Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2014
Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2014
Ο Θεός και οι πολιτικοί…
ΑΝΕΚΔΟΤΟ
Μια μέρα πήγε ο Barac Obama, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, στο Θεό και τον ρωτάει:
-«Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο
και θα κατακτήσει όλες τις άλλες»;
Απαντά ο Θεός «σε 100 χρόνια».
Ο Βarac άρχισε να κλαίει.
«Μα γιατί κλαις, παιδί μου;»
-«Mα δεν θα ζω ως τότε...»
-----------
Μετά από λίγο, πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-«Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα
κατακτήσει όλες τις άλλες»;
-«Σε 200 χρόνια».
Ο Vladimir άρχισε να κλαίει.
-«Μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε»;
-«Ε, δεν θα ζω ως τότε...
------------
Aργότερα, πάει ο Aντώνης Σαμαράς στο Θεό και τον ρωτά:
-«Σε πόσα χρόνια Θεούλη μου θα βγει η Ελλάδα από το μνημόνιο και θα
πάψουν να με καταριώνται οι έλληνες»;
Ο Θεός άρχισε να κλαίει.
- «Μα γιατί κλαις, Θεέ μου, τον ξαναρωτά ο Αντώνης»;
- Μα γιατί δεν θα ζω ούτε εγώ, ως τότε... βρε ηλίθιε» !!!!!
@radical30
ΑΝΕΚΔΟΤΟ
Μια μέρα πήγε ο Barac Obama, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, στο Θεό και τον ρωτάει:
-«Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο
και θα κατακτήσει όλες τις άλλες»;
Απαντά ο Θεός «σε 100 χρόνια».
Ο Βarac άρχισε να κλαίει.
«Μα γιατί κλαις, παιδί μου;»
-«Mα δεν θα ζω ως τότε...»
-----------
Μετά από λίγο, πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-«Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα
κατακτήσει όλες τις άλλες»;
-«Σε 200 χρόνια».
Ο Vladimir άρχισε να κλαίει.
-«Μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε»;
-«Ε, δεν θα ζω ως τότε...
------------
Aργότερα, πάει ο Aντώνης Σαμαράς στο Θεό και τον ρωτά:
-«Σε πόσα χρόνια Θεούλη μου θα βγει η Ελλάδα από το μνημόνιο και θα
πάψουν να με καταριώνται οι έλληνες»;
Ο Θεός άρχισε να κλαίει.
- «Μα γιατί κλαις, Θεέ μου, τον ξαναρωτά ο Αντώνης»;
- Μα γιατί δεν θα ζω ούτε εγώ, ως τότε... βρε ηλίθιε» !!!!!
@radical30
Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2014
«Μακεδονία, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς»!!!
Γράφει ο Τάκης Καραγιάννης
Μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα, όλοι περίμεναν από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να πετύχει, και να ξαναβάλει τη δεξιά παράταξη σε ρότα επιτυχιών.
Βλέπετε, η περασμένη δεκαετία ήταν πολύ βαριά για τους συντηρητικούς, με το ΠΑΣΟΚ να αλώνει τον χώρο από το ΚΚΕ μέχρι και δεξιότερα του κέντρου. Πόνταραν, όμως, όλοι στην επιτυχία Μητσοτάκη; Εντάξει, όχι όλοι. Ποτέ ένα κόμμα που κυβερνά δεν είναι ενωμένο. Υπάρχουν πάντα οι προσωπικές φιλοδοξίες. Ειδικά αν είσαι νέος, σχετικά γοητευτικός και με σπουδές στην Αμερική, που τότε ήταν αρκετές για να έχεις την ταμπέλα του the next big thing στην πολιτική. Κάτι ‘’τέτοιο’’ ήταν τότε ο Αντώνης Σαμαράς.
Μετά τις εκλογές, ο Μητσοτάκης είχε να αντιμετωπίσει λυσσαλέα αντιπολίτευση από το ΠΑΣΟΚ, με τον αρχηγό του να ανακάμπτει σωματικά και πολιτικά και τον Συνασπισμό που άλλαξε στάση και ρητορική απέναντι στη Δεξιά. Αλλά είχε να αντιμετωπίσει και τη σκληρή κόντρα στο εσωτερικό της -τότε- Ρηγίλλης. Η κατάσταση στην Παιδεία ήταν εκτός ελέγχου, το ίδιο και τα οικονομικά.
