ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

"Ουχ Ελληνικόν το προσκυνείν"

http://www.thessalonikiartsandculture.gr/media/k2/items/cache/94ae6d3810d6b4d1b169793b928c343e_XL.jpg

 

 *Eρώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω   ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία  σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

Καστοριάδης: Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.

*Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας.

Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο, (: Είπαμε ότι ο ορισμός  της ελληνκότητας είναι το «ΟΥΧ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΕΙΝ*, ιδέες- ΔΟΓΜΑΤΑ & ανθρώπους- ΔΕΣΠΟΤΕΣ»).

Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής, (: ελληνιστικό = σαν ελληνικό), οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία.

Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των «δυνατών» και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ΄ αυτήν του Πεκίνου.

*Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ΄ αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης: Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας, όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ΄ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή.

Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία.  Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς, αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

*Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης: Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι.      Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία, δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

*Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίσαμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι, συχνά, σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με «ταξικά» συμφέροντα.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό, είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση, που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό.

Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.*

*Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους, καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός, που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη.

Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν «ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά»;

*Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν, ιδίως όταν αφορούν ρωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε, ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα.

Εγώ λέω, ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

*Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;

Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη.       Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε, έως τώρα, να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα, τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

*Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ό,τι έγινε -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη;

Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης, έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι, το 1956: «Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση;».

Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».  

-Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι…

*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής.

Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

 

Πηγή: «Η ελληνική ιδιαιτερότητα»                                                       -Τόμος Β΄, εκδόσεις Κριτική

Αντιγραφή: @Radical30

Άνεμος Αντίστασης: "Παράνομος" από την ακροδεξιά πλειοψηφία της Βουλής ο Βελουχιώτης. Βίντεο για ΠΑΣΟΚΟΥΣ

Άνεμος Αντίστασης: "Παράνομος" από την ακροδεξιά πλειοψηφία της Βουλής ο Βελουχιώτης.

 Βίντεο για ΠΑΣΟΚΟΥΣ

ΓΚΑΦΑ 'Η ΠΟΥΣΤΙΑ;;;

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΓΚΑΦΑ

Και "με το νόμο" ο Λαϊκός Σύνδεσμος αναλαμβάνει την φύλαξη των σχολείων!

 

Έντρομη η κυβέρνηση από την διαπίστωση, ότι με την απόφασή της να απολύσει τους σχολικούς φύλακες, άνοιξε την πόρτα των σχολείων όλης της χώρας στο εθελοντικό κίνημα πολιτών του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή, που εφ'εξής θα αναλάβουν την φύλαξη των κτιρίων και των μαθητών, προσπαθεί να βρει τρόπο να "μαζέψει" την κατάσταση πέφτοντας από την μία γκάφα στην άλλη.

Συγκεκριμένα, μετά την διαρροή της πρόθεσης του Λαϊκού Συνδέσμου για την φύλαξη των σχολείων, στις διατάξεις του πολυνομοσχεδίου περιελήφθη δυνατότητας των σχολικών φυλάκων να συνιστούν "κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις προς παροχή υπηρεσιών σχετικών με τη φύλαξη σχολικών κτιρίων στο πλαίσιο προγραμματικών συμβάσεων, με τους οικείους Δήμους,  σύμφωνα με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο"!

Δηλαδή, θεωρούν ότι οι σχολικοί φύλακες είναι σε θέση να συστήσουν εταιρείες security (!) και να αναλαμβάνουν εργολαβικά την φύλαξη των σχολείων!

Αυτό πραγματικά θέλει πολύ φαντασία και είμαστε περίεργοι, ποιος λαμπρός εγκέφαλος από
την κυβέρνηση το σκέφθηκε.
 
Χωρίς να λαμβάνει καν υπ'όψιν, ότι του χρόνου τέτοια εποχή, δεκάδες δήμοι σε όλη την χώρα θα ελέγχονται από τον Λαϊκό Σύνδεσμο, ο οποίος θα οργανώσει "και με το νόμο", πλέον, υπηρεσίες security!

Άλλωστε, ο βουλευτής και υπεύθυνος Τύπου του Λαϊκού Συνδέσμου, Η.Κασιδιάρης, ήταν σαφής:  "Σε λίγους μήνες θα διοικούμε τους μεγάλους δήμους της χώρας… Φανταστείτε να είχαμε χρυσαυγίτη δήμαρχο σήμερα στην Αθήνα. Με 1.000 άτομα θα καθαρίζαμε ολόκληρη την πόλη".

Μέσα σε όλα υπήρξε και άλλη μία "λαμπρή" ιδέα των κυβερνώντων: Δεν θα απολυθούν από τους Δήμους οι σχολικοί φύλακες και οι δημοτικοί αστυνομικοί που κατέχουν ... μεταπτυχιακό ή διδακτορικό τίτλο!

Αυτό κι αν λέγεται εργασιακός ρατσισμός: Πρέπει να έχει διδακτορικό τίτλο ο δημοτικός αστυνομικός, για να κόβει κλήσεις σε παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή να κυνηγάει τους έγχρωμους λαθρέμπορους με τα προϊόντα μαϊμούδες. Ειδάλλως πεθαίνει από την πείνα...
Εκτός και αν τους προορίζουν για ... το κέντρο πυρηνικών ερευνών "Δημόκριτος"!

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

 

 

61

troktiko » Δεν έψαξαν για τα 600.000.000.000€ του Σώρρα

troktiko » Δεν έψαξαν για τα 600.000.000.000€ του Σώρρα

Μτετά το Συνέδριο

 

        ΣΥΡΙΖΑ: μετά το συνέδριο

Κέζα Λώρη  

   

Πέρα από τις τοποθετήσεις στη διάρκεια του συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ έχει ενδιαφέρον η πρόσληψη των απόψεων που διατυπώθηκαν από τα υπόλοιπα κόμματα. Είναι περισσότερο από προφανές ότι ουδεμία όρεξη έχουν να απαντήσουν επί της ουσίας στην Πολιτική Απόφαση. Ενδιαφέρονται μόνο για την παραπολιτική διάσταση και φυσικά ενδιαφέρονται με τρόπο αρνητικό και υποτιμητικό.

Ο αρμόδιος για την εκπροσώπηση της κυβέρνησης Σίμος Κεδίκογλου επικεντρώθηκε στην διάλυση των συνιστωσών, δηλαδή κάτι που δεν αφορά την κεντρική πολιτική σκηνή. Το ουσιώδες είναι τι προτάσεις κατεβάζει στον δημόσιο διάλογο ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι από ποιες εσωκομματικές διαδικασίες έχουν προκύψει. Εντούτοις ο Κεδίκογλου επιχείρησε μια προσομοίωση μιλώντας για τον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα. Είπε ότι «είναι αδύναμος να διαλύσει τις συνιστώσες του». Η έμφαση στο «του». Ο Τσίπρας ως κτήτορας. Ετσι ο πρόεδρος προσομοιάζει με τον αρχηγό φαμέλιας που έχει άτακτες κόρες. Δεν μπορεί να μαζέψει τις τσούπρες του.

Κατά τα άλλα η κριτική για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί την πεπατημένη του αφηρημένου: «Χωρίς καμία καθαρή απάντηση, με συνθήματα για σφυριά και δρεπάνια, το μόνο που θέλει είναι να μας γυρίσει στο παρελθόν. Η Ελλάδα έχει ανάγκη να στραφεί στο μέλλον». Την αυτή διαχείριση έκανε και το ΠαΣοΚ, όπερ σημαίνει ότι έχωσε τη μύτη του στα μικροπολιτικά αφήνοντας κατά μέρος τα ουσιώδη: «Ο κύριος Τσίπρας με την ομιλία του σήμερα, παρέδωσε μαθήματα Δημοκρατίας στις συνιστώσες, στον κ. Λαφαζάνη και στον κ. Γλέζο». Το ερώτημα δεν είναι: «Τι το νοιάζει το ΠαΣοΚ για τις εντάσεις μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ;» Το ερώτημα είναι: «Αυτό κατάλαβε από το συνέδριο;».

