Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2014
Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014
Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014
Η σιωπή του προέδρου | ΠΟΛΙΤΙΚΗ | Protagon
Η σιωπή του προέδρου | ΠΟΛΙΤΙΚΗ | Protagon
Δηλαδή πιστεύει ο αρθογράφος ότι η δική του ή και άλλων 10-20 δημοσιογράφων παραίνεση, θα αλλάξει τον χαρακτήρα και την πολιτική συνείδηση ή θα εξαλήψει τις άνομες δεσμεύσεις ενός αμαρτωλού πολιτικού 85 ετών; Ασφαλώς όχι. Απλά είναι μια ακόμη ύπουλη προσπάθεια, να φανεί ότι όλοι οι πολιτικοί και όλα τα κόμματα έχουν εξ ίσου ευθύνες για το κατάντημα της χώρας μας. Δεν χρειάζεται να τους μαζέψει και να τους κάνει παρατηρήσεις. Γτραμμένο και δεδομένο τον θεωρούν οι κυβερνόντες. Αρκεί να μην υπογράψει ΚΑΝΕΝΑ από τα διατάγματα που θα του σταλούν από εδώ και πέρα. Έχει τα κότσια;
@radical30
Δηλαδή πιστεύει ο αρθογράφος ότι η δική του ή και άλλων 10-20 δημοσιογράφων παραίνεση, θα αλλάξει τον χαρακτήρα και την πολιτική συνείδηση ή θα εξαλήψει τις άνομες δεσμεύσεις ενός αμαρτωλού πολιτικού 85 ετών; Ασφαλώς όχι. Απλά είναι μια ακόμη ύπουλη προσπάθεια, να φανεί ότι όλοι οι πολιτικοί και όλα τα κόμματα έχουν εξ ίσου ευθύνες για το κατάντημα της χώρας μας. Δεν χρειάζεται να τους μαζέψει και να τους κάνει παρατηρήσεις. Γτραμμένο και δεδομένο τον θεωρούν οι κυβερνόντες. Αρκεί να μην υπογράψει ΚΑΝΕΝΑ από τα διατάγματα που θα του σταλούν από εδώ και πέρα. Έχει τα κότσια;
@radical30
Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2014
Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2014
Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014
Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2014
Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2014
Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2014
Τώρα; Τι του λες; (αν τολμάς να το κοιτάς στα μάτια!!)
Τι πρέπει να κάνει ένας νέος άνθρωπος το αμέσως επόμενο διάστημα;
Με τις δεδομένες συνθήκες, όπως εγώ έτσι και αρκετοί στην ηλικία μου, θα είναι άνεργοι και χωρίς μέλλον και όνειρα. Οπότε θα βάλω λίγο κάτω, το τι πρέπει να κάνει κάποιος στη θέση μου. Μάλλον καλύτερα τι θα τον συμφέρει περισσότερο. Βέβαια μπορεί να κάνω και λάθος σε όλα αυτά. Την άποψή μου εκφράζω. Οπότε, δέχομαι μετά χαράς διορθώσεις.
Υπάρχουν όμως μερικά δεδομένα που δεν πρέπει να τα παραμελούμε.
Σκέψεις
1) Καλό είναι να πάει κανείς σε κάποια χώρα που μιλάει την γλώσσα. Αν πχ ξέρεις Γερμανικά, πήγαινε Γερμανία ή σε κάποια γερμανόφωνη. Αν ξέρεις αγγλικά έχεις μεγαλύτερες επιλογές. Όχι όμως Αγγλία. Η Αγγλία δεν είναι στα καλύτερά της. Είναι βασικά στα χειρότερά της. Με μεγάλη ανεργία και χωρίς μέλλον. Οι εξεγέρσεις του καλοκαιριού μας δείχνουν την κοινωνική αναταραχή που είναι σαν μπαρούτι. Επίσης, ένα δημοσίευμα της guardian δείχνει σύντομα επέμβαση στο Ιράν από την Αγγλία και τις ΗΠΑ. Οπότε εγώ δε θα πήγαινα.
2) Η Ελλάδα παραμένει στο ευρώ. Τότε ακόμα έχουμε δρόμο για την πτώση της ευρωζώνης. Άρα μία χώρα πχ. Γερμανία, Ολλανδία και άλλες πιο ανεπτυγμένες, είναι ένας καλός προορισμός. Προτείνω να αποφύγει κανείς (κυρίως χαζογκόμενες) την Ισπανία. Εκεί η ανεργία και η φτώχεια είναι στα ίδια επίπεδα με εδώ. Αν θες όμως να ζήσεις όπως εδώ, τότε μείνε εδώ! Εκτός αν θες να πας για σεξοτουρισμό στην Ισπανία για τους λατίνους. Επίσης, η Πορτογαλία και η Ιταλία πλέουν στον ίδιο κουβά με τα δικά μας σκατά! Οπότε απέφυγε γενικά Μεσόγειο.
3) Η Ελλάδα ‘την κάνει’ από το Ευρώ. Τότε τρεχάτε ποδαράκια μου. Πραγματικά είναι το σενάριο που ναι μεν καταστρέφει την καπιταλιστική οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο (και δεν είναι υπερβολή), αλλά αν γίνει αυτό, τότε καλύτερα να μην είσαι κοντά στην κατεδάφιση. Χώρες που θα πρότεινα είναι η Αυστραλία (γενικά σε εκείνη την ήπειρο), ο Καναδάς (αν και λίγο επίφοβο) και η Σκανδιναβία. Όχι ότι δε θα επηρεαστούν από την κρίση που θα προκύψει. Το αντίθετο μάλιστα. Αλλά σε περίπτωση γενικευμένης σύρραξης, ο Καναδάς γενικά είναι ουδέτερος σε πολεμικές επεμβάσεις. Το ίδιο και η φιλειρηνική Σκανδιναβία. Η Αυστραλία είναι αρκετά μακριά και επίσης, επηρεάζεται σχεδόν τελευταία από την αλυσιδωτή αντίδραση κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος.
4) Κάπου εδώ κοντά δεν θα το πρότεινα πάντως. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, όχι κοντά στο Ισραήλ, ειδικά τώρα που κατεβαίνουν δύο πλοία προς τη Γάζα και μετά από τη διπλωματική ήττα του Ισραήλ (αφού αναγνωρίστηκε από την UNESCO το Παλαιστινιακό κράτος). Είναι επικίνδυνα. Ειδικά και αν είσαι ανάμεσα ή κοντά και στη Τουρκία. ‘’Ελλάς – Τουρκία, Συμμαχία’’. Αλλά όπως είχε γράψει παλιά η ‘’Ελευθεροτυπία’’ σε ένα άρθρο της:
Όταν η Ελλάδα δεν αγοράζει εξοπλισμούς, τότε έχουμε θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Και αυτή τη περίοδο δεν είναι καλό να είσαι κοντά σε θερμά επεισόδια, γιατί ίσως γίνεις βραστός. Οπότε; Το καλύτερο θα ήταν να πας ψηλά. Σκανδιναβία. Ή σε μία χώρα που δεν μπλέκεται πολύ στο διεθνές προσκήνιο, έχει ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και είναι σχετικά αυτόνομη.
Τώρα, φυσικά, δε μιλάω για ανθρώπους που θέλουν να κάνουν καριέρα. Αυτό τελείωσε. Το ξεχάσαμε!!! Τώρα μιλάμε για επιβίωση και ίσως μία καλύτερη ποιότητα ζωής. Τα πτυχία στη κωλότσεπη, μιας και θα χρησιμοποιείς πολύ συχνά κοινόχρηστες τουαλέτες.
Γιατί Εδώ, φτάσαμε ήδη στο επίπεδο ζωής του '50. Ναι, τότε που μετανάστευαν για το Αμέρικα, τη Γερμανία, το Βέλγιο κ.α.χ., εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινων ψυχών.
