Σάββατο 8 Ιουνίου 2013
Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013
Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013
Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013
Τρίτη 4 Ιουνίου 2013
Angelina Jolie in Charcoal - Speed Drawing - YouTube
Angelina Jolie in Charcoal -
Speed Drawing - YouTube
Speed Drawing - YouTube
"Στόχος είναι η...Ελλάδα!"
"Στόχος είναι η...Ελλάδα!"
Απόψεις για τα πρόσφατα αιματηρά γεγονότα στη Τουρκία και τις αιτίες που έφθασαν εκεί...
Απόψεις για τα πρόσφατα αιματηρά γεγονότα στη Τουρκία και τις αιτίες που έφθασαν εκεί...
Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013
Του Γιώργου Αναδρανιστάκη
Η βλακεία και ο φασισμός είναι
άρρηκτα συνδεδεμένα, συχνά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις που αρχίζει το ένα και που
τελειώνει το άλλο, σαν τη θάλασσα και τον ουρανό που αγκαλιάζονται στο βάθος
του ορίζοντα.
Βλακεία και φασισμός, σαν τον γονιό
που πήγε στο σχολείο, για να καταγγείλει τη δασκάλα ότι κάνει ισλαμική
προπαγάνδα, μέσω του «Κεμάλ» του Χατζιδάκι και του Γκάτσου. Σαν τη διευθύντρια
του σχολείου, που αντί να πετάξει έξω το γονιό, επέπληξε τη δασκάλα, επειδή
δίδασκε στα παιδιά τον «Κεμάλ».
Παλαιότερα ίσως γελούσαμε με το
γεγονός, ίσως το διηγούμασταν στις παρέες ως ένδειξη της περιρρέουσας
γραφικότητας. Σήμερα που οι εποχές είναι σκοτεινές και εγκυμονούσες, τα γέλια
παγώνουν στο στόμα. Τίποτε δεν πρέπει να πέφτει κάτω, εξ όνυχος τον λέοντα, αν
και εδώ δεν πρόκειται για όνυχα, πρόκειται για ολόκληρο το πόδι. Διαβάστε την
καταγγελία που έκανε μια δασκάλα στο εκπαιδευτικό σάιτ alfavita.gr και φρίξτε:
«Γονιός ήρθε στο σχολείο να διαμαρτυρηθεί στη
διευθύντρια, επειδή δίδαξα στα παιδιά (Ε' δημοτικού) τον ‘’Κεμάλ’’ του
Χατζιδάκι στο μάθημα της μουσικής, κατηγορώντας με για ισλαμική προπαγάνδα.
Αντίδραση διευθύντριας; Μπήκε στην τάξη και μάζεψε από τα παιδιά τις φωτοτυπίες
που είχα μοιράσει. Έπειτα με κάλεσε στο γραφείο της και αφού δήλωσε
απογοητευμένη από τη δουλειά μου, μου ανέλυσε για ποιους λόγους στο δημοτικό
μόνο μας μέλημα οφείλει να είναι να μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν την
πατρίδα και να τονώνουμε το εθνικό τους φρόνημα».
Από πού να αρχίσεις και που να
τελειώσεις. Πήγε ο πατέρας να διαμαρτυρηθεί για την ισλαμική προπαγάνδα του
«Κεμάλ», νομίζοντας ότι πρόκειται για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Τον Κεμάλ που διέλυσε
τον Τουρκικό ισλαμισμό, για να εγκαθιδρύσει το κοσμικό κράτος. Άσε που ο
Γκάτσος δεν αναφέρεται καν στον Ατατούρκ, αλλά στον Κεμάλ, το νεαρό πρίγκιπα
της Ανατολής, που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο, ανατρέποντας το καθεστώς. Για
λάθος λόγους μπουκάρατε στο σχολείο,
φιλόστοργε πατέρα. Η δασκάλα δεν δίδασκε στο βλαστάρι σας τον ισλαμισμό,
δίδασκε την επανάσταση.
Και καλά ο πατέρας, μπορεί να είχε
φάει κατακέφαλα κάποια από τις πέτρες που του πετάει καθημερινά η τηλεόραση. Η
διευθύντρια, η διορισμένη από το κράτος, η εκπρόσωπος του κράτους στο σχολείο;
Αντί να πετάξει έξω τον εισβολέα, αντί να υπερασπιστεί την υφισταμένη της, αντί
να υπερασπιστεί την πολιτιστική κληρονομιά, στην οποία ανήκει αναμφισβήτητα ο
«Κεμάλ», μπήκε στην τάξη και μάζεψε τις φωτοτυπίες, για να μην μολυνθούν τα
ελληνόπαιδα από τον ισλαμισμό.
Πριν από 80 χρόνια και είκοσι ημέρες,
στις 10 Μαίου του 1933, ναζιστές φοιτητές έκαψαν στην Μπάμπελ Πλατς του
Βερολίνου βιβλία εχθρικά προς την Γερμανία και το λαό της. Βιβλία του Μαν, του
Τσβάιχ, του Ρεμάρκ, του Φρόιντ, τους
τετρακόσιους έφτασαν οι συγγραφείς που έπεσαν στην πυρά. Θα μπορούσαμε
να βρούμε κι εμείς μια πλατεία, την Ομόνοια ίσως, και να κάψουμε τραγούδια που
προωθούν τον Ισλαμισμό: Την Γιουλμπαχάρ, την Σεράχ, την Ζεχρά, το Ένα τραγούδι
απ΄τ' Αλγέρι, το Κάιρο, Ναύπλιο, Χαρτούμ, τον Γουίλι τον Μαύρο Θερμαστή από το
Τζιμπουτί, το Μεσ' του Βοσπόρου τα στενά, το Η μάνα η Τούρκα και η Μάνα η
Γκρέκα, το Αραπίνες λάγνες ερωτιάρες και εκατοντάδες άλλα.
Αν πάτε σήμερα στην Μπάμπελ Πλατς, θα
δείτε άδεια ράφια βιβλιοθηκών και μια πλακέτα με τη ρήση του Heinrich Heine:
«Εκεί που καίγονται βιβλία, στο τέλος θα καούν άνθρωποι». Μόνο που όταν
τοποθετήθηκε η πλακέτα, οι άνθρωποι είχαν καεί ήδη. Διότι «πικρές οι βουλές του
Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων».
