Αν καθίσουν στο ίδιο τραπέζι... θα φάει ο ένας τον άλλον
- Α. Καρπετόπουλος - SPORT 24
Κυριακή 6 Απριλίου 2014
Πέμπτη 3 Απριλίου 2014
Τετάρτη 2 Απριλίου 2014
Τρίτη 1 Απριλίου 2014
(6) GEO-MELITINI TV SERIES
(6) GEO-MELITINI TV SERIES
Έκτακτη είδηση: Το YouTube ανακοίνωσε ότι διακόπτει την λειτουργία του από την 1η Μαϊου 2014 στις χώρες: Τουρκία, Ελλάδα, Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία και πιθανόν εκείνες τις πρώην Γιουγκοσλαβίας....
https://www.youtube.com/watch?v=D0lQb7wJfcc&feature=player_embedded#t=6
Έκτακτη είδηση: Το YouTube ανακοίνωσε ότι διακόπτει την λειτουργία του από την 1η Μαϊου 2014 στις χώρες: Τουρκία, Ελλάδα, Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία και πιθανόν εκείνες τις πρώην Γιουγκοσλαβίας....
https://www.youtube.com/watch?v=D0lQb7wJfcc&feature=player_embedded#t=6
ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΟΥΣ !!!
ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΟΥΣ !!!!
Την Κυριακή διέπραξαν ακριβώς αυτό: Ψήφισαν ένα ακόμα Μνημόνιο! Ίσως το πιο βάρβαρο, το πιο κανιβαλικό, το πιο τερατώδες απ’ όσα έχουν ψηφίσει μέχρι τώρα.
Αν το εφαρμόσουν δεν θα αφήσουν όρθιο τίποτα: Από μισθούς και εργασιακά δικαιώματα μέχρι Ασφαλιστικά Ταμεία και συντάξεις. Έβαλαν στο στόχαστρο μέχρι και τις… μανάδες καταργώντας ακόμα κι αυτό το επίδομα μητρότητας!
Δεν υπάρχει κοινωνική κατηγορία, δεν υπάρχει επαγγελματικός κλάδος, από εργάτες μέχρι κτηνοτρόφους κι από φαρμακοποιούς μέχρι περιπτεράδες (!), που να μην τους εξοντώνουν για τα συμφέροντα μια χούφτας μονοπωλίων.
Μόνο σε μια κοινωνική κατηγορία υπήρξαν γαλαντόμοι: Στους… τραπεζίτες! Αφού φόρτωσαν στις πλάτες του ελληνικού λαού τα βάρη των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων των τραπεζιτών, τώρα κατασκεύασαν το νομικό πλαίσιο για την επιστροφή των τραπεζών στους τραπεζίτες μπιρ – παρά!
Ζούμε ιστορικές στιγμές. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της Ιστορίας του ελληνικού λαού. Ο λαός της Ελλάδας οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στο «εκτελεστικό απόσπασμα».
Μέχρι τώρα μας είχαν επιφυλάξει ρόλο «Ιφιγένειας». Η Ελλάδα κατακρεουργείται, ο λαός εξανδραποδίζεται στο βωμό των θυσιών που του επέβαλαν οι υπαίτιοι της κρίσης. Ο λαός θυσιάζεται για να διασωθούν από την κρίση - και για να κερδοσκοπήσουν μέσα στην κρίση - αυτοί που προκάλεσαν την κρίση! Τώρα, όμως, δεν τους φτάνει ο εξαναγκασμός μας σε αφανισμό. Τώρα θέλουν ακόμα και να ασελγήσουν πάνω στο κουφάρι της «Ιφιγένειας»!
Αν και πάλι αφεθούμε να μας καθορίσουν τη «μοίρα» αυτοί που οδήγησαν τον τόπο ως εδώ, τότε το ημερολόγιο στην Ελλάδα γυρίζει αιώνες πίσω! Μας γυρίζουν πίσω κι από τις εποχές του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Οταν ο Έλληνας ήταν συνώνυμο της δυστυχίας και της εξαθλίωσης. Όταν η ύπαρξή του οριζόταν διά νόμου ότι αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο των ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών, δανειστών και τοκογλύφων ιμπεριαλιστών.
Ο ελληνικός λαός – αυτό είναι το «κατόρθωμα» όσων κυβερνούν αυτόν τον τόπο για δεκαετίες - έχει στοχοποιηθεί και έχει μετατραπεί από την εγχώρια ολιγαρχία και το πολιτικό της προσωπικό σε ένα διεθνές πειραματόζωο. Μας έχουν καταστήσει ένα παγκόσμιο υπόδειγμα για το πώς τα αρπακτικά των περίφημων «αγορών» θα ξεπεράσουν την κρίση τους, προσθέτοντας νέους αβάσταχτους χαλκάδες στις αλυσίδες των μισθωτών και των άνεργών σκλάβων.
Λένε ότι τούτο το νέο τους Μνημόνιο, που το βάφτισαν «πολυνομοσχέδιο», θα φέρει την «οριστική λύση». Αλλά η «οριστική λύση» τους δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την «τελική λύση» του Ολοκαυτώματος! Αυτή είναι η «σωτηρία», την οποία από κοινού με τους ευρωτοκογλύφους προωθούν.
«Έπρεπε να ψηφιστεί γρήγορα – γρήγορα το πολυνομοσχέδιο για να πάρουμε τη δόση», λένε. Και όταν πάρουν κι αυτή τη δόση, ο ελληνικός λαός θα έχει, ξανά, «μια και μόνο» υποχρέωση: Να συνεχίσει να ζει, αυτός και τα παιδιά του και τα εγγόνια του, για να πληρώνει τόκους! Για τα επόμενα 50 χρόνια! Και βλέπουμε!
Το έργο το έχουμε ξαναδεί: Δανείζουν την Ελλάδα, υποτίθεται, για να «ορθοποδήσει». Αλλά είναι πασιφανές: Οι πιστωτές δεν δανείζουν την Ελλάδα των λαϊκών στρωμάτων. Οι πιστωτές αναχρηματοδοτούν τον εαυτό τους! Με τα δυο πρώτα Μνημόνια «μας» δάνεισαν 237 δισ. ευρώ. Αλλά πρόκειται για λεφτά που δεν τα είδε κανείς – εκτός από τους τραπεζίτες! Πρόκειται για λεφτά που στο όνομα της μείωση του χρέους γιγάντωσαν το χρέος που από το 125% του ΑΕΠ το τίναξαν στο 180% του ΑΕΠ!
Είναι πασιφανές: Οι πιστωτές «μας» δίνουν δάνεια για να εισπράττουν αυτοί τους τόκους από τα προηγούμενα δάνεια και για να εξασφαλίσουν ότι οι επόμενοι τόκοι θα φέρουν νέα δάνεια κοκ. Αυτόν το φαύλο κύκλο τον βαφτίζουν «βιωσιμότητα του χρέους». Πρόκειται για την κωδικοποιημένη ονομασία ενός βίου αβίωτου στον οποίο έχουν υποβάλλει τον λαό. Σε αυτή τη φρίκη χωρίς τέλος, ο ελληνικός λαός εκτός από σφαχτάρι χρησιμοποιείται και σαν «ενέχυρο» !
Αυτή είναι η αλήθεια!
Ότι τα χρήματα για τα οποία μιλούν δεν αφορούν στον ελληνικό λαό.
Ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους μισθούς και τις συντάξεις του.
Ότι - και αυτή η δόση - η μόνη σχέση που έχει με τους μισθούς είναι ότι λεηλατεί τους μισθούς.
