των προσωπικών στιγμών της με τον Ζαχόπουλο, ενώ διηγείτο λεπτομέρειες της συνάντησης, αναφέροντας ότι το θέμα είχε συζητηθεί και μπροστά του. Όταν η συνομιλία δημοσιοποιήθηκε και την χρησιμοποίησε και ο Θέμος Αναστασιάδης, σαν υπερασπιστικό του όπλο στον ανακριτή, η ανάκριση και το τηλεοπτικό τοπίο πήρε φωτιά. Κάποιοι κατηγόρησαν τον Χίο για υποκλοπή, ακόμα και ως μοντέρ της περιβόητης κασσέτας που έπαιξε στον αέρα τηλεοπτικών σταθμών και αποκάλυπτε πολλά από αυτά που είχαν πιθανώς κρύψει στο Μεγάλο Κανάλι των εκδοτών..."
O ποινικολόγος Νίκος Αντωνιάδης. Τα έβαλε με το εκδοτικό κατεστημένο και τους νίκησε...
Αυτά είχαν γραφεί τότε. Αποδείξαμε ότι το σύστημα δεν είναι ανίκητο, όταν η δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της και όταν κάποιοι δικηγόροι αποφασίζουν να αναμετρηθούν με το κατεστημένο.
Περί Χριστιανισμού...
Όποιος έχει το θάρρος της πίστης του, που ξέρει ποιός είναι, ας διαβάσει το παρκατάτω κείμενο και ας αποφασίσει που διαφωνεί. Δεν χρειαζεται να κάνετε κάποιο υπερασπιστικό σχόλιο, θα ήταν μάλλον χαμένος κόπος....
ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΟΚ! ...
Δημοσιεύτηκε στο THE CENTURY MAGAZINE, από τον ραββίνο Marcus Eli Ravage*
Φυσικά και μας απεχθάνεστε. Δεν υπάρχει λόγος να το αμφισβητείτε αυτό. Γι' αυτό ας μη χάνουμε τον καιρό μας με αμφισβητήσεις και δικαιολογίες. Ξέρετε πολύ καλά ότι έτσι είναι, και εγώ το γνωρίζω αυτό και εμείς καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον. Είναι το επιθετικό, ανερχόμενο, καταπιεστικό, υλιστικό είδος που απεχθάνεστε- αυτούς, που με μια λέξη, σας υπενθυμίζουν τόσο πολύ τη δική σας ανερχόμενη γενιά. Κατανοούμε απόλυτα ο ένας τον άλλον. Δεν σας κατηγορώ.
Μα το Θεό, δεν κατηγορώ κανένα που δεν του αρέσει κάποιος. Αυτό όμως που μου προκαλεί το ενδιαφέρον σε όλη αυτήν την αντι-Εβραϊκή υπόθεση, όπως εσείς το παρουσιάζετε, είναι η πλήρης έλλειψη θάρρους. Αυτός ο πλάγιος και σχετικός τρόπος τον οποίο χρησιμοποιείτε. Αν η όλη παράσταση δεν ήταν τόσο τραγελαφική, θα ήταν εκνευριστική.
Δεν είναι ότι είστε ερασιτέχνες: ασχολείστε με αυτό πάνω από δεκαπέντε αιώνες. Όμως παρακολουθώντας και ακούγοντας τα παιδικά σας προσχήματα, σχηματίζει κανείς την εντύπωση ότι εσείς οι ίδιοι δεν γνωρίζετε για πιο πράγμα πρόκειται. Μας σιχαίνεστε, αλλά δεν μπορείτε ξεκάθαρα να πείτε το γιατί. Σκέφτεστε μια νέα δικαιολογία -αιτία την ονομάζεται- κάθε μέρα. Έχετε συσσωρεύσει δικαιολογίες για τον εαυτό σας αυτά τα εκατοντάδες χρόνια και κάθε νέο σας εύρημα είναι περισσότερο γελοίο από το προηγούμενο και κάθε καινούρια δικαιολογία αντιφάσκει και εξουδετερώνει την προηγούμενη.