Γιατί Εδώ, βλέπεις πως μερικοί ακόμα μιλάνε για ηθική, θρησκεία, τάξη και ασφάλεια, δημοκρατία, δικαιοσύνη… και πως ο καλός πάει μπροστά. Είναι αυτά τα τσουτσέκια που οδηγούν Porsche Cayen και οι φαμίλιες τους, και ενώ εσύ πεινάς, αυτοί σκέφτονται τις επόμενες εξωτικές διακοπές τους.
Και για να ρίξω την μπηχτή μου:
Εσύ, που μου λες ότι δεν αλλάζει τίποτε. Εσύ, που μιλάς για τάξη και ασφάλεια και ότι η βία δεν είναι λύση, Πόσο ήσυχη έχεις την συνείδησή σου, τώρα που το παιδί σου το αποχαιρετάς στο αεροδρόμιο; Εσύ, που του έλεγες πάντα «μη μιλάς για να βρεις δουλειά». Μην αντιδράς, μη το ένα, μη το άλλο. Μη εκείνο…
Τώρα; Τι του λες; (αν τολμάς να το κοιτάς στα μάτια!!)
www.etsiapla.blogspot.com http://radicalworld.forumotion.net/forum.htm radicalrevolution-radical30.blogspot.com
Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2014
We Are The World
Γιατί χάθηκε αυτό το τραγούδι εδώ και πολλά χρόνια; Γιατί το αποκλείουν αντί να το προωθούν; Ειδικά τώρα στα δύσκολα για όλους τους λαούς χρόνια της οικονομικής και ηθικής κρίσης;
Ερωτήματα που θα μείνουν αναπάντητα, το ξέρω. Ας ακούσουμε λοιπόν αυτές τις καταπληκτικές ερμηνείες των μεγάλων σταρ εκείνης της εποχής και ας ηρεμήσει κάπως η ψυχή μας…
@radical30
NA ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ…
«ΝΑ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΟYΝ, σημαίνει να σε παρακολουθούν, να σε επιθεωρούν, να σε χαφιεδίζουν, να σε ελέγχουν, να σε νομοθετούν, να σε ρυθμίζουν, να σε περιορίζουν, να σε κατηχούν, να σε νουθετούν, να σε επιτηρούν, να σε αποτιμούν, να σε κρίνουν, να σε λογοκρίνουν, να σε διοικούν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε την αξία ούτε την αρετή για να το κάνουν.
ΝΑ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΟYΝ, σημαίνει σε κάθε ενέργεια, σε κάθε συναλλαγή, σε κάθε κίνηση να σε καταχωρούν, να σε καταγράφουν, να σε απογράφουν, να σε διατιμούν, να σε σφραγίζουν, να σε καταμετρούν, να σε ταξινομούν, να σε κατοχυρώνουν, να σε αδειοδοτούν, να σε εξουσιοδοτούν, να σε σημειώνουν, να σε δασκαλεύουν, να σε εμποδίζουν, να σε ανασυντάσσουν, να σε διορθώνουν, να σε επανορθώνουν.
ΣΗΜΑIΝΕΙ επίσης, με την πρόφαση των κοινών αναγκών και στο όνομα του γενικού συμφέροντος, να σε φορολογούν, να σε εξετάζουν, να σε ληστεύουν, να σε εκμεταλλεύονται, να σε μονοπωλούν, να σε σφετερίζονται, να σε καταχρώνται, να σε συμπιέζουν, να σε υποσκελίζουν, να σε εξαπατούν, να σε κλέβουν και έπειτα, με την παραμικρή διαμαρτυρία, με την πρώτη αντίρρησή σου, να σε καταστέλλουν, να σε αλλοιώνουν, να σε εξευτελίζουν, να σε προσβάλλουν, να σε κυνηγούν, να σε βασανίζουν, να σε επισκιάζουν, να σε παροπλίζουν, να σε φυλακίζουν, να σε τουφεκίζουν, να σε πυροβολούν, να σε δικάζουν, να σε καταδικάζουν, να σε εξορίζουν, να σε θυσιάζουν, να σε πουλούν, να σε προδίδουν και στο τέλος, να σε κοροϊδεύουν, να σε γελοιοποιούν, να σε βρίζουν, να σε ατιμάζουν.
ΑΥΤO είναι η κυβέρνηση, αυτή είναι η δικαιοσύνη της, αυτή είναι η ηθική της».
Του Π.Ζ. Προυντόν
-------------------
Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2014
Aνθρωποθυσίες!!!!
Aνθρωποθυσίες!!!!
Έτσι λύνονται πια τα προβλήματα της εποχής μας, από τους μεγάλους μεγάλους παίκτες της Παγκοσμιότητας. ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία, Ε.Ε. τρώνε τα μουστάκια τους, πριν μοιράσουν κάθε τόσο τη πίττα, αλλά τα θύματα είναι πάντα οι λαοί και αυτών των χωρών και βέβαια - πολύ περισσότερο όμως, οι λαοί των υπολοίπων χωρών της Ανθρωπότητας...
Έτσι λύνονται πια τα προβλήματα της εποχής μας, από τους μεγάλους μεγάλους παίκτες της Παγκοσμιότητας. ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία, Ε.Ε. τρώνε τα μουστάκια τους, πριν μοιράσουν κάθε τόσο τη πίττα, αλλά τα θύματα είναι πάντα οι λαοί και αυτών των χωρών και βέβαια - πολύ περισσότερο όμως, οι λαοί των υπολοίπων χωρών της Ανθρωπότητας...
Την προσέλκυση των από δεξιά της ψηφοφόρων επιχειρεί η Ν.Δ. - Πολιτικές ειδήσεις - Το Βήμα Online
Την προσέλκυση των από δεξιά της ψηφοφόρων επιχειρεί η Ν.Δ. - Πολιτικές ειδήσεις - Το Βήμα Online
--------------------------------
Όταν στη κυβέρνηση τρώνε τα μουστάκια τους, είναι προφανές ότι μιλάνε για τρίχες..
@radical30
--------------------------------
Όταν στη κυβέρνηση τρώνε τα μουστάκια τους, είναι προφανές ότι μιλάνε για τρίχες..
@radical30
Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2014
«AN ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ ΣΕ ΦΥΛΑΚΗ, ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΘΥΜΑΣΑΙ»…
… λέει μια σοφή λαϊκή ρήση και αυτό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα του νεοέλληνα εδώ και μερικές δεκαετίες. Από αυτό ξεκινάνε όλα. Πολύ περισσότερο η πλαστή ευημερία και η τεχνητή κρίση.
Απομακρύνθηκε ο νεοέλληνας από τη φύση, από τη γη, άφησε πίσω την αυτονομία και την ελευθερία του και ανήγαγε ξαφνικά σε μέγιστο ιδανικό την εξάρτηση και την έμμισθη σκλαβιά. Τη μόνιμη ενοικίαση του εαυτού του σε έναν ιδιωτικό ή δημόσιο εκμισθωτή. Για να ζήσει δήθεν καλύτερα. Και όσο πιο μόνιμη η σκλαβωμένη σχέση του με τον εκμισθωτή, τόσο πιο ασφαλής άρχισε να νιώθει. Καλύτερα σε μόνιμο κλουβί με την τροφή να πέφτει μέσα στην ταΐστρα βρέξει χιονίσει, παρά ελεύθερος έξω να πρέπει να πασχίσει για να ζήσει. Η πρώτη αυτή γενιά σκλάβων είχε ανάμνηση ελευθερίας μα υπέκυψε, ξεπουλήθηκε από ανάγκη ή αδυναμία αντίστασης σε κάποιες σειρήνες.