Η δολοφονία Τεμπονέρα στις αρχές του '91 και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, κάνουν την κατάσταση εκρηκτική, το ίδιο και η δράση της 17 Νοέμβρη. Σταύρος Δήμας και Μιλτιάδης Έβερτ είναι οι πρώτοι που σηκώνουν μπαϊράκι στο εσωτερικό της ΝΔ και στο κόλπο μπλέκεται και η ΕΥΠ με τις παρακολουθήσεις της. Με άλλα λόγια, δεν έβγαινε εύκολα το πράγμα.
Στις αρχές του 1992, η Βουλή της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, εγκρίνει τροποποιήσεις στο Σύνταγμά της και τρεις ημέρες μετά, στις 9 Ιανουαρίου, υποβάλλει αίτημα ένταξης στον ΟΗΕ με το προαναφερθέν όνομα. Στις 15/1, η Βουλγαρία γίνεται η πρώτη χώρα που αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα και στις 18/2 η ελληνική πλευρά κατεβαίνει με κοινή στάση να παίξει μπάλα. Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κων/νο Καραμανλή, και παρουσία του τότε υπουργού Εξωτερικών Α.Σαμαρά, όλοι συμφωνούν για μία ονομασία χωρίς τη λέξη Μακεδονία ή παράγωγά της.
Και τον Απρίλιο αρχίζουν οι ομορφιές. Ο Ζοσέ Πινέιρο, τότε υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας, έχει αναλάβει να βρει συμβιβαστική λύση και προτείνει το Νοβαματσεντόνια, Μητσοτάκης και Σαμαράς αρχίζουν να διαφωνούν και στις 13 Απριλίου ο πρώτος απομακρύνει τον δεύτερο, ο οποίος σχεδόν ένα εξάμηνο μετά παραιτείται από βουλευτής του κόμματος.
Και να φανταστείτε πως σε όλα αυτά, είχε προηγηθεί η νύχτα της 16ης Δεκεμβρίου 1991, όταν ο Σαμαράς, αν και υπέγραφε συνθήκη που έδινε κρατική οντότητα στην ΠΓΔΜ, έβγαινε στα ελληνικά ΜΜΕ και αυτοπαρουσιαζόταν ως άλλος Παύλος Μελάς!!!
Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι γνωστά. Ο Σαμαράς πλασάρεται και συστήνεται, ως ο πλέον πατριώτης Έλληνας πολιτικός. Μέχρι τώρα. Kaβάλα στο καλάμι, το καλαματιανό…
Γιατί προχθές στο Βερολίνο, όταν άκουσε τη λέξη Ματσεντόνια μπροστά στην Άγκελα Μέρκελ δεν είπε το παραμικρό. Δεν προχώρησε έστω στην υποτυπώδη διόρθωση στον λόγο του δημοσιογράφου, όπως γίνεται πάντα. Είναι κάτι σαν αντανακλαστικό για την ελληνική πλευρά. Στην Ε.Ε., στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στους διεθνείς οργανισμούς γενικότερα. Όταν η FYROM αποκαλείται αλλιώς, πάντα υπάρχει μία ένσταση.
(Δείτε το βλέμμα της Μέρκελ, ακόμη κι αυτή τον κοιτά με απορία γιατί δεν αντιδρά).
Την Τρίτη, ο Σαμαράς έδειχνε να είναι έξω από τα νερά του. Εκτός τόπου και χρόνου. Η εικόνα ήταν θλιβερή, ακόμη χειρότερη από αυτή του Παπανδρέου το 2011, όταν επέστρεψε από το Παρίσι. Από τη μία Αμφίπολη και πατριωτικές κορώνες, ελληνικό DNA και φιλότιμο κι από την άλλη δεν αντιδρά όταν αποκαλούν τη FYROM Μακεδονία μπροστά στα μούτρα του. Κυριολεκτικά μπροστά στα μούτρα του.
Κι όταν ο ιστορικός του μέλλοντος*, που θα καταγράψει την παταγώδη αποτυχία της ελληνικής πλευράς στην εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια, ρωτήσει τον Σαμαρά γιατί δεν αντέδρασε, αυτός θα απαντήσει: Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω!!!
