Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011
Τρίτη 2 Αυγούστου 2011
500 λέξεις για τον Δημήτρη Βαρδαβά
500 λέξεις για τον Δημήτρη Βαρδαβά: "– Απεστάλη με Google Toolbar"
"Φτιάξε την δυστυχία σου μόνος σου"
"Φτιάξε την δυστυχία σου μόνος σου": "– Απεστάλη με Google Toolbar"
Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011
Κυριακή 31 Ιουλίου 2011
Γερμανία, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20oυ Αιώνα...
Γερμανία, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20oυ Αιώνα...: "– Απεστάλη με Google Toolbar"
O ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ 10:30 ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΠΙΑ...
O ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ 10:30 ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΠΙΑ...: "– Απεστάλη με Google Toolbar"
Ο Καταραμένος Όφις και οι "Ιφιγένειες"
Ο Καταραμένος Όφις και οι "Ιφιγένειες": "– Απεστάλη με Google Toolbar"
Σάββατο 30 Ιουλίου 2011
YouTube Downloader | Best Video Downloader
YouTube Downloader | Best Video Downloader: "– Απεστάλη με Google Toolbar"
Έλεγχος Άννας Διαμαντοπούλου
της Ρέας Βιτάλη 15/07/2011
Άννα Διαμαντοπούλου
Στο βιογραφικό μου αναφέρω «συνεντεύξεις μαγευτικών ανθρώπων»…Έχω να θυμάμαι…Τη συγγραφέα Ιωάννα Καρυστιάνη. Έφυγα πετώντας λες από ερωτικό ραντεβού. Που τρέμεις μη ξεχάσεις κάθε λέξη, κάθε παύση, κάθε στιγμή. Ή του Νίκου Ματσανιώτη, γιατρού ακαδημαϊκού. Και την παραλαβή μιας επιστολής της Κικής Δημουλά, που τον αφορούσε, που με έχρισε μάρτυρα του πιο αριστοτεχνικού φλερτ διανοούμενων…Ή της απόλυτης κυρίας Αμαλίας Μεγαπάνου που ποτέ δεν εκχυδάισε τη σχέση της με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή του Jean Nouvel γκουρού της σύγχρονής αρχιτεκτονικής ή ή … Τις συνεντεύξεις με πολιτικούς τις απέφευγα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Αν δεν διατίθεσαι ως χωνί, απίστευτα ανιαρές σχεδόν φωτοκόπιες. Γι αυτό τις μετράω στα δάκτυλα του ενός χεριού. Μισάνθρωποι οι περισσότεροι. Με περίεργα αντανακλαστικά. Ο λαός λέει «το φτύνεις και νομίζει ότι βρέχει»…Όχι μακριά της αλήθειας.
Είχα πάρει συνέντευξη από την Άννα Διαμαντοπούλου πριν πολλά χρόνια. Από την πρώτη κιόλας ερώτηση με παραξένεψε η αίσθηση που είχε του τόπου, του χρόνου και του εαυτού της . Το πόσο άκουγε πραγματικά και απαντούσε to the point. Πόσο λάμβανε υπόψη της τι δεν έκανε σωστά και το έβαζε πείσμα να το διορθώσει. Αρκεί κανείς να δει τον τρόπο ομιλίας και ανάλυσης των θεμάτων αρμοδιότητάς της και να τον συγκρίνει με τον τρόπο της όταν ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα. Η αυτοκριτική της είναι ουσιαστική.
Όταν ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας με «θύμωσε» καθώς κατήργησε τη βάση του 10 για την οποία είχε αγωνιστεί μια άλλη κυρία της πολιτικής σκηνής (που την έφαγε η μαρμάγκα της κομματικής καμαρίλας) η Μαριέττα Γιαννάκου. Θύμωσα. Σχεδόν ένιωσα ότι προδόθηκε η γνώμη μου γι΄αυτήν. Έγραψα λοιπόν στο protagon.gr ένα σχετικό κείμενο με τίτλο «Άννα Διαμαντοπούλου στον πίνακα».
Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση υποχρεωτική. Από την ώρα που ξεκινήσαμε το protagon, σχεδόν όλοι οι «συμπρωταγωνιστές» έχουμε αναφερθεί θετικά, αρνητικά, κριτικά, «γιουχαΐστικα», σε πολιτικούς και έργα τους. Κανενός δεν ίδρωσε το αφτί. Κανένας δεν μπήκε στη διαδικασία ν΄απαντήσει. Προσέξτε δεν αναφέρομαι σε άρθρα που έδωσαν πολιτικοί. Μιλάω για απαντήσεις. Η Άννα Διαμαντοπούλου με παραξένεψε ευχάριστα τότε. Έπιασε τη μπάλα στα χέρια και απάντησε. Αν το θεωρείτε τόσο απλό τότε γιατί δεν το έπραξε κανένας άλλος; Έστειλε την απάντησή της και παραδόθηκε στα πληκτρολόγια και στις άγριες σχεδόν αιμοδιψείς διαθέσεις των σχολιαστών. Κι ήταν η αρχή της κρίσης και του δράματος, που μόλις έκανε πρεμιέρα και πολύ η οργή των αποκαλύψεων και των μασκών που έπεφταν. Η Διαμαντοπούλου εξέθεσε τα σχέδιά της, τους στόχους της…Και «ζήτησε» περιθώριο ενός χρόνου.
Ένα χρόνο μετά λοιπόν κατέθεσε το νέο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση. Κι αν δεν είναι αλάθητο σίγουρα όμως είναι ασύγκριτα καλύτερο από το υπάρχον. Και ανοίγει ένα παράθυρο στο σπίτι του «Κυνόδοντα». Δείχνει ότι η Υπουργός θέλει επιτέλους ν΄ανοίξει τα παράθυρα να μπει αέρας. Η θέσπιση της αξιολόγησης του διδακτικού προσωπικού για παράδειγμα. Επιτέλους! Υπάρχει μια μειοψηφία καθηγητών που κάνουν ηρωικά τη δουλειά τους αλλά είναι κοινό μυστικό ότι υπάρχουν πάρα πολλοί που ούτε καν εμφανίζονται αν και πληρώνονται. Αν τους ακούσεις να μιλάνε σταυροκοπιέσαι. Πώς είναι δυνατόν να μην υπόκεινται σε καμία αξιολόγηση ; Δεν είναι ανέντιμο και απόλυτα αντιδημοκρατικό; Δίνεται μάλιστα η δυνατότητα σε ξένους καθηγητές να διδάσκουν σε ελληνικά πανεπιστήμια χωρίς να χάνουν την έδρα τους στο εξωτερικό. Επίσης ο τρόπος επιλογής Πρυτάνεων και διοίκησης σπάει επιτέλους το σπυρί και διώχνει το πύον της εξάρτησης με τις κομματικές νεολαίες. Καθώς ο διορισμός του Πρύτανη θα πραγματοποιείται ύστερα από δημόσια προκήρυξη και θα επιλέγεται από το συμβούλιο διοίκησης για 3 χρόνια. Καταργείται στην πράξη το πανεπιστημιακό «άσυλο» που εξευτελίστηκε ακόμα και ως όρος (όπως τόσα και τόσα άλλα). Και διαγράφονται από τα μητρώα των σχολών οι «αιώνιοι φοιτητές» αν δεν ολοκληρώσουν τις σπουδές σε 6 χρόνια….
Διάβασα τα κύρια σημεία του νομοσχεδίου και μελαγχόλησα πολύ σκεπτόμενη πόσα χρόνια χρειάστηκαν, πόσοι Υπουργοί, πόσα λεφτά πήγαν στράφι…Για να κάνουμε (αν βέβαια περάσει ανέπαφο τα εμπόδια που θα βρει στο δρόμο του…Υπάρχει πάντα το ΑΝ από χείλη δεινοσαύρων)…Για να κάνουμε τα αυτονόητα!
Η Άννα Διαμαντοπούλου ένα χρόνο μετά, όπως είχε οριοθετήσει χρονικά, έκανε μια δουλειά με δομή. Ενεργεί ολόκληρα. Δεν κουτσουλάει αμπελοφιλοσοφίες. Δεν «πιτσιλάει» λίγο στο ένα Υπουργείο και λίγο στο άλλο. Kαι έχει αντιμέτωπους…Διαβάστε και θα καταλάβετε…Τι Πρυτάνεις Πανεπιστημίων, τι Φωτόπουλοι της ΔΕΗ! «Παραδίδει το Πανεπιστήμιο, έναν από τους λίγους θεσμούς που καλλιεργούν την ελευθερία της γνώσης, της έρευνας και της κριτικής σκέψης στους νόμους της αγοράς, δηλαδή στους νόμους των εκάστοτε οικονομικών συμφερόντων…» και προτείνουν «το νομοσχέδιο χρήζει περισσότερου χρόνου ουσιαστικής συζήτησης και επεξεργασίας …»…Κακόμοιρα Ελληνάκια! Αμφιβάλλω αν άλλος λαός αγωνίστηκε πιο λυσσαλέα για να μη μάθετε ποτέ τους νόμους της αγοράς και της ζωής στον υπόλοιπο πλανήτη…(Υπάρχει άλλος πλανήτης πλην του ελληνικού ορέ;) Βέβαια , για να πούμε κι ακόμα μια αλήθεια, είναι συμπαντικά δίκαιο το ΠΑΣΟΚ να έρχεται αντιμέτωπο με όλα όσα εξέθρεψε στη διαδρομή του αλλά θα ήταν και απολύτως άδικο να μην αναφερθώ στο νομοσχέδιο που αφορά το Υπουργείο Παιδείας. Και επειδή δεν μας περισσεύουν αποτελεσματικοί, μεθοδικοί, και εργατικοί …Ένα χρόνο μετά. Σε μέρες που διψάμε ακόμα πιο πολύ για πολιτικό αίμα…Να αναφέρω και μια Άννα. Διαφορετική.