Αντί λοιπόν για τις κουτσομπολίστικες αναφορές στο συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ, για το τι είπε ο Γλέζος και πως αντιστάθηκε ο Λαφαζάνης, θα είχε ενδιαφέρον μια τοποθέτηση των άλλων κομμάτων στα κεντρικά θέματα που προέκυψαν. Να απαντήσουν στην πολιτική απόφαση, πρωτίστως στο άρθρο 13.2. Εκεί είναι τα κρίσιμα. «Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο». 

Σε αυτό οφείλει να απαντήσει ο Κεδίκογλου: γιατί η κυβέρνηση επιλέγει την υποταγή στους τοκογλύφους εάν υπάρχει δυνατότητα λογιστικού ελέγχου; Αν ο λογιστικός έλεγχος αποκλείεται, ας εξευτελίσουν τον ΑλέξηΤσίπρα επ΄αυτού. Το αν μετασχηματίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και αν υψώνονται οι τόνοι είναι ιστορικά αδιάφορο. Αν όμως βογκά η κοινωνία ενώ υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, είναι θέμα για συζήτηση. 

το Βήμα

Ο ΣΥΡΙΖΑ της επόμενης μέρας

Ο ΣΥΡΙΖΑ της επόμενης μέρας                                            

του Γιώργου Σταθάκη*

Το μεγάλο βήμα του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκε, στο ιδρυτικό του συνέδριο. Η αυτοδιάλυση των μεγάλων και μικρών συνιστωσών προχώρησε ομαλά και ορισμένες μικρές συνιστώσες, που δεν ήταν σύμφωνες, συναίνεσαν στην ιδέα της οριστικής λήψης της απόφασης, εντός τριμήνου. Η μετεξέλιξή του σε ένα ενιαίο, δημοκρατικό κόμμα μελών κατοχυρώθηκε στους νέους καταστατικούς κανόνες. Οι τάσεις και τα ρεύματα σκέψης μπορούν να έχουν υπόσταση, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν διακριτές οργανωτικές δομές. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίχθηκε σε ένα βαθιά δημοκρατικό κόμμα με απεριόριστα δικαιώματα για τα μέλη του, πλήρη ελευθερία στη διακίνηση ιδεών και κατοχυρωμένη τη δημοκρατική λήψη των αποφάσεων.

Η βασική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ κατοχυρώθηκε στο προγραμματικό του πλαίσιο. Επιδίωξή του είναι η έξοδος από το μνημόνιο και τις μνημονιακές πολιτικές, η επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης με όρους διαγραφής μέρους του χρέους και ρήτρα ανάπτυξης, η παραμονή της χώρας στο ευρώ, και η διεκδίκηση της αλλαγής των ευρωπαϊκών πολιτικών διαχείρισης της κρίσης.

Οι προγραμματικές προτάσεις του καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα ριζικών αλλαγών που χρειάζεται το πολιτικό σύστημα, η δημόσια διοίκηση, η αναβάθμιση της κοινωνικής προστασίας, η παραγωγική μεταστροφή της ελληνικής οικονομίας, οι εργασιακές σχέσεις και η αντιστροφή της διαδικασίας φτωχοποίησης μέρους της ελληνικής κοινωνίας.

Η πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ εμμένει στην ιδέα ενός μεγάλου πλειοψηφικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία που θα περιλαμβάνει το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων από τον ευρύτερο σοσιαλιστικό χώρο μέχρι την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τις δυνάμεις της Οικολογίας που θα εργαστεί για τη δημοκρατική ανατροπή και την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας.

Το προγραμματικό πλαίσιο και η βασική πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ απέκτησαν άνετη πλειοψηφία στο ιδρυτικό συνέδριο και η εκλογή του πρόεδρου Αλέξη Τσίπρα ήταν πανηγυρική. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίο κόμμα είναι πλέον έτοιμος να δώσει ελπίδα και προοπτική σε μία κοινωνία που δοκιμάζεται από τις ακραίες και καταστροφικές πολιτικές του μνημονίου και τον ατέλειωτο κύκλο της δημοσιονομικής προσαρμογής και της ύφεσης.

 

Ο Γιώργος Σταθάκης είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ*

Protagon.gr

 

1. 

   Dimitris Vardavas

    Για ποιους λόγους έγραψα το άρθρο για τον ΣΥΡΙΖΑ
   
   
   Σε άρθρο στους New York Times που προκάλεσε αίσθηση, ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, υιός του θρυλικού οικονομολόγου που συνεχίζει την κληρονομιά του πατέρα του με μελέτες για την οικονομική ανισότητα, έγραφε με τον Γιάννη Βαρουφάκη ότι «μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να σώσει την Ελλάδα».
   
   'Οπως εξηγεί σε συνέντευξη που έδωσε στην «Καθημερινή», «αυτό που θέλαμε να τονίσουμε είναι ότι μόνο ένα κόμμα που είναι υπέρ της Ευρώπης, αλλά αποφασισμένο να αλλάξει την πολιτική της, μπορεί να ελπίζει ότι θα το καταφέρει. Δεν υπάρχει λύση που απλώς να ακολουθεί τις ακόμη πιο καταστροφικές απαιτήσεις της τρόικας. Είναι προφανές ότι η τρόικα βρίσκεται σε αρπακτική διάθεση, δεν προωθεί την ανάκαμψη στην Ελλάδα, απλώς προσπαθεί να μαζέψει όσα περισσότερα μπορεί από χρέη που κατά τα άλλα δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, είναι ξεκάθαρο αυτό».
   
   Σύμφωνα με τον Γκάλμπρεϊθ, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη στάση του μπορεί να συμβάλει στο να αλλάξει η πολιτική της Γερμανίας.
2. «Αυτός είναι ο τελικός σκοπός, η γερμανική κυβέρνηση πρέπει να πεισθεί να ακολουθήσει διαφορετική πορεία. Μόνο μια αλλαγή πολιτικής εντός της Γερμανίας θα σώσει την Ευρώπη». Πιστεύει ότι η Ευρώπη θα πρέπει να λάβει έκτακτα μέτρα σταθεροποίησης στις οικονομίες της περιφέρειας για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα σε τέσσερις τομείς: στο δημόσιο χρέος, τις τράπεζες, την κατάρρευση των επενδύσεων και τις ανθρωπιστικές ανάγκες.
   
   Καμία βελτίωση
   
   Όταν ερωτάται τι τον κάνει να πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να αλλάξει την πολιτική της Γερμανίας, με δεδομένο ότι και ο Γιώργος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός, και ο Αντώνης Σαμαράς, ως αντιπολίτευση, αρνούνταν να προσυπογράψουν τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας, αλλά τελικά αναγκάστηκαν να το κάνουν, διστάζει:
3. «...Λοιπόν, αυτή είναι μια εξαιρετική ερώτηση... Αλλά είμαστε πλέον πέντε χρόνια μέσα στην κρίση και τρία σε ένα πρόγραμμα λιτότητας, άρα ο ισχυρισμός ότι θα υπάρξει ένα σημείο καμπής και βελτίωση με την υπάρχουσα πολιτική δεν πείθει πλέον κανέναν. Είναι δύσκολο να πιστέψω ότι μια νέα κυβέρνηση που θα ακολουθούσε την ίδια πολιτική θα επιβίωνε για πολύ καιρό. Δεν θα επιβίωνε, ούτε οι πολιτικές της θα είχαν καλύτερα αποτελέσματα».
   