Κι ύστερα, όλοι αυτοί οι νεοσκλάβοι γεννήσανε. Τα παιδιά τους γεννηθήκανε στο κλουβάκι. Μάθανε από μικρά πως κάποιος έχει εκμισθώσει τους γονείς και έτσι μόνο έρχεται στο σπίτι η ευημερία, έτσι μόνο μπορεί να επιβιώσει ο άνθρωπος. Κι αρχίσανε να ανταγωνίζονται, μεγαλώνοντας, για το ποιο σκλαβάκι θα πάρει δήθεν τα πιο πολλά πτυχία – εφόδια για να μπορέσει να νοικιάσει τον εαυτό του κι αυτό πιο εύκολα και με πιο καλούς όρους, δήθεν, σε κάποιον, για να εξασφαλίσει έτσι τα προς το ζην κι αυτό. Ακόμα ακόμα κι εκείνοι που δεν είχαν δυνατότητες για να πάρουν χαρτιά και πτυχία, βρήκανε τους τρόπους να σκλαβωθούν. Με μέσον.
Πήγανε οι γονείς και πιάσανε τον Βουλευτή. Σε παρακαλώ βάλε το παιδί μου κάπου. Σκλάβωσε το βλαστάρι μου. Αρκεί να πέφτει το μηνιάτικο, να ζει. Και έτσι, φτιάξαμε μια κοινωνία φυλακισμένων. Με όσο πιο μόνιμο κλουβί να τους φυλακίζει, τόσο πιο ασφαλείς να νιώθουνε οι ίδιοι μέσα. Και έτσι, άλλοι από τους νοικιασμένους σκλάβους είναι ευχαριστημένοι μες στο κλουβί, άλλοι μιζεριάζουνε, αλλωνών η ψυχή τους πετά και λαχταρά μια ελευθερία, την οποία ενστικτωδώς ψυχανεμίζονται αλλά ποτέ δεν έχουν βιώσει, κι άλλοι, οι χειρότεροι, κάθονται μέσα στο κλουβί και στον ελεύθερο χρόνο τους πουλάνε θεωρία επανάστασης, δήθεν για να τσακίσουνε τα κάγκελα που μόνοι τους μπήκανε μέσα.
Η όρνιθα που έχει γεννηθεί από κλωσσομηχανή, ποτέ δεν κάθεται να κλωσσήσει. Δεν ξέρει τι σημαίνει γέννα. Αμολάει διακόσια αυγά και πεθαίνει. Πεθαίνει δίχως να ’χει μάθει να ζει. Έτσι είναι πλέον οι νέοι έλληνες. Γεννηθήκανε σκλάβοι και γεννάνε σκλάβους. Εξαρτηθήκανε και γεννάνε εξαρτώμενους. Τα παιδιά τους την ‘’ελευθερία’’ τη μάθανε μονάχα σαν λέξη στο γυμνάσιο, για να τη γράφουνε στις εκθέσεις μήπως πιάσουνε καλό βαθμό και πάρουνε περισσότερα εφόδια στη ζωή για να βρούνε πιο εύκολα κλουβί να μπούνε μέσα.
Και αφού απομακρυνθήκανε από τη γη, το ρίξανε (κάποιοι) στην τέχνη. Γίνανε αναγνώστες, ακροατές, θεατές των έργων τέχνης που δημιουργούν όσοι, λιγοστοί, ζούνε ακόμα ελεύθεροι, όσων η ψυχή δεν αντέχει το κλουβί. Αν δεν ήταν οι άνθρωποι σκλάβοι δεν θα ευδοκιμούσαν οι τέχνες, διότι η πιο μεγάλη τέχνη είναι στο να ζεις. Κι αν τύχει να γνωρίσουν προσωπικά έναν δημιουργό, του λένε όλοι τι τυχερός που είναι που ζει έτσι.
Μα συτό δεν είναι τύχη, είναι επιλογή. Επιλογή ελευθερίας, δίχως μηνιάτικο σκλαβιάς σε μια κοινωνία που έχει θέσει τον μισθό πάνω από κάθε αξία. Πονάει ο καλλιτέχνης, φτύνει αίμα για να είναι λεύτερος κι οι άλλοι τον λένε τυχερό και ξεμπερδεύουνε με όλα. Έτσι είναι τα πράγματα. Τόσο απλά. Εμείς τα κάναμε δύσκολα.
Και τώρα, ήρθε η κρίση η τεχνητή. Διότι τα κοτόπουλα της κλωσσομηχανής γεννήσανε πλέον τα διακόσια τους αυγά το καθένα, έγινε η απόσβεση και πρέπει τώρα να σφαγιαστούν, για να πουληθεί και το κρέας. Και τα ’χει πιάσει άγχος μέσα στο κλουβί, τι θα απογίνουνε, το νιώθουνε το τέλος. Κι αρχίσανε λοιπόν να ακούγονται οι πρώτες φωνές για απόδραση πίσω στο χωριό, στο κτήμα του παππού, μα ακόμα φιλολογικά το λένε οι πιο πολλοί, ούτε το πιστεύουν, ούτε τα κότσια έχουνε για να το πράξουν.
Θα ’ρθει όμως η ώρα που θα νιώσουν πως μόνο αυτό τους απομένει πια. Κι όσοι έχουνε κρατήσει κάποια επαφή με τη γη, θα ζήσουνε. Οι υπόλοιποι θα γίνουνε τα θύματα μιας σύγχρονης σφαγής δίχως γιαταγάνια.
@radical30
Σκέψεις και Γραπτά…
«Έχω καταλήξει πια. Τα γεράματα είναι ο μοναδικός τρόπος για μια ‘’μεγάλη’’ ζωή».
«Το μυαλό μου μοιάζει με το ‘’Τρίγωνο των Βερμούδων’’!! Κάθε νέα πληροφορία που εισέρχεται… χάνεται για πάντα».
«Και βέβαια συζητώ με τον εαυτό μου. Όπως όλοι μας, έτσι κι εγώ χρειάζομαι, πότε πότε, μια σωστή συμβουλή».
@radical30
08.10.2014
Mαταιότητα
Για πολλούς, ο θάνατος έχει αμφίσημο χαρακτήρα, έχει δηλαδή και θετικό νόημα για την προσωπικότητα. Στην παρούσα ζωή, στον παρόντα αντικειμενικοποιημένο κόσμο, δεν είναι εφικτή η πληρότητα στη ζωή της προσωπικότητας, η ύπαρξη της προσωπικότητας εδώ είναι σακατεμένη και "μερική".
Η προσωπικότητα βρίσκει την πληρότητά της στην αιωνιότητα, με αντίτιμο τον θάνατο, την καταστροφή, το άλμα στην άβυσσο.
Οψόμεθα…
@radical30
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2014
Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014
Παραληρήματα…
Ο Κώστας
Καίσαρης βάζει στο μίξερ ΠΑΣΟΚ/ΝΔ, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και Βορίδη,
φτάνει μέσω του Κώστα Κατσουράνη στις μακρινές Ινδίες και διερωτάται: Ποιος
εκφράζει σήμερα την Δημοκρατική Παράταξη;
Είναι
γνωστό, ότι δια μέσου των αιώνων υπάρχουν κάποια σημαντικά, αγωνιώδη και
αναπάντητα ερωτήματα: να ζει κανείς ή να
μη ζει; Βουνό ή θάλασσα; Ζεϊμπέκικο ή χασάπικο; Με αφρό ή χωρίς; Κρέας ή ψάρι;
Ξανθιά ή μελαχρινή, μπύρα; Ξανθός ή μελαχρινός, γκόμενος; Βίσση ή Βανδή;
Αντώνης ή Ρέμος; Σκέτο ή απ' όλα; Και πολλά άλλα εξ ίσου σοβαρά…
Σε όλα
αυτά τα σπουδαία και τα σοβαρά, ήρθε τελευταία να προστεθεί κάτι το
ουσιοδέστερο. Κάτι το συνταρακτικό: ποιος εκφράζει τη δημοκρατική παράταξη; Το
ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία;
Διανοητές,
φιλόσοφοι, πολιτικοί αναλυτές, ακαδημαϊκοί, ιχνηλάτες, τρόφιμοι του
Δρομοκαϊτείου, καθηγητές, ταχυδακτυλουργοί, επιφανείς ξυλογλύπτες, διάσημες
μπαργούμεν και δεξιοτέχνες της χείρας ή χήρας με τα πέντε ορφανά, έχουν βάλει
τον κώλο τους κάτω κι έχουν πέσει σε βαθύ στοχασμό: ποιο κόμμα εκφράζει τη
σήμερον ημέραν τη Δημοκρατική Παράταξη. Η Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ;
Ο
ελληνικός λαός με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τις εξελίξεις και περιμένει με
αγωνία το αποτέλεσμα.: ποια θα είναι η απόφαση των σοφών, που σπάνε τη γκλάβα
τους προκειμένου να δώσουν τη σωστή απάντηση; Δεν παίζει κανείς, άλλωστε, με
τέτοια σοβαρά θέματα. Όταν μάλιστα είναι πολύ πιθανό οσονούπω να προκηρυχθούν
εκλογές. Πως θα πάει ο ελληνικός λαός
στις κάλπες, χωρίς να έχει υπάρξει απάντηση: κάποιος που ακούστηκε από το βάθος
να φωνάζει: «ότι τα σκατά και το φτυάρι», εκδιώχθηκε βιαίως από την αίθουσα.