Protagon.gr
============
*Κάποιο λάθος κάνει ο αρθογράφος κ. Καραγιάννης. Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα καταγράψει – όσο αφορά τον Αντώνη Σαμαρά- την παταγώδη αποτυχία του, σαν υπουργού Εξωτερικών στη Κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη, το 1992. Ο Αντώνης Σαμαράς θα καταγραφεί - με ανεξίτηλα γράμματα - στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, σαν ο μεγαλύτερος προδότης της πατρίδας και του λαού της. Σε σύγκριση με τον Αντώνη Σαμαρά, ο Τσολάκογλου (1941) θα ομοιάζει με 14χρονο προσκοπάκι. Το μόνο που θα τους συνδέει είναι ο κοινός κατακτητής. Το 3ο Ράιχ του Χίτλερ, ο ένας, το 4ο της Μέρκελ, άλλος…
@Radical30
Γράφει ο Τάκης Καραγιάννης
Μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα, όλοι περίμεναν από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να πετύχει, και να ξαναβάλει τη δεξιά παράταξη σε ρότα επιτυχιών.
Βλέπετε, η περασμένη δεκαετία ήταν πολύ βαριά για τους συντηρητικούς, με το ΠΑΣΟΚ να αλώνει τον χώρο από το ΚΚΕ μέχρι και δεξιότερα του κέντρου. Πόνταραν, όμως, όλοι στην επιτυχία Μητσοτάκη; Εντάξει, όχι όλοι. Ποτέ ένα κόμμα που κυβερνά δεν είναι ενωμένο. Υπάρχουν πάντα οι προσωπικές φιλοδοξίες. Ειδικά αν είσαι νέος, σχετικά γοητευτικός και με σπουδές στην Αμερική, που τότε ήταν αρκετές για να έχεις την ταμπέλα του the next big thing στην πολιτική. Κάτι ‘’τέτοιο’’ ήταν τότε ο Αντώνης Σαμαράς.
Μετά τις εκλογές, ο Μητσοτάκης είχε να αντιμετωπίσει λυσσαλέα αντιπολίτευση από το ΠΑΣΟΚ, με τον αρχηγό του να ανακάμπτει σωματικά και πολιτικά και τον Συνασπισμό που άλλαξε στάση και ρητορική απέναντι στη Δεξιά. Αλλά είχε να αντιμετωπίσει και τη σκληρή κόντρα στο εσωτερικό της -τότε- Ρηγίλλης. Η κατάσταση στην Παιδεία ήταν εκτός ελέγχου, το ίδιο και τα οικονομικά.
Η δολοφονία Τεμπονέρα στις αρχές του '91 και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, κάνουν την κατάσταση εκρηκτική, το ίδιο και η δράση της 17 Νοέμβρη. Σταύρος Δήμας και Μιλτιάδης Έβερτ είναι οι πρώτοι που σηκώνουν μπαϊράκι στο εσωτερικό της ΝΔ και στο κόλπο μπλέκεται και η ΕΥΠ με τις παρακολουθήσεις της. Με άλλα λόγια, δεν έβγαινε εύκολα το πράγμα.
Στις αρχές του 1992, η Βουλή της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, εγκρίνει τροποποιήσεις στο Σύνταγμά της και τρεις ημέρες μετά, στις 9 Ιανουαρίου, υποβάλλει αίτημα ένταξης στον ΟΗΕ με το προαναφερθέν όνομα. Στις 15/1, η Βουλγαρία γίνεται η πρώτη χώρα που αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα και στις 18/2 η ελληνική πλευρά κατεβαίνει με κοινή στάση να παίξει μπάλα. Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κων/νο Καραμανλή, και παρουσία του τότε υπουργού Εξωτερικών Α.Σαμαρά, όλοι συμφωνούν για μία ονομασία χωρίς τη λέξη Μακεδονία ή παράγωγά της.
Και τον Απρίλιο αρχίζουν οι ομορφιές. Ο Ζοσέ Πινέιρο, τότε υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας, έχει αναλάβει να βρει συμβιβαστική λύση και προτείνει το Νοβαματσεντόνια, Μητσοτάκης και Σαμαράς αρχίζουν να διαφωνούν και στις 13 Απριλίου ο πρώτος απομακρύνει τον δεύτερο, ο οποίος σχεδόν ένα εξάμηνο μετά παραιτείται από βουλευτής του κόμματος.
Και να φανταστείτε πως σε όλα αυτά, είχε προηγηθεί η νύχτα της 16ης Δεκεμβρίου 1991, όταν ο Σαμαράς, αν και υπέγραφε συνθήκη που έδινε κρατική οντότητα στην ΠΓΔΜ, έβγαινε στα ελληνικά ΜΜΕ και αυτοπαρουσιαζόταν ως άλλος Παύλος Μελάς!!!
Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι γνωστά. Ο Σαμαράς πλασάρεται και συστήνεται, ως ο πλέον πατριώτης Έλληνας πολιτικός. Μέχρι τώρα. Kaβάλα στο καλάμι, το καλαματιανό…
Γιατί προχθές στο Βερολίνο, όταν άκουσε τη λέξη Ματσεντόνια μπροστά στην Άγκελα Μέρκελ δεν είπε το παραμικρό. Δεν προχώρησε έστω στην υποτυπώδη διόρθωση στον λόγο του δημοσιογράφου, όπως γίνεται πάντα. Είναι κάτι σαν αντανακλαστικό για την ελληνική πλευρά. Στην Ε.Ε., στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στους διεθνείς οργανισμούς γενικότερα. Όταν η FYROM αποκαλείται αλλιώς, πάντα υπάρχει μία ένσταση.
(Δείτε το βλέμμα της Μέρκελ, ακόμη κι αυτή τον κοιτά με απορία γιατί δεν αντιδρά).
Την Τρίτη, ο Σαμαράς έδειχνε να είναι έξω από τα νερά του. Εκτός τόπου και χρόνου. Η εικόνα ήταν θλιβερή, ακόμη χειρότερη από αυτή του Παπανδρέου το 2011, όταν επέστρεψε από το Παρίσι. Από τη μία Αμφίπολη και πατριωτικές κορώνες, ελληνικό DNA και φιλότιμο κι από την άλλη δεν αντιδρά όταν αποκαλούν τη FYROM Μακεδονία μπροστά στα μούτρα του. Κυριολεκτικά μπροστά στα μούτρα του.
Κι όταν ο ιστορικός του μέλλοντος*, που θα καταγράψει την παταγώδη αποτυχία της ελληνικής πλευράς στην εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια, ρωτήσει τον Σαμαρά γιατί δεν αντέδρασε, αυτός θα απαντήσει: Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω!!!
Protagon.gr
============
*Κάποιο λάθος κάνει ο αρθογράφος κ. Καραγιάννης. Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα καταγράψει – όσο αφορά τον Αντώνη Σαμαρά- την παταγώδη αποτυχία του, σαν υπουργού Εξωτερικών στη Κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη, το 1992. Ο Αντώνης Σαμαράς θα καταγραφεί - με ανεξίτηλα γράμματα - στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, σαν ο μεγαλύτερος προδότης της πατρίδας και του λαού της. Σε σύγκριση με τον Αντώνη Σαμαρά, ο Τσολάκογλου (1941) θα ομοιάζει με 14χρονο προσκοπάκι. Το μόνο που θα τους συνδέει είναι ο κοινός κατακτητής. Το 3ο Ράιχ του Χίτλερ, ο ένας, το 4ο της Μέρκελ, άλλος…
@Radical30
Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2014
Μια Ιερή Συμμαχία
Μια Ιερή συμμαχία
Ήταν από κάθε άποψη μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση αυτή του Πάπα Φραγκίσκου με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα, προχθές στο Βατικανό.
Ήταν ενδιαφέρουσα πάνω απ’ όλα, επειδή ξηλώνει, αν όχι σαρώνει, διάφορα ανόητα και πεπαλαιωμένα στεγανά του παρελθόντος – τόσα πολλά αλλά και τόσο πρόδηλα που δεν είναι ανάγκη ούτε καν να τα αναφέρει κανείς.
Ήταν όμως επίσης πολύ ενδιαφέρουσα γι αυτά που είπαν ο «Πάπας των φτωχών» με τον αρχηγό ενός αριστερού κόμματος, του μόνου που διεκδικεί με σοβαρές αξιώσεις την εξουσία σε ευρωπαϊκή χώρα, κάτι που ασφαλώς έχει τη δική του ευρύτερη σημειολογία ιδίως πέραν των ελληνικών συνόρων, σημειολογία την οποία προδήλως ο ποντίφικας αντιλαμβάνεται.
Το κυριότερο κοινό σημείο όμως των δύο χθεσινών συνομιλητών, είναι ότι, παρά το γεγονός ότι τόσο οι χώροι από τους οποίους προέρχονται όσο και τα αξιώματα τα οποία φέρουν είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, προέρχονται και οι δύο από χώρες πτωχευμένες, οι οποίες έχουν υποφέρει τα μέγιστα από την οικονομική καταστροφή που βίωσαν και εξακολουθούν να βιώνουν.
