▶ O Ρένος Αποστολίδης μιλάει για τα αρχεία Κ. Καραμανλή
- YouTube
Σάββατο 29 Μαρτίου 2014
Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014
Νίκος Μπελογιάννης
Μεθαύριο, 30 Μάρτη 2014, συμπληρώνονται 62 χρόνια. Ήταν – και τότε - ημέρα Κυριακή. Μέρα που ακόμα και οι Γερμανοί εισβολείς τη σεβάστηκαν. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ - Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:
Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Το παράγγελμα γι' αυτή την πολιτική δολοφονία θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα. Το «πυρ» για τη διάπραξη αυτού του στυγερού εγκλήματος, διατάχτηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, πριν από ακριβώς 62 χρόνια, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη
.
(Από το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου, η «Εντολή», εκδόσεις «Κεδρος», που πρόσφερε πριν λίγες βδομάδες η «Real News»)
Σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» την επόμενη μέρα της εκτέλεσης, ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος περιγράφει τις τελευταίες στιγμές:
Οι δολοφόνοι είχαν πολλούς λόγους να εκτελέσουν τον Μπελογιάννη. Ο Μπελογιάννης, βλέπετε, αποκάλυπτε το «εθνοφελές» έργο των «σωτήρων». Έγραφε:
Ο Μπελογιάννης με τα λόγια του κατά τη διάρκεια της απολογίας του είχε δώσει το στίγμα της δίκης, μετατρέποντας τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους.
«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας...».
«Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης- φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ' αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».
Ο Μπελογιάννης είχε «ενοχλήσει» τους στρατοδίκες του. Τους έλεγε τον Νοέμβρη του ’51, στην πρώτη του απολογία στο στρατοδικείο:
Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ενδεικτικός ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο:
«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».
Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του '52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του. Λόγια ποτισμένα μέσα στο καμίνι της πράξης, ειπωμένα με «όπλο» ένα γαρύφαλλο, απέναντι στις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Λόγια και πράξη, που θα αποτελούν πάντα σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή.
«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (...)».
Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Το παράγγελμα γι' αυτή την πολιτική δολοφονία θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα. Το «πυρ» για τη διάπραξη αυτού του στυγερού εγκλήματος, διατάχτηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, πριν από ακριβώς 62 χρόνια, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη
.
«Το σκότωσαν το παλικάρι, πάει. Μαζί του εκτελέσανε και τον Μπάτση, τον Καλούμενο και τον Αργυριάδη… Το έγκλημα έγινε στην Αθήνα στο ‘‘συνήθη τόπο’’, ξημερώνοντας η 30 του Μάρτη, σε μέρα και ώρα απαγορευμένα που ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί κατακτητές τα σεβάστηκαν. Κυριακή 4 και 10’ μέσα σε πηχτό σκοτάδι, υπό το φως των προβολέων, μήπως και φρίξει η μέρα.
Κι ούτε ένας αρμόδιος δε βρέθηκε να παραδεχτεί πως αυτός έδωσε την εντολή. Όλοι ανεύθυνοι. ‘‘Αθώος ειμί του αίματος τούτου…’’. Κι ως το ‘μαθε ο κόσμος πήρε τους δρόμους, έτρεχε με γαρίφαλα και μύρα να πλύνει το νωπό αίμα εκείνου που τους ξανάδωσε την ελπίδα.
‘‘Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη! Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη!’’ ‘‘Σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος;’’
Δάκρυα, τριγμοί, και σεισμοί και όρκοι. ‘‘Κοιμήσου ήσυχος, Νίκο εμείς αγρυπνούμε…’’.
Εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη την υφήλιο υψώνουν τις γροθιές τους. Εκατομμύρια κάνουν ευλαβικά το σταυρό τους. Κι η γροθιά με το σταυρό ανταμώνουν εκεί που η καταλύτρα βία γκρεμίζει τα θεμέλια της ανθρωπιάς. Σκότωσαν έναν άνθρωπο κι ανάστησαν μια ιδέα. Θάνατος δεν υπάρχει όταν η ζωή σου γίνεται ένα μ’ εκατομμύρια ζωές που μάχονται για την ανθρώπινη ανάσταση (…).
…Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους/ το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη./ Οι δολοφόνοι κρύβονται πίσω απ΄ τα μαχαίρια τους/ Τραβηχτείτε πέρα, δολοφόνοι. Τραβηχτείτε πέρα./ Σάλεψε η γη. Σάλεψαν τα’ αγκωνάρια του ουρανού./ Σάλεψε το δοκάρι του σπιτιού./ Σάλεψε η κρεμασμένη λάμπα./ Τι ώρα νάναι λοιπόν;/ Τι ώρα νάναι… παιδί μου να θυμάσαι.
Οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου ανταμώνονται στους αιθέρες με τους στίχους όλων των μεγάλων βάρδων της γης. Κι ο Πωλ Ελυάρ λέει μπρος σ’ εκατομμύρια Γάλλους, που κλαίνε από οργή και συγκίνηση:
‘‘Ο Μπελογιάννης είναι νεκρός. Δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας για ένα αύριο φωτεινό. Χαμογελούσε’’…»
(Από το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου, η «Εντολή», εκδόσεις «Κεδρος», που πρόσφερε πριν λίγες βδομάδες η «Real News»)
«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ' αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.
"Νίκο σήκω"
Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:
"Πάμε για καθαρό αέρα;"
"Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση" (...)»
«...ο λαός υπόφερνε (...). Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: "Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού" (...). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές - τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους - εκτελούσαν το ίδιο "εθνοφελές" έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις».
(Από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη, «Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)«Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης- φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ' αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».
- «Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών... Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του... Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ' αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
- «... αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε κι όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας».
Νόμιζαν πως σκοτώνοντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν. Πως τα λόγια του θα έπαυαν να δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Οι ανόητοι…
Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ενδεικτικός ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο:
«ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των Ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.
ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι.
ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνωμοσία κατά της Ελλάδας;
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.
ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. Αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω».
«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».
Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του '52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του. Λόγια ποτισμένα μέσα στο καμίνι της πράξης, ειπωμένα με «όπλο» ένα γαρύφαλλο, απέναντι στις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Λόγια και πράξη, που θα αποτελούν πάντα σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή.
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014
The act of killing
Full movie - greek subs
http://www.dailymotion.com/video/k1Fas1M4A2oGZP5DHP8&start=465
http://www.dailymotion.com/video/k1Fas1M4A2oGZP5DHP8&start=465
Η διάλυση του ανατολικού μπλοκ
Αν και είναι νωρίς να αντιληφθούμε τις σε βάθος χρόνου συνέπειες από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, έχουμε κιόλας τη δυνατότητα να δούμε μερικές απ’ αυτές, τόσο μέσα στις ίδιες τις κοινωνίες όσο και έξω απ’ αυτές, στον κόσμο.
Διεθνώς, η διατάραξη της ειρήνης, η επέκταση των πολέμων, η επιστροφή στην αποικιοκρατία, η άνοδος του φασισμού, οι κοινωνικές ανισότητες και η συρρίκνωση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών δεν είχαν την ένταση που έχουν σήμερα. Η τεράστια παραγωγή και συσσώρευση πλούτου στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, αντί να ανεβάσουν και να διευρύνουν το γενικό επίπεδο ευημερίας, πλήττουν τις κοινωνίες αυξάνοντας τη φτώχεια και την ανασφάλεια.
Ταυτόχρονα, πολλαπλασιάζονται δραματικά οι τοπικές συρράξεις, ενώ η πιθανότητα ενός γενικευμένου πολέμου έρχεται πιο κοντά αντί να απομακρύνεται.
Μα, θα ρωτούσε αυθόρμητα κανείς, είναι δυνατόν όλα αυτά να συνδέονται με τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ; Κι όμως, φαίνεται ότι συνδέονται.