Δεν
παίζουνε μ' αυτά τα πράγματα. Η συζήτηση αυτή πρέπει να κλείσει το συντομότερο
δυνατό. Ειδικότερα όταν καραδοκούν οι λαϊκιστές του Σύριζα. Κάτι τύποι σαν τον
Στρατούλη και τον Γιώργο Πάντζα, που έχουν ήδη ράψει τα κοστούμια, που θα ορκιστούν
ως Υπουργοί. Ένα χειμωνιάτικο και ένα καλοκαιρινό. Κάποιος είπε να το παίξουνε
μονά-ζυγά. Ένας άλλος να βρούνε ένα δίφραγκο και να το στρίψουν: κορώνα
κερδίζει η Νέα Δημοκρατία, γράμματα το ΠΑΣΟΚ. Εξυπνάδες της κακιάς ώρας, για
ένα μείζον εθνικό θέμα.
Με τη
Δημοκρατική Παράταξη, όλο το τελευταίο διάστημα να παραμένει ορφανή και να μην
έχει που τη κεφαλή κλίναι. Να πάει, να λημεριάσει στο ΠΑΣΟΚ ή να αράξει στη Νέα
Δημοκρατία; Κι ενώ η αγωνία είχε φτάσει στο κατακόρυφο και τα γραφεία στοιχημάτων δεν προλάβαιναν να
παίρνουν ΠΑΙΧΝΊΔΙ η απάντηση ήλθε σαν το μάνα εξ ουρανού. Η
λύση στο μέγα αυτό ζήτημα ήταν τόσο ριζοσπαστική, όσο και του Χριστόφορου Κολόμβου όταν πήρε στα
χέρια του το αβγό. Η λύση ήρθε μάλιστα από γυναικείο μυαλό. Θηλυκό που γεννάει.
Μην πάει ο νους σας στην Άννα Παναγιωταρέα. Η ιδιαίτερα δημοφιλής στους φοιτητές
καθηγήτρια, το τελευταίο διάστημα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τον τάφο
της Αμφίπολης. Έχει αφήσει τα πεζά και τα τετριμμένα στην άκρη. Αυτό που
προέχει για την Άννα είναι το ραντεβού με την ιστορία. Το ραντεβού με τον
νεκρό.
Για να
μην το πολυλογούμε, λοιπόν, η απάντηση ήρθε από πολιτικό πρόσωπο. Από τη μια
και μοναδική Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ή αλλιώς, "επάγγελμα
ΠΑΣΟΚ". Η εν λόγω Μαριλίζα
άστραψε και βρόντηξε: «Θα ήταν αστείο,
αν δεν ήταν θλιβερό και ενδεικτικό της πολιτικής συγκυρίας που διανύουμε.
Τσακώνεται, λέει, η Νέα Δημοκρατία με το σημερινό ΠΑΣΟΚ για το ποιος εκφράζει
τη "Δημοκρατική Παράταξη". Κανένας βέβαια από τους δύο»!!
Ο
Κατσουράνης για να βρει ομάδα και το τελευταίο μεροκάματο, ακολούθησε το δρόμο
του Νίκου Καββαδία. Έφτασε μέχρι τις μακρινές Ινδίες. Αν όμως, αντί για το
επάγγελμα του ποδοσφαιριστή ασκεί κάποιος το επάγγελμα του πολιτικού, τα πράγματα είναι σαφώς πιο
εύκολα. Όπως έχει πει σε ανύποπτο χρόνο ο μεγάλος ινδουιστής φιλόσοφος, Μοριτούρι Βίγκα «όλα τα σφάζω, όλα τα
μαχαιρώνω». Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να
χαθεί, αλλά οι ΠΑΣΟΚτζήδες ποτέ.
Ούτε η
πρώτη θα είναι η Μαριλίζα που θα ανοίξει τη μεγάλη πόρτα του Σύριζα, ούτε η
τελευταία. Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι μπαρ, να έχουνε φέις-κοντρόλ στην
πόρτα. "Εσύ μπαίνεις, εσύ έβγα έξω με το καλό μη σε πετάξουμε με τις
κλωτσιές". Τα πολιτικά κόμματα είναι σαν τα "Χαρντ Ροκ καφέ":
"όλους τους σερβίρουμε κι όλους τους αγαπάμε". Σε κανέναν δεν λένε
όχι. Και για αυτό έδωσαν απλόχερα στη Μαριλίζα τις σελίδες της Αυγής. Να αρθρογραφεί,
εκφράζοντας τις ανησυχίες της και τους προβληματισμούς της.
Για αυτό
ακριβώς και η Μαριλίζα γυρίζει την πλάτη στο κακό ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου
Βενιζέλου. Επειδή είδε φως στη Κουμουνδούρου κι ετοιμάζεται να μπει μέσα. Λες
και απευθύνονται σε βαζιβουζούκους. Ότι το ΠΑΣΟΚ για 38 χρόνια ήταν καλό και
χάλασε τώρα με τον Βενιζέλο. Μπορεί τώρα στα στερνά ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία να
ενώθηκαν σε σάρκα μια, αλλά επί της ουσίας ποτέ δεν είχαν διαφορές. Το ίδιο
πράμα ήταν. Την ίδια ιδεολογία είχαν, το ίδιο σύστημα υπηρετούσαν.
Ο Χάρρυ Κλυνν
τα έλεγε αυτά από τη δεκαετία του '70 όταν εμφάνιζε τον Καραμανλή και τον
Παπανδρέου να διαφωνούν. Με τον Καραμανλή να πίνει κρασί και τον Παπανδρέου
ουίσκι.
Κι
έρχεται σήμερα η Μαριλίζα να ανακαλύψει την Αμερική. Αν διαβάσεις το βιογραφικό
της στον ιδιωτικό τομέα δεν έχει ούτε ένα μεροκάματο. Ούτε ένα ένσημο. Ούτε
ένα. Όλες οι δουλειές της ήταν κομματικές. Από τα πενήντα χρόνια της ζωής της,
τα τριάντα τα έχει περάσει στο ΠΑΣΟΚ. Βουλευτής, Υπουργός, Ευρωβουλευτής,
γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, μέλος του γραφείου διεθνών σχέσεων,
επιστημονικός συνεργάτης της ΚΟ, εκπρόσωπος στο Προεδρείο της Ένωσης
Σοσιαλιστικών Κομμάτων, αναπληρώτρια διευθύντρια του γραφείου του Έλληνα
Επίτροπου στις Βρυξέλλες. Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου και πολλά άλλα.Το
ότι μικρή έπλενε τα πιάτα στη Χαριλάου Τρικούπη, δεν το αναφέρει στο βιογραφικό
της από σεμνότητα.