Πριν από λίγα σχετικά χρόνια, συνήθιζα να ακούω ότι ήμαστε σκαφτιάδες χρημάτων και εμπορικοί υλιστές. Τώρα διαδίδετε το παράπονο, ότι κανένα έργο τέχνης και κανένα επάγγελμα δεν είναι ασφαλές ενάντια στην Εβραϊκή εισβολή.
Εμείς είμαστε, αν σας πιστέψει κανείς, συγχρόνως και προσηλωμένοι στη φυλή μας και αφιερωμένοι σε αυτήν και μη αφομοιώσιμοι, επειδή δεν συνάπτουμε γάμους με σας.
Είμαστε συγχρόνως οι ιδρυτές και ηγέτες του καπιταλισμού, αλλά και οι κύριοι υποκινητές των επαναστάσεων εναντίον του καπιταλισμού.
Δίχως αμφιβολία, η ιστορία δεν έχει να επιδείξει άλλο παράδειγμα, σαν εμάς, για την προσαρμοστικότητα!
Και ναι! Παρ' ολίγο να ξεχάσω την αιτία όλων των αιτιών. Εμείς είμαστε οι ξεροκέφαλοι άνθρωποι που ποτέ δεν δέχθηκαν τον χριστιανισμό, και εμείς είμαστε οι εγκληματίες που σταύρωσαν τον ιδρυτή του.
Όμως μπορώ να σας πω, ότι αυτοαπατάστε. Σας λείπει, είτε η αυτογνωσία είτε το θάρρος, να αντιμετωπίσετε με αντικειμενικότητα τα γεγονότα και να σταθείτε μπρος στην αλήθεια. Απεχθάνεστε τον Εβραίο όχι επειδή, όπως ίσως κάποιοι από σας να νομίζουν, αυτός σταύρωσε τον Ιησού αλλά γιατί αυτός τον γέννησε. Η πραγματική αντιμαχία σας με μας, δεν είναι γιατί εμείς απορρίψαμε τον Χριστιανισμό, αλλά γιατί σας τον επιβάλλαμε!
Μας κατηγορείτε για την υποκίνηση της επανάστασης στη Μόσχα. Ας υποθέσουμε ότι αποδεχόμαστε την κατηγορία. Και λοιπόν; Συγκρινόμενο με το τι κατάφερε ο Παύλος, ο Εβραίος της Ταρσού, στη Ρώμη, ο ρωσικός ξεσηκωμός δεν αποτελεί παρά ένα απλό καβγά του δρόμου.
Δημιουργείτε πολύ θόρυβο και εκφράζετε μεγάλη οργή για την ανάρμοστη Εβραϊκή επιρροή στα θέατρα και στους κινηματογράφους σας. Πολύ καλά. Δεκτό, το παράπονό σας, είναι βάσιμο. Αλλά τι είναι αυτό συγκρινόμενο με την συγκλονιστική μας επιρροή στις εκκλησίες σας, στα σχολεία σας, στους νόμους σας και στις κυβερνήσεις σας, και ακόμα και στις ίδιες τις σκέψεις σας που κάνετε κάθε μέρα;
ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΟΚ! ...
Δημοσιεύτηκε στο THE CENTURY MAGAZINE, από τον ραββίνο Marcus Eli Ravage*
Φυσικά και μας απεχθάνεστε. Δεν υπάρχει λόγος να το αμφισβητείτε αυτό. Γι' αυτό ας μη χάνουμε τον καιρό μας με αμφισβητήσεις και δικαιολογίες. Ξέρετε πολύ καλά ότι έτσι είναι, και εγώ το γνωρίζω αυτό και εμείς καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον. Είναι το επιθετικό, ανερχόμενο, καταπιεστικό, υλιστικό είδος που απεχθάνεστε- αυτούς, που με μια λέξη, σας υπενθυμίζουν τόσο πολύ τη δική σας ανερχόμενη γενιά. Κατανοούμε απόλυτα ο ένας τον άλλον. Δεν σας κατηγορώ.