Σήμερα, που οι άνθρωποι έχουν χάσει το μπούσουλα, και δεν ξέρουν σε τι να πιστέψουν, μπορεί να έχει ιδιαίτερη σημασία να επανεξετάσουμε πιο νηφάλια και με την εμπειρία των τελευταίων 25 χρόνων, τι συνέβη έκτοτε. Όχι με ένα πνεύμα νοσταλγίας για τη Σοβιετική Ένωση, αλλά με ένα πνεύμα αναθεώρησης των απόψεων που κυριάρχησαν και διαμόρφωσαν το σύγχρονο κόσμο.
Οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε από τα μέσα κι ας δυσκολευόμαστε να συμφωνήσουμε για τα αίτια του εσωτερικού της εκφυλισμού. Ίσως, όμως, είναι καιρός να συμφωνήσουμε ότι ακόμα και σ’ αυτή την εκφυλιστική της φάση, η Σοβιετική Ένωση όριζε διαφορετικά τις παγκόσμιες ισορροπίες και επηρέαζε με την παρουσία της το είδος και την ποιότητα ζωής στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, και συχνά με τις πλάτες της, αναπτύχθηκε ένα παγκόσμιο κίνημα για την αποτίναξη της επί αιώνες επιβεβλημένης διά πυρός και σιδήρου αποικιοκρατίας και κατακτήθηκε η ανεξαρτησία και η αυτοδιάθεση πολλών λαών και εθνών που ήταν υποτελή. Η ιδέα του σοσιαλισμού ήταν κινητήρια δύναμη των αγώνων για αυτοδιάθεση και ισονομία. Τα δικαιώματα των εργαζομένων αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερη κατοχύρωση στη Δύση, εφόσον στην Ανατολή η εργασία, η στέγη, η περίθαλψη και η μόρφωση ήταν πλήρως διασφαλισμένα.
Η ιδέα της ειρήνης, η οποία δεν ήταν ποτέ εδραιωμένη στη Δύση, αναπτύχθηκε μεταπολεμικά όχι μόνο λόγω των τεράστιων καταστροφών των δύο διαδοχικών ενδοκαπιταλιστικών παγκοσμίων πολέμων με τα 70 εκατομμύρια νεκρούς, αλλά και λόγω της φιλειρηνικής πολιτικής του Ανατολικού Μπλοκ, το οποίο παρ’ όλες τις πιέσεις που δεχόταν, απέφυγε την πολεμική σύγκρουση με το δυτικό στρατόπεδο.
Οι ανυπολόγιστες σφαγές που διέπραξαν οι Δυτικοί στο Βιετνάμ, το Λάος, την Καμπότζη, την Ινδονησία κι αλλού, δεν είχαν το ανάλογό τους από τους Ανατολικούς. Οι ανατροπές των νόμιμων κυβερνήσεων και τα πραξικοπήματα, σε όλη τη Λατινική Αμερική, με μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, από το Ιράν και την Αλγερία μέχρι την Κύπρο και την Ελλάδα, δεν είχαν το αντίστοιχό τους από την πλευρά των Ανατολικών.
Η πρωτοφανής ειρήνη στην Ευρώπη, από το 1945 μέχρι το 1990, ήταν αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης.
Ελευθερία; Ποια ελευθερία;
Η κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, και συνακόλουθα του σοσιαλιστικού μοντέλου, άνοιξε το δρόμο για την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Αλλά και έξω από την Ευρώπη, στα φιλοδυτικά καθεστώτα, αποχαλινώθηκαν οι φασιστικές, ρατσιστικές, εθνικιστικές και αυταρχικές δυνάμεις. Σε όλο το δυτικό μπλοκ, τις μητροπόλεις και τους δορυφόρους, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, παρατηρείται μια σαφής στροφή στο μιλιταρισμό και τον αυταρχισμό. Επίθεση και καταστροφή των αυτονομημένων κρατών (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία κ.λπ.), πραξικοπήματα και επεμβάσεις, τοπικοί πόλεμοι, διαμελισμοί κρατών, σφαγές και γενοκτονίες (Αλγερία, Κονγκό, Σρι Λάνκα κ.λπ.) είναι ξανά στην ημερήσια διάταξη.
Μεταπολεμικά, οι άρχουσες τάξεις της Δύσης, για να κρατούν υπό έλεγχο τις κοινωνίες τους, για να εμποδίζουν τη διάδοση κομμουνιστικών ιδεών και την ανάπτυξη ανατρεπτικών κινημάτων, διένειμαν μέρος του πλούτου που συσσώρευαν στους «κοινωνικούς εταίρους» των λαϊκών στρωμάτων και ανέπτυξαν τα δικαιώματα των πολιτών σε πρωτόγνωρα για τη Δύση επίπεδα προκειμένου να υπερτερούν στον ανταγωνισμό τους με την Ανατολή. Τώρα δεν το κάνουν πια, όχι μόνο λόγω της κρίσης του συστήματος, αλλά και γιατί δεν έχουν αντίπαλο μοντέλο να τους πιέζει και να τους συγκρατεί.
Αμέσως μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και όλου του ανατολικού μπλοκ, η Δύση, απαλλαγμένη από το σοβιετικό στρατιωτικό αντίβαρο και το σοβιετικό κοινωνικό μοντέλο, ξαναβρήκε τον εαυτό της. Όχι μόνο ενέτεινε τις πολεμικές της επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, αλλά έφερε και τον πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους, διαλύοντας βίαια τη Γιουγκοσλαβία.
Επίσης, ξεκίνησε μια διαδικασία ταχύρρυθμης αφαίρεσης των δικαιωμάτων των πολιτών, αλλάζοντας την εργασιακή νομοθεσία, συρρικνώνοντας το κοινωνικό κράτος και καταπατώντας τα πολιτικά κεκτημένα. Σήμερα, οι πολίτες, όλοι οι πολίτες, παρακολουθούνται σε εικοσιτετράωρη βάση από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Αγγλίας και των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, γεγονός που πλέον κατατάσσει την ταινία «Οι ζωές των άλλων», που αναφέρεται στις παρακολουθήσεις που γίνονταν στο ανατολικό μπλοκ, στις παιδικές.
Τα καθεστώτα που προέκυψαν επέβαλαν μια μέχρι πρότινος άγνωστη στους πολίτες βαρβαρότητα. Τη στέρηση των βασικών στοιχείων επιβίωσης. Ό,τι ήταν δεδομένο εξαφανίστηκε ή συρρικνώθηκε. Κι ό,τι τους έλειπε δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Ελάχιστοι πλούτισαν, η συντριπτική πλειοψηφία έχασε τα κεκτημένα και αγωνίζεται για τα στοιχειώδη. Η δημοκρατία και η ελευθερία, που ήταν σε ανεπάρκεια, ουδέποτε εμφανίστηκαν στη νέα κατάσταση. Και όσοι πίστεψαν ότι η δημοκρατία και η ελευθερία είναι σύμφυτες με τον καπιταλισμό, απογοητεύτηκαν οικτρά.
Εκ των υστέρων, διαπιστώνουν ότι η σκληρότητα των ολιγαρχών που κυβερνούν τα κράτη, από την Ουκρανία μέχρι την Κιργιζία είναι πολύ αγριότερη του καθεστώτος που προϋπήρχε, γιατί, μεταξύ άλλων, οι νέοι εξουσιαστές είναι εντελώς ανεξέλεγκτοι, δεν περιορίζονται από νόμους και δεν υπάγονται σε κανόνες. Οι ολιγάρχες που αντικατέστησαν τους γραφειοκράτες είναι τρισχειρότεροι. Και τα κράτη που προέκυψαν πολύ πιο αυταρχικά από τα προηγούμενα.