Aς το
κλείσουμε τώρα, λοιπόν.
Λένε και
ξαναλένε για τον Βορίδη: ότι δεν απαρνιέται το χουντικό παρελθόν του, όταν
κυκλοφορούσε σαν φοιτητής με το τσεκούρι στο χέρι. Κι έτσι είναι. Όσο λοιπόν
επικίνδυνο είναι ότι δεν μετανιώνει ένας ακροδεξιός, είναι εξίσου επικίνδυνο
όταν δεν μετανιώνει μια τρόφιμος της "Δημοκρατικής Παράταξης", που
έχει εξ ημισείας την ευθύνη για τη καταστροφή της χώρας. Όταν η Ελλάδα
δανειζόταν και χρεωκοπούσε, η Μαριλίζα απολάμβανε για τριάντα συναπτά έτη εντός
και εκτός των συνόρων την εξουσία.
Κώστας
Καίσαρης
--------------
Μου
αρέσει σαν γραφιάς ο Κώστας Καίσαρης. Όχι όταν γράφει για τα αθλητικά - και ας είναι το επάγγελμά
του, αλλά όταν αφήνεται στο
παραληρηματικό χιούμορ του και φιλοσοφεί. Τη ζωή και τους ανθρώπους. Πρέπει να διαθέτει
το ‘’χάρισμα’’ του παραληρείν, διαφορετικά κάτι πίνει που δεν το λέει και σ’
εμάς.
@radical30
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014
Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014
Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2014
Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014
ΓΗΡΑΤΙΑ…
Πώς είναι
να είσαι ηλικιωμένος; Μέσα μου λέω ότι ίσως κατά βάθος να είναι και λυτρωτικό.
'Ερχεται κάποια στιγμή που λυγίζεις από το βάρος του χρόνου και δεν βασανίζεις
τα πόδια. Τα σέρνεις πια, έχοντας το άλλοθι του γήρατος. Παραιτείσαι χωρίς να
απολογείσαι. Επιτρέπεται πια να παραδεχθείς ότι κουράστηκες. Μετά σκέφτομαι ότι
πάντα είσαι, κατά κάποιον τρόπο, ηλικιωμένος. Όσο υγιής και αν αισθάνεσαι, όσο
σφρίγος και αν παραμένει στις μπαταρίες σου, έτσι και σε έβλεπε ο εαυτός σου
πριν από είκοσι χρόνια, θα πάθαινε κρίση πανικού. Το γήρας δεν είναι μόνο ένας
προορισμός για τους τυχερούς. Είναι και μία μόνιμη κατάσταση.
Όμως του
κερατά, δεν υπάρχει παγκόσμια μέρα για τους νευρωτικούς μεσήλικες. Υπάρχει
παγκόσμια μέρα ηλικιωμένων και είναι ΣΗΜΕΡΑ.
Στον
ανεπτυγμένο κόσμο, η ημέρα αναφέρεται σε ανθρώπους άνω των 65-70 ετών. Στον
αναπτυσσόμενο κόσμο, αυτές οι ηλικίες είναι μικρά και σπάνια ρεκόρ επιβίωσης.
Στην Αιθιοπία προσδιορίζουν αλλιώς τους ηλικιωμένους. Και για την Ευρώπη δεν
υπάρχουν Αιθίοπες ηλικιωμένοι -λίγοι ξεπερνούν τα 50.
Δεν ξέρω
με πόσα χρόνια είναι ευχαριστημένος ένας άνθρωπος. Εξαρτάται από τη ζωή που
κάνει. Μπορεί να ζήσεις λίγο, αλλά να έχεις βάλει πολλές ζωές μέσα σε μία. Και μπορεί τα χρόνια σου να αναμετρηθούν με
τον αιώνα, αλλά να μη βρήκες τίποτα
σπουδαίο για να τα γεμίσεις.
Στην
Ελλάδα ζούμε περίπου 78-79 χρόνια. Βλέπω αρκετούς ανθρώπους σε αυτήν στην
ηλικία να περπατούν στο δρόμο. Και κάνω υπολογισμούς, μετράω τη ζωή τους με το
μάτι και την ιστορία. Κάτι θυμούνται από Γερμανούς, κάτι παραπάνω από εμφύλιο.
Μετανάστευση, ταραγμένα χρόνια, χούντα, μεταπολίτευση, Αλλαγή. Λες και η χώρα έζησε
περισσότερες ζωές από τους ίδιους. Τους βλέπω στα παγκάκια αμίλητους. Και όσο
μεγαλώνω και εγώ, καταλαβαίνω ότι η σιωπή είναι όλα όσα έχεις να πεις. Δεν σου
φτάνουν οι λέξεις ή ακόμα δεν έχεις βρει τις σωστές.
Καμιά
φορά απορώ αν είναι κουρασμένοι ή φοβισμένοι. Φοβάσαι περισσότερο τον θάνατο
όσο τον πλησιάζεις, ή κάθε μέρα που περνάει σε στεφανώνει με μία νίκη; Θέλω
συχνά να ρωτήσω πώς είναι εκεί πάνω. Πώς είναι να είσαι γέρος. Αλλά φοβάμαι μην
ακούσω ένα «δεν πάει στο διάολο, ζωή είναι, θα περάσει».
Kώστας
Γιαννακίδης protagon.gr
******************
Με έβαλε
σε σκέψεις ο αρθογράφος. Ειδικά με αυτή την παράγραφο: «Δεν ξέρω με πόσα χρόνια
είναι ευχαριστημένος ένας άνθρωπος. Εξαρτάται από τη ζωή που κάνει. Μπορεί να
ζήσεις λίγο, αλλά να έχεις βάλει πολλές ζωές μέσα σε μία. Και μπορεί τα χρόνια σου να αναμετρηθούν με
τον αιώνα, αλλά να μη βρήκες τίποτα
σπουδαίο για να τα γεμίσεις»
Ίσως από την
αγωνία του, επειδή προφανώς πλησιάζει στα χωρικά ύδατα και σκέπτεται ότι
συντόμως θα μπει στην υφαλοκρηπίδα της γεροντικής ηλικίας, βάζει ένα καίριο
ερώτημα: «την ποιότητα της ζωής».
Λόγω του
επαγγέλματός του, θα πρέπει να έχει φορτώσει τη συνείδησή του με ανείπωτα
μυστικά αρκετών ‘’σπουδαίων’’ ανθρώπων. Αυτό σημαίνει ότι έχει ζήσει πολλές
ζωές μέσα σε μία; Καθόλου. Αντίθετα, μάλλον έχει ‘’σκατώσει’’ τη δική του ζωή.
Ας μη ξεχνά, ούτε για μια στιγμή, ότι ψέμα θεωρείται και η απόκρυψη της
αλήθειας.
Πέρα από επαγγελματικές δεοντολογίες και άλλα μπλα μπλά… ας το
χωνέψει: Είναι ένας ψευταράς. Και ας
θυμηθεί ότι «Τα Στερνά Τιμούν Τα Πρώτα»!
@Radical30
(1930-2014
και πάει λέγοντας)
Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2014
ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ…
Γράφει ο
Χαρίτων Τομπουλίδης*
Πριν
μερικά χρόνια, σε μια έρευνα που έγινε στη Σουηδία για το ποια είναι η πιο
όμορφη σουηδική λέξη, το αποτέλεσμα ήταν η λέξη «nostalgi». Μια λέξη που δεν
είναι σουηδική αλλά αρχαιοελληνική.