Πηγή: avgi.gr
Α ρε αθάνατη ελληνική ιστορία…
Κάνετε λάθος κύριοι. Δεν είναι η
Χρυσή Αυγή που πρέπει να αντιμετωπιστεί με έναν σκληρό αντιρατσιστικό νόμο. Δεν
είναι τα ναζιστικά μορφώματα που πρέπει να εκδιωχθούν από τους συντεταγμένους
θεσμούς της κοινωνίας και της πολιτείας. Άλλος είναι ο εχθρός. Η ιστορική έρευνα κύριοι.
Αυτή είναι που πρέπει άμεσα να
αντιμετωπιστεί μ’ έναν εθνικοτιμωρητικό νόμο, αυτή είναι που πρέπει να βγει τάχιστα στην παρανομία.
Εφ’ εξής, πριν διατυπωθεί μέσα στην
ελληνική κοινωνία άποψη για οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο ιστορικό γεγονός από την
εποχή του χαλκού ως σήμερα, θα πρέπει να περνά πρώτα από τον Παναγιώταρο για
έγκριση. Επίσης από τον Θεσσαλονίκης Άνθιμο, τον Πειραιώς Σεραφείμ κι από
δυο-τρεις προσεκτικά επιλεγμένους τηλε-ραδιοφωνικούς σχολιαστές.
Δεν είναι απαραίτητο να έχουν
διαβάσει ή σπουδάσει, αρκεί να έχουν δει τον Χρήστο Πολίτη και την Κάτια
Δανδουλάκη στους «Σουλιώτες», καθώς και
τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ στον «Παπαφλέσσα». Όπου υπάρχουν αμφισβητήσεις,
για δευτεροβάθμια επιτροπή θα οριστεί μια ντουζίνα από αντι-Κεμαλικές μαμάδες
μαθητών από τη βόρεια Ελλάδα.
Εξυπακούεται ότι ο εθνικοτιμωρητικός
αυτός νόμος θα απαγορεύσει δια παντός τα έργα διαφόρων αθλίων όπως ο Κορδάτος,
ο Κόκκινος, ο Βουρνάς, ο Ψυρούκης ή ο Βερέμης. Πιθανότατα ο νομοθέτης να
προνοήσει και το κάψιμο τους στις πλατείες, προς παραδειγματισμόν. Εδώ που τα
λέμε, κι αυτός ο Παπαρηγόπουλος, καλό θα είναι να δεχτεί ένα ξεσκονισματάκι,
διότι σε μερικά σημεία δείχνει μια υπόπτως ελευθεριάζουσα τάση. Καψίματα,
κοψίματα και εθνικά ρετουσαρίσματα μπορούν να ανατεθούν από κοινού στον Καιάδα
και στη Ζαρούλια, τη γυναίκα του Μιχαλολιάκου.
Επίσης, του Μακρυγιάννη του ‘χουν
ξεφύγει κάτι παράξενα αντεθνικά κι ελαφρώς κομμουνιστικά, μέσα στα
απομνημονεύματα του. Αυτόν, ας αναλάβει να τον χτενίσει ο Καραϊσκάκης, λόγω
ιστορικής σκηνικής παρουσίας. Βέβαια, μαζεύεται πολύ πράμα, διότι υπάρχουν και
κάτι Γκάτσοι και Χατζηδάκηδες γνωστοί εθνοπροδότες, που έχουν γράψει και
τραγουδήσει τα άντερα τους. Οπότε εν ,ανάγκη βρε αδερφέ, ας βάλουν στην εθνική
επιτροπή και κανέναν απόστρατο. Όχι της ευελπίδων που μπορεί να έχει μολυνθεί
από τη συνάφεια του με καθηγητές και επιστήμονες. Απόστρατο καραβανά επιλοχία
να βάλουν ή κανέναν συνταξιούχο ενωμοτάρχη.
Εν’ ολίγοις, αυτά που ξέρατε να τα
ξεχάσετε. Μία είναι η εθνική μας ιστορία, καθορισμένη ως την τελευταία της
λεπτομέρεια από τον Καλαβρύτων Αμβρόσιο. Παρεκβολές, αμφισβητήσεις, ερωτήματα,
απορίες και σκεπτικισμοί, απλώς απαγορεύονται. Κι όχι μόνο στον δημόσιο λόγο.
Και στις ιδιωτικές συζητήσεις απαγορεύονται. Και στις σκέψεις επίσης. Κυρίως στις
σκέψεις.
Σ’ αυτό το τελευταίο, περί σκέψεων,
υπάρχει πρόβλημα. Δυστυχώς, το υπάρχον σύστημα Δικαίου της χώρας δεν είναι
επαρκές. Αυτά τα νομικά εκτρώματα της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης που μας ήρθαν
φυτευτά και τιμωρούν -λέει- μόνο τις πράξεις, είναι απαράδεκτα. Ένα μόνο Δίκαιο
είναι ικανό να ανταποκριθεί στην υπέρτατη αυτή εθνική αποστολή. Το Δίκαιο της
Ιεράς Εξέτασης. Τι πράξεις και κουραφέξαλα… Οι σκέψεις θα δικάζονται και θα
καταδικάζονται. Διαφορετικά, αν αφήσεις τον άλλον να ερευνά και να σκέφτεται, πόσο
θαρρείς ότι θέλουν οι σκέψεις για να καταλήξουν πράξεις;
Για να είμαστε ειλικρινείς, το
περίφημο Δίκαιο της Ιεράς Εξέτασης, παρά τον αιρετικό Ρωμαιοκαθολικό του
χαρακτήρα, είχε φθάσει σε ανυπέρβλητο σημείο τελειότητας. Οι άνθρωποι είχαν
καταφέρει να δικάζουν και να καταδικάζουν, όχι μόνο γι’ αυτό που κάνεις και που
σκέφτεσαι, αλλά και γι’ αυτό που δεν κάνεις και δεν σκέφτεσαι. Όποιος κατά την
κρίση των ιεροεξεταστών δεν πίστευε βαθιά μέσα του στον Θεό, ακόμα κι αν δεν το
διατύπωνε, ήταν de facto ένοχος και καιγόταν.