Είναι παραπλανημένος όποιος νομίζει ότι υπάρχει ελευθερία και δημοκρατία στο Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία ή τις Βαλτικές, για να μην πάμε στη Μολδαβία, το Κόσοβο, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή τη Βοσνία, ακόμα και με τα θολά ευρωπαϊκά κριτήρια περί κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και αστικής ελευθερίας. Σ’ αυτούς που έλειπε η ελευθερία και η δημοκρατία, τώρα τους λείπει, επιπλέον, και η δουλειά, η υγεία και η ασφάλεια.
Χωρίς ανάχωμα στο φασισμό
Είναι αστείο να πιστεύει κανείς, ότι οι Δυτικοί ενδιαφέρονταν για τη δημοκρατία και την ελευθερία στο ανατολικό μπλοκ. Ενδιαφέρονταν για τις αγορές αυτών των χωρών και ήθελαν να ξεριζώσουν κάθε στοιχείο σοσιαλισμού που, ακόμα και στην πιο εκφυλισμένη μορφή του, αποτελούσε ενοχλητική απειλή για τον καπιταλισμό τους. Η ανάμειξή τους στην Ουκρανία το επιβεβαιώνει πανηγυρικά. Ο Γιανουκόβιτς και η Τιμοσένκο είναι ίδια πάστα, διεφθαρμένοι μέχρι τα μπούνια, αμφότεροι αδίστακτοι καπιταλιστές. Συγκρούονται μόνο επειδή εκπροσωπούν ανταγωνιστικά συμφέροντα. Και οι ακροδεξιοί της Ουκρανίας; Στον αντιφασιστικό πόλεμο φέρονταν χειρότερα κι από τους Γερμανούς ναζί, λένε οι βετεράνοι.
Για ποια δημοκρατία κόπτονται οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι; Όσους δημοκρατικούς Ουκρανούς γνωρίζω, έχουν λουφάξει, απογοητευμένοι και κατατρομαγμένοι από το «μέτωπο» ολιγαρχών και νεοφασιστών που καπέλωσαν το κίνημα ενάντια στη διαφθορά και τον αυταρχισμό.
Οι άνθρωποι που υπερασπίζονται τα αγάλματα του Λένιν, δεν είναι κομμουνιστές.
Στη Μαριούπολη, μια πόλη της βαριάς μεταλλουργικής βιομηχανίας, το 71% των κατοίκων της δήλωσε ότι θέλει τα αγάλματα του Λένιν να παραμείνουν στη θέση τους, το 21% να μεταφερθούν σε κάποιο μουσείο και μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό ζήτησε να ξηλωθούν. Αυτό μπορεί να εκφράζει ένα ιδιότυπο φιλορωσισμό, αλλά περισσότερο εκφράζει την εκτίμηση που τρέφει η πλειονότητα των ανθρώπων για το σοβιετικό καθεστώς. Στα πλατιά λαϊκά στρώματα, δεν είναι πια μόνο οι συνταξιούχοι που κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα στο χτες και το σήμερα. Εξάλλου, έχουν ήδη περάσει 24 χρόνια, που σημαίνει ότι μια μεγάλη φουρνιά, που το 1990 ήταν άνω των 40-45, δεν είναι πια παρούσα.
Ο υπαρκτός σοσιαλισμός, στην πρώτη φάση, την επαναστατική, αλλά και στην τελευταία, τη γραφειοκρατική, αποτελούσε ένα ανάχωμα στο φασισμό που τώρα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στον αναπτυγμένο κόσμο. Η ανατροπή των διεθνών ισορροπιών έχει ήδη κοστίσει την καταστροφή πολλών κοινωνιών και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, την πτώχευση και εξαθλίωση ακόμα περισσότερων, από τη Γιουγκοσλαβία στο Ιράκ κι από τη Συρία ώς τη Λιβύη και το Μάλι.
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης παρέχει πλούσιο υλικό στις κοινωνίες και τους επαναστάτες, για να μην επαναλάβουν τα τραγικά εκφυλιστικά φαινόμενα που μετέτρεψαν τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη επανάσταση όλων των εποχών, σε μια αυτονομημένη γραφειοκρατική τάξη που όχι μόνο είχε αποκόψει το λαό από την εξουσία, αλλά προωθούσε για ίδιο όφελος και την επιστροφή στον καπιταλισμό.
Οι άμεσα ηττημένοι είναι οι λαοί του ανατολικού μπλοκ, είτε το έχουν συνειδητοποιήσει είτε όχι. Ο εκφυλισμός της ΕΣΣΔ, αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη ήττα και οπισθοδρόμηση που υπέστησαν οι λαοί όλου του κόσμου, γιατί ήταν η πρώτη φορά που πλησίασαν τόσο κοντά και για τόσο σημαντικό χρονικό διάστημα, στο στόχο για την οριστική απελευθέρωσή τους από την εκμετάλλευση και τις πολεμικές σφαγές.
Στέλιος Ελληνιάδης
Διεθνώς, η διατάραξη της ειρήνης, η επέκταση των πολέμων, η επιστροφή στην αποικιοκρατία, η άνοδος του φασισμού, οι κοινωνικές ανισότητες και η συρρίκνωση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών δεν είχαν την ένταση που έχουν σήμερα. Η τεράστια παραγωγή και συσσώρευση πλούτου στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, αντί να ανεβάσουν και να διευρύνουν το γενικό επίπεδο ευημερίας, πλήττουν τις κοινωνίες αυξάνοντας τη φτώχεια και την ανασφάλεια.
Ταυτόχρονα, πολλαπλασιάζονται δραματικά οι τοπικές συρράξεις, ενώ η πιθανότητα ενός γενικευμένου πολέμου έρχεται πιο κοντά αντί να απομακρύνεται.
Μα, θα ρωτούσε αυθόρμητα κανείς, είναι δυνατόν όλα αυτά να συνδέονται με τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ; Κι όμως, φαίνεται ότι συνδέονται.
Σήμερα, που οι άνθρωποι έχουν χάσει το μπούσουλα, και δεν ξέρουν σε τι να πιστέψουν, μπορεί να έχει ιδιαίτερη σημασία να επανεξετάσουμε πιο νηφάλια και με την εμπειρία των τελευταίων 25 χρόνων, τι συνέβη έκτοτε. Όχι με ένα πνεύμα νοσταλγίας για τη Σοβιετική Ένωση, αλλά με ένα πνεύμα αναθεώρησης των απόψεων που κυριάρχησαν και διαμόρφωσαν το σύγχρονο κόσμο.
Οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε από τα μέσα κι ας δυσκολευόμαστε να συμφωνήσουμε για τα αίτια του εσωτερικού της εκφυλισμού. Ίσως, όμως, είναι καιρός να συμφωνήσουμε ότι ακόμα και σ’ αυτή την εκφυλιστική της φάση, η Σοβιετική Ένωση όριζε διαφορετικά τις παγκόσμιες ισορροπίες και επηρέαζε με την παρουσία της το είδος και την ποιότητα ζωής στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, και συχνά με τις πλάτες της, αναπτύχθηκε ένα παγκόσμιο κίνημα για την αποτίναξη της επί αιώνες επιβεβλημένης διά πυρός και σιδήρου αποικιοκρατίας και κατακτήθηκε η ανεξαρτησία και η αυτοδιάθεση πολλών λαών και εθνών που ήταν υποτελή. Η ιδέα του σοσιαλισμού ήταν κινητήρια δύναμη των αγώνων για αυτοδιάθεση και ισονομία. Τα δικαιώματα των εργαζομένων αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερη κατοχύρωση στη Δύση, εφόσον στην Ανατολή η εργασία, η στέγη, η περίθαλψη και η μόρφωση ήταν πλήρως διασφαλισμένα.