Έτσι, κάθε άλλο παρά εντύπωση κάνει το γεγονός ότι ο Πάπας, όπως φέρουν οι σχετικές πληροφορίες, επιτέθηκε – και πολύ καλά έκανε – τόσο στις τράπεζες όσο και στην αδύναμη πολιτική εξουσία που έχει λησμονήσει το λόγο υπάρξεώς της.
Διαμορφώθηκε λοιπόν ένα είδος «ιερής συμμαχίας» θέσεων, ανάμεσα στην Αγία Εδρα και σε ένα κόμμα της ευρωπαϊκής αριστεράς. Μια θετική συμμαχία, όχι όπως εκείνη η παλιά των αυτοκρατοριών. Και αυτό είναι κάτι που γράφει τη δική του ιστορία.
Η σύμπτωση απόψεων των δύο πλευρών, υπήρξε εντυπωσιακή, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τη δική μας εκκλησία.
Δεν είναι παράλογο: παρά τα όσα μπορεί να πει κανείς για τα σφάλματα και τα ολισθήματα των εκκλησιών, που άλλωστε άνθρωποι τις απαρτίζουν και τις διακονούν, η ουσία είναι ότι στα δύσκολα είναι σχεδόν πάντοτε με την πλευρά των ανθρώπων κι όχι με εκείνη των συστημάτων ή των συμφερόντων, όπως δυστυχώς συνέβη με την πολιτική, η οποία, γι αυτόν ακριβώς το λόγο, πρέπει να αλλάξει.
Και, μάλιστα, το ταχύτερο δυνατό... Μια Ιερή Συμμαχία εν έτη 2014.
Γιώργος Μαλούχος Το Βήμα (!!!!)
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2014
Πρετεντέρης - Ανευλαβής 0-4
Ο κ. I. K. Πρετεντέρης και η
γερμανική συνταγή
Σχόλια, υπό μορφήν Αντιλόγου, σε ένα άρθρο του κ. Ιωάννη Πρετεντέρη στα «Νέα», το
οποίο νομίζω είναι πάντα επίκαιρο και
ενδεικτικό των θέσεων του δημοσιογράφου κ. Ι.Κ.Πρετεντέρη. Το γράφω με αφορμή
το άρθρο: «Ας προσέχατε κ. Πρετεντέρη»
του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου στο zougla.gr.
Λέγει (γράφει) ο Ι.Κ. Πρετεντέρης στα
«Νέα»
Το κείμενό του σε αγκύλες [αγκυλωμένο
στον γαλλογερμανικό άξονα] και Αντι-λέγει ο Ελευθέριος Ανευλαβής (με πλάγιους
χαρακτήρες) στο zougla.gr:
Π(ρετεντέρης) [ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσοι έχουν αντιληφθεί]
Α(νευλαβής) Οι πάντες έχουν αντιληφθεί ό,τι δεν
αντιλαμβάνεται ο κ. Πρετεντέρης. Δηλαδή,
ότι όλοι τον έχουνε πάρει χαμπάρι.
Π: [ότι αυτές τις µέρες παίζεται ένα τεράστιο
ευρωπαϊκό ΠΑΙΧΝΙΔΙ: το πέρασµα σε µια µορφή κοινής οικονοµικής διακυβέρνησης.]
Α: Κοινής οικονομικής διακυβέρνησης των ΔΥΟ
σύγχρονων μελανοχιτώνων εναντίον των υπολοίπων, που τους θεωρούν παρίες.
Π: [Ένα παιχνίδι σηµαντικό για την Ευρώπη]
Α: … των μεγαλοαπατεώνων της Siemens και των
σφουγγοκωλαρίων της
Π: [αλλά, κυρίως, απολύτως ζωτικό για την Ελλάδα]
Α: … των τραπεζιτών και του άνομου
χρήματος.
Π: [ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΩ χοντρά: αν η διαπραγµάτευση δεν
προχωρήσει και δεν ευοδωθεί, κλείσαµε!]
Α: Εδώ, ο Καραϊσκάκης αναφωνεί το μη ‘’ορθώς
πολιτικό’’: «κλάστε μου τον μπούντζον».
Π: [ΑΠΟ ΕΚΕΙ και πέρα υπάρχουν καλά και κακά νέα.
Τα καλά νέα είναι ότι ο Πρωθυπουργός έχει κάνει µια κατ’ αρχήν ορθή επιλογή: να συνταχθεί απολύτως σε αυτήν τη
διαπραγµάτευση µε τον γαλλογερµανικό άξονα. ΚΑΙ είναι ορθή για δύο λόγους.