Ότι - και αυτή η δόση - η μόνη σχέση που έχει με τις συντάξεις είναι ότι καταργεί τις συντάξεις.
Ότι, τελικά, πρόκειται για δανεικά που καταλήγουν στην κεφαλαιουχική ενίσχυση της εγχώριας πλουτοκρατίας και στους ίδιους τους δανειστές προς τους οποίους επιστρέφουν αυτά τα χρήματα - και μάλιστα επιστρέφουν ακριβώς τη στιγμή που «δίνονται».
Αυτοί που τα «δίνουν», τα «δίνουν» για να εξασφαλίσουν τα δικά τους κέρδη, για να εξασφαλίσουν ότι θα εισπράξουν τα τοκογλυφικά από τα παλιότερα δάνεια. Οσο δε για τα μελλοντικά τοκογλυφικά, οι ντόπιοι και διεθνείς «σωτήρες» επιβάλλουν - διά νόμου πλέον (!) - τη ρήτρα ότι ο ελληνικός λαός έχει έναν και μοναδικό λόγο ύπαρξης: Να πληρώνει τους νέους τόκους αυτής της νέας ληστείας, ζώντας σκλάβος, δούλος των 200 - 500 ευρώ μισθό, άνεργος, άστεγος και υποσιτιζόμενος, εις τον αιώνα τον άπαντα!
Η Ελλάδα της «σταθεροποίησης». Και της «ανάπτυξης»…
Οι καθημερινές ύβρεις, η διαστρέβλωση της αλήθειας, οι προσβολές της νοημοσύνης μας, η πλύση εγκεφάλου, η προπαγανδιστική λοβοτομή, η τρομοκρατία, οι αδίστακτοι εκβιασμοί, η δημαγωγία, η εξαπάτηση, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Οι τρόικες «εσωτερικού» και «εξωτερικού» μας σέρνουν στα «Νταχάου» του 21ου αιώνα. Μας έχουν στοιβάξει τις αποβάθρες του σφαγιασμού και ταυτόχρονα οι «ιστορικοί» τους είναι έτοιμοι για να γράψουν ότι υπήρχε κάποτε ένας λαός, ο λαός των Ελλήνων, που πήγε από... «συνωστισμό». Και από «σωτηρία»!
Η Ιστορία δεν θα γραφτεί κάποτε, δεν θα γραφτεί στο μέλλον.
Η Ιστορία γράφεται ήδη. Γράφεται τώρα. Και είναι προφανές:
Η’ αυτοί θα γράψουν την Ιστορία ή εμείς. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.
Nίκος Μπογιόπουλος
email: mpog@enikos.gr
Την Κυριακή διέπραξαν ακριβώς αυτό: Ψήφισαν ένα ακόμα Μνημόνιο! Ίσως το πιο βάρβαρο, το πιο κανιβαλικό, το πιο τερατώδες απ’ όσα έχουν ψηφίσει μέχρι τώρα.
Αν το εφαρμόσουν δεν θα αφήσουν όρθιο τίποτα: Από μισθούς και εργασιακά δικαιώματα μέχρι Ασφαλιστικά Ταμεία και συντάξεις. Έβαλαν στο στόχαστρο μέχρι και τις… μανάδες καταργώντας ακόμα κι αυτό το επίδομα μητρότητας!
Δεν υπάρχει κοινωνική κατηγορία, δεν υπάρχει επαγγελματικός κλάδος, από εργάτες μέχρι κτηνοτρόφους κι από φαρμακοποιούς μέχρι περιπτεράδες (!), που να μην τους εξοντώνουν για τα συμφέροντα μια χούφτας μονοπωλίων.
Μόνο σε μια κοινωνική κατηγορία υπήρξαν γαλαντόμοι: Στους… τραπεζίτες! Αφού φόρτωσαν στις πλάτες του ελληνικού λαού τα βάρη των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων των τραπεζιτών, τώρα κατασκεύασαν το νομικό πλαίσιο για την επιστροφή των τραπεζών στους τραπεζίτες μπιρ – παρά!
Ζούμε ιστορικές στιγμές. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της Ιστορίας του ελληνικού λαού. Ο λαός της Ελλάδας οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στο «εκτελεστικό απόσπασμα».
Μέχρι τώρα μας είχαν επιφυλάξει ρόλο «Ιφιγένειας». Η Ελλάδα κατακρεουργείται, ο λαός εξανδραποδίζεται στο βωμό των θυσιών που του επέβαλαν οι υπαίτιοι της κρίσης. Ο λαός θυσιάζεται για να διασωθούν από την κρίση - και για να κερδοσκοπήσουν μέσα στην κρίση - αυτοί που προκάλεσαν την κρίση! Τώρα, όμως, δεν τους φτάνει ο εξαναγκασμός μας σε αφανισμό. Τώρα θέλουν ακόμα και να ασελγήσουν πάνω στο κουφάρι της «Ιφιγένειας»!
Αν και πάλι αφεθούμε να μας καθορίσουν τη «μοίρα» αυτοί που οδήγησαν τον τόπο ως εδώ, τότε το ημερολόγιο στην Ελλάδα γυρίζει αιώνες πίσω! Μας γυρίζουν πίσω κι από τις εποχές του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Οταν ο Έλληνας ήταν συνώνυμο της δυστυχίας και της εξαθλίωσης. Όταν η ύπαρξή του οριζόταν διά νόμου ότι αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο των ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών, δανειστών και τοκογλύφων ιμπεριαλιστών.
Ο ελληνικός λαός – αυτό είναι το «κατόρθωμα» όσων κυβερνούν αυτόν τον τόπο για δεκαετίες - έχει στοχοποιηθεί και έχει μετατραπεί από την εγχώρια ολιγαρχία και το πολιτικό της προσωπικό σε ένα διεθνές πειραματόζωο. Μας έχουν καταστήσει ένα παγκόσμιο υπόδειγμα για το πώς τα αρπακτικά των περίφημων «αγορών» θα ξεπεράσουν την κρίση τους, προσθέτοντας νέους αβάσταχτους χαλκάδες στις αλυσίδες των μισθωτών και των άνεργών σκλάβων.
Λένε ότι τούτο το νέο τους Μνημόνιο, που το βάφτισαν «πολυνομοσχέδιο», θα φέρει την «οριστική λύση». Αλλά η «οριστική λύση» τους δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την «τελική λύση» του Ολοκαυτώματος! Αυτή είναι η «σωτηρία», την οποία από κοινού με τους ευρωτοκογλύφους προωθούν.
«Έπρεπε να ψηφιστεί γρήγορα – γρήγορα το πολυνομοσχέδιο για να πάρουμε τη δόση», λένε. Και όταν πάρουν κι αυτή τη δόση, ο ελληνικός λαός θα έχει, ξανά, «μια και μόνο» υποχρέωση: Να συνεχίσει να ζει, αυτός και τα παιδιά του και τα εγγόνια του, για να πληρώνει τόκους! Για τα επόμενα 50 χρόνια! Και βλέπουμε!
Το έργο το έχουμε ξαναδεί: Δανείζουν την Ελλάδα, υποτίθεται, για να «ορθοποδήσει». Αλλά είναι πασιφανές: Οι πιστωτές δεν δανείζουν την Ελλάδα των λαϊκών στρωμάτων. Οι πιστωτές αναχρηματοδοτούν τον εαυτό τους! Με τα δυο πρώτα Μνημόνια «μας» δάνεισαν 237 δισ. ευρώ. Αλλά πρόκειται για λεφτά που δεν τα είδε κανείς – εκτός από τους τραπεζίτες! Πρόκειται για λεφτά που στο όνομα της μείωση του χρέους γιγάντωσαν το χρέος που από το 125% του ΑΕΠ το τίναξαν στο 180% του ΑΕΠ!