Υ.Γ Μακάρι να μη με διαψεύσει…
Έλεγχος Άννας Διαμαντοπούλου
της Ρέας Βιτάλη 15/07/2011
Άννα Διαμαντοπούλου
Στο βιογραφικό μου αναφέρω «συνεντεύξεις μαγευτικών ανθρώπων»…Έχω να θυμάμαι…Τη συγγραφέα Ιωάννα Καρυστιάνη. Έφυγα πετώντας λες από ερωτικό ραντεβού. Που τρέμεις μη ξεχάσεις κάθε λέξη, κάθε παύση, κάθε στιγμή. Ή του Νίκου Ματσανιώτη, γιατρού ακαδημαϊκού. Και την παραλαβή μιας επιστολής της Κικής Δημουλά, που τον αφορούσε, που με έχρισε μάρτυρα του πιο αριστοτεχνικού φλερτ διανοούμενων…Ή της απόλυτης κυρίας Αμαλίας Μεγαπάνου που ποτέ δεν εκχυδάισε τη σχέση της με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή του Jean Nouvel γκουρού της σύγχρονής αρχιτεκτονικής ή ή … Τις συνεντεύξεις με πολιτικούς τις απέφευγα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Αν δεν διατίθεσαι ως χωνί, απίστευτα ανιαρές σχεδόν φωτοκόπιες. Γι αυτό τις μετράω στα δάκτυλα του ενός χεριού. Μισάνθρωποι οι περισσότεροι. Με περίεργα αντανακλαστικά. Ο λαός λέει «το φτύνεις και νομίζει ότι βρέχει»…Όχι μακριά της αλήθειας.
Είχα πάρει συνέντευξη από την Άννα Διαμαντοπούλου πριν πολλά χρόνια. Από την πρώτη κιόλας ερώτηση με παραξένεψε η αίσθηση που είχε του τόπου, του χρόνου και του εαυτού της . Το πόσο άκουγε πραγματικά και απαντούσε to the point. Πόσο λάμβανε υπόψη της τι δεν έκανε σωστά και το έβαζε πείσμα να το διορθώσει. Αρκεί κανείς να δει τον τρόπο ομιλίας και ανάλυσης των θεμάτων αρμοδιότητάς της και να τον συγκρίνει με τον τρόπο της όταν ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα. Η αυτοκριτική της είναι ουσιαστική.
Όταν ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας με «θύμωσε» καθώς κατήργησε τη βάση του 10 για την οποία είχε αγωνιστεί μια άλλη κυρία της πολιτικής σκηνής (που την έφαγε η μαρμάγκα της κομματικής καμαρίλας) η Μαριέττα Γιαννάκου. Θύμωσα. Σχεδόν ένιωσα ότι προδόθηκε η γνώμη μου γι΄αυτήν. Έγραψα λοιπόν στο protagon.gr ένα σχετικό κείμενο με τίτλο «Άννα Διαμαντοπούλου στον πίνακα».
Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση υποχρεωτική. Από την ώρα που ξεκινήσαμε το protagon, σχεδόν όλοι οι «συμπρωταγωνιστές» έχουμε αναφερθεί θετικά, αρνητικά, κριτικά, «γιουχαΐστικα», σε πολιτικούς και έργα τους. Κανενός δεν ίδρωσε το αφτί. Κανένας δεν μπήκε στη διαδικασία ν΄απαντήσει. Προσέξτε δεν αναφέρομαι σε άρθρα που έδωσαν πολιτικοί. Μιλάω για απαντήσεις. Η Άννα Διαμαντοπούλου με παραξένεψε ευχάριστα τότε. Έπιασε τη μπάλα στα χέρια και απάντησε. Αν το θεωρείτε τόσο απλό τότε γιατί δεν το έπραξε κανένας άλλος; Έστειλε την απάντησή της και παραδόθηκε στα πληκτρολόγια και στις άγριες σχεδόν αιμοδιψείς διαθέσεις των σχολιαστών. Κι ήταν η αρχή της κρίσης και του δράματος, που μόλις έκανε πρεμιέρα και πολύ η οργή των αποκαλύψεων και των μασκών που έπεφταν. Η Διαμαντοπούλου εξέθεσε τα σχέδιά της, τους στόχους της…Και «ζήτησε» περιθώριο ενός χρόνου.
Ένα χρόνο μετά λοιπόν κατέθεσε το νέο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση. Κι αν δεν είναι αλάθητο σίγουρα όμως είναι ασύγκριτα καλύτερο από το υπάρχον. Και ανοίγει ένα παράθυρο στο σπίτι του «Κυνόδοντα». Δείχνει ότι η Υπουργός θέλει επιτέλους ν΄ανοίξει τα παράθυρα να μπει αέρας. Η θέσπιση της αξιολόγησης του διδακτικού προσωπικού για παράδειγμα. Επιτέλους! Υπάρχει μια μειοψηφία καθηγητών που κάνουν ηρωικά τη δουλειά τους αλλά είναι κοινό μυστικό ότι υπάρχουν πάρα πολλοί που ούτε καν εμφανίζονται αν και πληρώνονται. Αν τους ακούσεις να μιλάνε σταυροκοπιέσαι. Πώς είναι δυνατόν να μην υπόκεινται σε καμία αξιολόγηση ; Δεν είναι ανέντιμο και απόλυτα αντιδημοκρατικό; Δίνεται μάλιστα η δυνατότητα σε ξένους καθηγητές να διδάσκουν σε ελληνικά πανεπιστήμια χωρίς να χάνουν την έδρα τους στο εξωτερικό. Επίσης ο τρόπος επιλογής Πρυτάνεων και διοίκησης σπάει επιτέλους το σπυρί και διώχνει το πύον της εξάρτησης με τις κομματικές νεολαίες. Καθώς ο διορισμός του Πρύτανη θα πραγματοποιείται ύστερα από δημόσια προκήρυξη και θα επιλέγεται από το συμβούλιο διοίκησης για 3 χρόνια. Καταργείται στην πράξη το πανεπιστημιακό «άσυλο» που εξευτελίστηκε ακόμα και ως όρος (όπως τόσα και τόσα άλλα). Και διαγράφονται από τα μητρώα των σχολών οι «αιώνιοι φοιτητές» αν δεν ολοκληρώσουν τις σπουδές σε 6 χρόνια….
Διάβασα τα κύρια σημεία του νομοσχεδίου και μελαγχόλησα πολύ σκεπτόμενη πόσα χρόνια χρειάστηκαν, πόσοι Υπουργοί, πόσα λεφτά πήγαν στράφι…Για να κάνουμε (αν βέβαια περάσει ανέπαφο τα εμπόδια που θα βρει στο δρόμο του…Υπάρχει πάντα το ΑΝ από χείλη δεινοσαύρων)…Για να κάνουμε τα αυτονόητα!
Η Άννα Διαμαντοπούλου ένα χρόνο μετά, όπως είχε οριοθετήσει χρονικά, έκανε μια δουλειά με δομή. Ενεργεί ολόκληρα. Δεν κουτσουλάει αμπελοφιλοσοφίες. Δεν «πιτσιλάει» λίγο στο ένα Υπουργείο και λίγο στο άλλο. Kαι έχει αντιμέτωπους…Διαβάστε και θα καταλάβετε…Τι Πρυτάνεις Πανεπιστημίων, τι Φωτόπουλοι της ΔΕΗ! «Παραδίδει το Πανεπιστήμιο, έναν από τους λίγους θεσμούς που καλλιεργούν την ελευθερία της γνώσης, της έρευνας και της κριτικής σκέψης στους νόμους της αγοράς, δηλαδή στους νόμους των εκάστοτε οικονομικών συμφερόντων…» και προτείνουν «το νομοσχέδιο χρήζει περισσότερου χρόνου ουσιαστικής συζήτησης και επεξεργασίας …»…Κακόμοιρα Ελληνάκια! Αμφιβάλλω αν άλλος λαός αγωνίστηκε πιο λυσσαλέα για να μη μάθετε ποτέ τους νόμους της αγοράς και της ζωής στον υπόλοιπο πλανήτη…(Υπάρχει άλλος πλανήτης πλην του ελληνικού ορέ;) Βέβαια , για να πούμε κι ακόμα μια αλήθεια, είναι συμπαντικά δίκαιο το ΠΑΣΟΚ να έρχεται αντιμέτωπο με όλα όσα εξέθρεψε στη διαδρομή του αλλά θα ήταν και απολύτως άδικο να μην αναφερθώ στο νομοσχέδιο που αφορά το Υπουργείο Παιδείας. Και επειδή δεν μας περισσεύουν αποτελεσματικοί, μεθοδικοί, και εργατικοί …Ένα χρόνο μετά. Σε μέρες που διψάμε ακόμα πιο πολύ για πολιτικό αίμα…Να αναφέρω και μια Άννα. Διαφορετική.