Μωρέ ας είχαμε εμείς ένα τέτοιο
εργαλείο υπεράσπισης των εθνικών ιδεωδών και παραδόσεων και θα βλέπατε πόσο
αποτελεσματικότερα θα γινόταν η δουλειά.
Δεν χρειάζονται όμως απογοητεύσεις.
Σιγά-σιγά. Θα ξεκινήσουμε από τα απλά και τα εύκολα, για να πάμε μετά στα
πολύπλοκα και σοβαρά. Ας λύσουμε σήμερα δια πυρός και σιδήρου το θέμα του
Ζαλόγγου και μετά θα λογαριαστούμε με κάτι θεωρίες ότι δεν μας έπλασε ο
ελληνορθόδοξος Θεός αλλά καταγόμαστε από τους ουρακοτάγκους. Ας ισοπεδώσουμε τώρα όποιον τολμήσει να κάνει
οποιαδήποτε έρευνα στην ελληνική ιστορία και μετά θα καθαρίσουμε μια και καλή
και με κάτι άλλους που ερευνούν τα μπονζόνια στις φυσικές και τις χημείες ή
χρησιμοποιούν ως δούρειους αντεθνικούς ίππους κάτι δήθεν ποιήματα,
λογοτεχνήματα και θεατρικά.
Α ρε αθάνατη ελληνική αυτοκρατορία
των σκοταδιστών, των αγράμματων και των φανατικών. Πόσο εύκολα και γρήγορα
αναγεννήθηκες. Σαν τον φοίνικα μέσα απ’ τις στάχτες του…
του Δημήτρη Καμπουράκη
protagon.gr
Κυριακή 2 Ιουνίου 2013
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
Απόσπασμα από τοντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη "Βίοι παράλληλοι του Εμφυλίου"
Απόσπασμα από τοντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη "Βίοι παράλληλοι του Εμφυλίου"
συν - οδοιπορία: Σπάνιο video της Φίνος Φιλμ από την απελευθέρωση της Αθήνας (video)
συν - οδοιπορία:
Σπάνιο video της Φίνος Φιλμ από την απελευθέρωση της Αθήνας (video)
Σπάνιο video της Φίνος Φιλμ από την απελευθέρωση της Αθήνας (video)
Σάββατο 1 Ιουνίου 2013
Παρασκευή 31 Μαΐου 2013
Πέμπτη 30 Μαΐου 2013
Η ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ...
«Tα Στερνά Τιμούν Τα
Πρώτα»
Η ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ…
(Ένας παππούς για τα
εγγόνια του και όλα τα νέα παιδιά).
Φαίνεται πως αρχίζω να
ξεμωραίνω. Δεν εξηγείται διαφορετικά… Τα τελευταία χρόνια, από τον Οκτώβρη του
'07 συγκεκριμένα, ξεκίνησα
ένα ακόμη ταξίδι, αυτή τη φορά όχι επαγγελματικό και κατά πως φαίνεται, τούτο θα είναι και
το τελευταίο μου. Και ίσως το
ωραιότερο όλων, παρ ότι μοναχικό.
Δεν είναι πως το
επιδίωξα να γίνει έτσι, αλλά δεν γίνεται να υπάρξει κάποια ζωντανή παρέα. Νοερά
και με τα ντεσιμπέλ της φαντασίας μου στο φουλ, ταξιδεύω και βλέπω ή γράφω ό,τι
γράφω, πάντα με μια παρέα κάθε φορά.
Εξαρτάται από το που
βρίσκομαι, τι παραστάσεις έχω, τι μου κέρδισε το ενδιαφέρον, τι όνειρο είδα,
πως ξύπνησα. Και σέβομαι τη νοερή μου παρέα, όποια κι'αν είναι. Την ελέγχω,
αλλά δεν τη προδίδω ποτέ. Μπορώ να την κοιτάω στα μάτια με καθαρή συνείδηση. Τα
"σύκα σύκα", όπως έμαθα από παιδί στο σπίτι μας και δεν το ξέχασα
ποτέ μέχρι τώρα.
Και έτσι θα πάει όσο ζω
ακόμα… Βλέπεις, δεν ξεχνάω επίσης ποτέ, ότι «Τα Στερνά Τιμούν Τα Πρώτα».
Μ΄αυτά και μ΄αυτά,
είναι που άρχισα να την ψωνίζω! Γιατί, αυτά που βλέπω είναι πολλά. Είναι
όμορφα, είναι χαρούμενα, είναι μοιραία, είναι τραγικά, είναι ανεπανάληπτα.
Ακόμη κι από εμένα τον ίδιο!
Είναι εικόνες, είναι
καταστάσεις, είναι γεγονότα, είναι εποχές. Είναι ο Πόλεμος του ΄40, είναι η Κατοχή,
είναι η Αντίσταση, είναι η Απελευθέρωση,
είναι ο Εμφύλιος, είναι το Παλάτι της Φρειδερίκης, είναι οι διωγμοί, οι
εξορίες, το Παρακράτος, η Χούντα, η προδοσία της Κύπρου, η Μεταπολίτευση…
Είναι Άνθρωποι, είναι τα
Ζώα, είναι η Φαμίλια μου, είναι οι Φίλοι μου είναι η Δουλειά μου, είναι οι
Αναμνήσεις μου. Είναι το παν. Η ζωή μου δηλαδή. Γιατί τι άλλο είναι ο άνθρωπος,
άραγε, πέρα από τις αναμνήσεις του; Εγώ λέω: "πες μου τις αναμνήσεις σου,
να σου πω ποιός είσαι". Και δεν το
θεωρώ αντιγραφή, παράφραση ναι.
Δεν θέλει και πολύ,
ξέρεις, να τη ψωνίσει ένας γέρος και να πιστέψει πως, εκεί στη σκιά, η φιγούρα
που "βλέπει" είναι η Αθηνά, η θεά της Σοφίας, που του γνέφει κάτι σαν:
«Καλά τα πας, συνέχισε, σκέψου, θυμίσου, μίλα, γράψε, μη φοβάσαι, φτάνει νάσαι
ειλικρινής».
Κάπου έχω
διαβάσει: «Κανείς δεν θα σε θυμάται για
τις μύχιες σκέψεις σου. Βρες το θάρρος να γράψεις, να μιλήσεις, ν' ακουστείς,
αν νομίζεις πως έχεις κάτι να πεις. Φτάνει να 'ναι η αλήθειες σου».