Είναι πασιφανές: Οι πιστωτές «μας» δίνουν δάνεια για να εισπράττουν αυτοί τους τόκους από τα προηγούμενα δάνεια και για να εξασφαλίσουν ότι οι επόμενοι τόκοι θα φέρουν νέα δάνεια κοκ. Αυτόν το φαύλο κύκλο τον βαφτίζουν «βιωσιμότητα του χρέους». Πρόκειται για την κωδικοποιημένη ονομασία ενός βίου αβίωτου στον οποίο έχουν υποβάλλει τον λαό. Σε αυτή τη φρίκη χωρίς τέλος, ο ελληνικός λαός εκτός από σφαχτάρι χρησιμοποιείται και σαν «ενέχυρο» !
Αυτή είναι η αλήθεια!
Ότι τα χρήματα για τα οποία μιλούν δεν αφορούν στον ελληνικό λαό.
Ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους μισθούς και τις συντάξεις του.
Ότι - και αυτή η δόση - η μόνη σχέση που έχει με τους μισθούς είναι ότι λεηλατεί τους μισθούς.
Ότι - και αυτή η δόση - η μόνη σχέση που έχει με τις συντάξεις είναι ότι καταργεί τις συντάξεις.
Ότι, τελικά, πρόκειται για δανεικά που καταλήγουν στην κεφαλαιουχική ενίσχυση της εγχώριας πλουτοκρατίας και στους ίδιους τους δανειστές προς τους οποίους επιστρέφουν αυτά τα χρήματα - και μάλιστα επιστρέφουν ακριβώς τη στιγμή που «δίνονται».
Αυτοί που τα «δίνουν», τα «δίνουν» για να εξασφαλίσουν τα δικά τους κέρδη, για να εξασφαλίσουν ότι θα εισπράξουν τα τοκογλυφικά από τα παλιότερα δάνεια. Οσο δε για τα μελλοντικά τοκογλυφικά, οι ντόπιοι και διεθνείς «σωτήρες» επιβάλλουν - διά νόμου πλέον (!) - τη ρήτρα ότι ο ελληνικός λαός έχει έναν και μοναδικό λόγο ύπαρξης: Να πληρώνει τους νέους τόκους αυτής της νέας ληστείας, ζώντας σκλάβος, δούλος των 200 - 500 ευρώ μισθό, άνεργος, άστεγος και υποσιτιζόμενος, εις τον αιώνα τον άπαντα!
Η Ελλάδα της «σταθεροποίησης». Και της «ανάπτυξης»…
Οι καθημερινές ύβρεις, η διαστρέβλωση της αλήθειας, οι προσβολές της νοημοσύνης μας, η πλύση εγκεφάλου, η προπαγανδιστική λοβοτομή, η τρομοκρατία, οι αδίστακτοι εκβιασμοί, η δημαγωγία, η εξαπάτηση, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Οι τρόικες «εσωτερικού» και «εξωτερικού» μας σέρνουν στα «Νταχάου» του 21ου αιώνα. Μας έχουν στοιβάξει τις αποβάθρες του σφαγιασμού και ταυτόχρονα οι «ιστορικοί» τους είναι έτοιμοι για να γράψουν ότι υπήρχε κάποτε ένας λαός, ο λαός των Ελλήνων, που πήγε από... «συνωστισμό». Και από «σωτηρία»!
Η Ιστορία δεν θα γραφτεί κάποτε, δεν θα γραφτεί στο μέλλον.
Η Ιστορία γράφεται ήδη. Γράφεται τώρα. Και είναι προφανές:
Η’ αυτοί θα γράψουν την Ιστορία ή εμείς. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.
Nίκος Μπογιόπουλος
email: mpog@enikos.gr
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014
MIA ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ!!!
Η πρώτη ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ να πέσει εναντίον της Ελλάδας!!!
Οι Έλληνες είναι ΠΑΡΑΣΙΤΑ, ο κόσμος θα μπορέσει να ζήσει και χωρίς αυτούς!
Η πρώην υποψήφια των Ρεπουμπλικάνων για την αντιπροεδρία Σάρα Πέιλιν, έδωσε πρόσφατα συνέντευξη λέγοντας, σε καταγόμενη από την Ελλάδα δημοσιογράφο, ότι η πρώτη ατομική βόμβα στον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, πρέπει να πέσει πάνω από την Ελλάδα!
Απολαύστε τη συνέντευξη που κάνει το γύρο του κόσμου...
= Κυρία Πέιλιν, πριν από λίγες ημέρες καλέσατε ανοιχτά για τη χρήση πυρηνικών όπλων για την επίλυση της κρίσης στην Ουκρανία. Εξακολουθείτε να υποστηρίζετε την θέση σας;
“Φυσικά και την υποστηρίζω. Είμαι πολιτικός με μυαλό, σταθερή και ακλόνητη. Το πυρηνικό όπλο σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί όπως και κάθε άλλο όπλο. Ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν, χωρίς να φοβάται οποιαδήποτε απειλή, εγκαταστάθηκε στην Κριμαία. Η δράση του πρέπει να μετριαστεί με την κατάλληλη αντίδραση, αν δεν το κάνουμε, κάποιος άλλος θα το κάνει για εμάς. Δυστυχώς σήμερα γίναμε ένα πράο και διαλλακτικό έθνος, κάτι που δεν ήταν έτσι στην πρόσφατη ιστορία μας, απλά πάρτε το παράδειγμα με τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι”
=Και πού πιστεύετε ότι πρέπει κατά προτίμηση να γίνει το πυρηνικό πλήγμα, έχετε μια ιδέα;
“Eχω! Η πρώτη ατομική βόμβα στον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας θα πρέπει να πέσει στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην πρωτεύουσα την Αθήνα’’.
=Με συγχωρείτε, περιμένετε ένα λεπτό, είμαστε από τη Ελλάδα. Θέλετε να μας κάψετε, και είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ; Πρέπει να έχει γίνει κάποιο λάθος!
‘’Πώς τολμάς! Είμαι λάθος; Δεν υπάρχει κανένα λάθος. Έχω μελετήσει την ιστορία της Ευρώπης και γνωρίζω πολύ καλά τι είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ένας «δούρειος ίππος» της Ρωσίας στην Ευρώπη και επομένως η καταστροφή της θα είναι ένα σαφές μήνυμα προς το Πούτιν, για το τι τον περιμένει. Μπορεί να υιοθετηθήκατε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, η περιοχή σας, αλλά όχι το έθνος σας. Οι Έλληνες είναι παράσιτα και αυτό είναι σαφές ακόμα και στα νηπιαγωγεία της Αμερικής. Ποιοί άλλοι άνθρωποι μπορούν να ανεχθούν να ζουν περίπου πεντακόσια χρόνια κάτω από τον ζυγό και ποιος ξέρει πόσα ακόμη θα είχατε ανεχθεί, αν δεν είχατε απελευθερωθεί, δυστυχώς, από την Ρωσία. Οι Έλληνες μπορούν να επιβιώσουν κάτω από όλες τις συνθήκες, σε κάθε αυτοκρατορία. Είστε παράσιτα και ποτέ δεν προσφέρατε τίποτα για την ευημερία εκείνων με τους οποίους έχετε συνδεθεί. Με την απώλειά σας, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ δεν θα χαθεί, και τα κέρδη από την καταστροφή σας θα είναι το σταμάτημα της Πουτινικής Ρωσίας για να μην αποκαταστήσει την επιρροή της στην Ευρώπη, αλλά και για να διευκολυνθεί η χρήση του εδάφους σας για την υλοποίηση των στρατηγικών στόχων μας’’.