Η ιδέα της ειρήνης, η οποία δεν ήταν ποτέ εδραιωμένη στη Δύση, αναπτύχθηκε μεταπολεμικά όχι μόνο λόγω των τεράστιων καταστροφών των δύο διαδοχικών ενδοκαπιταλιστικών παγκοσμίων πολέμων με τα 70 εκατομμύρια νεκρούς, αλλά και λόγω της φιλειρηνικής πολιτικής του Ανατολικού Μπλοκ, το οποίο παρ’ όλες τις πιέσεις που δεχόταν, απέφυγε την πολεμική σύγκρουση με το δυτικό στρατόπεδο.
Οι ανυπολόγιστες σφαγές που διέπραξαν οι Δυτικοί στο Βιετνάμ, το Λάος, την Καμπότζη, την Ινδονησία κι αλλού, δεν είχαν το ανάλογό τους από τους Ανατολικούς. Οι ανατροπές των νόμιμων κυβερνήσεων και τα πραξικοπήματα, σε όλη τη Λατινική Αμερική, με μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, από το Ιράν και την Αλγερία μέχρι την Κύπρο και την Ελλάδα, δεν είχαν το αντίστοιχό τους από την πλευρά των Ανατολικών.
Η πρωτοφανής ειρήνη στην Ευρώπη, από το 1945 μέχρι το 1990, ήταν αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης.
Ελευθερία; Ποια ελευθερία;
Η κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, και συνακόλουθα του σοσιαλιστικού μοντέλου, άνοιξε το δρόμο για την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Αλλά και έξω από την Ευρώπη, στα φιλοδυτικά καθεστώτα, αποχαλινώθηκαν οι φασιστικές, ρατσιστικές, εθνικιστικές και αυταρχικές δυνάμεις. Σε όλο το δυτικό μπλοκ, τις μητροπόλεις και τους δορυφόρους, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, παρατηρείται μια σαφής στροφή στο μιλιταρισμό και τον αυταρχισμό. Επίθεση και καταστροφή των αυτονομημένων κρατών (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία κ.λπ.), πραξικοπήματα και επεμβάσεις, τοπικοί πόλεμοι, διαμελισμοί κρατών, σφαγές και γενοκτονίες (Αλγερία, Κονγκό, Σρι Λάνκα κ.λπ.) είναι ξανά στην ημερήσια διάταξη.
Μεταπολεμικά, οι άρχουσες τάξεις της Δύσης, για να κρατούν υπό έλεγχο τις κοινωνίες τους, για να εμποδίζουν τη διάδοση κομμουνιστικών ιδεών και την ανάπτυξη ανατρεπτικών κινημάτων, διένειμαν μέρος του πλούτου που συσσώρευαν στους «κοινωνικούς εταίρους» των λαϊκών στρωμάτων και ανέπτυξαν τα δικαιώματα των πολιτών σε πρωτόγνωρα για τη Δύση επίπεδα προκειμένου να υπερτερούν στον ανταγωνισμό τους με την Ανατολή. Τώρα δεν το κάνουν πια, όχι μόνο λόγω της κρίσης του συστήματος, αλλά και γιατί δεν έχουν αντίπαλο μοντέλο να τους πιέζει και να τους συγκρατεί.
Αμέσως μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και όλου του ανατολικού μπλοκ, η Δύση, απαλλαγμένη από το σοβιετικό στρατιωτικό αντίβαρο και το σοβιετικό κοινωνικό μοντέλο, ξαναβρήκε τον εαυτό της. Όχι μόνο ενέτεινε τις πολεμικές της επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, αλλά έφερε και τον πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους, διαλύοντας βίαια τη Γιουγκοσλαβία.
Επίσης, ξεκίνησε μια διαδικασία ταχύρρυθμης αφαίρεσης των δικαιωμάτων των πολιτών, αλλάζοντας την εργασιακή νομοθεσία, συρρικνώνοντας το κοινωνικό κράτος και καταπατώντας τα πολιτικά κεκτημένα. Σήμερα, οι πολίτες, όλοι οι πολίτες, παρακολουθούνται σε εικοσιτετράωρη βάση από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Αγγλίας και των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, γεγονός που πλέον κατατάσσει την ταινία «Οι ζωές των άλλων», που αναφέρεται στις παρακολουθήσεις που γίνονταν στο ανατολικό μπλοκ, στις παιδικές.
Τα καθεστώτα που προέκυψαν επέβαλαν μια μέχρι πρότινος άγνωστη στους πολίτες βαρβαρότητα. Τη στέρηση των βασικών στοιχείων επιβίωσης. Ό,τι ήταν δεδομένο εξαφανίστηκε ή συρρικνώθηκε. Κι ό,τι τους έλειπε δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Ελάχιστοι πλούτισαν, η συντριπτική πλειοψηφία έχασε τα κεκτημένα και αγωνίζεται για τα στοιχειώδη. Η δημοκρατία και η ελευθερία, που ήταν σε ανεπάρκεια, ουδέποτε εμφανίστηκαν στη νέα κατάσταση. Και όσοι πίστεψαν ότι η δημοκρατία και η ελευθερία είναι σύμφυτες με τον καπιταλισμό, απογοητεύτηκαν οικτρά.
Εκ των υστέρων, διαπιστώνουν ότι η σκληρότητα των ολιγαρχών που κυβερνούν τα κράτη, από την Ουκρανία μέχρι την Κιργιζία είναι πολύ αγριότερη του καθεστώτος που προϋπήρχε, γιατί, μεταξύ άλλων, οι νέοι εξουσιαστές είναι εντελώς ανεξέλεγκτοι, δεν περιορίζονται από νόμους και δεν υπάγονται σε κανόνες. Οι ολιγάρχες που αντικατέστησαν τους γραφειοκράτες είναι τρισχειρότεροι. Και τα κράτη που προέκυψαν πολύ πιο αυταρχικά από τα προηγούμενα.
Είναι παραπλανημένος όποιος νομίζει ότι υπάρχει ελευθερία και δημοκρατία στο Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία ή τις Βαλτικές, για να μην πάμε στη Μολδαβία, το Κόσοβο, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή τη Βοσνία, ακόμα και με τα θολά ευρωπαϊκά κριτήρια περί κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και αστικής ελευθερίας. Σ’ αυτούς που έλειπε η ελευθερία και η δημοκρατία, τώρα τους λείπει, επιπλέον, και η δουλειά, η υγεία και η ασφάλεια.
Χωρίς ανάχωμα στο φασισμό
Είναι αστείο να πιστεύει κανείς, ότι οι Δυτικοί ενδιαφέρονταν για τη δημοκρατία και την ελευθερία στο ανατολικό μπλοκ. Ενδιαφέρονταν για τις αγορές αυτών των χωρών και ήθελαν να ξεριζώσουν κάθε στοιχείο σοσιαλισμού που, ακόμα και στην πιο εκφυλισμένη μορφή του, αποτελούσε ενοχλητική απειλή για τον καπιταλισμό τους. Η ανάμειξή τους στην Ουκρανία το επιβεβαιώνει πανηγυρικά. Ο Γιανουκόβιτς και η Τιμοσένκο είναι ίδια πάστα, διεφθαρμένοι μέχρι τα μπούνια, αμφότεροι αδίστακτοι καπιταλιστές. Συγκρούονται μόνο επειδή εκπροσωπούν ανταγωνιστικά συμφέροντα. Και οι ακροδεξιοί της Ουκρανίας; Στον αντιφασιστικό πόλεμο φέρονταν χειρότερα κι από τους Γερμανούς ναζί, λένε οι βετεράνοι.
Για ποια δημοκρατία κόπτονται οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι; Όσους δημοκρατικούς Ουκρανούς γνωρίζω, έχουν λουφάξει, απογοητευμένοι και κατατρομαγμένοι από το «μέτωπο» ολιγαρχών και νεοφασιστών που καπέλωσαν το κίνημα ενάντια στη διαφθορά και τον αυταρχισμό.