Κάπως έτσι δηλαδή ξεκίνησα
να γράφω τις αλήθειες μου. Αυτό μόνο μπορώ να κάνω άλλωστε τώρα πια,
απομονωμένος όπως είμαι στο λόφο του Πόρτο Ράφτη, που βιώνω τα ύστατα χρόνια
μου. Όμως ποιός θα με "ακούσει", ποιός θα με διαβάσει, ποιός έχει
τη... διάθεση ή/και το χρόνο να ασχοληθεί μαζί μου και με τις ιστορίες μου; 'Εχω,
ευτυχώς, το internet και τα blogs, αλλά εδώ είναι άλλα κόλπα. Είμαι ένας
άνθρωπος παλαιάς κοπής, βλέπεις, άπραγος σ' αυτά.
Αδιέξοδο; Όχι, βέβαια,
αν συνεχίσω να γράφω και να αναπολώ. Κάποια στιγμή, αυτός υπολογιστής θα φθάσει
στα χέρια κάποιου δικού μου ανθρώπου και ελπίζω πως μπορεί να ρίξει τότε μια
ματιά, πριν τα στείλει στο καλάθι των αχρήστων, κυριολεκτικά. Αλλά αυτή είναι
μια προοπτική που με τρομάζει, δεν θέλω να συμβούν έτσι τα πράγματα.
Εγώ θέλω να ακουστώ και μάλιστα ΤΩΡΑ.
ΤΩΡΑ είναι η ώρα, η
εποχή, οι καιροί! Tώρα που κάτι φαίνεται
στην άκρη του τούνελ, μια χλωμή προς το παρόν, αλλά ευδιάκριτη αχτίδα ελπίδας
για ΑΛΛΑΓΗ. Ας προσπαθήσουν, κυρίως οι νέοι Έλληνες, γιατί αυτούς αφορά το
μέλλον αλλά και γιατί δεν αρκεί η πείρα και η λογική. Χρειάζεται ζωντάνια,
κουράγιο, μαχητικότητα, πάθος, μαζικότητα, όραμα και προοπτική στις σκέψεις και
τις πράξεις.
Και αυτό είναι που θέλω
να ΦΩΝΑΞΩ στα νέα παιδιά, κορίτσια και αγόρια. Να συμμετέχω θέλω και να βοηθώ.
'Οχι σαν ινστρούκτορας αλλά σαν αρωγός. Είμαι πράγματι γέρος στα χρόνια και
πονεμένος στο κορμί, αλλά νοιώθω νέος και σύγχρονος στο μυαλό και τη ψυχή.
ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΘΕΛΩ ΚΑΙ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ. ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΕΓΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΑΖΩ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ
ΣΑΣ.
Και κλείνοντας, ας
θυμήσω στους νοερούς φίλους μου τα παρακάτω λόγια της Ίντιρα Γκάντι:
- Πρόσεξε τις σκέψεις
σου, γίνονται ιδέες. - Πρόσεξε
τις ιδέες σου, γίνονται λόγια. - Πρόσεξε τα
λόγια σου, γίνονται πράξεις. -
Πρόσεξε τις πράξεις σου, φτιάχνουν χαρακτήρα. - Πρόσεξε τον
χαρακτήρα σου, θα καθορίσει τη μοίρα σου...
@radical30
ελένη μαχαίρα
Τα γεράματα, αγαπημένε μου φίλε
Δημήτρη, είναι τρόπος ζωής. Τα γηρατειά είναι ζήτημα πολιτικής: (είχε πει
κάποιος που πια, ας μου το συγχωρέσει, δεν θυμάμαι ποιός ήταν) που σημαίνει να
ζεις αποδεχόμενος τη νέα κατάσταση αρκεί να μην κάνεις το... λάθος ν'
αλληθωρίζεις κοιτώντας προς τα πίσω.
Νέος, είναι όποιος
παραμένει ανοιχτός στην έκπληξη και γέρος αυτός που νομίζει πως τα ξέρει όλα
και πια τίποτα δεν μένει να διδαχτεί. Καλά
κάνεις και μοιράζεσαι μαζί μας τις αναμνήσεις σου και τ' ότι είσαι ανοιχτός σε
κάθε τι καινούργιο, δείχνει πόσο πιο νέος είσαι από πολλούς νεότερούς σου και
κυρίως Δημήτρη μου, εσύ δεν ‘’αλληθωρίζεις’’. Η ματιά και το μυαλό σου, είναι
διαυγέστατα!
======================
Ελένη, χωρίς ίχνος
αλαζονίας, θα απαντήσω πως ναι, δεν "αλληθορίζω". Όχι γιατί το μυαλό
μου είναι διαυγέστατο, όπως λες, αλλά επειδή σιχαίνομαι τα δήθεν και τις
αντιγραφές…
Συλλογίστηκα το παρελθόν και μου έμεινε η αίσθηση του αιωνίου…
=====================
Σ.σ. To αρχικό μου κείμενο και
ο διάλογος με τη φίλη Ελένη Μαχαίρα, δημοσιεύτηκαν στο facebook 2-3 μέρες μετά την άνανδρη δολοφονία του μικρού Αλέξη Γρηγορόπουλου, από τον
αστυνομικό στα Εξάρχεια και τον πρωτόγνωρο ξεσηκωμό της νεολαίας που
ακολούθησε…
@radical30
ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ
ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ
Η ταινία «ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ», του Παντελή Βούλγαρη, αφουγκράζεται την συνταρακτική ιστορία του Εμφυλίου Πολέμου που δεν έχει νικητές και ηττημένους, παρά μόνο ανθρώπινες, τραγικές ιστορίες να διηγηθεί. Η ταινία διαδραματίζεται στους τελευταίους μήνες του πολέμου στον Γράμμο και στο Βίτσι της Δυτικής Μακεδονίας.Συντελεστές: Χρήστος Καρτέρης, Γιώργος Αγγέλκος, Βαγγέλης Μουρίκης, Γιώργος Συμεωνίδης, Βικτόρια Χαραλαμπίδου, Κώστας Κλεφτογιάννης, Ιούλιος Τζιάτας, Άννα Παρτσάνη και Θανάσης Βέγγος
Τετάρτη 29 Μαΐου 2013
Πέστα, ρε γιαγιά...