=Μα θα πεθάνουν ηλικιωμένοι, μητέρες, παιδιά!
‘’ Και στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ήταν ηλικιωμένοι, μητέρες και παιδιά, αλλά αυτό δεν εμπόδισε κανέναν. Όπως είπα, οι Έλληνες είναι περιττή και παρασιτική φυλή, την οποία η ύπαρξής της κατά πλειοψηφία ήταν κάτω από τη δουλεία, οπότε δεν βλέπω να σας αγνοεί πραγματικά κανείς στο μέλλον. Η απελευθέρωση της ατομικής βόμβας πάνω από την Αθήνα θα δείξει με σαφήνεια ότι δεν υπάρχει κανένα αστείο από την πλευρά μας. Ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να μείνουμε απαθείς με τα διαβολικά σχέδια της Ρωσίας να υπονομεύσει τον ευρω-ατλαντικό προσανατολισμό του πλανήτη, μέσα από τις τονώσεις των ρωσόφιλων στην Ευρώπη’’.
=Αλλά έχετε ποτέ σκεφτεί πώς μια τέτοια πράξη θα επηρεάσει τους ανθρώπους στην Ουκρανία που θέλουν τώρα να ενταχθούν σε σας; Τι θα σκέφτονται όταν βλέπουν ότι εσείς θυσιάζετε τα μέλη σας;
‘’Είμαι βέβαιη ότι θα αντιληφθούν σωστά αυτή την πράξη. Επαναλαμβάνω, εμείς καταστρέφουμε τον «δούρειος ίππο» της Ρωσίας στην Ευρώπη. Το έδαφός σας είναι ήδη συνδεδεμένο με εμάς, απλά θα απαλλαγεί από τα φιλορωσικά στοιχεία. Μην περιμένετε να ρίξουμε ατομικές βόμβες σε εκείνους που απλά αναζητούν απεγνωσμένα να ενωθούν μαζί μας. Αν βομβαρδίσουμε την Κριμαία, τότε πώς μπορούμε να ελπίζουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ; Όχι, η μόνη σωστή απόφαση είναι η πρώτη ατομική βόμβα να πέσει πάνω από την Αθήνα’’.
=Και ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ειλικρινά θέλουν να είναι Ευρωπαίοι και οι οποίοι ολόψυχα συμμετέχουν, πρεσβεύουν και κηρύττουν τις ευρωατλαντικές αξίες; Τέτοιοι βομβαρδισμοί δεν θα ήταν άδικο για αυτούς;
‘’Ειλικρινά δεν τους λυμάπαι. Χώσαμε πολλά χρήματα στις τσέπες τους, αλλά δεν κατάφεραν να κάνουν αυτό που έκαναν οι Ουκρανοί συνεργάτες μας στο Κίεβο με τόσα λίγα χρήματα. Με τέτοιες πλουσιοπάροχες χορηγίες, η μόνη λογική εξήγηση για την αποτυχία σας είναι ότι δεν πιστεύετε ειλικρινά για αυτό που αγωνίζεσθε, αλλά σέρνετε μόνο τα πράγματα για να μαδάτε περισσότερα χρήματα. Έλα, δεν είμαι ανόητη και γνωρίζω την φύση των Ελλήνων!!!’’.
Κυριακή 30 Μαρτίου 2014
Σάββατο 29 Μαρτίου 2014
Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014
Νίκος Μπελογιάννης
Μεθαύριο, 30 Μάρτη 2014, συμπληρώνονται 62 χρόνια. Ήταν – και τότε - ημέρα Κυριακή. Μέρα που ακόμα και οι Γερμανοί εισβολείς τη σεβάστηκαν. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ - Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:
Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Το παράγγελμα γι' αυτή την πολιτική δολοφονία θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα. Το «πυρ» για τη διάπραξη αυτού του στυγερού εγκλήματος, διατάχτηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, πριν από ακριβώς 62 χρόνια, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη
.
(Από το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου, η «Εντολή», εκδόσεις «Κεδρος», που πρόσφερε πριν λίγες βδομάδες η «Real News»)
Σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» την επόμενη μέρα της εκτέλεσης, ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος περιγράφει τις τελευταίες στιγμές:
Οι δολοφόνοι είχαν πολλούς λόγους να εκτελέσουν τον Μπελογιάννη. Ο Μπελογιάννης, βλέπετε, αποκάλυπτε το «εθνοφελές» έργο των «σωτήρων». Έγραφε:
Ο Μπελογιάννης με τα λόγια του κατά τη διάρκεια της απολογίας του είχε δώσει το στίγμα της δίκης, μετατρέποντας τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους.
«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας...».
«Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης- φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ' αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».
Ο Μπελογιάννης είχε «ενοχλήσει» τους στρατοδίκες του. Τους έλεγε τον Νοέμβρη του ’51, στην πρώτη του απολογία στο στρατοδικείο:
Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ενδεικτικός ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο:
«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».
Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του '52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του. Λόγια ποτισμένα μέσα στο καμίνι της πράξης, ειπωμένα με «όπλο» ένα γαρύφαλλο, απέναντι στις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Λόγια και πράξη, που θα αποτελούν πάντα σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή.
«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (...)».
Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Το παράγγελμα γι' αυτή την πολιτική δολοφονία θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα. Το «πυρ» για τη διάπραξη αυτού του στυγερού εγκλήματος, διατάχτηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, πριν από ακριβώς 62 χρόνια, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη
.
«Το σκότωσαν το παλικάρι, πάει. Μαζί του εκτελέσανε και τον Μπάτση, τον Καλούμενο και τον Αργυριάδη… Το έγκλημα έγινε στην Αθήνα στο ‘‘συνήθη τόπο’’, ξημερώνοντας η 30 του Μάρτη, σε μέρα και ώρα απαγορευμένα που ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί κατακτητές τα σεβάστηκαν. Κυριακή 4 και 10’ μέσα σε πηχτό σκοτάδι, υπό το φως των προβολέων, μήπως και φρίξει η μέρα.
Κι ούτε ένας αρμόδιος δε βρέθηκε να παραδεχτεί πως αυτός έδωσε την εντολή. Όλοι ανεύθυνοι. ‘‘Αθώος ειμί του αίματος τούτου…’’. Κι ως το ‘μαθε ο κόσμος πήρε τους δρόμους, έτρεχε με γαρίφαλα και μύρα να πλύνει το νωπό αίμα εκείνου που τους ξανάδωσε την ελπίδα.
‘‘Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη! Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη!’’ ‘‘Σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος;’’
Δάκρυα, τριγμοί, και σεισμοί και όρκοι. ‘‘Κοιμήσου ήσυχος, Νίκο εμείς αγρυπνούμε…’’.
Εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη την υφήλιο υψώνουν τις γροθιές τους. Εκατομμύρια κάνουν ευλαβικά το σταυρό τους. Κι η γροθιά με το σταυρό ανταμώνουν εκεί που η καταλύτρα βία γκρεμίζει τα θεμέλια της ανθρωπιάς. Σκότωσαν έναν άνθρωπο κι ανάστησαν μια ιδέα. Θάνατος δεν υπάρχει όταν η ζωή σου γίνεται ένα μ’ εκατομμύρια ζωές που μάχονται για την ανθρώπινη ανάσταση (…).
…Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους/ το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη./ Οι δολοφόνοι κρύβονται πίσω απ΄ τα μαχαίρια τους/ Τραβηχτείτε πέρα, δολοφόνοι. Τραβηχτείτε πέρα./ Σάλεψε η γη. Σάλεψαν τα’ αγκωνάρια του ουρανού./ Σάλεψε το δοκάρι του σπιτιού./ Σάλεψε η κρεμασμένη λάμπα./ Τι ώρα νάναι λοιπόν;/ Τι ώρα νάναι… παιδί μου να θυμάσαι.
Οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου ανταμώνονται στους αιθέρες με τους στίχους όλων των μεγάλων βάρδων της γης. Κι ο Πωλ Ελυάρ λέει μπρος σ’ εκατομμύρια Γάλλους, που κλαίνε από οργή και συγκίνηση:
‘‘Ο Μπελογιάννης είναι νεκρός. Δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας για ένα αύριο φωτεινό. Χαμογελούσε’’…»
(Από το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου, η «Εντολή», εκδόσεις «Κεδρος», που πρόσφερε πριν λίγες βδομάδες η «Real News»)
«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ' αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.
"Νίκο σήκω"
Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:
"Πάμε για καθαρό αέρα;"
"Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση" (...)»
«...ο λαός υπόφερνε (...). Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: "Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού" (...). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές - τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους - εκτελούσαν το ίδιο "εθνοφελές" έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις».
(Από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη, «Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)«Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης- φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ' αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».
- «Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών... Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του... Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ' αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
- «... αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε κι όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας».
Νόμιζαν πως σκοτώνοντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν. Πως τα λόγια του θα έπαυαν να δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Οι ανόητοι…
Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ενδεικτικός ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο:
«ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των Ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.
ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι.
ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνωμοσία κατά της Ελλάδας;
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.
ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. Αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω».
«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».
Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του '52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του. Λόγια ποτισμένα μέσα στο καμίνι της πράξης, ειπωμένα με «όπλο» ένα γαρύφαλλο, απέναντι στις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Λόγια και πράξη, που θα αποτελούν πάντα σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή.
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014
The act of killing
Full movie - greek subs
http://www.dailymotion.com/video/k1Fas1M4A2oGZP5DHP8&start=465
http://www.dailymotion.com/video/k1Fas1M4A2oGZP5DHP8&start=465
Η διάλυση του ανατολικού μπλοκ
Αν και είναι νωρίς να αντιληφθούμε τις σε βάθος χρόνου συνέπειες από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, έχουμε κιόλας τη δυνατότητα να δούμε μερικές απ’ αυτές, τόσο μέσα στις ίδιες τις κοινωνίες όσο και έξω απ’ αυτές, στον κόσμο.
Διεθνώς, η διατάραξη της ειρήνης, η επέκταση των πολέμων, η επιστροφή στην αποικιοκρατία, η άνοδος του φασισμού, οι κοινωνικές ανισότητες και η συρρίκνωση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών δεν είχαν την ένταση που έχουν σήμερα. Η τεράστια παραγωγή και συσσώρευση πλούτου στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, αντί να ανεβάσουν και να διευρύνουν το γενικό επίπεδο ευημερίας, πλήττουν τις κοινωνίες αυξάνοντας τη φτώχεια και την ανασφάλεια.
Ταυτόχρονα, πολλαπλασιάζονται δραματικά οι τοπικές συρράξεις, ενώ η πιθανότητα ενός γενικευμένου πολέμου έρχεται πιο κοντά αντί να απομακρύνεται.
Μα, θα ρωτούσε αυθόρμητα κανείς, είναι δυνατόν όλα αυτά να συνδέονται με τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ; Κι όμως, φαίνεται ότι συνδέονται.
Σήμερα, που οι άνθρωποι έχουν χάσει το μπούσουλα, και δεν ξέρουν σε τι να πιστέψουν, μπορεί να έχει ιδιαίτερη σημασία να επανεξετάσουμε πιο νηφάλια και με την εμπειρία των τελευταίων 25 χρόνων, τι συνέβη έκτοτε. Όχι με ένα πνεύμα νοσταλγίας για τη Σοβιετική Ένωση, αλλά με ένα πνεύμα αναθεώρησης των απόψεων που κυριάρχησαν και διαμόρφωσαν το σύγχρονο κόσμο.
Οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε από τα μέσα κι ας δυσκολευόμαστε να συμφωνήσουμε για τα αίτια του εσωτερικού της εκφυλισμού. Ίσως, όμως, είναι καιρός να συμφωνήσουμε ότι ακόμα και σ’ αυτή την εκφυλιστική της φάση, η Σοβιετική Ένωση όριζε διαφορετικά τις παγκόσμιες ισορροπίες και επηρέαζε με την παρουσία της το είδος και την ποιότητα ζωής στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, και συχνά με τις πλάτες της, αναπτύχθηκε ένα παγκόσμιο κίνημα για την αποτίναξη της επί αιώνες επιβεβλημένης διά πυρός και σιδήρου αποικιοκρατίας και κατακτήθηκε η ανεξαρτησία και η αυτοδιάθεση πολλών λαών και εθνών που ήταν υποτελή. Η ιδέα του σοσιαλισμού ήταν κινητήρια δύναμη των αγώνων για αυτοδιάθεση και ισονομία. Τα δικαιώματα των εργαζομένων αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερη κατοχύρωση στη Δύση, εφόσον στην Ανατολή η εργασία, η στέγη, η περίθαλψη και η μόρφωση ήταν πλήρως διασφαλισμένα.
Η ιδέα της ειρήνης, η οποία δεν ήταν ποτέ εδραιωμένη στη Δύση, αναπτύχθηκε μεταπολεμικά όχι μόνο λόγω των τεράστιων καταστροφών των δύο διαδοχικών ενδοκαπιταλιστικών παγκοσμίων πολέμων με τα 70 εκατομμύρια νεκρούς, αλλά και λόγω της φιλειρηνικής πολιτικής του Ανατολικού Μπλοκ, το οποίο παρ’ όλες τις πιέσεις που δεχόταν, απέφυγε την πολεμική σύγκρουση με το δυτικό στρατόπεδο.
Οι ανυπολόγιστες σφαγές που διέπραξαν οι Δυτικοί στο Βιετνάμ, το Λάος, την Καμπότζη, την Ινδονησία κι αλλού, δεν είχαν το ανάλογό τους από τους Ανατολικούς. Οι ανατροπές των νόμιμων κυβερνήσεων και τα πραξικοπήματα, σε όλη τη Λατινική Αμερική, με μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, από το Ιράν και την Αλγερία μέχρι την Κύπρο και την Ελλάδα, δεν είχαν το αντίστοιχό τους από την πλευρά των Ανατολικών.
Η πρωτοφανής ειρήνη στην Ευρώπη, από το 1945 μέχρι το 1990, ήταν αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης.
Ελευθερία; Ποια ελευθερία;
Η κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, και συνακόλουθα του σοσιαλιστικού μοντέλου, άνοιξε το δρόμο για την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Αλλά και έξω από την Ευρώπη, στα φιλοδυτικά καθεστώτα, αποχαλινώθηκαν οι φασιστικές, ρατσιστικές, εθνικιστικές και αυταρχικές δυνάμεις. Σε όλο το δυτικό μπλοκ, τις μητροπόλεις και τους δορυφόρους, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, παρατηρείται μια σαφής στροφή στο μιλιταρισμό και τον αυταρχισμό. Επίθεση και καταστροφή των αυτονομημένων κρατών (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία κ.λπ.), πραξικοπήματα και επεμβάσεις, τοπικοί πόλεμοι, διαμελισμοί κρατών, σφαγές και γενοκτονίες (Αλγερία, Κονγκό, Σρι Λάνκα κ.λπ.) είναι ξανά στην ημερήσια διάταξη.