ΑΦΕΝΟΣ, επειδή αυτός ο άξονας παραµένει η καρδιά της Ευρώπης].
Α: … καρδιά χωρίς αίμα μέσα στους κόλπους και τις
κοιλίες της. Μόνο χρήμα, χρήμα και πάλι χρήμα στην τετυμπανιαία σαπιοκοιλιά
της.
Π: [και χωρίς τους Γερµανούς και τους Γάλλους δεν
προχωράει τίποτα]
Α: … για τους παγκοσμιοποιημένους αρχικλέφτες!
Π: [ Όταν, λοιπόν, αποφασίσουν αυτοί να
προχωρήσουν, καλύτερα να είσαι µαζί τους παρά απέναντι.]
Α: Όμως, όποτε κινδυνεύει η Ελλάδα, οι Έλληνες
πατριώτες (όχι οι πατριδέμποροι ευρωπεοελληναράδες. (Διορθωτά! το «πε» με «ε») κι’ ας σκυλοτρωγόμαστε στ’ αναμεταξύ, γίνονται
μαχητές του «μολών λαβέ».
Π:
[ΑΦΕΤΕΡΟΥ, επειδή η Ελλάδα στη σηµερινή της κατάσταση, δεν έχει την
πολυτέλεια για πολλές τσιριµόνιες. Καλώς ή κακώς, η σωτηρία της (ελληνικής)
ψυχής δεν είναι καθόλου δηµοφιλές σχέδιο στην Ευρώπη.]
Α: Όντως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο
πράγμα, εσείς το περάσατε για «ταξιδάκι αναψυχής»! …κατά πως λέει και το
τραγούδι.
Π: [Με τους Γαλλογερµανούς, λοιπόν, και την
προσευχή µας!]
Α: Και με κατεβασμένα τα βρακιά, και
κωλοπροβάλλοντες.
Π: [ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ κακό; Επειδή θεωρείται
περισσότερο από προφανές]
Α: Τι μπορεί να είναι «περισσότερο από προφανές;»
Προφανώς το κενόκρανο (κενό κρανίο) όσων έχουν IQ τηλεθέασης (AGB).
Π: [ότι µια «ειδική ρύθµιση» θα ήταν σαφώς
ηπιότερη από αυτά που θα προβλέπει τελικώς η συνολική διευθέτηση… Προς το
παρόν, όµως, το µόνο βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα θα υπαχθεί σε µια ευρωπαϊκή
οικονοµική διακυβέρνηση, η οποία θα ασκείται µε όρους που θυµίζουν περισσότερο
Μπούντεσµπανκ ]
Α: «Θέλ’ η
πουτ@ ν@ να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει!! Μη «πολιτικώς ορθή», λαϊκή έκφραση.
Π: [και λιγότερο ΣΥΡΙΖΑ. ΑΚΟΥΩ ΒΟΓΚΗΤΑ.]
Α: «Τι σας έλεγα;»
Π: [Εντάξει, αλλά πολύ φοβούµαι ότι είναι για
λάθος λόγο. Διότι το πρόβλημα δεν είναι η «γερµανική συνταγή»,]
Α: Ασφαλώς και δεν είναι πρόβλημα για τους
γερμανοντυμένους!!
Π: [η οποία έχει αποδείξει διαχρονικά και
εντυπωσιακά την αποτελεσµατικότητά της.]
Α: Το 4ο Ράιχ στ’ αχνάρια του 3ου.
Π: [Το πρόβληµα είναι ότι θα εφαρµοστεί στην
Ελλάδα και από Έλληνες. Οι οποίοι, εδώ και εκατόν ενενήντα χρόνια, έχουν
ξεφτιλίσει όλες τις συνταγές.]
Α: Όμως ΔΕΝ έχουν ξεφτιλιστεί οι ίδιοι, σαν
κάποιους ευρωπαιόφρονες megaλους δημοσιογράφους.
Π: [ΚΑΙ ΜΙΑ κι ο λόγος για τις γερµανικές
συνταγές, να θυµίσω ότι στη χώρα µας, ακόµη και τα περίφηµα «µαύρα ταµεία» της
Siemens ξεφτιλίστηκαν από µια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής.]
Α: Γιατί ξεφτιλίστηκε η ίδια και όσοι
τα «φάγανε μαζί».
Πηγή: zougla.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)