«Νοσταλγία»,
μια όντως πολύ όμορφη λέξη, με πολύ όμως πόνο στο νόημά της. «Άλγος» -πόνος-
για τον «νόστο» -την επιστροφή στην πατρίδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από
αυτόν του μετανάστη, και ακόμη περισσότερο του πρόσφυγα, για την επιστροφή του
στην πατρίδα. Ποιος λοιπόν θέλει οικιοθελώς να υποστεί τον πόνο αυτό; Κανένας
φυσιολογικός άνθρωπος.
Σκεφτείτε λοιπόν τον πόνο που έχουν
εκατομμύρια άνθρωποι που εξαναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους και να
φύγουν σε άλλα μέρη. Ο αριθμός τους, σύμφωνα με πηγές των Ηνωμένων Εθνών, από
το 1994 μέχρι το 2012 έφτανε τα 45.200,000. Πάνω από 45 εκατομμύρια άνθρωποι!
Αν
μπορούσαμε να τους βάλουνε σ’ ένα κράτος δικό τους, θα ήταν το 24ο πιο
πολυπληθές κράτος του κόσμου. Πού βρίσκονται όμως αυτοί οι πρόσφυγες σήμερα;
Στα τέλη του 2012 βρίσκονταν με αύξουσα σειρά, από τη χώρα με τους
περισσότερους πρόσφυγες προς την χώρα με τους λιγότερους, στις εξής χώρες:
1) Πακιστάν 2) Ιράν 3) Γερμανία 4) Κένυα 5)
Συρία- που σήμερα εξάγει πρόσφυγες αντί να εισάγει 6) Αιθιοπία 7) Τσαντ 8)
Ιορδανία 9) Κίνα και 10) Τουρκία.
2) Που βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Η.Π.Α. οι
χώρες του G7; Πουθενά. Αυτές που δημιούργησαν αυτό το προσφυγικό κύμα
απουσιάζουν. Αντ’ αυτού ονομάζουν το μεγάλο αυτό προσφυγικό κύμα, κύμα
«παράνομων μεταναστών» και ταΐζουν μ’ αυτό τα ψάρια της Μεσογείου.
Το 1990,
στα πλαίσια της εβδομάδας για την αφύπνιση της Ευρώπης για τα μεταναστευτικά
ρεύματα που θα έρχονταν, το BBC πρόβαλε, συγχρόνως με πολλά άλλα κράτη, μια
ταινία που τη χρηματοδότησε το ίδιο. Εγώ την είδα στη σουηδική τηλεόραση. Η
ταινία είχε τον τίτλο: «The March»…«Η πορεία».
Το μαρς
των Αφρικανών, που με σύνθημα το: «Εμείς είμαστε φτωχοί, επειδή εσείς
πλουτίσατε σε βάρος μας», ξεκινούσε από τα βάθη της Αφρικής με προορισμό την
Ευρώπη. Η μόνη τους πύλη τότε ήταν ο βράχος του Γιβλαλτάρ και με τις βάρκες
τους προσπαθούσαν να περάσουν στην Ευρώπη.
Πώς τους
αντιμετώπιζε τότε η Ευρώπη; Με κανόνια και βόμβες που τους βούλιαζαν τις
βάρκες. Έτσι τελείωνε το έργο. Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, οι πορείες γίνονται
και από την Αφρική και από την Ασία. Την Αφρική την ξεζουμίσαμε από τα ορυκτά
και τα επίγεια πλούτη της -αν και τώρα πάμε να πάρουμε και τις 17 σπάνιες γαίες
της επίσης- και πάμε να ξεζουμίσουμε τελείως και την Ασία.
Το
Γιβραλτάρ όμως, όπως και ο Έβρος, μπαζώθηκαν καλά και δεν μπορούν οι πρόσφυγες
να μπουν από εκεί. Έτσι παίρνουν τον θαλάσσιο δρόμο και καταλήγουν στις
Λαμπεντούζες και τα καταγώγια των νησιών του Αιγαίου και της Αθήνας, όσοι δεν
καταλήγουν βορά στα δόντια των ψαριών. Αυτούς που επιζούν, εμείς, οι πολιτισμένοι
Ευρωπαίοι, τους ονομάζουμε «παράνομους μετανάστες» και τους επιστρέφουμε στους
σφαγείς τους από τους οποίους δραπέτευσαν για να ζήσουν σαν ήσυχοι άνθρωποι.
Ντροπή και αίσχος μας!!
*Ο
Χαρίτων Τομπουλίδης, είναι πολιτισμένος Ευρωπαίος πολίτης.
Πηγή: protagon.gr
Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014
Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2014
Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2014
Ο Θεός και οι πολιτικοί…
ΑΝΕΚΔΟΤΟ
Μια μέρα πήγε ο Barac Obama, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, στο Θεό και τον ρωτάει:
-«Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο
και θα κατακτήσει όλες τις άλλες»;
Απαντά ο Θεός «σε 100 χρόνια».
Ο Βarac άρχισε να κλαίει.
«Μα γιατί κλαις, παιδί μου;»
-«Mα δεν θα ζω ως τότε...»
-----------
Μετά από λίγο, πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-«Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα
κατακτήσει όλες τις άλλες»;
-«Σε 200 χρόνια».
Ο Vladimir άρχισε να κλαίει.
-«Μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε»;
-«Ε, δεν θα ζω ως τότε...
------------
Aργότερα, πάει ο Aντώνης Σαμαράς στο Θεό και τον ρωτά:
-«Σε πόσα χρόνια Θεούλη μου θα βγει η Ελλάδα από το μνημόνιο και θα
πάψουν να με καταριώνται οι έλληνες»;
Ο Θεός άρχισε να κλαίει.
- «Μα γιατί κλαις, Θεέ μου, τον ξαναρωτά ο Αντώνης»;
- Μα γιατί δεν θα ζω ούτε εγώ, ως τότε... βρε ηλίθιε» !!!!!
@radical30
ΑΝΕΚΔΟΤΟ
Μια μέρα πήγε ο Barac Obama, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, στο Θεό και τον ρωτάει:
-«Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο
και θα κατακτήσει όλες τις άλλες»;
Απαντά ο Θεός «σε 100 χρόνια».
Ο Βarac άρχισε να κλαίει.
«Μα γιατί κλαις, παιδί μου;»
-«Mα δεν θα ζω ως τότε...»
-----------
Μετά από λίγο, πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-«Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα
κατακτήσει όλες τις άλλες»;
-«Σε 200 χρόνια».
Ο Vladimir άρχισε να κλαίει.
-«Μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε»;
-«Ε, δεν θα ζω ως τότε...
------------
Aργότερα, πάει ο Aντώνης Σαμαράς στο Θεό και τον ρωτά:
-«Σε πόσα χρόνια Θεούλη μου θα βγει η Ελλάδα από το μνημόνιο και θα
πάψουν να με καταριώνται οι έλληνες»;
Ο Θεός άρχισε να κλαίει.
- «Μα γιατί κλαις, Θεέ μου, τον ξαναρωτά ο Αντώνης»;
- Μα γιατί δεν θα ζω ούτε εγώ, ως τότε... βρε ηλίθιε» !!!!!
@radical30
Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2014
«Μακεδονία, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς»!!!
Γράφει ο Τάκης Καραγιάννης
Μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα, όλοι περίμεναν από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να πετύχει, και να ξαναβάλει τη δεξιά παράταξη σε ρότα επιτυχιών.
Βλέπετε, η περασμένη δεκαετία ήταν πολύ βαριά για τους συντηρητικούς, με το ΠΑΣΟΚ να αλώνει τον χώρο από το ΚΚΕ μέχρι και δεξιότερα του κέντρου. Πόνταραν, όμως, όλοι στην επιτυχία Μητσοτάκη; Εντάξει, όχι όλοι. Ποτέ ένα κόμμα που κυβερνά δεν είναι ενωμένο. Υπάρχουν πάντα οι προσωπικές φιλοδοξίες. Ειδικά αν είσαι νέος, σχετικά γοητευτικός και με σπουδές στην Αμερική, που τότε ήταν αρκετές για να έχεις την ταμπέλα του the next big thing στην πολιτική. Κάτι ‘’τέτοιο’’ ήταν τότε ο Αντώνης Σαμαράς.