Οι άνθρωποι που υπερασπίζονται τα αγάλματα του Λένιν, δεν είναι κομμουνιστές.
Στη Μαριούπολη, μια πόλη της βαριάς μεταλλουργικής βιομηχανίας, το 71% των κατοίκων της δήλωσε ότι θέλει τα αγάλματα του Λένιν να παραμείνουν στη θέση τους, το 21% να μεταφερθούν σε κάποιο μουσείο και μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό ζήτησε να ξηλωθούν. Αυτό μπορεί να εκφράζει ένα ιδιότυπο φιλορωσισμό, αλλά περισσότερο εκφράζει την εκτίμηση που τρέφει η πλειονότητα των ανθρώπων για το σοβιετικό καθεστώς. Στα πλατιά λαϊκά στρώματα, δεν είναι πια μόνο οι συνταξιούχοι που κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα στο χτες και το σήμερα. Εξάλλου, έχουν ήδη περάσει 24 χρόνια, που σημαίνει ότι μια μεγάλη φουρνιά, που το 1990 ήταν άνω των 40-45, δεν είναι πια παρούσα.
Ο υπαρκτός σοσιαλισμός, στην πρώτη φάση, την επαναστατική, αλλά και στην τελευταία, τη γραφειοκρατική, αποτελούσε ένα ανάχωμα στο φασισμό που τώρα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στον αναπτυγμένο κόσμο. Η ανατροπή των διεθνών ισορροπιών έχει ήδη κοστίσει την καταστροφή πολλών κοινωνιών και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, την πτώχευση και εξαθλίωση ακόμα περισσότερων, από τη Γιουγκοσλαβία στο Ιράκ κι από τη Συρία ώς τη Λιβύη και το Μάλι.
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης παρέχει πλούσιο υλικό στις κοινωνίες και τους επαναστάτες, για να μην επαναλάβουν τα τραγικά εκφυλιστικά φαινόμενα που μετέτρεψαν τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη επανάσταση όλων των εποχών, σε μια αυτονομημένη γραφειοκρατική τάξη που όχι μόνο είχε αποκόψει το λαό από την εξουσία, αλλά προωθούσε για ίδιο όφελος και την επιστροφή στον καπιταλισμό.
Οι άμεσα ηττημένοι είναι οι λαοί του ανατολικού μπλοκ, είτε το έχουν συνειδητοποιήσει είτε όχι. Ο εκφυλισμός της ΕΣΣΔ, αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη ήττα και οπισθοδρόμηση που υπέστησαν οι λαοί όλου του κόσμου, γιατί ήταν η πρώτη φορά που πλησίασαν τόσο κοντά και για τόσο σημαντικό χρονικό διάστημα, στο στόχο για την οριστική απελευθέρωσή τους από την εκμετάλλευση και τις πολεμικές σφαγές.
Στέλιος Ελληνιάδης
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014
Άλλα λόγια, ν’ αγαπιώμαστε…
Cohen Roger - NEW YORK TIMES
Καλημέρα, είμαι ο Μπράιαν Μπόουμαν του CNN με νέες ειδήσεις από την πτήση 370 της Malaysia Airlines. H θεωρία του αεροπλάνου - ζόμπι συνεχίζει να ισχύει! Ποιο είναι το σενάριο περί ζόμπι; Ότι το Boeing 777, αφού έκανε την περίφημη αριστερή στροφή, πέταξε με τον αυτόματο πιλότο επί ώρες… Κυκλοφορούν βεβαίως πολλές θεωρίες αλλά καμία δεν ρίχνει πλήρως φως στο τι συνέβη γι' αυτό συνεχίζεται η έρευνά μας και θα σας ενημερώνουμε συνεχώς.
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εισέβαλε στην Κριμαία.
Ενδιαφέρουσα εξέλιξη, αλλά ας επιστρέψουμε στην κύρια είδηση. Αποκαλύπτουμε ότι τα πάντα παραμένουν ανοιχτά. Αλλά και κάτι ακόμη: η σημερινή έρευνα πραγματοποιείται περισσότερο με το μάτι παρά με τεχνικά μέσα, επειδή δορυφόροι από τρεις χώρες εντόπισαν αντικείμενα που θα μπορούσαν να προέρχονται από το αεροπλάνο να επιπλέουν στη θάλασσα. Προς το παρόν, χρειαζόμαστε καλύτερα άχυρα για να αναζητήσουμε τη βελόνα.
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν προσάρτησε την Κριμαία.
Συγνώμη για τις διακοπές αυτές. Θα τις κρατήσουμε στο ελάχιστο δυνατό όσο συνεχίζουμε με το μυστήριο της πτήσης 370 στην οποία, παρεμπιπτόντως, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σερβιρίστηκε αρνί σατάι με σως από φιστίκια στην Business Class και φιστίκια στην οικονομική θέση, λίγο πριν διακοπεί η λειτουργία του αναμεταδότη του αεροπλάνου. Δεν είναι υπερβολικά μεγάλη σύμπτωση ότι το αεροπλάνο εξαφανίστηκε στη νεκρή ζώνη ανάμεσα στον μαλαισιανό και τον βιετναμέζικο εναέριο χώρο; Αυτό που χρειαζόμαστε είναι απτές αποδείξεις!
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συγκεντρώνει στρατό στα σύνορα με την ανατολική Ουκρανία.
Επιστροφή στον Μπράιαν Μπόουμαν και στα τελευταία νέα από την πτήση 370. Πρέπει να σας μεταφέρω μια συζήτηση που είχα με την γειτόνισσά μου σήμερα το πρωί. Αναρωτιόμουν πού να πήγε το αεροπλάνο και μου απάντησε ότι θα το μάθουμε σύντομα. Την ρώτησα τι εννοούσε και είπε: «Θέλουν την Αμερική. Αεροπειρατές πήραν το αεροπλάνο για να μας επιτεθούν». Όπως βλέπετε κυρίες και κύριοι, ο κόσμος αγωνιά.
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ρώσοι στρατιώτες εισέβαλαν στην ανατολική Ουκρανία.
Μίλησα με τον παραγωγό μου κυρίες και κύριοι και δεν θα ξαναδιακόψουμε την κάλυψη της πτήσης 370. Μα καλά, δεν βλέπουν τα νούμερα της τηλεθέασης; Λοιπόν, διάβαζα τον Τύπο και είδα αυτόν τον εξαιρετικό τίτλο «Οι οικογένειες των επιβαινόντων ελπίζουν ότι τα μέσα ενημέρωσης θα λάβουν τον "επίλογο" που χρειάζονται». Το ρεπορτάζ αναφέρει τα λόγια ενός από τους συγγενείς των αγνοούμενων επιβατών: «Ηταν πολύ δύσκολη περίοδος για τους ρεπόρτερ και τους παρουσιαστές που καλύπτουν το γεγονός αυτό. Εχουν βάλει την ζωή τους στην αναμονή».
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, επικαλούμενος την ανάγκη να αποκαταστήσει την ρωσική υπερηφάνεια, εισβάλει στην Εσθονία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος Ομπάμα δηλώνει ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος αρχίζει.
Κυρίες και κύριοι, οι Αμερικανοί δεν κοιμούνται απόψε. Υπάρχει ένα μεγάλο αντικείμενο που περνά πάνω από την Μαλαισία και την Ινδονησία... Ιδού μια μεγάλη έκτακτη είδηση: ίσως να μην μάθουμε ποτέ τι συνέβη
Cohen Roger - NEW YORK TIMES
Καλημέρα, είμαι ο Μπράιαν Μπόουμαν του CNN με νέες ειδήσεις από την πτήση 370 της Malaysia Airlines. H θεωρία του αεροπλάνου - ζόμπι συνεχίζει να ισχύει! Ποιο είναι το σενάριο περί ζόμπι; Ότι το Boeing 777, αφού έκανε την περίφημη αριστερή στροφή, πέταξε με τον αυτόματο πιλότο επί ώρες… Κυκλοφορούν βεβαίως πολλές θεωρίες αλλά καμία δεν ρίχνει πλήρως φως στο τι συνέβη γι' αυτό συνεχίζεται η έρευνά μας και θα σας ενημερώνουμε συνεχώς.