Πέστα, ρε γιαγιά…!!!
Μια παροιμία λέει: «Αν δεν έχεις γέρο, αγόρασε». Εγώ δεν αγοράζω, αλλά μιλάω μαζί τους. Έτσι και δω παππού ή γιαγιά, την πέφτω στο παγκάκι δίπλα τους κι αρχίζω το μπίρι - μπίρι.
Σήμερα μια γιαγιά με μπλόκαρε. Πήγα να της «το αναλύσω» και με αποστόμωσε. Μου είπε «Άκου παιδί μου, σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψαν δε χρωστάνε!!».
Τα είπε όλα η γιαγιά, τέλος!! Δίχως να διαβάζει εφημερίδες, δίχως να αναλύει μαρξισμό, δίχως να γνωρίζει το παρελθόν του Στουρνάρα και, κυρίως, δίχως να γνωρίζει ότι ο Βενιζέλος με τον νόμο 3904/10 θεσμοθέτησε το ακαταδίωκτο για όσους επιστρέψουν χρήματα από κατάχρηση.
«Σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψανε δε χρωστάνε».
Η γιαγιά σιγά μη γνώριζε, ότι δίνονται συνεχείς παρατάσεις που εξασφαλίζουν το ακαταδίωκτο και συγκεκριμένη φορολόγηση για όσους φέρουν από το εξωτερικό τις καταθέσεις τους και δηλώσουν τα χρήματά τους.
«Σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψανε δε χρωστάνε».
Η γιαγιά αποκλείεται να γνώριζε, πόσες δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ χαρίστηκαν σε ΠΑΕ, δηλαδή στους ιδιοκτήτες τους, που ήταν και ιδιοκτήτες ΜΜΕ ώστε να στηρίζουν τον Βενιζέλο και να μην ασκούν κριτική στον δικομματισμό.
«Σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψανε δε χρωστάνε».
Η γιαγιά σιγά μην ξέρει, ότι η κυβέρνηση ψήφισε ρύθμιση, με την οποία ισχύει ακαταδίωκτο για τα μέλη του ΔΣ του ΤΑΙΠΕΔ, σε σχέση με τις συμβάσεις που υπογράφουν, οπότε ανεξέλεγκτα μπορούν να πουλήσουν, να «ξεπουλήσουν» ή να χαρίσουν δημόσια περιουσία, δίχως έλεγχο και σα να ήταν δική τους.
Αυτά κι άλλα πολλά, δεν τα ξέρει η γιαγιά.
Ξέρει, όμως, ότι έδωσε φακελάκι σε γιατρό δημόσιου νοσοκομείο και σκέφτεται «δε μπορεί να το ξέρω εγώ ότι αυτός τα παίρνει, αλλά να μην το ξέρει ο διοικητής του νοσοκομείου».
Ξέρει, ότι πλήρωσε γιατρό ιδιωτικού νοσοκομείου κι αντί για απόδειξη πήρε ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και σκέφτεται «δε μπορεί να το ξέρω εγώ η αγράμματη, αλλά όχι οι σπουδαγμένοι και τρανοί του υπουργείου Οικονομικών».
Ξέρει ότι υπάρχουν ελεύθεροι επαγγελματίες που δήλωναν ετήσιο εισόδημα 9.000 ευρώ, είχαν 6 σπίτια και 3 αυτοκίνητα και σκέφτεται «δε μπορεί να το ξέρω εγώ, αλλά όχι ο εφοριακός που μένει απέναντι και κάθε βράδυ τα πίνουν μαζί».
Ξέρει η γιαγιά, ότι ο μεγάλος εγγονός της πήρε δάνειο, για ν' ανοίξει ένα κρεοπωλείο και τώρα κινδυνεύει να το χάσει μαζί με τον εαυτό του, επειδή δε μπορεί να ξεχρεώσει.
Ξέρει ότι ο εγγονός της, της λέει «έρχεται ο άλλος και ζητάει κιμά για 2 ευρώ. Πόσο κιμά να βάλω; Έτσι κι αλλιώς εγώ καμένος είμαι, βάζω όσο μπορώ κι ας κρατήσει τα 2 ευρώ για να πάρει κάτι άλλο».
Ούτε με μιζέρια τα έλεγε η γιαγιά, ούτε με γκρίνια. Απλώς ξέρει ότι ο εγγονός της δεν έκλεψε, αλλά χρωστάει, ενώ όσοι κλέψανε δε χρωστάνε πουθενά.
Ξέρει η γιαγιά ότι η τράπεζα κατακλέβει εκείνον που δανείζει, αλλά ξέρει επίσης κι ότι η τράπεζα είναι το κράτος, οπότε η τράπεζα δε χρωστάει ποτέ και πουθενά.
Μπορεί η γιαγιά να μην ξέρει, ότι ενώ στο ΠΑΣΟΚ μιλάνε δημοσίως για κλεψιές στα οικονομικά του κόμματος, για πλαστά και ανύπαρκτα τιμολόγια, ο εισαγγελέας και το ΣΔΟΕ ούτε είδαν ούτε άκουσαν κάτι.
Μπορεί να μην ξέρει και πολλά η γιαγιά, όμως όλα όσα ξέρει, τα χώνει σε μια κουβέντα.
«Σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψανε δε χρωστάνε».
Εγώ δε θα πεινάσω, μου είπε. «Εκεί στο χωριό, όλο και θα βρω ένα αυγό στο κοτέτσι για να φάω. Εσάς στις πόλεις λυπάμαι».
Μας λυπάσαι, της είπα, αλλά ρε γιαγιά στο τέλος πάλι τους ίδιους θα πας να ψηφίσεις. Το μετάνιωσα…
Γύρισε και με κοίταξε μ' ένα βλέμμα, που αν ήταν γροθιά, θα μου είχε σπάσει τα μούτρα.
«Ούτε οι Γερμανοί, ούτε οι Βούλγαροι γελούσαν στα μούτρα μας όταν μας ρήμαζαν. Αυτοί γελάνε...». Έτσι μου είπε....
@Radical30
29 Μαίου 2013
Μέρα των 84άρων γενεθλίων μου...