   Ο Γκάλμπρεϊθ απορρίπτει την πολιτική της ανάκαμψης μέσω της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα στην Ευρωζώνη:
4. «Δεν υπάρχει περίπτωση! Ανταγωνιστικότητα τίνος; Οι δύο μεγαλύτερες βιομηχανίες της Ελλάδας είναι η ναυτιλία και ο τουρισμός. Η ναυτιλία εξαρτάται από την παγκόσμια οικονομία, όχι την ανταγωνιστικότητα της χώρας. Και ο τουρισμός εξαρτάται από τα εισοδήματα στη Γερμανία και τη Βρετανία. Είναι χίμαιρα να πιστεύεις ότι μπορείς να έχεις  μια Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία κάθε χώρα θα έχει εμπορικό πλεόνασμα, την ώρα που        η Γερμανία έχει ένα τεράστιο πλεόνασμα. Δεν βγάζει νόημα λογιστικά, μαθηματικά, ρεαλιστικά... Το γεγονός ότι ακόμη μιλούν για ανάκαμψη μέσω της ανταγωνιστικότητας, απλώς δείχνει τη διανοητική αποτυχία των προσεγγίσεων στην κρίση και τα προβλήματα     της περιοχής».
   
   Εντός Ευρωζώνης
   
   Ο Γκάλμπρεϊθ θεωρεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να φύγει από την Ευρωζώνη:   
5.  «Οι Ευρωπαίοι έχουν κάνει ξεκάθαρο ότι δεν επιθυμούν η Ελλάδα να εξέλθει της Ευρωζώνης και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν προτείνει κάτι τέτοιο. Άρα, το ζήτημα είναι πώς αντιμετωπίζεις το πρόβλημα εντός της Ευρωζώνης. Η δυσκολία είναι ότι η Ευρώπη είναι πολύ ευάλωτη, ιδιαίτερα οι χώρες της περιφέρειας, στις συνέπειες της κρίσης που ξεκίνησε στις ΗΠΑ. Πρώτον, διότι της λείπουν ενιαίοι σταθεροποιητικοί μηχανισμοί, που λίγο-πολύ έχουν σταθεροποιήσει τα πράγματα στις ΗΠΑ. Δεύτερον, διότι τα εν λόγω χρέη είναι δημόσια και όχι ιδιωτικά. Τα νοικοκυριά ή αποπληρώνουν τα χρέη τους ή πτωχεύουν, αλλά τα δημόσια χρέη δεν αποπληρώνονται ποτέ, ή γίνεται επαναδιαπραγμάτευση ή χρεωκοπία. Και αν υπάρξει χρεωκοπία, τότε φυσικά υπάρχει και πολιτική κρίση».
   
   Ούτε πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί να εξαναγκασθεί να φύγει από την Ευρωζώνη.
6. «Μια χώρα μπορεί να φύγει από την Ε.Ε., αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει νομική πρόβλεψη
7. που να επιτρέπει την έξωσή της από την Ευρωζώνη. Μια ρεαλιστική απειλή θα ήταν αυτό
8. που συνέβη στην Κύπρο, μια τραπεζική κρίση που θα κατέστρεφε το τραπεζικό σύστημα.
9. Σε αυτή την περίπτωση, έχεις ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο,    και θα ήταν ένα πρόβλημα δεκαπλάσιο σε μέγεθος από το Κυπριακό. Επιπλέον, γρήγορα θα μεταδιδόταν, διότι η Πορτογαλία δεν βρίσκεται μακριά από την Ελλάδα. Και      αν έχεις πρόβλημα σε αυτές τις δύο χώρες, ποιος λέει ότι δεν θα το έχεις και στην Ισπανία;       
10. Οι Ευρωπαίοι, λοιπόν, πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν βρίσκονται μακριά από μια σειρά προβλημάτων που θα δοκίμαζαν την πολύ αναποτελεσματική διαχείριση της κρίσης που   έχουν κάνει μέχρι σήμερα».
    
    
     Τζέιμς Γκάλμπρειθ

          16 Ιουλ 2013 | tvxsteam tvxs.gr

«Θέλουμε και μπορούμε να είμαστε ο πυρήνας της επόμενης κυβέρνησης»

«Θέλουμε και μπορούμε να είμαστε ο πυρήνας της επόμενης κυβέρνησης»

Δεν υπάρχει θέμα Φωτόπουλου για τον ΣΥΡΙΖΑ | EcoLeft

Δεν υπάρχει θέμα Φωτόπουλου για τον ΣΥΡΙΖΑ 

| EcoLeft

«Το ραδιόφωνο που ακούει…»: ο Κ. Αρβανίτης μιλά για το νέο πρόγραμμα στο Κόκκινο 105,5 | EcoLeft

«Το ραδιόφωνο που ακούει…»

ο Κ. Αρβανίτης μιλά για το νέο πρόγραμμα στο Κόκκινο 105,5

| EcoLeft

Greg Laurie and Nick Vujicic - YouTube

Greg Laurie and Nick Vujicic
 - YouTube

Greg Laurie and Nick Vujicic - YouTube

Greg Laurie and Nick Vujicic

 - YouTube

1945 - α/π ''Ματαρόα"

1945 - α/π ''Ματαρόα"

«Η Ομαδική Έξοδος» όπως είχε πει χαρακτηριστικά, ο Κώστας Αξελός.

Το αγγλικό μεταγωγικό πλοίο «Ματαρόα», ναυλώθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1945, από τον διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου και φιλέλληνα, Οκτάβιο Μερλιέ, ώστε να μεταφέρει την νεότερη πνευματική ελίτ της Ελλάδας, δηλαδή 200 νέους επιστήμονες και καλλιτέχνες (20 έως 30 ετών), μακριά από την Ελλάδα, η οποία διήνυε τότε, την πιο μακάβρια και ζοφερή φάση της σύγχρονης ιστορίας της.

Το ταξίδι ξεκίνησε από τον Πειραιά, με προορισμό την πόλη του Τάραντα της Νότιας Ιταλίας. Ανάμεσα στους επιβάτες του «Ματαρόα», που στην Πολυνησιακή γλώσσα σημαίνει «γυναίκα με μεγάλα μάτια», βρίσκονταν    ο Κορνήλιος Καστοριάδης,
ο Κώστας Αξελός, ο Εμμανουήλ Κριαράς,  ο Σταμάτιος Καρατζάς, ο Νίκος Σβορώνος, η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ,    ο Κώστας Παπαϊωάννου , ο Μέμος Μακρής, η Μιμίκα Κρανάκη, η Έλλη Αλεξίου, η Νέλλυ Ανδρικοπούλου, ο Μάνος Ζαχαρίας, ο Ντίκος Βυζάντιος κ.α…


Αμέσως μετά, ξεκίνησαν με τρένο, για Ρώμη, Ελβετία και το βράδυ της 28ης Δεκεμβρίου του 1945 έφτασαν στο σκοτεινό – γι’ αυτούς - Παρίσι.

Κίνητρο τους, ήταν η υποτροφία που έλαβαν μέσω του Γαλλικού Ινστιτούτου, και
η οποία ήταν για τους περισσότερους, σανίδα σωτηρίας στις ταραγμένες εκείνες εποχές. Στον αντίποδα ο φόβος ήταν ορατός. Η Γαλλία δεν είχε τότε, εκείνο το υψηλό επίπεδο υλικής και τεχνικής υποδομής, που θα περίμενε κάποιος, και επιπλέον πάντα θα υπήρχε η απειλή της απέλασης.

Πολλοί από αυτήν την ομάδα εκείνων των νέων επιστημόνων και καλλιτεχνών, έμελλε να μείνουν στην ιστορία για την παγκόσμια πνευματική τους συνεισφορά...

Στις 22 Δεκεμβρίου του 2010, 65 χρόνια μετά την αναχώρηση του «Ματαρόα», το Γαλλικό Ινστιτούτο δημιουργεί την Υποτροφία «Οκτάβ Μερλιέ».


Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

[Αυτό το λήμμα ή η ενότητα, δεν αναφέρει τις πηγές του και δεν περιέχει επαρκείς παραπομπές. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια προσθέτοντας κατάλληλες πηγές και παραπομπές, που να υποστηρίζουν το λήμμα. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 17/04/2012.]