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εισέβαλε στην Κριμαία.
Ενδιαφέρουσα εξέλιξη, αλλά ας επιστρέψουμε στην κύρια είδηση. Αποκαλύπτουμε ότι τα πάντα παραμένουν ανοιχτά. Αλλά και κάτι ακόμη: η σημερινή έρευνα πραγματοποιείται περισσότερο με το μάτι παρά με τεχνικά μέσα, επειδή δορυφόροι από τρεις χώρες εντόπισαν αντικείμενα που θα μπορούσαν να προέρχονται από το αεροπλάνο να επιπλέουν στη θάλασσα. Προς το παρόν, χρειαζόμαστε καλύτερα άχυρα για να αναζητήσουμε τη βελόνα.
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν προσάρτησε την Κριμαία.
Συγνώμη για τις διακοπές αυτές. Θα τις κρατήσουμε στο ελάχιστο δυνατό όσο συνεχίζουμε με το μυστήριο της πτήσης 370 στην οποία, παρεμπιπτόντως, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σερβιρίστηκε αρνί σατάι με σως από φιστίκια στην Business Class και φιστίκια στην οικονομική θέση, λίγο πριν διακοπεί η λειτουργία του αναμεταδότη του αεροπλάνου. Δεν είναι υπερβολικά μεγάλη σύμπτωση ότι το αεροπλάνο εξαφανίστηκε στη νεκρή ζώνη ανάμεσα στον μαλαισιανό και τον βιετναμέζικο εναέριο χώρο; Αυτό που χρειαζόμαστε είναι απτές αποδείξεις!
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συγκεντρώνει στρατό στα σύνορα με την ανατολική Ουκρανία.
Επιστροφή στον Μπράιαν Μπόουμαν και στα τελευταία νέα από την πτήση 370. Πρέπει να σας μεταφέρω μια συζήτηση που είχα με την γειτόνισσά μου σήμερα το πρωί. Αναρωτιόμουν πού να πήγε το αεροπλάνο και μου απάντησε ότι θα το μάθουμε σύντομα. Την ρώτησα τι εννοούσε και είπε: «Θέλουν την Αμερική. Αεροπειρατές πήραν το αεροπλάνο για να μας επιτεθούν». Όπως βλέπετε κυρίες και κύριοι, ο κόσμος αγωνιά.
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ρώσοι στρατιώτες εισέβαλαν στην ανατολική Ουκρανία.
Μίλησα με τον παραγωγό μου κυρίες και κύριοι και δεν θα ξαναδιακόψουμε την κάλυψη της πτήσης 370. Μα καλά, δεν βλέπουν τα νούμερα της τηλεθέασης; Λοιπόν, διάβαζα τον Τύπο και είδα αυτόν τον εξαιρετικό τίτλο «Οι οικογένειες των επιβαινόντων ελπίζουν ότι τα μέσα ενημέρωσης θα λάβουν τον "επίλογο" που χρειάζονται». Το ρεπορτάζ αναφέρει τα λόγια ενός από τους συγγενείς των αγνοούμενων επιβατών: «Ηταν πολύ δύσκολη περίοδος για τους ρεπόρτερ και τους παρουσιαστές που καλύπτουν το γεγονός αυτό. Εχουν βάλει την ζωή τους στην αναμονή».
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, επικαλούμενος την ανάγκη να αποκαταστήσει την ρωσική υπερηφάνεια, εισβάλει στην Εσθονία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος Ομπάμα δηλώνει ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος αρχίζει.
Κυρίες και κύριοι, οι Αμερικανοί δεν κοιμούνται απόψε. Υπάρχει ένα μεγάλο αντικείμενο που περνά πάνω από την Μαλαισία και την Ινδονησία... Ιδού μια μεγάλη έκτακτη είδηση: ίσως να μην μάθουμε ποτέ τι συνέβη
Η ΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ
Cohen Roger
- NEW ΝΕW YORK TIMES
Καλημέρα,
είμαι ο Μπράιαν Μπόουμαν του CNN με νέες ειδήσεις από την πτήση 370 της
Malaysia Airlines. H θεωρία του αεροπλάνου - ζόμπι
συνεχίζει να ισχύει! Ποιο είναι το σενάριο περί ζόμπι; Ότι το Boeing 777, αφού
έκανε την περίφημη αριστερή στροφή, πέταξε με τον αυτόματο πιλότο επί ώρες…
Κυκλοφορούν βεβαίως πολλές θεωρίες αλλά καμία δεν ρίχνει πλήρως φως στο τι
συνέβη γι' αυτό συνεχίζεται η έρευνά μας και θα σας ενημερώνουμε συνεχώς.
ΕΚΤΑΚΤΟ
ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εισέβαλε στην Κριμαία.
Ενδιαφέρουσα
εξέλιξη, αλλά ας επιστρέψουμε στην κύρια είδηση. Αποκαλύπτουμε ότι τα πάντα
παραμένουν ανοιχτά. Αλλά και κάτι ακόμη: η σημερινή έρευνα πραγματοποιείται
περισσότερο με το μάτι παρά με τεχνικά μέσα, επειδή δορυφόροι από τρεις χώρες
εντόπισαν αντικείμενα που θα μπορούσαν να προέρχονται από το αεροπλάνο να
επιπλέουν στη θάλασσα. Προς το παρόν, χρειαζόμαστε καλύτερα άχυρα για να
αναζητήσουμε τη βελόνα.
ΕΚΤΑΚΤΟ
ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν προσάρτησε την Κριμαία.
Συγνώμη για
τις διακοπές αυτές. Θα τις κρατήσουμε στο ελάχιστο δυνατό όσο συνεχίζουμε με το
μυστήριο της πτήσης 370 στην οποία, παρεμπιπτόντως, είναι σχεδόν βέβαιο ότι
σερβιρίστηκε αρνί σατάι με σως από φιστίκια στην Business Class και φιστίκια
στην οικονομική θέση, λίγο πριν διακοπεί η λειτουργία του αναμεταδότη του
αεροπλάνου. Δεν είναι υπερβολικά μεγάλη σύμπτωση ότι το αεροπλάνο εξαφανίστηκε
στη νεκρή ζώνη ανάμεσα στον μαλαισιανό και τον βιετναμέζικο εναέριο χώρο; Αυτό
που χρειαζόμαστε είναι απτές αποδείξεις!
ΕΚΤΑΚΤΟ
ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συγκεντρώνει στρατό στα σύνορα με
την ανατολική Ουκρανία.
Επιστροφή
στον Μπράιαν Μπόουμαν και στα τελευταία νέα από την πτήση 370. Πρέπει να σας
μεταφέρω μια συζήτηση που είχα με την γειτόνισσά μου σήμερα το πρωί.
Αναρωτιόμουν πού να πήγε το αεροπλάνο και μου απάντησε ότι θα το μάθουμε
σύντομα. Την ρώτησα τι εννοούσε και είπε: «Θέλουν την Αμερική. Αεροπειρατές
πήραν το αεροπλάνο για να μας επιτεθούν». Όπως βλέπετε κυρίες και κύριοι, ο
κόσμος αγωνιά.
ΕΚΤΑΚΤΟ
ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ρώσοι στρατιώτες εισέβαλαν στην ανατολική Ουκρανία.