Μεταπολεμικά, οι άρχουσες τάξεις της Δύσης, για να κρατούν υπό έλεγχο τις κοινωνίες τους, για να εμποδίζουν τη διάδοση κομμουνιστικών ιδεών και την ανάπτυξη ανατρεπτικών κινημάτων, διένειμαν μέρος του πλούτου που συσσώρευαν στους «κοινωνικούς εταίρους» των λαϊκών στρωμάτων και ανέπτυξαν τα δικαιώματα των πολιτών σε πρωτόγνωρα για τη Δύση επίπεδα προκειμένου να υπερτερούν στον ανταγωνισμό τους με την Ανατολή. Τώρα δεν το κάνουν πια, όχι μόνο λόγω της κρίσης του συστήματος, αλλά και γιατί δεν έχουν αντίπαλο μοντέλο να τους πιέζει και να τους συγκρατεί.
Αμέσως μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και όλου του ανατολικού μπλοκ, η Δύση, απαλλαγμένη από το σοβιετικό στρατιωτικό αντίβαρο και το σοβιετικό κοινωνικό μοντέλο, ξαναβρήκε τον εαυτό της. Όχι μόνο ενέτεινε τις πολεμικές της επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, αλλά έφερε και τον πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους, διαλύοντας βίαια τη Γιουγκοσλαβία.
Επίσης, ξεκίνησε μια διαδικασία ταχύρρυθμης αφαίρεσης των δικαιωμάτων των πολιτών, αλλάζοντας την εργασιακή νομοθεσία, συρρικνώνοντας το κοινωνικό κράτος και καταπατώντας τα πολιτικά κεκτημένα. Σήμερα, οι πολίτες, όλοι οι πολίτες, παρακολουθούνται σε εικοσιτετράωρη βάση από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Αγγλίας και των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, γεγονός που πλέον κατατάσσει την ταινία «Οι ζωές των άλλων», που αναφέρεται στις παρακολουθήσεις που γίνονταν στο ανατολικό μπλοκ, στις παιδικές.
Τα καθεστώτα που προέκυψαν επέβαλαν μια μέχρι πρότινος άγνωστη στους πολίτες βαρβαρότητα. Τη στέρηση των βασικών στοιχείων επιβίωσης. Ό,τι ήταν δεδομένο εξαφανίστηκε ή συρρικνώθηκε. Κι ό,τι τους έλειπε δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Ελάχιστοι πλούτισαν, η συντριπτική πλειοψηφία έχασε τα κεκτημένα και αγωνίζεται για τα στοιχειώδη. Η δημοκρατία και η ελευθερία, που ήταν σε ανεπάρκεια, ουδέποτε εμφανίστηκαν στη νέα κατάσταση. Και όσοι πίστεψαν ότι η δημοκρατία και η ελευθερία είναι σύμφυτες με τον καπιταλισμό, απογοητεύτηκαν οικτρά.
Εκ των υστέρων, διαπιστώνουν ότι η σκληρότητα των ολιγαρχών που κυβερνούν τα κράτη, από την Ουκρανία μέχρι την Κιργιζία είναι πολύ αγριότερη του καθεστώτος που προϋπήρχε, γιατί, μεταξύ άλλων, οι νέοι εξουσιαστές είναι εντελώς ανεξέλεγκτοι, δεν περιορίζονται από νόμους και δεν υπάγονται σε κανόνες. Οι ολιγάρχες που αντικατέστησαν τους γραφειοκράτες είναι τρισχειρότεροι. Και τα κράτη που προέκυψαν πολύ πιο αυταρχικά από τα προηγούμενα.
Είναι παραπλανημένος όποιος νομίζει ότι υπάρχει ελευθερία και δημοκρατία στο Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία ή τις Βαλτικές, για να μην πάμε στη Μολδαβία, το Κόσοβο, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή τη Βοσνία, ακόμα και με τα θολά ευρωπαϊκά κριτήρια περί κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και αστικής ελευθερίας. Σ’ αυτούς που έλειπε η ελευθερία και η δημοκρατία, τώρα τους λείπει, επιπλέον, και η δουλειά, η υγεία και η ασφάλεια.
Χωρίς ανάχωμα στο φασισμό
Είναι αστείο να πιστεύει κανείς, ότι οι Δυτικοί ενδιαφέρονταν για τη δημοκρατία και την ελευθερία στο ανατολικό μπλοκ. Ενδιαφέρονταν για τις αγορές αυτών των χωρών και ήθελαν να ξεριζώσουν κάθε στοιχείο σοσιαλισμού που, ακόμα και στην πιο εκφυλισμένη μορφή του, αποτελούσε ενοχλητική απειλή για τον καπιταλισμό τους. Η ανάμειξή τους στην Ουκρανία το επιβεβαιώνει πανηγυρικά. Ο Γιανουκόβιτς και η Τιμοσένκο είναι ίδια πάστα, διεφθαρμένοι μέχρι τα μπούνια, αμφότεροι αδίστακτοι καπιταλιστές. Συγκρούονται μόνο επειδή εκπροσωπούν ανταγωνιστικά συμφέροντα. Και οι ακροδεξιοί της Ουκρανίας; Στον αντιφασιστικό πόλεμο φέρονταν χειρότερα κι από τους Γερμανούς ναζί, λένε οι βετεράνοι.
Για ποια δημοκρατία κόπτονται οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι; Όσους δημοκρατικούς Ουκρανούς γνωρίζω, έχουν λουφάξει, απογοητευμένοι και κατατρομαγμένοι από το «μέτωπο» ολιγαρχών και νεοφασιστών που καπέλωσαν το κίνημα ενάντια στη διαφθορά και τον αυταρχισμό.
Οι άνθρωποι που υπερασπίζονται τα αγάλματα του Λένιν, δεν είναι κομμουνιστές.
Στη Μαριούπολη, μια πόλη της βαριάς μεταλλουργικής βιομηχανίας, το 71% των κατοίκων της δήλωσε ότι θέλει τα αγάλματα του Λένιν να παραμείνουν στη θέση τους, το 21% να μεταφερθούν σε κάποιο μουσείο και μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό ζήτησε να ξηλωθούν. Αυτό μπορεί να εκφράζει ένα ιδιότυπο φιλορωσισμό, αλλά περισσότερο εκφράζει την εκτίμηση που τρέφει η πλειονότητα των ανθρώπων για το σοβιετικό καθεστώς. Στα πλατιά λαϊκά στρώματα, δεν είναι πια μόνο οι συνταξιούχοι που κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα στο χτες και το σήμερα. Εξάλλου, έχουν ήδη περάσει 24 χρόνια, που σημαίνει ότι μια μεγάλη φουρνιά, που το 1990 ήταν άνω των 40-45, δεν είναι πια παρούσα.
Ο υπαρκτός σοσιαλισμός, στην πρώτη φάση, την επαναστατική, αλλά και στην τελευταία, τη γραφειοκρατική, αποτελούσε ένα ανάχωμα στο φασισμό που τώρα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στον αναπτυγμένο κόσμο. Η ανατροπή των διεθνών ισορροπιών έχει ήδη κοστίσει την καταστροφή πολλών κοινωνιών και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, την πτώχευση και εξαθλίωση ακόμα περισσότερων, από τη Γιουγκοσλαβία στο Ιράκ κι από τη Συρία ώς τη Λιβύη και το Μάλι.