***************************************


1945- Το ταξίδι του α/π Ματαρόα

Το χάος και η βία της Κατοχής είχε περάσει, ο Οκτώβριος του ‘44 έφερε ελπίδες, αλλά δυο μήνες αργότερα, η Αθήνα πνιγόταν σε ανελέητο ποτάμι μίσους.
Η “Βάρκιζα” τον Φεβρουάριο του '45, δεν απέφερε τίποτα το ουσιαστικό και ο τόπος όδευε σε μεγαλύτερες, σε πιο αιματηρές εθνικές  περιπέτειες.

Σε εκείνες τις τόσο ταραγμένες εποχές, γεννήθηκε η ευαισθησία για τη διάσωση όσων περισσότερων εκπροσώπων της αναδυόμενης γενιάς. Κι΄ όταν μιλάμε για διάσωση, εννοούμε κατ' αρχήν σαν φυσικά πρόσωπα. Να μην καταλήξουν είτε από αδέσποτα βλήματα, είτε από τις κακουχίες. Έπειτα να καλλιεργήσουν τις δεξιότητές τους, να μορφωθούν και να αποτελέσουν χρήσιμες μονάδες στην μελλοντική προσπάθεια του τόπου για επανόρθωση.

Κύριος εκφραστής αυτής της προσπάθειας, ήταν ο Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών, Οκτάβιος Μερλιέ συνεπικουρούμενος από την Ελληνίδα σύζυγό του Μέλπω και τον γενικό γραμματέα του Ινστιτούτου Ροζέ Μιλλιέξ. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα τον Ιούνιο του '45, μετά τον εκτοπισμό μου από τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής, βάζει σε κίνηση ένα πολύπλοκο, παράτολμο και δύσκολο σχέδιο. Να διώξει στο ασφαλές Παρίσι, όσους περισσότερους νέους και υποσχόμενους ανθρώπους μπορούσε, να διασώσει όσο περισσότερο ελληνικό ανθό.

Είναι η στιγμή που εμπλέκεται το Ματαρόα. Ένα ποστάλι που είχε κάνει το παρθενικό του ταξίδι το '22. Στο τέλος του '45 το Ματαρόα (που στα πολυνησιακά σημαίνει η γυναίκα με τα μεγάλα, ωραία μάτια “Ματάρες μου” όπως θα λέγαμε σχεδόν ομόηχα, ελληνικά), ανήκει σε ΝεοΖηλανδική εταιρεία. Εκπληκτική λεπτομέρεια, ότι αρχιλογιστής του, ήταν ο διασωθείς από το ναυάγιο του Τιτανικού, αξιωματικός Herbert Pitman.

Το μήκους 160 μέτρων ποστάλι, έφθασε, μετά από αναβολές, στον Πειραιά, τις παραμονές των Χριστουγέννων του '45, παρέλαβε 154 Ελληνόπουλα που είχαν κερδίσει την υποτροφία και τα πέρασε απέναντι στον Τάραντα, όχι και το πιο εύκολο ταξίδι μέσα σε μια Μεσόγειο όπου υπήρχα ακόμα πολλές ποντισμένες νάρκες. Από εκεί το ταξίδι συνεχίστηκε με τραίνο μέσω Ιταλίας και Ελβετίας.

Όλο το εγχείρημα περιγράφεται στο μικρών διαστάσεων αλλά γεμάτο πληροφορίες και περιγραφές βιβλίο της Νέλλης Ανδρικοπούλου. Στις σελίδες του περιλαμβάνεται ο πλήρης κατάλογος όσων αναχώρησαν και ο συμπληρωματικός όσων ανεχώρησαν με δικά τους έξοδα. Επίσης φιλοξενούνται κείμενα συνταξιδιωτών της Ανδρικοπούλου, του Ντίκου Βυζάντιου, του Γιώργου Καλπαδάκη και συνεντεύξεις του Μάνου Ζαχαρίου, του Κώστα Μανουηλίδη, του Δημήτρη Μαρινόπουλου, του Μανώλη Νειάδα και του Κώστα Αξελού. Στο τέλος, δημοσιεύεται και μια σειρά από φωτογραφίες εκείνης της εποχής, με πρωταγωνιστές, τα πρόσωπα που αναφέρονται νωρίτερα, στις σελίδες.

Όλα αυτά τα τόσο διαφορετικά, περιγράφονται αναλυτικά με χρώμα, με ροή και δίνουν στο σημερινό αναγνώστη το μέτρο της προσπάθειας αλλά και του αποτελέσματος. Ανάμεσά τους, την μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί η ανθρωπιστική επιμονή του Μερλιέ που τελικά σε εκείνους του χαλεπούς καιρούς του επέφερε δεινά στην καριέρα του, από την εκδικητικότητα Γάλλων και Ελλήνων φιλομοναρχικών, η άκαρδη συμπεριφορά του πατέρα Καστοριάδη στον Κορνήλιο, ο κυνικός τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν οι Ελβετοί στους Ελληνες ταξιδιώτες, ο σκληρός αλλά ακριβής λόγος του Αξελού, αλλά και η κριτική όσων δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να φύγουν από τον τόπο. Υπάρχει πόνος διάχυτος.

Λένε πολλά, οι αράδες αυτού του βιβλίου και αποτελεί μια αξιόλογη βοήθεια να κατανοήσουμε, όσοι δεν ζήσαμε εκείνες τις ζοφερές εποχές, με νηφαλιότητα.


Νέλλη Ανδρικοπούλου

_________________
radical30

 

 

A, ρε Γκοτζαμάνη, τον έφαγες τον ανθρωπάκο.
Του Χαΐμ Πολίτη


Θεσσαλονίκη, χειμώνας του 1980. Εμείς - μια παρέα μουσάτοι, μακρυμάλληδες, αμπεχωνοφόροι φοιτητές - έχουμε πάψει να ξημεροβραδιαζόμαστε στις ταβέρνες (και κάποιες φορές, Σάββατα, κυρίως στις ντισκοτέκ που φθίνουν πια) και προτιμούμε τα νέα σημεία διασκέδασης της πόλης, όπως το Time Out ή το Φλου.

Το ουίσκυ αντικαθιστά τη ρετσίνα και ο Θεοδωράκης και η νεοκυματική κιθάρα, που βασίλευε στο «Λιόγερμα», μένουν στην άκρη, παραμερίζουν, κάνοντας χώρο στα πλατώ των μπαρ που ξεφυτρώνουν για τις μουσικές των Doors, των διαχρονικών Stones, της Pattie Smith, της Jonnie Mitchel ή του πανκ που δειλά τότε ξεκινούσε ν' ακούγεται.

Έμενα τότε σ' ένα σπίτι, στην πολύ στενή οδό Θεαγένους Χαρίση, εκεί που αγγίζαμε σχεδόν τους απέναντι ενοίκους, τα μπουγέλα μας πάντως, έφταναν εύκολα στα μπαλκόνια τους (το ίδιο συνέβαινε και στα δικά μας), ιδίως κατά τη θερινή περίοδο των εξετάσεων τις μεταμεσονύχτιες ώρες της μελέτης.

Βγαίνοντας απ' την πόρτα της πολυκατοικίας αριστερά, έπεφτες στην οδό Αετορράχης - στην άλλη πλευρά ήταν η Μπιζανίου (και οι δύο δρόμοι ευτύχησαν να γίνουν γνωστοί στο πανελλήνιο απ΄το κομμάτι του Σαββόπουλου που βρίσκεται στο δίσκο του του '83 «Τραπεζάκια έξω», τότε που ο αγαπημένος μας Νιόνιος διήνυε τη νεοορθόδοξη περίοδό του και μας ξεσήκωνε στο παλαί ντε σπορ, χορεύοντας με την Άσπα του, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).

Ανεβαίνοντας την Αετορράχης, συναντούσες την περίφημη φοιτητική ταβέρνα του Παγουλάτου, εκεί που γράψαμε πολλές ώρες στα πρώτα χρόνια μας στη Θεσσαλονίκη, στα τέλη της δεκαετίας του '70 και τραγουδήσαμε μεγάλο μέρος του Θεοδωρακικού και λοιπού επαναστατικού ρεπερτορίου, αλλά πια δεν πατούσαμε - η ρετσίνα του μας φαινόταν πολύ άνοστη μπροστά στο «Γιαννάκη τον περιπατητή».