Μίλησα με
τον παραγωγό μου κυρίες και κύριοι και δεν θα ξαναδιακόψουμε την κάλυψη της
πτήσης 370. Μα καλά, δεν βλέπουν τα νούμερα της τηλεθέασης; Λοιπόν, διάβαζα τον
Τύπο και είδα αυτόν τον εξαιρετικό τίτλο «Οι οικογένειες των επιβαινόντων
ελπίζουν ότι τα μέσα ενημέρωσης θα λάβουν τον "επίλογο" που
χρειάζονται». Το ρεπορτάζ αναφέρει τα λόγια ενός από τους συγγενείς των
αγνοούμενων επιβατών: «Ηταν πολύ δύσκολη περίοδος για τους ρεπόρτερ και τους
παρουσιαστές που καλύπτουν το γεγονός αυτό. Εχουν βάλει την ζωή τους στην
αναμονή».
ΕΚΤΑΚΤΟ
ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ: Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, επικαλούμενος την ανάγκη να
αποκαταστήσει την ρωσική υπερηφάνεια, εισβάλει στην Εσθονία, που είναι μέλος
του ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος Ομπάμα δηλώνει ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Ο Γ'
Παγκόσμιος Πόλεμος αρχίζει.
Κυρίες και
κύριοι, οι Αμερικανοί δεν κοιμούνται απόψε. Υπάρχει ένα μεγάλο αντικείμενο που
περνά πάνω από την Μαλαισία και την Ινδονησία... Ιδού μια μεγάλη έκτακτη
είδηση: ίσως να μην μάθουμε ποτέ τι συνέβη.
Τρίτη 25 Μαρτίου 2014
Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014
enikos.gr - Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko: ¨Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού, τότε…¨
enikos.gr - Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko:
¨Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού, τότε…¨
¨Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού, τότε…¨
Κυριακή 23 Μαρτίου 2014
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014
Aγαπητέ Σταύρο.
Διάβασα να
λες, σε συνέντευξη στη Ναυτεμπορική, πως «η Ευρώπη πρέπει να δει πως έχουμε
μπει σε τροχιά ανάπτυξης κι όταν είμαστε στα πόδια μας, τότε να κάνει μια
τολμηρή προσπάθεια για να μας βοηθήσει». Φρούδες οι ελπίδες για κάτι τέτοιο,
Σταύρο μου.
Όσο εγκαθιδρύεται
ο Νέος Μακρο-Παρασιτισμός, ο υγιής ιδιωτικός τομέας δεν θα μπορεί να
αναπνεύσει, οι σοβαρές επιχειρήσεις (ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε η
Βιοχάλκο κι άλλες αντίστοιχες) θα σηκώνουν την άγκυρα και θα σαλπάρουν για
άλλες θάλασσες, οι νέοι θα μεταναστεύουν, και όσοι ήρωες μείνουν πίσω θα
ασφυκτιούν. Σε αυτό το πλαίσιο, και αυτοδύναμος πρωθυπουργός να γίνεις, δεν θα
μπορέσεις να κάνεις τίποτα για να καταπολεμήσεις τον Μικρο-Παρασιτισμό που τόσο
σε εκνευρίζει.
Το Δόγμα
Παπακωνσταντίνου (όπως το ενστερνίστηκαν οι κύριοι Γ. Παπανδρέου, Β. Βενιζέλος,
Λ. Παπαδήμος, Α. Σαμαράς, Γ. Στουρνάρας) έλεγε κάτι πολύ απλό: «Να κάνουμε ό,τι
μας λένε, να μπούμε σε τροχιά ανάκαμψης, και μετά θα μας ελεήσουν.». Δείχνεις
να το ενστερνίζεσαι. Φοβάμαι ότι αν το κάνεις θα υπονομεύσεις το Ποτάμι.
Το εν λόγω
Δόγμα είναι προς αποφυγήν επειδή: Πρώτον, αν κάνουμε ό,τι μας λένε, θα
τονώσουμε τον Μακρο-Παρασιτισμό (ακυρώνοντας ντε φάκτο τον πόλεμο εναντίον του
Μικρο-Παρασιτισμού) και έτσι η τροχιά ανάπτυξης θα παραμείνει όνειρο απατηλό.
Δεύτερον, άνευ δικής μας έντονης πίεσης, το Βερολίνο θα κάνει μόνο τα ελάχιστα
για να μας κρατήσει στο ευρώ σε κατάσταση νεκροζώντανη και πολύ μακριά της
τροχιάς ανάπτυξης που αναφέρεις.
Διάβασα την
άποψή σου ότι τα Μνημόνια λήγουν τον Μάιο και πως αυτό που μετρά πλέον είναι το
τι θα κάνουμε στη μετα-Μνημονιακή εποχή που αρχίζει ώστε να ενισχύσουμε την
παραγωγή.
Εδώ πρέπει
να σε επιπλήξω. Το Μνημόνιο 2 έχει διάρκεια έως το 2035 ή έως την αποπληρωμή
του 70% των χρεών μας προς την τρόικα. Τον Μάιο τελειώνουν οι επισκέψεις της
τρόικας που έχουν στόχο τα μέτρα που πρέπει να εισαχθούν έτσι ώστε να λάβουμε
την τελευταία δόση. Από εκεί και πέρα, η διεθνής εποπτεία, στο Πλαίσιο του
Μνημονίου 2, θα συνεχιστεί σχεδόν στο διηνεκές για να βεβαιώνεται η σταδιακή
αποπληρωμή χρεών που η χώρα μας, ο ιδιωτικός της τομέας, εμείς και τα παιδιά
μας, επ’ ουδενί δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να αποπληρώσουμε. Άρα, είναι
αδύνατον να καταστρώσουμε σχέδια για το μέλλον χωρίς να καταπιαστούμε με τους
όρους του Μνημονίου και χωρίς να επιβάλουμε, με σκληρό τζαρτζάρισμα, νέους
όρους ώστε να ξεφύγουμε από τη Χρεο-Δουλοπαροικία.
Διάβασα τη
δήλωσή σου πως δεν πρέπει να είμαστε ούτε οι επαίτες της Ευρώπης ούτε και
Ευρωσκεπτικιστές. Η Ευρώπη είναι το σπίτι μας. Ξέρεις ότι συμφωνώ. Όμως, στη
σημερινή συγκυρία το να είσαι «βαμμένος» ευρωπαϊστής (όπως δηλώνουμε, κι οι
δύο, ότι είμαστε) απαιτεί έντονη κριτική διάθεση και δυναμική αντιπαράθεση.
Ακριβώς όπως πρέπει να εναντιωθούμε στους εγχώριους εκπρόσωπους του
Παρασιτισμού (μίκρο και μάκρο), καλούμαστε να αντισταθούμε και στους
εκπρόσωπους της ευρωπαϊκής του έκδοσης – στον ανεκδιήγητο κ. Ρεν, στον αδύναμο
κ. Σόιμπλε, στον τραγελαφικό κ. Μπαρόζο.
Απαιτεί τη δυνατότητα να διακρίνεις πως οι εξουσιάζοντες την Ευρωπαϊκή Ένωση εφαρμόζουν πολιτικές κόντρα στα συμφέροντα των Ευρωπαίων (άλλωστε η «επίσημη» Ευρώπη έχει μακρά παράδοση να υπονομεύει τα συμφέροντα των λαών της) και μας επιβάλουν «λύσεις» οι οποίες εγγυώνται πως θα είμαστε επαίτες στο διηνεκές (όπως ακριβώς έκαναν με το Μνημόνιο 1 και το Μνημόνιο 2).