Υ.Γ Μακάρι να μη με διαψεύσει…
Ένα σκάνδαλο με αρκετούς (συν) ένοχους..
"Ένα σκάνδαλο που έχει αρκετούς (συν) ένοχους..
Υστερα από 168 χρόνια παρουσίας κυκλοφόρησε, τελικά, την Κυριακή το τελευταίο φύλλο μίας εφημερίδας, γράφοντας ιστορία για τον λόγο που έκλεισε. Η News of the World με κυκλοφορία 2,8 εκατομμυρίων φύλλων ολοκλήρωσε την παρουσία της όχι γιατί δεν πουλούσε ούτε γιατί ήταν ζημιογόνα. Κάθε άλλο, μάλιστα, ήταν από τις πιο κερδοφόρες εφημερίδες στον πλανήτη, αποφέροντας στην εταιρεία που ανήκει, τη News Corp πάμπολλα έσοδα. Μόνο που αυτή η εφημερίδα (ιδιοκτησίας του πλουσιότερου Μιντιάρχη στη γη, του Αυστραλού μεγιστάνα Ρούπερτ Μέρντοκ) είπε «αντίο» επειδή έφερε τεράστιο πλήγμα στο κύρος του ομίλου με το τεράστιο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών στη Βρετανία.
Στα 80 του χρόνια ο Μέρντοκ εχει επιχειρήσεις που αποτιμούνται με χρηματιστηριακή αξία πάνω από 8 δις δολάρια και με περισσότερους από 50.000 εργαζόμενους. Στο στόλο του ανάμεσα σε δεκάδες άλλα Μέσα ανήκουν τα τεράστια τηλεοπτικά δίκτυα SKYNEWS και SKYSPORTS σε Βρετανία Γερμανία και Ιταλία, ο αμερικανικός όμιλος FOX που έχει ακόμη τα FOXSPORTS, το FOXNEWS και τον κινηματογραφικό κολοσσό 20th CENTURY FOX, το NATIONAL GEOGRAPHIC και εφημερίδες όπως οι παραδοσιακοί ΤIMES, η σκανδαλοθηρική SUN (που έχει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στα βρετανικά νησιά με 4 εκατομμύρια φύλλα ημερησίως) η NEW YORK POST WALL η STREET JOURNAL, καθώς και το δίκτυο ESPN σε όλη την αμερικανική ήπειρο.
Το πώς και το γιατί αποφάσισε να θυσιάσει μία εφημερίδα 168 ετών με 200 εργαζόμενους (και, μάλιστα, την πρώτη που απέκτησε στη Βρετανία το 1968 έναντι …πινακίου φακής) μένει να αποκρυπτογραφηθεί, αλλά είναι δεδομένο πως η ιστορία με τις υποκλοπές που άρχισε να αποκαλύπτεται το 2006 εδώ και κάποιους μήνες έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας και, πλέον, ενοχλούσε πολύ!
Στη δίνη της έχει βρεθεί ακόμη και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον που είχε ως σύμβουλο επικοινωνίας του τον πρώην διευθυντή της εφημερίδας (την εποχή του 2003 -2006 που η υποκλοπή των μηνυμάτων από δεκάδες τηλεφωνητές επωνύμων ήταν στο απώγειο της) Αντι Κόουλσον που συνελήφθη τις τελευταίες μέρες. Το ίδιο έχει συμβεί και με άλλους εμπλεκόμενους δημοσιογράφους στην υπόθεση. Επίσης, η φιλία του πρωθυπουργού με την κυρία Ρεμπέκα Μπρουκς, κάποτε απλή γραμματέα στις επιχειρήσεις του Μέρντοκ αλλά τα τελευταία χρόνια πανίσχυρη διευθύνουσα σύμβουλο της βρετανικής πλευράς τους και ανθρώπου της απόλυτης εμπιστοσύνης του μεγιστάνα του Τύπου, έχει προκαλέσει γενική κατακραυγή.