Είχαμε αφήσει το «άγαλμα» του Πλέσσα  και προχωρήσαμε προς την Προξένου Κορομηλά και τα γύρω στενά. Δίπλα, σχεδόν, απ΄ τον Παγουλάτο βρισκόταν ένα κουτούκι, ένα πολύ μικρό μαγαζί με 5-6 τραπέζια σε μια σειρά, νομίζω, και στον ίδιο χώρο η κουζίνα και τα βαρέλια με τα κρασιά.           Ο χώρος έμοιαζε «ακατάλληλος δι΄ ανηλίκους», όχι λόγω της αφόρητης τσίκνας απ΄τα τηγάνια που συνηπήρχαν με τους πελάτες -αυτήν την είχαμε συνηθίσει και αλλού- αλλά γιατί οι θαμώνες ουδεμία σχέση είχαν με φοιτητικό θορυβώδη συρφετό.

Άνθρωποι μεγάλοι, με τα κουστουμάκια τους, άνω των πενήντα, γέροι μας φαίνονταν τότε, και μόνον άντρες, που μιλούσαν χαμηλόφωνα. Τίποτε δεν ακουγόταν έξω απ΄την πόρτα σε αντίθεση με τον διπλανό πολύβουο Παγουλάτο, στον οποίο το «εκατό» ήταν συχνός «πελάτης», λόγω διατάραξης της κοινής ησυχίας των περιοίκων.

Το όνομα του μαγαζιού, «Κόκκινος», μας δελέαζε επανειλημμένως να μπούμε, έστω κι αν οφείλονταν στο χρώμα της κόμης του ιδιοκτήτη και όχι στην πολιτική του τοποθέτηση. Αλλά πώς να μπεις εκεί, όπου το μόνο που ακούγονταν ήταν καμιά καντάδα απ΄τους, πράγματι, καλλίφωνους βαρελόφρονες μεσήλικες;

Τέλος πάντων, ένα βράδυ -θυμάμαι φύσαγε διαολεμένα και η κάθοδος στο κέντρο με τις μηχανές μάς φαινόταν οδυνηρή- αποφασίσαμε να διαβούμε την ξύλινη πόρτα και να πιάσουμε στασίδι σ' ένα άδειο τραπέζι. Μας δέχθηκαν με επιφωνήματα χαράς, μπορώ να ομολογήσω, δεν ξέρω αν κανείς άλλος, σαν και του λόγου μας, είχε επιχειρήσει να καθήσει εκεί.

Η βραδιά εξελίχθηκε υπέροχα. Άρχισαν να μας κερνούνε και οι «μισές» πηγαινοέρχονταν με τα πιάτα που άδειαζαν εν ριπή οφθαλμού. Τα τραγούδια εναλλασσονταν με «πονηρά» ανέκδοτα και ενσωματωθήκαμε απολύτως με όλον το «άλλο κόσμο». Εμείς, γιατί, επιτέλους, νομίζαμε ότι διαβήκαμε το άβατο κι Αυτοί, γιατί ανανεώσαμε με τη νιότη μας, τη γεροντίστικη συντροφιά τους. Όλοι γίναμε μια παρέα. Όλοι;

Όλοι, εκτός από έναν ξερακιανό, μαυριδερό γερασμένο άντρα που καθόταν μόνος σ' ένα τραπέζι με μια «μισή» κι ένα πιάτο, που όταν άδειαζαν, ο Κόκκινος ξαναγέμιζε περιφρονητικά, χωρίς να τον κοιτάζει και τ' άφηνε στη γωνία του τραπεζιού του.

Κανείς δεν του μίλαγε, σε κανέναν δε μίλαγε. Δε ρωτήσαμε ποιος ήταν, δε μας έκοφτε.
Εμείς περνούσαμε ωραία...

Δε θυμάμαι τι ώρα είχε πάει, ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, ο Κόκκινος μάζευε τα άδεια πιάτα και σκούπιζε τα τραπέζια και το πάτωμα. Μια τελευταία γύρα, ακόμη. Τότε, σηκώθηκε ένας καλοσυνάτος και ευγενής γέροντας να μας ευχηθεί «στην υγειά σας, παιδιά», και μετά, γυρίζoντας απότομα, απευθύνεται στον μοναχικό άντρα του τραπεζιού της γωνίας, ουρλιάζοντας σχεδόν:

«Α, ρε Γκοτζαμάνη, τον έφαγες τον ανθρωπάκο!».


|tvxsteam tvxs.gr


@radical30

Προσφυγή στο ΣτΕ

Προσφυγή στο ΣτΕ από δικηγόρο της ΕΡΤ

Κυριακή 14 Ιουλίου 2013 19:56

Αρχική

Πολιτική

Επικαιρότητα

Εκτύπωση

Σύσταση Προτεινόμενο

* υποχρεωτικά πεδία

Από*
Υποχρεωτικό From Email Must be Valid.
Προς*
Υποχρεωτικό To Email Must be Valid.
Μήνυμα
Message must be less than 2000 characters.
cancel

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσέφυγε ο δικηγόρος της ΕΡΤ Γεώργιος Κόκκας και επικαλούμενους 12 νομικούς ισχυρισμούς ζητεί να ακυρωθούν όλες οι κυβερνητικές αποφάσεις με τις οποίες σταμάτησε η λειτουργία της κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

 

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει το ΑΠΕ - ΜΠΕ, ο δικηγόρος, πλέον της από 10.6.2003 πράξης νομοθετικού περιεχομένου (ΠΝΠ) και της από 11.6.2013 κοινής υπουργικής απόφασης με τις οποίες ανεστάλη η λειτουργία της ΕΡΤ ΑΕ, λύθηκαν όλες συμβάσεις των εργαζομένων σε αυτή, κλπ, ζητάει να ακυρωθούν ως αντισυνταγματικές και αντίθετες στην ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία όλες οι σχετικές κοινές υπουργικές αποφάσεις που εκδόθηκαν στην συνέχεια και αφορούν την ΕΡΤ, όπως είναι ο διορισμός του ειδικού διαχειριστή Γκίκα Μάναλη, κλπ.

 

Ο κ. Κόκκας ο οποίος όπως αναφέρει από το 1987 εργάζεται στην ΕΡΤ με σύμβαση έμμισθης εντολής πάγιας αντιμισθίας και είναι εκπρόσωπος του κόμματος «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας», υποστηρίζει ότι από το κλείσιμο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης υφίσταται σοβαρή ηθική βλάβη από την αδυναμία να απολαύσει το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό πρόγραμμα της ΕΡΤ.

 

Υποστηρίζει ακόμη πως υφίσταται οικονομική και ηθική βλάβη, λόγω της επιβάρυνσης που θα δεχθεί ο κρατικός προϋπολογισμός από τις αποζημιώσεις που θα δοθούν στους απολυμένους και τις νέες προσλήψεις που θα γίνουν, ενώ θα καταβάλλει εξ΄ αυτών των λόγων και φόρους.

 

Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η επίμαχη ΠΝΠ είναι αντίθετη στο άρθρο 44 του Συντάγματος, καθώς για την έκδοσή της δεν υπήρξε καμία εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη όπως απαιτεί ο συνταγματικός χάρτης, αλλά ούτε υπογράφεται από το σύνολο των μελών του υπουργικού συμβουλίου.

Ακόμη, ζητάει την ακύρωση πέντε περίπου κοινών υπουργικών αποφάσεων οι οποίες, όπως τονίζει, είναι αντισυνταγματικές (αντίθετες στα άρθρα 4, 107, κλπ του

Συντάγματος), εκδόθηκαν καθ΄ υπέρβασης νομοθετικής εξουσιοδότησης, πάσχουν από έλλειψη αιτιολογίας, είναι αντίθετες σε διατάξεις της Ελληνικής νομοθεσίας και οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγή:Voria

ΣΚΈΨΕΙΣ, ΓΡΑΠΤΑ και ΑΝΕΚΔΟΤΑ...