Μα το Θεό, δεν κατηγορώ κανένα που δεν του αρέσει κάποιος. Αυτό όμως που μου προκαλεί το ενδιαφέρον σε όλη αυτήν την αντι-Εβραϊκή υπόθεση, όπως εσείς το παρουσιάζετε, είναι η πλήρης έλλειψη θάρρους. Αυτός ο πλάγιος και σχετικός τρόπος τον οποίο χρησιμοποιείτε. Αν η όλη παράσταση δεν ήταν τόσο τραγελαφική, θα ήταν εκνευριστική.
Δεν είναι ότι είστε ερασιτέχνες: ασχολείστε με αυτό πάνω από δεκαπέντε αιώνες. Όμως παρακολουθώντας και ακούγοντας τα παιδικά σας προσχήματα, σχηματίζει κανείς την εντύπωση ότι εσείς οι ίδιοι δεν γνωρίζετε για πιο πράγμα πρόκειται. Μας σιχαίνεστε, αλλά δεν μπορείτε ξεκάθαρα να πείτε το γιατί. Σκέφτεστε μια νέα δικαιολογία -αιτία την ονομάζεται- κάθε μέρα. Έχετε συσσωρεύσει δικαιολογίες για τον εαυτό σας αυτά τα εκατοντάδες χρόνια και κάθε νέο σας εύρημα είναι περισσότερο γελοίο από το προηγούμενο και κάθε καινούρια δικαιολογία αντιφάσκει και εξουδετερώνει την προηγούμενη.
Πριν από λίγα σχετικά χρόνια, συνήθιζα να ακούω ότι ήμαστε σκαφτιάδες χρημάτων και εμπορικοί υλιστές. Τώρα διαδίδετε το παράπονο, ότι κανένα έργο τέχνης και κανένα επάγγελμα δεν είναι ασφαλές ενάντια στην Εβραϊκή εισβολή.
Εμείς είμαστε, αν σας πιστέψει κανείς, συγχρόνως και προσηλωμένοι στη φυλή μας και αφιερωμένοι σε αυτήν και μη αφομοιώσιμοι, επειδή δεν συνάπτουμε γάμους με σας.
Είμαστε συγχρόνως οι ιδρυτές και ηγέτες του καπιταλισμού, αλλά και οι κύριοι υποκινητές των επαναστάσεων εναντίον του καπιταλισμού.
Δίχως αμφιβολία, η ιστορία δεν έχει να επιδείξει άλλο παράδειγμα, σαν εμάς, για την προσαρμοστικότητα!
Και ναι! Παρ' ολίγο να ξεχάσω την αιτία όλων των αιτιών. Εμείς είμαστε οι ξεροκέφαλοι άνθρωποι που ποτέ δεν δέχθηκαν τον χριστιανισμό, και εμείς είμαστε οι εγκληματίες που σταύρωσαν τον ιδρυτή του.
Όμως μπορώ να σας πω, ότι αυτοαπατάστε. Σας λείπει, είτε η αυτογνωσία είτε το θάρρος, να αντιμετωπίσετε με αντικειμενικότητα τα γεγονότα και να σταθείτε μπρος στην αλήθεια. Απεχθάνεστε τον Εβραίο όχι επειδή, όπως ίσως κάποιοι από σας να νομίζουν, αυτός σταύρωσε τον Ιησού αλλά γιατί αυτός τον γέννησε. Η πραγματική αντιμαχία σας με μας, δεν είναι γιατί εμείς απορρίψαμε τον Χριστιανισμό, αλλά γιατί σας τον επιβάλλαμε!
Μας κατηγορείτε για την υποκίνηση της επανάστασης στη Μόσχα. Ας υποθέσουμε ότι αποδεχόμαστε την κατηγορία. Και λοιπόν; Συγκρινόμενο με το τι κατάφερε ο Παύλος, ο Εβραίος της Ταρσού, στη Ρώμη, ο ρωσικός ξεσηκωμός δεν αποτελεί παρά ένα απλό καβγά του δρόμου.