Μια παροιμία λέει: «Αν δεν έχεις γέρο, αγόρασε». Εγώ δεν αγοράζω, αλλά μιλάω μαζί τους. Έτσι και δω παππού ή γιαγιά, την πέφτω στο παγκάκι δίπλα τους κι αρχίζω το μπίρι - μπίρι.
Σήμερα μια γιαγιά με μπλόκαρε. Πήγα να της «το αναλύσω» και με αποστόμωσε. Μου είπε «Άκου παιδί μου, σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψαν δε χρωστάνε!!».
Τα είπε όλα η γιαγιά, τέλος!! Δίχως να διαβάζει εφημερίδες, δίχως να αναλύει μαρξισμό, δίχως να γνωρίζει το παρελθόν του Στουρνάρα και, κυρίως, δίχως να γνωρίζει ότι ο Βενιζέλος με τον νόμο 3904/10 θεσμοθέτησε το ακαταδίωκτο για όσους επιστρέψουν χρήματα από κατάχρηση.
«Σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψανε δε χρωστάνε».
Η γιαγιά σιγά μη γνώριζε, ότι δίνονται συνεχείς παρατάσεις που εξασφαλίζουν το ακαταδίωκτο και συγκεκριμένη φορολόγηση για όσους φέρουν από το εξωτερικό τις καταθέσεις τους και δηλώσουν τα χρήματά τους.
«Σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψανε δε χρωστάνε».
Η γιαγιά αποκλείεται να γνώριζε, πόσες δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ χαρίστηκαν σε ΠΑΕ, δηλαδή στους ιδιοκτήτες τους, που ήταν και ιδιοκτήτες ΜΜΕ ώστε να στηρίζουν τον Βενιζέλο και να μην ασκούν κριτική στον δικομματισμό.
«Σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψανε δε χρωστάνε».
Η γιαγιά σιγά μην ξέρει, ότι η κυβέρνηση ψήφισε ρύθμιση, με την οποία ισχύει ακαταδίωκτο για τα μέλη του ΔΣ του ΤΑΙΠΕΔ, σε σχέση με τις συμβάσεις που υπογράφουν, οπότε ανεξέλεγκτα μπορούν να πουλήσουν, να «ξεπουλήσουν» ή να χαρίσουν δημόσια περιουσία, δίχως έλεγχο και σα να ήταν δική τους.
Αυτά κι άλλα πολλά, δεν τα ξέρει η γιαγιά.
Ξέρει, όμως, ότι έδωσε φακελάκι σε γιατρό δημόσιου νοσοκομείο και σκέφτεται «δε μπορεί να το ξέρω εγώ ότι αυτός τα παίρνει, αλλά να μην το ξέρει ο διοικητής του νοσοκομείου».
Ξέρει, ότι πλήρωσε γιατρό ιδιωτικού νοσοκομείου κι αντί για απόδειξη πήρε ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και σκέφτεται «δε μπορεί να το ξέρω εγώ η αγράμματη, αλλά όχι οι σπουδαγμένοι και τρανοί του υπουργείου Οικονομικών».
Ξέρει ότι υπάρχουν ελεύθεροι επαγγελματίες που δήλωναν ετήσιο εισόδημα 9.000 ευρώ, είχαν 6 σπίτια και 3 αυτοκίνητα και σκέφτεται «δε μπορεί να το ξέρω εγώ, αλλά όχι ο εφοριακός που μένει απέναντι και κάθε βράδυ τα πίνουν μαζί».
Ξέρει η γιαγιά, ότι ο μεγάλος εγγονός της πήρε δάνειο, για ν' ανοίξει ένα κρεοπωλείο και τώρα κινδυνεύει να το χάσει μαζί με τον εαυτό του, επειδή δε μπορεί να ξεχρεώσει.
Ξέρει ότι ο εγγονός της, της λέει «έρχεται ο άλλος και ζητάει κιμά για 2 ευρώ. Πόσο κιμά να βάλω; Έτσι κι αλλιώς εγώ καμένος είμαι, βάζω όσο μπορώ κι ας κρατήσει τα 2 ευρώ για να πάρει κάτι άλλο».
Ούτε με μιζέρια τα έλεγε η γιαγιά, ούτε με γκρίνια. Απλώς ξέρει ότι ο εγγονός της δεν έκλεψε, αλλά χρωστάει, ενώ όσοι κλέψανε δε χρωστάνε πουθενά.
Ξέρει η γιαγιά ότι η τράπεζα κατακλέβει εκείνον που δανείζει, αλλά ξέρει επίσης κι ότι η τράπεζα είναι το κράτος, οπότε η τράπεζα δε χρωστάει ποτέ και πουθενά.
Μπορεί η γιαγιά να μην ξέρει, ότι ενώ στο ΠΑΣΟΚ μιλάνε δημοσίως για κλεψιές στα οικονομικά του κόμματος, για πλαστά και ανύπαρκτα τιμολόγια, ο εισαγγελέας και το ΣΔΟΕ ούτε είδαν ούτε άκουσαν κάτι.
Μπορεί να μην ξέρει και πολλά η γιαγιά, όμως όλα όσα ξέρει, τα χώνει σε μια κουβέντα.
«Σε αυτό το Κράτος χρωστάνε όσοι δεν έκλεψαν. Όσοι κλέψανε δε χρωστάνε».
Εγώ δε θα πεινάσω, μου είπε. «Εκεί στο χωριό, όλο και θα βρω ένα αυγό στο κοτέτσι για να φάω. Εσάς στις πόλεις λυπάμαι».
Μας λυπάσαι, της είπα, αλλά ρε γιαγιά στο τέλος πάλι τους ίδιους θα πας να ψηφίσεις. Το μετάνιωσα…
Γύρισε και με κοίταξε μ' ένα βλέμμα, που αν ήταν γροθιά, θα μου είχε σπάσει τα μούτρα.
«Ούτε οι Γερμανοί, ούτε οι Βούλγαροι γελούσαν στα μούτρα μας όταν μας ρήμαζαν. Αυτοί γελάνε...». Έτσι μου είπε....
@Radical30
29 Μαίου 2013
Μέρα των 84άρων γενεθλίων μου...