Σημαίνει πως είσαι έτοιμος (έτσι ώστε να κάνεις στο εσωτερικό της χώρας τη ρήξη που απαιτούν οι καιροί με τον συνδυασμό Μικρο-Παρασιτισμού και Νέου Μακρο-Παρασιτισμού) να αμφισβητήσεις τη δηλητηριώδη συνταγή που σου επιβάλουν ευρωπαίοι ιθύνοντες απαιτώντας από εμάς, για δικούς τους εσωτερικούς λόγους, να στοχεύσουμε στο αδύνατον: Στο να ξεφορτωθούμε μεν τον Μικρο-Παρασιτισμό μας, αλλά να αφήσουμε ανέπαφο τον Μακρο-Παρασιτισμό που οι ίδιοι υποδαυλίζουν.
Απαιτεί τη δυνατότητα να διακρίνεις πως οι εξουσιάζοντες την Ευρωπαϊκή Ένωση εφαρμόζουν πολιτικές κόντρα στα συμφέροντα των Ευρωπαίων (άλλωστε η «επίσημη» Ευρώπη έχει μακρά παράδοση να υπονομεύει τα συμφέροντα των λαών της) και μας επιβάλουν «λύσεις» οι οποίες εγγυώνται πως θα είμαστε επαίτες στο διηνεκές (όπως ακριβώς έκαναν με το Μνημόνιο 1 και το Μνημόνιο 2).
Σημαίνει πως είσαι έτοιμος (έτσι ώστε να κάνεις στο εσωτερικό της χώρας τη ρήξη που απαιτούν οι καιροί με τον συνδυασμό Μικρο-Παρασιτισμού και Νέου Μακρο-Παρασιτισμού) να αμφισβητήσεις τη δηλητηριώδη συνταγή που σου επιβάλουν ευρωπαίοι ιθύνοντες απαιτώντας από εμάς, για δικούς τους εσωτερικούς λόγους, να στοχεύσουμε στο αδύνατον: Στο να ξεφορτωθούμε μεν τον Μικρο-Παρασιτισμό μας, αλλά να αφήσουμε ανέπαφο τον Μακρο-Παρασιτισμό που οι ίδιοι υποδαυλίζουν.
Ρήξη λοιπόν,
Σταύρο μου. Διπλή. Και με τις δύο εκφάνσεις του Παρασιτισμού και των αρωγών
του, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αυτό ζητούν οι καιροί και από αυτή τη ρήξη θα κριθεί
ένα κόμμα που δεν έχει ακόμα φθαρεί από την εξουσία.
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ
είναι τα στηρίγματα του Νέου Μακρο-Παρασιτισμού. Τα βάζουν, δήθεν, με τον
Μικρο-Παρασιτισμό, κάτι που είναι σχήμα οξύμωρο καθώς, για να εξυπηρετούν και
να κρατούν εν ζωή τα μεγάλα παράσιτα, αναγκάζονται να κάνουν τα στραβά μάτια,
και έτσι να ενισχύουν, τα μικρά παράσιτα από τα οποία ελπίζουν να αντλούν
ψήφους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ
είναι αποφασισμένος να κατατροπώσει τον Μακρο-Παρασιτισμό αλλά έχει δρόμο
μπροστά του, προτού πείσει ότι μπορεί να το κάνει αποτελεσματικά, ενώ δεν έχει
δείξει δείγματα γραφής για το τι θα κάνει με τον Μικρο-Παρασιτισμό.
Το ΠΟΤΑΜΙ;
Τον Μακρο-Παρασιτισμό θα τον βάλεις στο στόχαστρό σου; Ή θα κάνεις πως δεν
υπάρχει, επικεντρωμένος στον Μικρο-Παρασιτισμό που θα σε νικήσει κατά κράτος αν
αφήσεις στο απυρόβλητο το νέο σύστημα εξουσίας που χτίζουν οι τραπεζίτες μας με
τα δανεικά του ελληνικού λαού;
Όταν
συζητούσαμε, οι δυο μας, για όλα αυτά, και σου μιλούσα για τον ρόλο της
«επίσημης» Ευρώπης και τον κυνισμό με τον οποίο οι ζημίες των τραπεζιτών
(ελλήνων και βορειο-ευρωπαίων) μεταφέρθηκαν στους ώμους των πολιτών (ελλήνων
και βορειο-ευρωπαίων), με αποτέλεσμα τη διαιώνιση της Κρίσης, μου απαντούσες
ότι δεν μπορείς να κρίνεις τα λεγόμενά μου όντας μη ειδικός.
Ως
δημοσιογράφος είχες αυτό το «δικαίωμα στον αγνωστικισμό». Ως ηγέτης όμως
κόμματος το έχασες το δικαίωμα αυτό, όπως καλά γνωρίζεις. Π.χ. τώρα πρέπει να
πάρεις θέση για το εάν δέχεσαι, ότι πρόεδρος ιδιωτικής τράπεζας (όπως αναφέρει
εδώ η New York Times) θα πρέπει να επωφεληθεί προσωπικά με πολλά εκατομμύρια
δημόσιου χρήματος (σε περίπτωση που η μετοχή της τράπεζας φτάσει επίπεδο που
επιλέχθηκε επί θητείας του κ. Βενιζέλου στο υπουργείο Οικονομικών) την ώρα που
πάμπολλοι συμπολίτες μας πεινούν.
Ακόμα, θα
πρέπει να έχεις άποψη για το εάν ο τέως υπάλληλος του εν λόγω τραπεζίτη θα
πρέπει να επαναπροσδιοριστεί στη θέση του Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος
(ιδίως μετά τις αποκαλύψεις για το πράσινο φως που έδωσε για την αγορά της
Proton από την ίδια τράπεζα και από άλλον τραπεζίτη που σήμερα είναι στη
φυλακή). Και ούτω καθεξής...
Επί
προσωπικού
«Παραιτούμαι
από τη Βουλή για να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στην πολιτική.»
Αυτό είχε
πει το 2001 ο Τόνι Μπεν (που πέθανε πριν από μερικές μέρες), όταν ανακοίνωνε
την αποχώρησή του από τη Βουλή των Κοινοτήτων. Είναι ο λόγος που δίνω όταν με
ρωτούν γιατί δεν κατεβαίνω στις εκλογές: «Με ενδιαφέρει πολύ η πολιτική για να
σπαταλώ τον χρόνο μου εγκλωβισμένος στα κομματικά όργανα και στα κονκλάβια.».
Από την άλλη, κάποιος πρέπει να κατέβει. Επέλεξες να το κάνεις. Μπράβο σου. Τώρα μένει να επιλέξεις τη μεγάλη ρήξη που θα καταστήσει την πορεία σου ιστορικά σημαντική. Σου εύχομαι, ειλικρινά, να πετύχεις. Θα σε παρακολουθώ με ευχές, αγάπη, ελπίδες και φουλ κριτική διάθεση.
Από την άλλη, κάποιος πρέπει να κατέβει. Επέλεξες να το κάνεις. Μπράβο σου. Τώρα μένει να επιλέξεις τη μεγάλη ρήξη που θα καταστήσει την πορεία σου ιστορικά σημαντική. Σου εύχομαι, ειλικρινά, να πετύχεις. Θα σε παρακολουθώ με ευχές, αγάπη, ελπίδες και φουλ κριτική διάθεση.
Σε φιλώ –
και κλείνω με δύο αντικρουόμενα τσιτάτα, που ίσως βοηθήσουν στην πλοήγησή σου:
«Ένα να
ξέρεις: η έννοια του πολιτικού κόστους είναι μύθος. Ο λαός ποτέ δεν κωφεύει
όταν του λες την αλήθεια, εφόσον βρεις τον τρόπο να τον απελευθερώνεις από τον
φόβο. Κι ο τρόπος να το κάνεις είναι με το να διατηρείς μέσα σου άσβηστο τον
θυμό απέναντι στην αδικία και ζωντανή την αισιοδοξία ότι δεν μπορεί για πάντα
οι λίγοι να καταδυναστεύουν τους πολλούς.»
Tony Benn,
σε προσωπική μας συνομιλία το 1984.
Γιάννης
Βαρουφάκης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)