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης παρέχει πλούσιο υλικό στις κοινωνίες και τους επαναστάτες, για να μην επαναλάβουν τα τραγικά εκφυλιστικά φαινόμενα που μετέτρεψαν τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη επανάσταση όλων των εποχών, σε μια αυτονομημένη γραφειοκρατική τάξη που όχι μόνο είχε αποκόψει το λαό από την εξουσία, αλλά προωθούσε για ίδιο όφελος και την επιστροφή στον καπιταλισμό.
Οι άμεσα ηττημένοι είναι οι λαοί του ανατολικού μπλοκ, είτε το έχουν συνειδητοποιήσει είτε όχι. Ο εκφυλισμός της ΕΣΣΔ, αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη ήττα και οπισθοδρόμηση που υπέστησαν οι λαοί όλου του κόσμου, γιατί ήταν η πρώτη φορά που πλησίασαν τόσο κοντά και για τόσο σημαντικό χρονικό διάστημα, στο στόχο για την οριστική απελευθέρωσή τους από την εκμετάλλευση και τις πολεμικές σφαγές.
Στέλιος Ελληνιάδης
Διεθνώς, η διατάραξη της ειρήνης, η επέκταση των πολέμων, η επιστροφή στην αποικιοκρατία, η άνοδος του φασισμού, οι κοινωνικές ανισότητες και η συρρίκνωση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών δεν είχαν την ένταση που έχουν σήμερα. Η τεράστια παραγωγή και συσσώρευση πλούτου στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, αντί να ανεβάσουν και να διευρύνουν το γενικό επίπεδο ευημερίας, πλήττουν τις κοινωνίες αυξάνοντας τη φτώχεια και την ανασφάλεια.
Ταυτόχρονα, πολλαπλασιάζονται δραματικά οι τοπικές συρράξεις, ενώ η πιθανότητα ενός γενικευμένου πολέμου έρχεται πιο κοντά αντί να απομακρύνεται.
Μα, θα ρωτούσε αυθόρμητα κανείς, είναι δυνατόν όλα αυτά να συνδέονται με τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ; Κι όμως, φαίνεται ότι συνδέονται.
Σήμερα, που οι άνθρωποι έχουν χάσει το μπούσουλα, και δεν ξέρουν σε τι να πιστέψουν, μπορεί να έχει ιδιαίτερη σημασία να επανεξετάσουμε πιο νηφάλια και με την εμπειρία των τελευταίων 25 χρόνων, τι συνέβη έκτοτε. Όχι με ένα πνεύμα νοσταλγίας για τη Σοβιετική Ένωση, αλλά με ένα πνεύμα αναθεώρησης των απόψεων που κυριάρχησαν και διαμόρφωσαν το σύγχρονο κόσμο.
Οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε από τα μέσα κι ας δυσκολευόμαστε να συμφωνήσουμε για τα αίτια του εσωτερικού της εκφυλισμού. Ίσως, όμως, είναι καιρός να συμφωνήσουμε ότι ακόμα και σ’ αυτή την εκφυλιστική της φάση, η Σοβιετική Ένωση όριζε διαφορετικά τις παγκόσμιες ισορροπίες και επηρέαζε με την παρουσία της το είδος και την ποιότητα ζωής στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, και συχνά με τις πλάτες της, αναπτύχθηκε ένα παγκόσμιο κίνημα για την αποτίναξη της επί αιώνες επιβεβλημένης διά πυρός και σιδήρου αποικιοκρατίας και κατακτήθηκε η ανεξαρτησία και η αυτοδιάθεση πολλών λαών και εθνών που ήταν υποτελή. Η ιδέα του σοσιαλισμού ήταν κινητήρια δύναμη των αγώνων για αυτοδιάθεση και ισονομία. Τα δικαιώματα των εργαζομένων αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερη κατοχύρωση στη Δύση, εφόσον στην Ανατολή η εργασία, η στέγη, η περίθαλψη και η μόρφωση ήταν πλήρως διασφαλισμένα.
Η ιδέα της ειρήνης, η οποία δεν ήταν ποτέ εδραιωμένη στη Δύση, αναπτύχθηκε μεταπολεμικά όχι μόνο λόγω των τεράστιων καταστροφών των δύο διαδοχικών ενδοκαπιταλιστικών παγκοσμίων πολέμων με τα 70 εκατομμύρια νεκρούς, αλλά και λόγω της φιλειρηνικής πολιτικής του Ανατολικού Μπλοκ, το οποίο παρ’ όλες τις πιέσεις που δεχόταν, απέφυγε την πολεμική σύγκρουση με το δυτικό στρατόπεδο.
Οι ανυπολόγιστες σφαγές που διέπραξαν οι Δυτικοί στο Βιετνάμ, το Λάος, την Καμπότζη, την Ινδονησία κι αλλού, δεν είχαν το ανάλογό τους από τους Ανατολικούς. Οι ανατροπές των νόμιμων κυβερνήσεων και τα πραξικοπήματα, σε όλη τη Λατινική Αμερική, με μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, από το Ιράν και την Αλγερία μέχρι την Κύπρο και την Ελλάδα, δεν είχαν το αντίστοιχό τους από την πλευρά των Ανατολικών.
Η πρωτοφανής ειρήνη στην Ευρώπη, από το 1945 μέχρι το 1990, ήταν αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης.
Ελευθερία; Ποια ελευθερία;
Η κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, και συνακόλουθα του σοσιαλιστικού μοντέλου, άνοιξε το δρόμο για την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Αλλά και έξω από την Ευρώπη, στα φιλοδυτικά καθεστώτα, αποχαλινώθηκαν οι φασιστικές, ρατσιστικές, εθνικιστικές και αυταρχικές δυνάμεις. Σε όλο το δυτικό μπλοκ, τις μητροπόλεις και τους δορυφόρους, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, παρατηρείται μια σαφής στροφή στο μιλιταρισμό και τον αυταρχισμό. Επίθεση και καταστροφή των αυτονομημένων κρατών (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία κ.λπ.), πραξικοπήματα και επεμβάσεις, τοπικοί πόλεμοι, διαμελισμοί κρατών, σφαγές και γενοκτονίες (Αλγερία, Κονγκό, Σρι Λάνκα κ.λπ.) είναι ξανά στην ημερήσια διάταξη.
Μεταπολεμικά, οι άρχουσες τάξεις της Δύσης, για να κρατούν υπό έλεγχο τις κοινωνίες τους, για να εμποδίζουν τη διάδοση κομμουνιστικών ιδεών και την ανάπτυξη ανατρεπτικών κινημάτων, διένειμαν μέρος του πλούτου που συσσώρευαν στους «κοινωνικούς εταίρους» των λαϊκών στρωμάτων και ανέπτυξαν τα δικαιώματα των πολιτών σε πρωτόγνωρα για τη Δύση επίπεδα προκειμένου να υπερτερούν στον ανταγωνισμό τους με την Ανατολή. Τώρα δεν το κάνουν πια, όχι μόνο λόγω της κρίσης του συστήματος, αλλά και γιατί δεν έχουν αντίπαλο μοντέλο να τους πιέζει και να τους συγκρατεί.