Αχ, βρε Κοτζαμάνη, τον έφαγες τον άνθρωπο...
A, ρε Γκοτζαμάνη, τον έφαγες τον ανθρωπάκο.
Του Χαΐμ Πολίτη
Θεσσαλονίκη, χειμώνας του 1980. Εμείς — μια παρέα μουσάτοι, μακρυμάλληδες, αμπεχωνοφόροι φοιτητές — έχουμε πάψει να ξημεροβραδιαζόμαστε στις ταβέρνες (και κάποιες φορές, Σάββατα, κυρίως στις ντισκοτέκ που φθίνουν πια) και προτιμούμε τα νέα σημεία διασκέδασης της πόλης, όπως το Time Out ή το Φλου.
Το ουίσκυ αντικαθιστά τη ρετσίνα και ο Θεοδωράκης και η νεοκυματική κιθάρα, που βασίλευε στο «Λιόγερμα», μένουν στην άκρη, παραμερίζουν, κάνοντας χώρο στα πλατώ των μπαρ που ξεφυτρώνουν για τις μουσικές των Doors, των διαχρονικών Stones, της Pattie Smith, της Jonnie Mitchel ή του πανκ που δειλά τότε ξεκινούσε ν’ ακούγεται.
Έμενα τότε σ’ ένα σπίτι, στην πολύ στενή οδό Θεαγένους Χαρίση, εκεί που αγγίζαμε σχεδόν τους απέναντι ενοίκους, τα μπουγέλα μας πάντως, έφταναν εύκολα στα μπαλκόνια τους (το ίδιο συνέβαινε και στα δικά μας), ιδίως κατά τη θερινή περίοδο των εξετάσεων τις μεταμεσονύχτιες ώρες της μελέτης.
Βγαίνοντας απ’ την πόρτα της πολυκατοικίας αριστερά, έπεφτες στην οδό Αετορράχης — στην άλλη πλευρά ήταν η Μπιζανίου (και οι δύο δρόμοι ευτύχησαν να γίνουν γνωστοί στο πανελλήνιο απ΄το κομμάτι του Σαββόπουλου που βρίσκεται στο δίσκο του του ’83 «Τραπεζάκια έξω», τότε που ο αγαπημένος μας Νιόνιος διήνυε τη νεοορθόδοξη περίοδό του και μας ξεσήκωνε στο παλαί ντε σπορ, χορεύοντας με την Άσπα του, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).
Ανεβαίνοντας την Αετορράχης συναντούσες την περίφημη φοιτητική ταβέρνα του Παγουλάτου, εκεί που γράψαμε πολλές ώρες στα πρώτα χρόνια μας στη Θεσσαλονίκη, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και τραγουδήσαμε μεγάλο μέρος του Θεοδωρακικού και λοιπού επαναστατικού ρεπερτορίου, αλλά πια δεν πατούσαμε — η ρετσίνα του μας φαινόταν πολύ άνοστη μπροστά στο «Γιαννάκη τον περιπατητή».
Είχαμε αφήσει το «άγαλμα» του Πλέσσα απ΄τον ώμο στο δρόμο και προχωρήσαμε προς την Προξένου Κορομηλά και τα γύρω στενά.
Δίπλα, σχεδόν, απ΄ τον Παγουλάτο βρισκόταν ένα κουτούκι, ένα πολύ μικρό μαγαζί με 5-6 τραπέζια σε μια σειρά, νομίζω, και στον ίδιο χώρο η κουζίνα και τα βαρέλια με τα κρασιά. Ο χώρος έμοιαζε «ακατάλληλος δι΄ ανηλίκους», όχι λόγω της αφόρητης τσίκνας απ΄τα τηγάνια που συνηπήρχαν με τους πελάτες —αυτήν την είχαμε συνηθίσει και αλλού— αλλά γιατί οι θαμώνες ουδεμία σχέση είχαν με φοιτητικό θορυβώδη συρφετό.
Άνθρωποι μεγάλοι, με τα κουστουμάκια τους, άνω των πενήντα, γέροι μας φαίνονταν τότε, και μόνον άντρες, που μιλούσαν χαμηλόφωνα. Τίποτε δεν ακουγόταν έξω απ΄την πόρτα σε αντίθεση με τον διπλανό πολύβουο Παγουλάτο, στον οποίο το «εκατό» ήταν συχνός «πελάτης», λόγω διατάραξης της κοινής ησυχίας των περιοίκων.
Το όνομα του μαγαζιού, «Κόκκινος», μας δελέαζε επανειλημμένως να μπούμε, έστω κι αν οφείλονταν στο χρώμα της κόμης του ιδιοκτήτη και όχι στην πολιτική του τοποθέτηση. Αλλά πώς να μπεις εκεί, όπου το μόνο που ακούγονταν ήταν καμιά καντάδα απ΄τους, πράγματι, καλλίφωνους βαρελόφρονες μεσήλικες;
Τέλος πάντων, ένα βράδυ —θυμάμαι φύσαγε διαολεμένα και η κάθοδος στο κέντρο με τις μηχανές μάς φαινόταν οδυνηρή— αποφασίσαμε να διαβούμε την ξύλινη πόρτα και να πιάσουμε στασίδι σ’ ένα άδειο τραπέζι. Μας δέχθηκαν με επιφωνήματα χαράς, μπορώ να ομολογήσω, δεν ξέρω αν κανείς άλλος, σαν και του λόγου μας, είχε επιχειρήσει να καθήσει εκεί.
Η βραδιά εξελίχθηκε υπέροχα. Άρχισαν να μας κερνούνε και οι «μισές» πηγαινοέρχονταν με τα πιάτα που άδειαζαν εν ριπή οφθαλμού. Τα τραγούδια εναλλασσονταν με «πονηρά» ανέκδοτα και ενσωματωθήκαμε απολύτως με όλον το «άλλο κόσμο». Εμείς, γιατί, επιτέλους, νομίζαμε ότι διαβήκαμε το άβατο κι Αυτοί, γιατί ανανεώσαμε με τη νιότη μας, τη γεροντίστικη συντροφιά τους. Όλοι γίναμε μια παρέα. Όλοι;
Όλοι, εκτός από έναν ξερακιανό, μαυριδερό γερασμένο άντρα που καθόταν μόνος σ’ ένα τραπέζι με μια «μισή» κι ένα πιάτο, που όταν άδειαζαν ο Κόκκινος ξαναγέμιζε περιφρονητικά, χωρίς να τον κοιτάζει και τ’ άφηνε στη γωνία του τραπεζιού του. Κανείς δεν του μίλαγε, σε κανέναν δε μίλαγε. Δε ρωτήσαμε ποιος ήταν, δε μας έκοφτε. Εμείς περνούσαμε ωραία.