Δημιουργείτε πολύ θόρυβο και εκφράζετε μεγάλη οργή για την ανάρμοστη Εβραϊκή επιρροή στα θέατρα και στους κινηματογράφους σας. Πολύ καλά. Δεκτό, το παράπονό σας, είναι βάσιμο. Αλλά τι είναι αυτό συγκρινόμενο με την συγκλονιστική μας επιρροή στις εκκλησίες σας, στα σχολεία σας, στους νόμους σας και στις κυβερνήσεις σας, και ακόμα και στις ίδιες τις σκέψεις σας που κάνετε κάθε μέρα;
Αν πράγματι εννοείτε αυτά που λέτε, όταν μιλάτε για Εβραϊκά σχέδια, να μην σας στρέψω την προσοχή σε ένα που αξίζει να αναφερθεί; Σε τι ωφελεί να χάνετε τα λόγια σας για τον ισχυριζόμενο έλεγχο της δημόσιας γνώμης από Εβραίους χρηματοδότες, ιδιοκτήτες εφημερίδων και κινηματογραφικούς μεγιστάνες, όταν μπορείτε πολύ απλά δίκαια να μας κατηγορήσετε για τον αποδεδειγμένο έλεγχο ολόκληρου του πολιτισμού σας από τα Εβραϊκά Ευαγγέλια;
Ανατρέξετε λίγο πίσω και αναλογιστείτε τι έχει συμβεί. Δεκαεννέα αιώνες πριν, ήσαστε μια αθώα, ανέμελη, παγανιστική φυλή. Λατρεύατε αναρίθμητους θεούς και θεές, τα πνεύματα του αέρα, των τρεχούμενων νερών και του δάσους. Νιώθατε αδιάντροπη περηφάνια στη ομορφιά των γυμνών σας κορμιών. Χαράζατε μορφές των θεών σας καθώς και του προκλητικού ανθρωπίνου σώματος. Γοητευόσαστε με τις μάχες στις πεδιάδες, στις αρένες και στα πολεμικά εδάφη. Πόλεμος και σκλαβιά αποτελούσαν καθιερωμένους θεσμούς στα κοινωνικά σας συστήματα.
Διασκεδάζοντας στις βουνοπλαγιές και στις πεδιάδες της εξοχής, ασχοληθήκατε με τη θεώρηση του θαύματος και του μυστηρίου της ζωής και θέσατε τα θεμέλια της φυσικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Είχατε μια ευγενική, αισθησιακή κουλτούρα, ανεπηρέαστη από τις όποιες ενοχλήσεις μιας κοινωνικής συνειδήσεως ή από οποιεσδήποτε συναισθηματικές αμφισβητήσεις, περί ανθρώπινης ισότητας. Ποιος ξέρει ποιο μεγάλο και δοξασμένο πεπρωμένο θα ήταν δικό σας, αν σας αφήναμε ήσυχους;
Αλλά δεν σας αφήσαμε ήσυχους! Σας πήραμε από το χέρι και γκρεμίσαμε το όμορφο και ευγενικό οικοδόμημα που είχατε εγείρει, και αλλάξαμε ολόκληρη την πορεία της ιστορίας σας. Σας κατακτήσαμε, όπως ποτέ καμιά δικιά σας αυτοκρατορία δεν υπέταξε την Αφρική ή την Ασία. Και το καταφέραμε αυτό δίχως στρατούς, δίχως σφαίρες, δίχως αίμα και αναταραχές, δίχως κανένα είδους εξαναγκασμού. Το καταφέραμε αποκλειστικά και μόνο με την ακαταμάχητη δύναμη του πνεύματός μας, των ιδεών μας, της προπαγάνδας μας.
Σας κάναμε τους πρόθυμους και ασυνείδητους φορείς της αποστολής μας, σε ολόκληρο τον κόσμο, στις βαρβαρικές φυλές της γης, στις αναρίθμητες αγέννητες γενιές. Χωρίς να καταλάβετε πλήρως το τι σας κάναμε, γίνατε οι ενεργοί πράκτορες της φυλετικής μας παράδοσης, μεταφέροντας το ευαγγέλιο μας, στις ανεξερεύνητες γωνιές του κόσμου.