Αμέσως μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και όλου του ανατολικού μπλοκ, η Δύση, απαλλαγμένη από το σοβιετικό στρατιωτικό αντίβαρο και το σοβιετικό κοινωνικό μοντέλο, ξαναβρήκε τον εαυτό της. Όχι μόνο ενέτεινε τις πολεμικές της επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, αλλά έφερε και τον πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους, διαλύοντας βίαια τη Γιουγκοσλαβία.
Επίσης, ξεκίνησε μια διαδικασία ταχύρρυθμης αφαίρεσης των δικαιωμάτων των πολιτών, αλλάζοντας την εργασιακή νομοθεσία, συρρικνώνοντας το κοινωνικό κράτος και καταπατώντας τα πολιτικά κεκτημένα. Σήμερα, οι πολίτες, όλοι οι πολίτες, παρακολουθούνται σε εικοσιτετράωρη βάση από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Αγγλίας και των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, γεγονός που πλέον κατατάσσει την ταινία «Οι ζωές των άλλων», που αναφέρεται στις παρακολουθήσεις που γίνονταν στο ανατολικό μπλοκ, στις παιδικές.
Τα καθεστώτα που προέκυψαν επέβαλαν μια μέχρι πρότινος άγνωστη στους πολίτες βαρβαρότητα. Τη στέρηση των βασικών στοιχείων επιβίωσης. Ό,τι ήταν δεδομένο εξαφανίστηκε ή συρρικνώθηκε. Κι ό,τι τους έλειπε δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Ελάχιστοι πλούτισαν, η συντριπτική πλειοψηφία έχασε τα κεκτημένα και αγωνίζεται για τα στοιχειώδη. Η δημοκρατία και η ελευθερία, που ήταν σε ανεπάρκεια, ουδέποτε εμφανίστηκαν στη νέα κατάσταση. Και όσοι πίστεψαν ότι η δημοκρατία και η ελευθερία είναι σύμφυτες με τον καπιταλισμό, απογοητεύτηκαν οικτρά.
Εκ των υστέρων, διαπιστώνουν ότι η σκληρότητα των ολιγαρχών που κυβερνούν τα κράτη, από την Ουκρανία μέχρι την Κιργιζία είναι πολύ αγριότερη του καθεστώτος που προϋπήρχε, γιατί, μεταξύ άλλων, οι νέοι εξουσιαστές είναι εντελώς ανεξέλεγκτοι, δεν περιορίζονται από νόμους και δεν υπάγονται σε κανόνες. Οι ολιγάρχες που αντικατέστησαν τους γραφειοκράτες είναι τρισχειρότεροι. Και τα κράτη που προέκυψαν πολύ πιο αυταρχικά από τα προηγούμενα.
Είναι παραπλανημένος όποιος νομίζει ότι υπάρχει ελευθερία και δημοκρατία στο Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία ή τις Βαλτικές, για να μην πάμε στη Μολδαβία, το Κόσοβο, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή τη Βοσνία, ακόμα και με τα θολά ευρωπαϊκά κριτήρια περί κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και αστικής ελευθερίας. Σ’ αυτούς που έλειπε η ελευθερία και η δημοκρατία, τώρα τους λείπει, επιπλέον, και η δουλειά, η υγεία και η ασφάλεια.
Χωρίς ανάχωμα στο φασισμό
Είναι αστείο να πιστεύει κανείς, ότι οι Δυτικοί ενδιαφέρονταν για τη δημοκρατία και την ελευθερία στο ανατολικό μπλοκ. Ενδιαφέρονταν για τις αγορές αυτών των χωρών και ήθελαν να ξεριζώσουν κάθε στοιχείο σοσιαλισμού που, ακόμα και στην πιο εκφυλισμένη μορφή του, αποτελούσε ενοχλητική απειλή για τον καπιταλισμό τους. Η ανάμειξή τους στην Ουκρανία το επιβεβαιώνει πανηγυρικά. Ο Γιανουκόβιτς και η Τιμοσένκο είναι ίδια πάστα, διεφθαρμένοι μέχρι τα μπούνια, αμφότεροι αδίστακτοι καπιταλιστές. Συγκρούονται μόνο επειδή εκπροσωπούν ανταγωνιστικά συμφέροντα. Και οι ακροδεξιοί της Ουκρανίας; Στον αντιφασιστικό πόλεμο φέρονταν χειρότερα κι από τους Γερμανούς ναζί, λένε οι βετεράνοι.
Για ποια δημοκρατία κόπτονται οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι; Όσους δημοκρατικούς Ουκρανούς γνωρίζω, έχουν λουφάξει, απογοητευμένοι και κατατρομαγμένοι από το «μέτωπο» ολιγαρχών και νεοφασιστών που καπέλωσαν το κίνημα ενάντια στη διαφθορά και τον αυταρχισμό.
Οι άνθρωποι που υπερασπίζονται τα αγάλματα του Λένιν, δεν είναι κομμουνιστές.
Στη Μαριούπολη, μια πόλη της βαριάς μεταλλουργικής βιομηχανίας, το 71% των κατοίκων της δήλωσε ότι θέλει τα αγάλματα του Λένιν να παραμείνουν στη θέση τους, το 21% να μεταφερθούν σε κάποιο μουσείο και μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό ζήτησε να ξηλωθούν. Αυτό μπορεί να εκφράζει ένα ιδιότυπο φιλορωσισμό, αλλά περισσότερο εκφράζει την εκτίμηση που τρέφει η πλειονότητα των ανθρώπων για το σοβιετικό καθεστώς. Στα πλατιά λαϊκά στρώματα, δεν είναι πια μόνο οι συνταξιούχοι που κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα στο χτες και το σήμερα. Εξάλλου, έχουν ήδη περάσει 24 χρόνια, που σημαίνει ότι μια μεγάλη φουρνιά, που το 1990 ήταν άνω των 40-45, δεν είναι πια παρούσα.
Ο υπαρκτός σοσιαλισμός, στην πρώτη φάση, την επαναστατική, αλλά και στην τελευταία, τη γραφειοκρατική, αποτελούσε ένα ανάχωμα στο φασισμό που τώρα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στον αναπτυγμένο κόσμο. Η ανατροπή των διεθνών ισορροπιών έχει ήδη κοστίσει την καταστροφή πολλών κοινωνιών και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, την πτώχευση και εξαθλίωση ακόμα περισσότερων, από τη Γιουγκοσλαβία στο Ιράκ κι από τη Συρία ώς τη Λιβύη και το Μάλι.
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης παρέχει πλούσιο υλικό στις κοινωνίες και τους επαναστάτες, για να μην επαναλάβουν τα τραγικά εκφυλιστικά φαινόμενα που μετέτρεψαν τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη επανάσταση όλων των εποχών, σε μια αυτονομημένη γραφειοκρατική τάξη που όχι μόνο είχε αποκόψει το λαό από την εξουσία, αλλά προωθούσε για ίδιο όφελος και την επιστροφή στον καπιταλισμό.
Οι άμεσα ηττημένοι είναι οι λαοί του ανατολικού μπλοκ, είτε το έχουν συνειδητοποιήσει είτε όχι. Ο εκφυλισμός της ΕΣΣΔ, αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη ήττα και οπισθοδρόμηση που υπέστησαν οι λαοί όλου του κόσμου, γιατί ήταν η πρώτη φορά που πλησίασαν τόσο κοντά και για τόσο σημαντικό χρονικό διάστημα, στο στόχο για την οριστική απελευθέρωσή τους από την εκμετάλλευση και τις πολεμικές σφαγές.
Στέλιος Ελληνιάδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)