Σκέψεις και Γραπτά

·Κλείνω τα μάτια μου στη δουλειά και προσεύχομαι για το καλό της
ανθρωπότητας και οι άλλοι νομίζουν ότι κοιμάμαι Αν είναι δυνατόν.

 Όταν έχετε νεύρα με κάποιον, μετρήστε μέχρι το 10 από μέσα σας, και
μετά, σκάστε του μια στα δόντια. Θα χει χαλαρώσει και δε θα την περιμένει!

Η ταχύτητα με την οποία μία γυναίκα λέει ''ΤΙΠΟΤΑ'' στην ερώτηση "Τι έχεις;",                                   είναι ανάλογη με το μέγεθος του καβγά που θα σου στήσει!

 Ας κάνω την καρδιά μου πέτρα, αφού η κοιλιά μου δε γίνεται με τίποτα.

Μια φορά θυμάμαι που πήρα προφυλακτικά με επιβραδυντικό, έκανα 2 χρόνια                                  να γαμήσω!

Στο δημοτικό έπαιρνα συνέχεια Άλφα. Στο γυμνάσιο Ηeineken!

Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που πάνε και τρέχουν; Έτσι απλά; Χωρίς να τους                               κυνηγάει κανείς;
                 
Να γραφτείς σε σχολή πολεμικών τεχνών, να σου μάθουν πώς ν' αντιμετωπίζεις                                τη μαλακία που σε δέρνει.

*************************

Ανέκδοτα
                 
- Μωρό μου θα με πας στο τσίρκο;
- Όχι, όποιος θέλει να έρθει εδώ να σε δει.
- Σε βλέπω φιλικά.
 - Δεν πειράζει, θα σε πάω εγώ στους καλύτερους οφθαλμίατρους.

-΄Ελα που είσαι;
- Σπίτι!
- Μπορείς να μιλήσεις; -
- Από 2 χρονών!

- Γιέ μου, πού πας;
- Μάνα θα πάω στα καράβια
- Μία παρά τέταρτο να είσαι στο σπίτι!

- Μπαμπά, εσύ είχες ερωτευθεί ποτέ καμιά δασκάλα στο σχολείο;
- Τι μου θύμησες τώρα γιέ μου! Φυσικά!
- Και τι έγινε;
- Τίποτα. Το έμαθε η μάνα σου και σου αλλάξαμε σχολείο!

- Γυναίκα, αν βάλω προφυλακτικό και πάω με άλλη, θεωρείται κέρατο;
- Αν εγώ στο όπλο βάλω σιγαστήρα, λες να θεωρηθεί φόνος;

- Απαιτώ να μου μιλάς γλυκά!
- Προχώρα, μωρή πάστα Φλώρα!!

- Γκαρσόν, τι δουλειά έχει αύτη η σανίδα στην σαλάτα μου;
- Είναι σαλάτα του σερφ!

- Τι δουλειά κάνεις;
- Είμαι ερευνητής.
- Και τι ψάχνεις;
- Δουλειά...!!!

- Θέλω να γίνουμε όπως πριν.
- Πότε πριν;
- Πριν 5 χρόνια, ας πούμε.
- Μα τότε δεν γνωριζόμασταν!
- Έτσι!!!

 @radical30

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

  Η ΕΥΡΩΠΤΩΣΗ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ!

Ένα σύντομο, αλλά αρκετά διαφωτιστικό ντοκιμαντέρ του Γ. Βαρουφάκη για την ελληνική κρίση, στο βρετανικό δίκτυο Channel 4.

Ο διάσημος καθηγητής οικονομικής θεωρίας, στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημιού Αθηνών, μέσα σε οκτώ περίπου λεπτά περιγράφει τα δεινά της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας, με ρεπορτάζ στους δρόμους της Αθήνας και στα άδεια μαγαζιά της, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «κανείς δεν έχει λεφτά να αγοράσει τίποτα».

Στη συνέχεια περνά στο δια ταύτα της κρίσης, εξηγώντας το στρεβλό της παγκόσμιας οικονομικής πολιτικής.

Τέλος "προτείνει" λύσεις εξόδου... από το αδιέξοδο.

http://youtu.be/AMA_f2Z8vYQ

Δημοσίευση radical30
 

Αναζητώντας λύση: να «περάσουν» στο Δημόσιο τα προβληματικά ΜΜΕ

     

 

Του Γιώργου Πλειού*

Η μεγάλη αντιπαράθεση, ανάμεσα στην εξοργισμένη ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη από τη μια και την ελληνική κυβέρνηση από την άλλη, για το κλείσιμο της ΕΡΤ, έχει αφήσει στο περιθώριο το κεντρικό πρόβλημα από το οποίο προέρχεται. Κι αυτό είναι η επίθεση των ιδιωτικών συμφερόντων εναντίον των δημόσιων αγαθών. Η επίθεση αυτή είναι αρχικά ιδεολογική, ακολούθως πολιτική και, τέλος, εκλαμβάνει την οριστική μορφή της που είναι οικονομική. Είναι δε σημαντικό να προστεθεί ότι, όσο πιο ανεπαρκής, ελλειμματικός και προβληματικός είναι ο τομέας των ιδιωτικών συμφερόντων, τόσο πιο οξεία και αντιδημοκρατική γίνεται αυτή η επίθεση, ιδιαίτερα καθώς κατεβαίνουμε την κλίμακα ιδεολογίας-πολιτικής-οικονομίας.

Η ιδεολογική επίθεση δεν είναι πρόσφατη. Χρονολογείται εδώ και πάνω από μια εικοσαετία. Εχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι η κρίση είναι αφορμή, για να επιδιώξουν οι εγχώριες (κυρίως) και διεθνείς ελίτ, τις αλλαγές που ήθελαν είκοσι και πλέον χρόνια πριν, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και ακολούθως με την κυβέρνηση Σημίτη. Η πολιτική επίθεση εκείνης της περιόδου, σε αντίθεση με την τωρινή, ήταν ανίσχυρη και αναποτελεσματική, καθώς το ιδεολογικό συνονθύλευμα της παραδοσιοπληξίας ήταν σύμμαχος ανακοπής ή αλλοίωσης κάθε αλλαγής –όχι μόνο της νεοφιλελεύθερης– , ενώ επιπρόσθετα η σημερινή ευνοείται από την κρίση που, με τη σειρά της, ενισχύει όλα τα συντηρητικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας.

Σε κάθε περίπτωση, πυρηνικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης ανασυγκρότησης είναι η περιστολή των δημόσιων αγαθών, με όχημα το κράτος – ο περίφημος «κρατικός καπιταλισμός» του Βγενόπουλου.

Τα ΜΜΕ κατέχουν κομβική θέση σ’ αυτήν την επίθεση, για δύο λόγους. Πρώτον, για ιδεολογικο-πολιτικούς. Χωρίς τη συμβολή τους, όπως είπε πρόσφατα και ο πρωθυπουργός, είναι αδύνατο να αποδεχτούν οι Ελληνες τις «μεταρρυθμίσεις», δηλαδή τη νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση. Δεύτερον, για οικονομικούς. Τα ΜΜΕ έχουν αποφασιστική οικονομική σημασία για τους ομίλους της διαπλοκής και πλέον για τις τράπεζες και τους δανειστές.

'Οπως προανέφερα, η οξύτητα της σύγκρουσης είναι αντιστρόφως ανάλογη της οικονομικής υγείας των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Η επίθεση στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, όπως κατ’ αναλογία και στον δημόσιο τομέα (με τις επιστρατεύσεις, την κατασυκοφάντηση κ.λπ.), είναι πρωτοφανής, γιατί πρωτοφανές είναι και το οικονομικό χάλι των κρατικοδίαιτων ιδιωτικών ομίλων, που θέλουν να υποκαταστήσουν τον δημόσιο τομέα. 'Οπως έχει γραφτεί επανειλημμένα, πολλά ελληνικά ΜΜΕ από οικονομική άποψη είναι ξοφλημένα.