Τα έθιμα της φυλής μας έχουν γίνει ο πυρήνας του ηθικού σας κώδικα. Οι νόμοι της φυλής μας έχουν μορφοποιήσει τη βάση όλων των συνταγμάτων σας και των νομικών σας συστημάτων. Οι θρύλοι μας και τα λαϊκά μας παραμύθια, αποτελούν την ιερή, (απόρρητη) από γενεά σε γενεά γνώση, την οποία σιγοτραγουδάτε στα νήπιά σας. Οι ποιητές μας έχουν γεμίσει τα υμνολόγιά σας και τα προσευχητάριά σας. Η εθνική μας ιστορία έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος των παστόρων ήρωές σας.
Η μικρή αρχαία μας χώρα, είναι ο Ιερός σας Τόπος. Η εθνική μας λογοτεχνία είναι το Ιερό σας Βιβλίο (Βίβλος). Αυτά που σκέφτηκε και δίδαξε ο λαός μας, έχουν ανεξίτηλα ενσωματωθεί τόσο στην ίδια σας την ομιλία όσο και στην παράδοσή σας, ώστε κανείς από σας δεν μπορεί να αποκαλείται μορφωμένος, αν δεν γνωρίζει την εθνική μας κληρονομιά.
Εβραίοι τεχνίτες και Εβραίοι ψαράδες, αποτελούν τους δασκάλους και τους αγίους σας, με αμέτρητα αγάλματα λαξευμένα με την μορφή τους και αναρίθμητες εκκλησίες αναγερμένες στην μνήμη τους. Μια Εβραία παρθένα, ενσαρκώνει το ιδανικό σας για την γυναίκα. Ένας εβραίος επαναστάτης-προφήτης, είναι η κεντρική μορφή της θρησκευτικής σας λατρείας. Έχουμε γκρεμίσει τα είδωλά σας, έχουμε παραμερίσει την εθνική σας κληρονομιά, και τα έχουμε αντικαταστήσει με το δικό μας Θεό και τις δικές μας παραδόσεις. Καμία κατάκτηση στην ιστορία μπορεί έστω αμυδρά να συγκριθεί με αυτήν την απόλυτη κατάκτησή μας πάνω σε σας.
Οι μισοί σας πόλεμοι, μεγάλοι και μικροί, είναι θρησκευτικοί πόλεμοι, που έχουν πραγματοποιηθεί βασιζόμενοι στην ερμηνεία ενός ή άλλου εδαφίου της διδασκαλίας μας. Δεν προλάβατε καλά καλά να απελευθερωθείτε από την πρωτόγονη θρησκευτική σας απλοϊκότητα και να επιχειρήσετε την εξάσκηση της παγανιστικής Ρωμαϊκής διδασκαλίας, όταν ο Λούθηρος, οπλισμένος με τα δικά μας ευαγγέλια, σηκώθηκε να σας ρίξει κάτω και να ενθρονίσει την δική μας κληρονομιά.
Πάρτε τις τρεις κύριες επαναστάσεις των σύγχρονων καιρών - την Γαλλική, την Αμερικάνικη και την Ρωσική. Τι αποτελούν παρά τον θρίαμβο της Εβραϊκής ιδέας για κοινωνική, πολιτική και οικονομική δικαιοσύνη.
Και το τέλος, είναι ακόμα πολύ μακριά. Εξακολουθούμε να κυριαρχούμε πάνω σας. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή, οι εκκλησίες σας είναι τεμαχισμένες από τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Φανατικών και Μοντερνιστών, ή με άλλα λόγια, μεταξύ αυτών που κρέμονται κατά γράμμα στις διδασκαλίες μας και στις παραδόσεις μας και αυτών που προσπαθούν με αργά βήματα να μας αποβάλλουν.