Μετά τις εκλογές, ο Μητσοτάκης είχε να αντιμετωπίσει λυσσαλέα αντιπολίτευση από το ΠΑΣΟΚ, με τον αρχηγό του να ανακάμπτει σωματικά και πολιτικά και τον Συνασπισμό που άλλαξε στάση και ρητορική απέναντι στη Δεξιά. Αλλά είχε να αντιμετωπίσει και τη σκληρή κόντρα στο εσωτερικό της -τότε- Ρηγίλλης. Η κατάσταση στην Παιδεία ήταν εκτός ελέγχου, το ίδιο και τα οικονομικά.
Η δολοφονία Τεμπονέρα στις αρχές του '91 και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, κάνουν την κατάσταση εκρηκτική, το ίδιο και η δράση της 17 Νοέμβρη. Σταύρος Δήμας και Μιλτιάδης Έβερτ είναι οι πρώτοι που σηκώνουν μπαϊράκι στο εσωτερικό της ΝΔ και στο κόλπο μπλέκεται και η ΕΥΠ με τις παρακολουθήσεις της. Με άλλα λόγια, δεν έβγαινε εύκολα το πράγμα.
Στις αρχές του 1992, η Βουλή της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, εγκρίνει τροποποιήσεις στο Σύνταγμά της και τρεις ημέρες μετά, στις 9 Ιανουαρίου, υποβάλλει αίτημα ένταξης στον ΟΗΕ με το προαναφερθέν όνομα. Στις 15/1, η Βουλγαρία γίνεται η πρώτη χώρα που αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα και στις 18/2 η ελληνική πλευρά κατεβαίνει με κοινή στάση να παίξει μπάλα. Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κων/νο Καραμανλή, και παρουσία του τότε υπουργού Εξωτερικών Α.Σαμαρά, όλοι συμφωνούν για μία ονομασία χωρίς τη λέξη Μακεδονία ή παράγωγά της.
Και τον Απρίλιο αρχίζουν οι ομορφιές. Ο Ζοσέ Πινέιρο, τότε υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας, έχει αναλάβει να βρει συμβιβαστική λύση και προτείνει το Νοβαματσεντόνια, Μητσοτάκης και Σαμαράς αρχίζουν να διαφωνούν και στις 13 Απριλίου ο πρώτος απομακρύνει τον δεύτερο, ο οποίος σχεδόν ένα εξάμηνο μετά παραιτείται από βουλευτής του κόμματος.
Και να φανταστείτε πως σε όλα αυτά, είχε προηγηθεί η νύχτα της 16ης Δεκεμβρίου 1991, όταν ο Σαμαράς, αν και υπέγραφε συνθήκη που έδινε κρατική οντότητα στην ΠΓΔΜ, έβγαινε στα ελληνικά ΜΜΕ και αυτοπαρουσιαζόταν ως άλλος Παύλος Μελάς!!!
Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι γνωστά. Ο Σαμαράς πλασάρεται και συστήνεται, ως ο πλέον πατριώτης Έλληνας πολιτικός. Μέχρι τώρα. Kaβάλα στο καλάμι, το καλαματιανό…
Γιατί προχθές στο Βερολίνο, όταν άκουσε τη λέξη Ματσεντόνια μπροστά στην Άγκελα Μέρκελ δεν είπε το παραμικρό. Δεν προχώρησε έστω στην υποτυπώδη διόρθωση στον λόγο του δημοσιογράφου, όπως γίνεται πάντα. Είναι κάτι σαν αντανακλαστικό για την ελληνική πλευρά. Στην Ε.Ε., στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στους διεθνείς οργανισμούς γενικότερα. Όταν η FYROM αποκαλείται αλλιώς, πάντα υπάρχει μία ένσταση.
(Δείτε το βλέμμα της Μέρκελ, ακόμη κι αυτή τον κοιτά με απορία γιατί δεν αντιδρά).
Την Τρίτη, ο Σαμαράς έδειχνε να είναι έξω από τα νερά του. Εκτός τόπου και χρόνου. Η εικόνα ήταν θλιβερή, ακόμη χειρότερη από αυτή του Παπανδρέου το 2011, όταν επέστρεψε από το Παρίσι. Από τη μία Αμφίπολη και πατριωτικές κορώνες, ελληνικό DNA και φιλότιμο κι από την άλλη δεν αντιδρά όταν αποκαλούν τη FYROM Μακεδονία μπροστά στα μούτρα του. Κυριολεκτικά μπροστά στα μούτρα του.
Κι όταν ο ιστορικός του μέλλοντος*, που θα καταγράψει την παταγώδη αποτυχία της ελληνικής πλευράς στην εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια, ρωτήσει τον Σαμαρά γιατί δεν αντέδρασε, αυτός θα απαντήσει: Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω!!!
Protagon.gr
============
*Κάποιο λάθος κάνει ο αρθογράφος κ. Καραγιάννης. Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα καταγράψει – όσο αφορά τον Αντώνη Σαμαρά- την παταγώδη αποτυχία του, σαν υπουργού Εξωτερικών στη Κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη, το 1992. Ο Αντώνης Σαμαράς θα καταγραφεί - με ανεξίτηλα γράμματα - στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, σαν ο μεγαλύτερος προδότης της πατρίδας και του λαού της. Σε σύγκριση με τον Αντώνη Σαμαρά, ο Τσολάκογλου (1941) θα ομοιάζει με 14χρονο προσκοπάκι. Το μόνο που θα τους συνδέει είναι ο κοινός κατακτητής. Το 3ο Ράιχ του Χίτλερ, ο ένας, το 4ο της Μέρκελ, άλλος…
@Radical30
Γράφει ο Τάκης Καραγιάννης
Μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα, όλοι περίμεναν από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να πετύχει, και να ξαναβάλει τη δεξιά παράταξη σε ρότα επιτυχιών.
Βλέπετε, η περασμένη δεκαετία ήταν πολύ βαριά για τους συντηρητικούς, με το ΠΑΣΟΚ να αλώνει τον χώρο από το ΚΚΕ μέχρι και δεξιότερα του κέντρου. Πόνταραν, όμως, όλοι στην επιτυχία Μητσοτάκη; Εντάξει, όχι όλοι. Ποτέ ένα κόμμα που κυβερνά δεν είναι ενωμένο. Υπάρχουν πάντα οι προσωπικές φιλοδοξίες. Ειδικά αν είσαι νέος, σχετικά γοητευτικός και με σπουδές στην Αμερική, που τότε ήταν αρκετές για να έχεις την ταμπέλα του the next big thing στην πολιτική. Κάτι ‘’τέτοιο’’ ήταν τότε ο Αντώνης Σαμαράς.
Μετά τις εκλογές, ο Μητσοτάκης είχε να αντιμετωπίσει λυσσαλέα αντιπολίτευση από το ΠΑΣΟΚ, με τον αρχηγό του να ανακάμπτει σωματικά και πολιτικά και τον Συνασπισμό που άλλαξε στάση και ρητορική απέναντι στη Δεξιά. Αλλά είχε να αντιμετωπίσει και τη σκληρή κόντρα στο εσωτερικό της -τότε- Ρηγίλλης. Η κατάσταση στην Παιδεία ήταν εκτός ελέγχου, το ίδιο και τα οικονομικά.
Η δολοφονία Τεμπονέρα στις αρχές του '91 και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, κάνουν την κατάσταση εκρηκτική, το ίδιο και η δράση της 17 Νοέμβρη. Σταύρος Δήμας και Μιλτιάδης Έβερτ είναι οι πρώτοι που σηκώνουν μπαϊράκι στο εσωτερικό της ΝΔ και στο κόλπο μπλέκεται και η ΕΥΠ με τις παρακολουθήσεις της. Με άλλα λόγια, δεν έβγαινε εύκολα το πράγμα.