Ενδεικτικά, σύμφωνα και με πιο πρόσφατα στοιχεία, στην «Τηλέτυπος», ο τραπεζικός δανεισμός κατά το 2012 έφτασε τα 123.500.000 €, στον «Πήγασο» τα 164.300.000 €, στον ΔΟΛ τα 134.000.000 €, στο Star Channel τα 58.100.000 €, στον όμιλο ΑNT1 τα 170.000.000 €, στον ALPHA τα 58.000.000 € και στη Forthnet τα 331.000.000 €. (πρβ. http://www.avantipopolo.gr/2013/07/17-106.html).

Συνολικά, σύμφωνα και με μελέτη που θα δημοσιευτεί σύντομα, οι οχτώ μεγαλύτεροι όμιλοι χρωστάνε πάνω από 2,5 δισ. €. Τα χρήματα που τους δανείζουν οι τράπεζες, έρχονται από τον μηχανισμό στήριξης και έτσι γίνονται μέρος του δημόσιου χρέους, δηλαδή τα πληρώνουν οι Ελληνες πολίτες. Με άλλα λόγια, αυτοί είναι ο πραγματικός χρηματοδότης τους, χωρίς όμως να εισπράττουν τα όποια διαφημιστικά κ.ά. έσοδα και χωρίς να ασκούν έλεγχο στη λειτουργία και την πολιτική των ΜΜΕ εντός ή εκτός των σταθμών.

Η απλή (οικονομική και πολιτική) λογική λέει, ότι σ’ αυτήν την περίπτωση τρεις λύσεις είναι δυνατές. Πρώτον, να εξυγιανθούν πάραυτα, πράγμα δύσκολο. Δεύτερον, να κλείσουν, κάτι που δεν πρέπει να γίνει διότι θα εκτοξευόταν η ανεργία με αρνητικές συνέπειες, ενώ από την άλλη αυτά τα κανάλια μπορούν να προσφέρουν δημόσια υπηρεσία. Τρίτον, να περάσουν στο Δημόσιο, να προσφέρουν δηλαδή ραδιοτηλεόραση δημόσιας υπηρεσίας, και, ναι, να έχουν χαμηλότερο κόστος λειτουργίας. Διότι οι μισθοί πολλών στελεχών των προβληματικών ιδιωτικών ΜΜΕ (που επαναλαμβάνω τους πληρώνει εμμέσως ο Ελληνας πολίτης), είναι συχνά πολύ υψηλότεροι από εκείνους που παίρνουν οι αντίστοιχοι υπάλληλοι της ΕΡΤ.

Ακούγεται παράδοξη η άποψη αυτή, τη στιγμή που, στην καλύτερη περίπτωση, η στάση απέναντι στη νεοφιλελεύθερη επίθεση είναι αμυντική. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι. Εκτός κι αν αποδείξει κάποιος ότι είναι λογικό και δίκαιο να συνεχίσουν οι Ελληνες πολίτες να χρηματοδοτούν ξοφλημένα ιδιωτικά ΜΜΕ, που επιπλέον υπηρετούν την εγχώρια ελίτ και την αφαίρεση των δημόσιων αγαθών από τα χέρια τους. Το ερώτημα που μπορεί να διατυπώσει κάποιος είναι, τι να τους κάνουμε και πώς να πληρώνουμε τόσους σταθμούς;

Οι σταθμοί αυτοί μπορούν να καλύψουν πολλές και διαφορετικές ανάγκες και επιβάλλεται να απασχολούν προσωπικό που δεν εργάζεται και σε ιδιωτικά μέσα. Αλλωστε δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό, συμβαίνει στη δημόσια ραδιοτηλεόραση άλλων χωρών. Η Ελλάδα χρειάζεται και δεν έχει ένα διεθνές κανάλι, τουλάχιστον στα αγγλικά, απαραίτητο για τη δημόσια και πολιτιστική διπλωματία, το Nation Branding κ.ά. στο εξωτερικό, που θα μπορούσε να αντλεί πόρους και από την παγκόσμια διαφημιστική αγορά.

Χρειάζεται ένα κανάλι των επιμέρους κοινωνικών κατηγοριών, ατόμων με ειδικές ανάγκες, μεταναστών, τοξικοεξαρτημένων κ.λπ., που με κατάλληλη διοίκηση θα μπορούσε επίσης να αντλεί ίδιους πόρους. Είναι ακόμα απαραίτητος ο διαχωρισμός τού υψηλής στάθμης πολιτιστικού προγράμματος (τύπου ARTE) από το λοιπό ψυχαγωγικό, που επίσης θα μπορούσε να αντλεί ίδιους πόρους. Τέλος, στον βαθμό που τα προβληματικά ιδιωτικά ΜΜΕ περάσουν στο Δημόσιο, εκείνα στα οποία θα μπορεί ή πρέπει να υπάρχει διαφήμιση θα αποκτήσουν και το μεγάλο μερίδιο της διαφημιστικής αγοράς, χωρίς να έχουν την ανάγκη να είναι ανταγωνιστικά.

Μιας και οι νεοφιλελεύθεροι μας κουνάνε το δάχτυλο, με το επιχείρημα της μη βιωσιμότητας των δημόσιων επιχειρήσεων, δεν έχει παρά να τους απαντήσει κάποιος, τουλάχιστον στην περιοχή των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ, με το ίδιο επιχείρημα.

Αν δεν μπορούν να αντέξουν, δεν είναι υποχρεωτικό να υπάρχουν ιδιωτικά ΜΜΕ και μάλιστα εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Ας περάσουν στο Δημόσιο (όχι στο κράτος). Στο κάτω κάτω
είναι υγιέστερα των ιδιωτικών.

…………………………………………………………………………………………………………

* Καθηγητής στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών

H χώρα καταρρέει, ρεεεεεε!!!
του Στέλιου Κούλογλου

Ας πάρουμε τα πράγματα λογικά.

Σημείο πρώτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει να αντιμετωπίσει την πιο φαύλη, αυταρχική και ανίκανη κυβέρνηση των τελευταίων ετών. Βάζει μόνη της αυτογκόλ όπως στην ΕΡΤ, παίρνει ανάλγητες αποφάσεις όπως οι τελευταίες με τους δήμους, τους αστυνομικούς ή τους εκπαιδευτικούς, δεν ξέρει τα τρία κακά της μοίρας της: στο υπουργείο Οικονομικών δεν έχουν αποφασίσει ακόμη ούτε για το μέτρο των αποδείξεων, το οποίο μόλις κατήργησαν αλλά σκέπτονται να επαναφέρουν τον Σεπτέμβριο!

Και όμως! Οι δημοσκοπήσεις, όσο μπορούν να αποτυπώσουν την εικόνα, δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να παλεύει οριακά με την ΝΔ για την πρώτη θέση. Αν μάλιστα προσθέσει κανείς και το ΠΑΣΟΚ, τότε το στρατόπεδο της κυβέρνησης υπερτερεί της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που στην καλύτερη περίπτωση κινείται στα περσινά εκλογικά της ποσοστά. Κανονικά, ένα Συνέδριο που σέβεται τον εαυτό του, θα έπρεπε να συζητήσει αναλυτικά, με διαφωνίες όσο μεγάλες και αν είναι, για τις αιτίες της στασιμότητας. Αλλά στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ συζητούν για τις συνιστώσες, επειδή κάποιοι δεν θέλουν να καταργηθούν.

Σημείο Δεύτερο. Μια από τις βασικές αιτίες της στασιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ, που ανεξάρτητα από τις όποιες δημοσκοπήσεις και την ακρίβεια τους δεν έχει προκαλέσει ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα υπέρ του παρά το ευνοϊκό κοινωνικό και πολιτικό έδαφος, είναι η ύπαρξη των συνιστωσών: η προπαγανδιστική μηχανή του Μαξίμου έχει ακριβώς χρησιμοποιήσει την εσωτερική κακοφωνία και τις συνιστώσες , για να δείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σε θέση να κυβερνήσει. Αλλά στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ συζητούν ακόμη αν θα πρέπει να τις διατηρήσουν.