Στην Dayton, Tennessee, μια κοινωνία μεγαλωμένη με την Βίβλο, απαγορεύει την διδασκαλία της επιστήμης σας, γιατί έρχεται σε αντίθεση με την δική μας Εβραϊκή εκδοχή για την προέλευση της ζωής. Και ο Mr.Bryan, ο αρχηγός του αντί-Εβραϊκού Ku Klux Klan στο Εθνικό Δημοκρατικό Συνέδριο, δίνει την υπέρτατη μάχη της ζωής του για δικό μας λογαριασμό, χωρίς να αντιληφθεί την αντίφαση.
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, εσείς σαχλαμαρίζετε με την Εβραϊκή επιρροή στις ταινίες!
Στην ουσία, βέβαια, ποτέ δεν δεχτήκατε τα Χριστιανικά μας διδάγματα, Στην καρδιά σας παραμένετε παγανιστές. Εξακολουθείτε να αγαπάτε τον πόλεμο, τις χαραγμένες μορφές και τον ανταγωνισμό. Εξακολουθείτε να περηφανεύεστε για το γυμνό ανθρώπινο σώμα. Η εθνική σας συνείδηση, παρ' όλη την δημοκρατία και τις κοινωνικές επαναστάσεις, παραμένει ένα αξιολύπητο ατελές αντικείμενο. Εμείς απλά έχουμε διαιρέσει την ψυχή σας, έχουμε προκαλέσει σύγχυση στις ορμές σας, έχουμε παραλύσει τις επιθυμίες σας.
Στη μέση της μάχης, είστε υποχρεωμένοι να γονατίζετε σε αυτόν που σας πρόσταξε να γυρίσετε το άλλο μάγουλο, που είπε να μην Αντισταθείτε σε κανένα κακό και Ευλογημένοι είναι οι Ειρηνοποιοί. Μέσα στον πόθο σας για απόκτηση, ενοχλείστε ξαφνικά από κάποια ανάμνηση από τις ημέρες του κατηχητικού, περί καμία έγνοιας για την επόμενη μέρα.
Στις βιομηχανικές σας μάχες, όταν θα τσακίζατε μια απεργία δίχως τύψεις, ξαφνικά θυμόσαστε ότι οι φτωχοί είναι ευλογημένοι και ότι οι άνδρες είναι αδέλφια στην Πατρότητα του Κυρίου. Και καθώς είστε έτοιμοι να υποκύψετε στον πειρασμό, η Εβραϊκή σας εξάσκηση ακουμπά ένα αποτρεπτικό χέρι στον ώμο σας και εκσφενδονίζει το υπερχειλισμένο ποτήρι μακριά από τα χείλη σας. Εσείς οι Χριστιανοί δεν έχετε ποτέ εκχριστιανιστεί. Σε αυτό το σημείο έχουμε αποτύχει. Αλλά όμως έχουμε καταστρέψει για πάντα τη χαρά του παγανισμού για σας.
Έτσι λοιπόν γιατί να μην μας απεχθάνεστε;
Αν βρισκόμαστε εμείς στη δική σας θέση, κατά πάσα πιθανότητα θα απεχθανόμαστε εσάς πιο έντονα απ' ότι εσείς εμάς. Όμως εμείς δεν θα είχαμε πρόβλημα να σας πούμε το γιατί. Δεν θα ανατρέχαμε σε υπεκφυγές και σε διάφανα προσχήματα ».
Marcus Eli Ravage*
*Ραββίνος συγγραφέας που "ετιμάτο υπό την εύνοια των Rothschilds (των εβραίων τραπεζιτών) σαν ο μόνος εγκεκριμένος βιογράφος τους". Μπορείτε να ελέγξετε τα άρθρα αυτά σε οποιαδήποτε μεγάλη βιβλιοθήκη, αν έχετε την παραμικρή αμφιβολία.
Ολόκληρη την επιστολή μπορείτε να την διαβάσετε εδώ:
http://www.diodos.gr/content/view/136/43/
Πηγή: emmanouilpapas (email)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)