Δε θυμάμαι τι ώρα είχε πάει, ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, ο Κόκκινος μάζευε τα άδεια πιάτα και σκούπιζε τα τραπέζια και το πάτωμα. Μια τελευταία γύρα, ακόμη. Τότε, σηκώθηκε ένας καλοσυνάτος και ευγενής γέροντας να μας ευχηθεί «στην υγειά σας, παιδιά», και μετά, γυρίζoντας απότομα, απευθύνεται στον μοναχικό άντρα του τραπεζιού της γωνίας, ουρλιάζοντας σχεδόν:
«Α, ρε Γκοτζαμάνη, τον έφαγες τον ανθρωπάκο!».
|tvxsteam tvxs.gr
Dim/Art
Τρίτη 28 Μαΐου 2013
Δευτέρα 27 Μαΐου 2013
Κυριακή 26 Μαΐου 2013
Ιστοχώρος 700 υποτιτλισμένων βίντεο: www.youtubetranslations.gr - YouTube
Ιστοχώρος 700 υποτιτλισμένων βίντεο:
www.youtubetranslations.gr - YouTube
www.youtubetranslations.gr - YouTube
Σάββατο 25 Μαΐου 2013
Ο πιο ένοχος σκύλος στον κόσμο
Ο πιο ένοχος σκύλος στον κόσμο
Είναι απερίγραπτη η αντίδραση των σκύλων όταν έχουν κάνει μια ζαβολιά, και αντί για ξύλο, δέχονται τη συμπεριφορά του κυρίου τους, όπως την βλέπουμε εδώ... Πιστεύω ότι κανένα άλλο οικόσιτο ζωντανό δεν αντιδρά με αυτή τη συμπεριφορά... Σχεδόν (;) ανθρώπινη...
Είναι απερίγραπτη η αντίδραση των σκύλων όταν έχουν κάνει μια ζαβολιά, και αντί για ξύλο, δέχονται τη συμπεριφορά του κυρίου τους, όπως την βλέπουμε εδώ... Πιστεύω ότι κανένα άλλο οικόσιτο ζωντανό δεν αντιδρά με αυτή τη συμπεριφορά... Σχεδόν (;) ανθρώπινη...
ΓΕΩΡΓΟΠΑΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ | ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ , ΣΚΙΤΣΑ , ΑΠΟΨΕΙΣ…
ΓΕΩΡΓΟΠΑΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
| ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ , ΣΚΙΤΣΑ , ΑΠΟΨΕΙΣ…
| ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ , ΣΚΙΤΣΑ , ΑΠΟΨΕΙΣ…
Παρασκευή 24 Μαΐου 2013
Η σιωπή των σειρήνων...
Η σιωπή των σειρήνων...:
«Οι Σειρήνες όμως, έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι:
τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν
να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους».
[Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων]
«Οι Σειρήνες όμως, έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι:
τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν
να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους».
[Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων]
Πέμπτη 23 Μαΐου 2013
ΥΠΟΘΕΣΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗ
ΥΠΟΘΕΣΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗ
Διαβάστε στο tvxs.gr τις συνεντεύξεις των δυο εκ των τριών δημοσιογράφων που προσπάθησαν τότε να ρίξουν φως στην υπόθεση Λαμπράκη:
Θεσσαλονίκη: Το σταυροδρόμι των πρακτόρων
Υπόθεση Λαμπράκη: Πώς έδρασαν τα παρακρατικά δίκτυα
Σαν σήμερα πριν από 50 χρόνια, 22 Μαΐου του 1963 το παρακράτος δολοφονεί τον Γρηγόρη Λαμπράκη στην Θεσσαλονίκη. Αν και η επίσημη ετυμηγορία για τον θάνατό του είναι το «τροχαίο» μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει ποιός έδωσε την εντολή «σκοτώστε τον Λαμπράκη». Ο Κώστας Γαβράς, έξι χρόνια μετά την δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ παρουσιάζει το «Ζ», ένα πολιτικό θρίλερ με θέμα τα πραγματικά γεγονότα γύρω από την πολύκροτη υπόθεση βασισμένο στο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού. Πρόθεση των δημιουργών του έργου ήταν να προφέρεται «ζει» και όχι «ζήτα» για να σημαίνει ότι «ο Λαμπράκης ζει».
Διαβάστε στο tvxs.gr τις συνεντεύξεις των δυο εκ των τριών δημοσιογράφων που προσπάθησαν τότε να ρίξουν φως στην υπόθεση Λαμπράκη:
Θεσσαλονίκη: Το σταυροδρόμι των πρακτόρων
Υπόθεση Λαμπράκη: Πώς έδρασαν τα παρακρατικά δίκτυα
Τετάρτη 22 Μαΐου 2013
Ολυμπιακός και στο youtube!!!
Ολυμπιακός και στο youtube!!!
: Η σχετική ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακός ανέφερε:
«Από σήμερα, οι φίλαθλοι της ομάδας μας, από όπου και αν βρίσκονται θα μπορούν να γίνουν συνδρομητές του νέου μας διαδικτυακού καναλιού (www.youtube.com/olympiacosfc) και να έχουν πρώτοι πρόσβαση στο υλικό του OlympiacosTV και Olympiacos WebRadio στην διαδραστική πλατφόρμα του YouTube!
: Η σχετική ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακός ανέφερε:
«Από σήμερα, οι φίλαθλοι της ομάδας μας, από όπου και αν βρίσκονται θα μπορούν να γίνουν συνδρομητές του νέου μας διαδικτυακού καναλιού (www.youtube.com/olympiacosfc) και να έχουν πρώτοι πρόσβαση στο υλικό του OlympiacosTV και Olympiacos WebRadio στην διαδραστική πλατφόρμα του YouTube!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)