Σημείο Τρίτο. Μια επίσης βασικότατη αιτία για την στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι δεν έχει δώσει πειστική απάντηση, παρά την συνεχή παρουσίαση προγραμματικών θέσεων για διάφορους τομείς, στο βασικό ερώτημα: τι θα κάνει η κυβέρνηση της αριστεράς που επαγγέλλεται, αν οι δανειστές κόψουν την δόση; Ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις ;

Μάλιστα το προηγούμενο του κυπριακού όχι, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε χωρίς τις αναγκαίες επιφυλάξεις, έχει προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερο φόβο και δυσπιστία στους ψηφοφόρους. Ένα συνέδριο ενός κόμματος που μπορεί να βρεθεί σε λίγους μήνες στα πρόθυρα της εξουσίας, θα έπρεπε να ασχοληθεί, να διαφωνήσει μέχρι θανάτου και ύστερα να αποφασίσει συλλογικά ποια είναι η απάντηση στο ερώτημα. Αλλά στο στάδιο του Τεκ Βο Ντο συζητούν για τις συνιστώσες.

Σημείο Τέταρτο. Ο βασικότερος ιστορικά αντίπαλος της Αριστεράς, οι νεοναζί, κερδίζουν έδαφος. Και το καταφέρνουν επειδή πουλάνε αγοραίο πατριωτισμό και δίκτυα αλληλεγγύης μόνο για Έλληνες. Ένα συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να αποφασίσει με τι μέτρα η εθνική αξιοπρέπεια, ο πατριωτισμός και η κοινωνική αλληλεγγύη δεν θα χαριστούν στην Χρυσή Αυγή. Έλα όμως που στο Συνέδριο συζητούν για τις συνιστώσες;

Σημείο Πέμπτο. Οι οίκοι αξιολόγησης υποβαθμίζουν και τη Γαλλία, στην Πορτογαλία διαδηλωτές μπουκάρουν στο Κοινοβούλιο, στην Ελλάδα οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους. Αλήθεια πιστεύει κανείς από τους συνέδρους του Φαλήρου, ότι υπάρχει έστω και ένας νέος, όχι κομματικός πρεσβύωψ αλλά από αυτούς τους ψηφοφόρους που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση στις νεαρές ηλικίες στις περσινές εκλογές, που να ενδιαφέρεται, αν ο Γλέζος, ο Νταβανέλος ή το ΔΗΚΚΙ θέλουν να διατηρήσουν τις συνιστώσες τους;

Αυτός που ετοιμάζεται ή σκέπτεται να ετοιμάσει τις βαλίτσες του για να φύγει διωγμένος από τον τόπο που γεννήθηκε,όπου σπούδασε και θέλει πραγματικά να ζήσει; 'H μήπως ενδιαφέρεται για την ύπαρξη των συνιστωσών, ο εκπαιδευτικός
ή ο δημοτικός υπάλληλος ,που χάνει την δουλειά του;

Σημείο Έκτο. Ξυπνήστε. H χώρα καταρρέει, ρεεεεεεεε!!!


tvxsteam tvxs.gr

Θα μας κάψει αυτός ο Τσελεμεντές

Posted date: Ιουλίου 13, 2013 1:06 ΜΜ In: Πανδωρικώς                     

Του Κώστα Βαξεβάνη
Η Αστυνομία κατέσχεσε «βιβλία αναρχικού περιεχομένου» , όπως ανακοίνωσε μετά από επιχείρηση που έκανε σε διαμέρισμα στην Θεσσαλονίκη που ανήκε σε ύποπτους για τρομοκρατία. Καταλαβαίνω γιατί ίσως προχώρησε σε κατάσχεση των βιβλίων όπως και άλλων αντικειμένων. Θα προσπαθήσει μέσα από την ανάλυσή τους, να προχωρήσει σε συμπεράσματα. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί ανακοινώνει το περιεχόμενο των βιβλίων: «αναρχικού περιεχομένου».

Σε παρόμοιες επιχειρήσεις της Αστυνομίας σε άλλες «γιάφκες», δεν θυμάμαι να υπήρξε ανακοίνωση στην οποία να λέει ότι κατασχέθηκαν βιβλία φασιστικού περιεχομένου όπως «ο Αγών μου» του Χίτλερ. Ή το περιοδικό «Χρυσή Αυγή» που έχει βρεθεί σε πολλά από τα ορμητήρια των τραμπούκων που συλλαμβάνει συχνά από το χώρο της «δεξιάς τρομοκρατίας». Άσε που αυτοί με βόμβες, όπλα, και εκρηκτικά δεν είναι τρομοκράτες αλλά εγκληματικές ομάδες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα.

‘Αρα λοιπόν η ανακοίνωση της Αστυνομίας για τον συγκεκριμένο τύπο των αναρχικών βιβλίων-ευρημάτων, γίνεται εξαιτίας της πίστης που έχει πως αυτά τα βιβλία, είναι ενοχοποιητικά και επικίνδυνα. Πως βιβλία δηλαδή, τμήμα της Παγκόσμιας γνώσης, που κυκλοφορούν σε τελευταία ανάλυση νόμιμα, αποτελούν ενοχοποιητικά στοιχεία. Και αυτό το αποφασίζει κάποιος αστυνομικός, όπως κάποτε το αποφάσιζε κάποιος λογοκριτής της εφταετίας ή οι ορδές του Χίτλερ που έκαψαν «άχρηστα και επικίνδυνα» βιβλία τον Μάιο του 1933.

Ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν, ο Καστοριάδης ακόμη και ο Τσόμσκι που γράφει «Περί Αναρχισμού», μπορεί δηλαδή να είναι οι αποδείξεις των σχέσεων με το έγκλημα, τόσο ατράνταχτες, που τις ανακοινώνει κιόλας η Αστυνομία;

Φαντάζομαι πως ο κύριος Δένδιας και οι άνθρωποί του, θα προτιμούσαν σε διαμερίσματα όσων ερευνούν να βρίσκουν τα επιμορφωτικά «Άστρα και Όραμα» και τα άπαντα του Αδώνιδος ή του Λιακόπουλου. Όποιος διαβάζει βιβλία πολιτικής σκέψης είναι επικίνδυνος, αλλά όποιος διαβάζει τον «Καζαμία», νομοταγής και υπεύθυνος πολίτης. Αυτό το καταλαβαίνω ως διάθεσή τους. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί η κοινωνία πρέπει να ζήσει την ιδεοληψία τους, την αμορφωσιά και την επικινδυνότητά τους.

Μια από τις ιστορίες που μου έχει διηγηθεί ο πατέρας μου για τις μέρες εκείνες που ετοίμαζε τα πράγματά του βέβαιoς ότι θα πάει εξορία, ήταν και το κάψιμο των βιβλίων. Η οικογένεια είχε αναλάβει να κάψει τμηματικά και κρυφά ό,τι βιβλίο μπορούσε να είναι ενοχοποιητικό για «κομμουνιστική δράση». Ανάμεσα βέβαια και πολλά βιβλία ρώσων της κλασσικής λογοτεχνίας, όπως Τολστόι και Ντοστογιέφσκι. Ο πατέρας μου γνώριζε ότι είναι λογοτεχνία, ο αστυνομικός όμως έβλεπε απλώς ένα ρώσικο όνομα.

Έτσι λοιπόν και σήμερα. Ο Αστυνομικός που θα βρει τον «οδηγό μαγειρικής του Νίκου Τσελεμεντέ» ξέρει ότι δεν έχει καμιά σχέση με τον «Τσελεμεντέ του Αναρχικού» που προφανώς είναι στη λίστα προγραφών του κυρίου Δένδια;

Σαν δεν ντρεπόμαστε λίγο…

Γιάννης Δραγασάκης: Στόχος, όχι δεδομένο η κυβέρνηση της Αριστεράς (video) - Η Αυγή Online

Γιάννης Δραγασάκης: Στόχος, όχι δεδομένο η κυβέρνηση της Αριστεράς (video) 

- Η Αυγή Online