Η κυρία Μπρουκς, αδίστακτη και αριβίστρια, σύμφωνα με τους (πάμπολλους) εχθρούς της ήταν αυτή που ξεκίνησε την πολιτική της ενθάρρυνσης στους αρχισυντάκτες της να βρίσκουν πιο πιπεράτα θέματα.
Η έμφαση που άρχισε στην δεκαετία του ’90 να δίνει στις ροζ ιστορίες στους κύκλους των πολιτικών, των ηθοποιών και των ανθρώπων της σόου μπιζ καθώς και τους αθλητές, απέφερε καρπούς.
Φυσικά η ίδια, που ήταν η πρώτη διδάξασα ως διευθύντρια μέχρι το 2003, δηλώνει αθώα και παντελή άγνοια για το πώς οι δημοσιογράφοι της έφερναν τα τόσα και τόσα αποκλειστικά πρωτοσέλιδα που αφορούσαν χωρισμούς, τσακωμούς, ίντριγκες, προδοσίες ακόμη και οικογενειακά δράματα.
Μία από τις ειδήσεις που σόκαραν την κοινή γνώμη ήταν η αποκάλυψη ιδιωτικού ντετέκτιβ πως είχαν παγιδεύσει τηλέφωνα από τους συγγενείς πεσόντων αξιωματικών και στρατιωτών στο Ιράκ, καθώς και θυμάτων τρομοκρατικών υποθέσεων αλλά και η δημοσιοποίηση της υποκλοπής των μηνυμάτων από το κινητό τηλέφωνο μίας 13χρονης που βρέθηκε αργότερα δολοφονημένη.
Ο Μέρντοκ έσπευσε στην Βρετανία για να είναι κοντά στις εξελίξεις, αλλά θεωρείται βέβαιο πως θα προσπαθήσει να προστατέψει τη Μπρουκς. Γι αυτό λέγεται πως προχώρησε και στην λύση «πονάει το δόντι, κόβεις το κεφάλι» αναστέλλοντας την έκδοση της εφημερίδας.
Φυσικά το να πιστέψει κανείς τους ισχυρισμούς της κυρίας Μπρουκς πως δεν ήξερε τι γινόταν από τους υφισταμένους της, προκαλεί θυμηδία και θα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να δούμε αν θα της απαγγελθούν κατηγορίες. Επί των ημερών της η εφημερίδα, ξεπέρασε ακόμη και το δικό της αμαρτωλό παρελθόν «κιτρινίζοντας» ακόμη πιο πολύ στην άγρα όλο και περισσότερων αναγνωστών. Και επειδή ο κόσμος πάντα έχει πολύ εύκολο το «κατηγορώ» στην άκρη της γλώσσας, κατακεραυνώνοντας τις πολιτικές των εφημερίδων που κυνηγούν την υψηλή κυκλοφορία με κάθε κόστος, καλό είναι να αναλογιστούμε ποιες είναι και οι δικές του ευθύνες.
Για την ακρίβεια πόσο συνένοχοι είναι και αυτοί οι σχεδόν 3 εκατομμύρια άνθρωποι που αποτελούσαν το φανατικοί αναγνωστικό κοινό της News of the World. Αυτοί δηλαδή, που ενίσχυαν και «τάιζαν» με την αγορά της εφημερίδας αυτό το τέρας που είχε δημιουργηθεί. Είναι πολύ απλό να τα φορτώνουμε όλα στους «κακούς» δημοσιογράφους. Ωστόσο, αν δεν υπήρχε σαν τα πιράνχας αυτό το αδηφάγο κοινό για να καταβροχθίζει τα περιττώματα που έγραφαν, τότε δεν θα συζητούσαμε καν τώρα!
Προς γνώση και συμμόρφωση και ταυτόχρονα τροφή για σκέψη, σε μία κοινωνία που εύκολα καταδικάζει, λειτουργώντας εισαγγελικά αλλά σπάνια αναλαμβάνει την όποια ευθύνη της αντιστοιχεί.
πηγή: aixmi.gr
– Απεστάλη με Google Toolbar"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)