Στις αρχές του 1992, η Βουλή της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, εγκρίνει τροποποιήσεις στο Σύνταγμά της και τρεις ημέρες μετά, στις 9 Ιανουαρίου, υποβάλλει αίτημα ένταξης στον ΟΗΕ με το προαναφερθέν όνομα. Στις 15/1, η Βουλγαρία γίνεται η πρώτη χώρα που αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα και στις 18/2 η ελληνική πλευρά κατεβαίνει με κοινή στάση να παίξει μπάλα. Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κων/νο Καραμανλή, και παρουσία του τότε υπουργού Εξωτερικών Α.Σαμαρά, όλοι συμφωνούν για μία ονομασία χωρίς τη λέξη Μακεδονία ή παράγωγά της.
Και τον Απρίλιο αρχίζουν οι ομορφιές. Ο Ζοσέ Πινέιρο, τότε υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας, έχει αναλάβει να βρει συμβιβαστική λύση και προτείνει το Νοβαματσεντόνια, Μητσοτάκης και Σαμαράς αρχίζουν να διαφωνούν και στις 13 Απριλίου ο πρώτος απομακρύνει τον δεύτερο, ο οποίος σχεδόν ένα εξάμηνο μετά παραιτείται από βουλευτής του κόμματος.
Και να φανταστείτε πως σε όλα αυτά, είχε προηγηθεί η νύχτα της 16ης Δεκεμβρίου 1991, όταν ο Σαμαράς, αν και υπέγραφε συνθήκη που έδινε κρατική οντότητα στην ΠΓΔΜ, έβγαινε στα ελληνικά ΜΜΕ και αυτοπαρουσιαζόταν ως άλλος Παύλος Μελάς!!!
Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι γνωστά. Ο Σαμαράς πλασάρεται και συστήνεται, ως ο πλέον πατριώτης Έλληνας πολιτικός. Μέχρι τώρα. Kaβάλα στο καλάμι, το καλαματιανό…
Γιατί προχθές στο Βερολίνο, όταν άκουσε τη λέξη Ματσεντόνια μπροστά στην Άγκελα Μέρκελ δεν είπε το παραμικρό. Δεν προχώρησε έστω στην υποτυπώδη διόρθωση στον λόγο του δημοσιογράφου, όπως γίνεται πάντα. Είναι κάτι σαν αντανακλαστικό για την ελληνική πλευρά. Στην Ε.Ε., στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στους διεθνείς οργανισμούς γενικότερα. Όταν η FYROM αποκαλείται αλλιώς, πάντα υπάρχει μία ένσταση.
(Δείτε το βλέμμα της Μέρκελ, ακόμη κι αυτή τον κοιτά με απορία γιατί δεν αντιδρά).
Την Τρίτη, ο Σαμαράς έδειχνε να είναι έξω από τα νερά του. Εκτός τόπου και χρόνου. Η εικόνα ήταν θλιβερή, ακόμη χειρότερη από αυτή του Παπανδρέου το 2011, όταν επέστρεψε από το Παρίσι. Από τη μία Αμφίπολη και πατριωτικές κορώνες, ελληνικό DNA και φιλότιμο κι από την άλλη δεν αντιδρά όταν αποκαλούν τη FYROM Μακεδονία μπροστά στα μούτρα του. Κυριολεκτικά μπροστά στα μούτρα του.
Κι όταν ο ιστορικός του μέλλοντος*, που θα καταγράψει την παταγώδη αποτυχία της ελληνικής πλευράς στην εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια, ρωτήσει τον Σαμαρά γιατί δεν αντέδρασε, αυτός θα απαντήσει: Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω!!!
Protagon.gr
============
*Κάποιο λάθος κάνει ο αρθογράφος κ. Καραγιάννης. Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα καταγράψει – όσο αφορά τον Αντώνη Σαμαρά- την παταγώδη αποτυχία του, σαν υπουργού Εξωτερικών στη Κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη, το 1992. Ο Αντώνης Σαμαράς θα καταγραφεί - με ανεξίτηλα γράμματα - στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, σαν ο μεγαλύτερος προδότης της πατρίδας και του λαού της. Σε σύγκριση με τον Αντώνη Σαμαρά, ο Τσολάκογλου (1941) θα ομοιάζει με 14χρονο προσκοπάκι. Το μόνο που θα τους συνδέει είναι ο κοινός κατακτητής. Το 3ο Ράιχ του Χίτλερ, ο ένας, το 4ο της Μέρκελ, άλλος…
@Radical30
Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2014
Μια Ιερή Συμμαχία
Μια Ιερή συμμαχία
Ήταν από κάθε άποψη μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση αυτή του Πάπα Φραγκίσκου με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα, προχθές στο Βατικανό.
Ήταν ενδιαφέρουσα πάνω απ’ όλα, επειδή ξηλώνει, αν όχι σαρώνει, διάφορα ανόητα και πεπαλαιωμένα στεγανά του παρελθόντος – τόσα πολλά αλλά και τόσο πρόδηλα που δεν είναι ανάγκη ούτε καν να τα αναφέρει κανείς.
Ήταν όμως επίσης πολύ ενδιαφέρουσα γι αυτά που είπαν ο «Πάπας των φτωχών» με τον αρχηγό ενός αριστερού κόμματος, του μόνου που διεκδικεί με σοβαρές αξιώσεις την εξουσία σε ευρωπαϊκή χώρα, κάτι που ασφαλώς έχει τη δική του ευρύτερη σημειολογία ιδίως πέραν των ελληνικών συνόρων, σημειολογία την οποία προδήλως ο ποντίφικας αντιλαμβάνεται.
Το κυριότερο κοινό σημείο όμως των δύο χθεσινών συνομιλητών, είναι ότι, παρά το γεγονός ότι τόσο οι χώροι από τους οποίους προέρχονται όσο και τα αξιώματα τα οποία φέρουν είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, προέρχονται και οι δύο από χώρες πτωχευμένες, οι οποίες έχουν υποφέρει τα μέγιστα από την οικονομική καταστροφή που βίωσαν και εξακολουθούν να βιώνουν.
Έτσι, κάθε άλλο παρά εντύπωση κάνει το γεγονός ότι ο Πάπας, όπως φέρουν οι σχετικές πληροφορίες, επιτέθηκε – και πολύ καλά έκανε – τόσο στις τράπεζες όσο και στην αδύναμη πολιτική εξουσία που έχει λησμονήσει το λόγο υπάρξεώς της.
Διαμορφώθηκε λοιπόν ένα είδος «ιερής συμμαχίας» θέσεων, ανάμεσα στην Αγία Εδρα και σε ένα κόμμα της ευρωπαϊκής αριστεράς. Μια θετική συμμαχία, όχι όπως εκείνη η παλιά των αυτοκρατοριών. Και αυτό είναι κάτι που γράφει τη δική του ιστορία.
Η σύμπτωση απόψεων των δύο πλευρών, υπήρξε εντυπωσιακή, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τη δική μας εκκλησία.
Δεν είναι παράλογο: παρά τα όσα μπορεί να πει κανείς για τα σφάλματα και τα ολισθήματα των εκκλησιών, που άλλωστε άνθρωποι τις απαρτίζουν και τις διακονούν, η ουσία είναι ότι στα δύσκολα είναι σχεδόν πάντοτε με την πλευρά των ανθρώπων κι όχι με εκείνη των συστημάτων ή των συμφερόντων, όπως δυστυχώς συνέβη με την πολιτική, η οποία, γι αυτόν ακριβώς το λόγο, πρέπει να αλλάξει.
Και, μάλιστα, το ταχύτερο δυνατό... Μια Ιερή Συμμαχία εν έτη 2014.
Γιώργος Μαλούχος Το Βήμα (!!!!)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)